«Μην φοβάσαι, είναι απλά μια ταινία» ή μήπως όχι; Όταν παρακολουθούμε ταινίες τρόμου εύκολα κάποιος μπορεί να καταφύγει στη σκέψη ότι αυτό που βλέπει μια φανταστική δημιουργία προκειμένου να κατανικήσει το φόβο.
Δεν είναι όμως όλες οι ταινίες τρόμου, προϊόντα νοσηρής φαντασίας. Αρκετές από αυτές έχουν βασιστεί σε πραγματικά γεγονότα και περιστατικά που κάνουν και τον πλέον ψύχραιμο να ανατριχιάσει.
Δείτε 10 παραδείγματα ταινιών τρόμου που βασίζονται σε πραγματικά γεγονότα...
Εφιάλτης στο Δρόμο με τις Λεύκες
Ο σκηνοθέτης Γουές Κρέιβεν της γνωστής ταινίας τρόμου «Εφιάλτης στο Δρόμο με τις Λεύκες», είχε δηλώσει ότι βάσισε το φιλμ του σε μια σειρά άρθρων στους Los Angeles Times για μια σειρά περίεργων θανάτων ασιατών προσφύγων κατά τη διάρκεια του ύπνου. Σύμφωνα με το άρθρο πολλοί έφτασαν να φοβούνται να κοιμηθούν, αναφέροντας τρομερούς εφιάλτες που μπορεί να τους οδηγούσαν στο θάνατο.
Ψυχώ
Ο πρωταγωνιστής της πασίγνωστης ταινίας του Άλφρεντ Χίτσκοκ, βασίζεται εν μέρει στη φιγούρα του καταδικασμένου δολοφόνου και τυμβωρύχου Ed Gein, ο οποίος στα τέλη του ’50 σκότωνε γυναίκες και ξέθαβε πτώματα και κρατούσε τρόπαια και «αναμνηστικά» από τα οστά και το δέρμα τους.
Ο συγγραφέας του Ψυχώ, Πήτερ Μπλοχ, βάσισε τον ήρωα του έργο στον Gein, κάτι που έκαναν και οι συγγραφείς του «Σχιζοφρενή Δολοφόνου Με Το Πριόνι» και της «Σιωπής των Αμνών».
Eaten Alive
Ο δημιουργός του «Σχιζοφρενή Δολοφόνου Με Το Πριόνι», Τομπ Χούπερ λίγα χρόνια μετά την περίφημη ταινία τρόμου, παρουσίασε στο κοινό το «Eaten Alive». Ο ήρωας Neville Brand που είχε την κακή συνήθεια να σκοτώνει όποιον και κυρίως όποια τον τσάντιζε και κατόπιν να τον δίνει για τροφή στους αγαπημένους κροκόδειλους, βασίζεται στον Joe Ball. Ο «άντρας-αλιγάτορας» ξεπάστρεψε στη δεκαετία του ’30, γύρω στις 20 γυναίκες, οι οποίες κατέληξαν τροφή στους αλιγάτορες. Ωστόσο, δεν βρέθηκε ποτέ ενώπιον της δικαιοσύνης γιατί όταν ένας αστυνομικός επιχείρησε να τον ανακρίνει, ο Ball έβγαλε το όπλο του και αυτοκτόνησε.
Εξορκιστής
Πηγή έμπνευσης για το συγγραφέα του «Εξορκιστή», William Peter Blatty, που ανέλαβε και την προσαρμογή για τη μεταφορά του έργου στη μεγάλη οθόνη, στάθηκε ένα άρθρο στην Washington Post, το 1949, με τίτλο «Ιερέας απελευθερώνει τον γιο του κ. Rainier που φέρεται να είχε πιαστεί από το Διάβολο». Το άρθρο αφηγούνταν ένα περιστατικό όπου 4 ιερείς είχαν συμμετάσχει σε μια τελετή εξορκισμού ενός αγοριού στο Μέριλαντ. Σύμφωνα με τους ιερείς, κατά τη διάρκεια της τελετής, το αγόρι διατύπωνε ακατανόητες φράσεις (γλωσσολαλιά), το κρεβάτι του έτρεμε και σηκώνονταν στον αέρα και αντικείμενα εκσφενδονίζονταν προς κάθε κατεύθυνση.
Primeval
Στο ταινιάκι τρόμου του ‘07 που στη χώρα μας κυκλοφόρησε μόνο σε DVD υπό τον τίτλο «Πρωτόγονος» (!), μια ομάδα αμερικανών δημοσιογράφων ταξιδεύει στο Μπουρούντι προκειμένου να φιλμογραφήσει και να αιχμαλωτήσει έναν τεράστιο, ανθρωποφάγος κροκόδειλο!
Πράγματι στην κεντροαφρικανική χώρα ζει (ή τουλάχιστον ζούσε, μιας και έχουμε να τον δούμε από το 2008), ένας 6μετρος κροκόδειλος, που πιστεύεται ότι είναι άνω των 65 ετών! Ο Γκουστάβ, όπως ονομάζεται, θεωρείται πως έχει φάει περίπου 300 ανθρώπους και αποτελεί το φόβο και τον τρόμο των γηγενών.
The Blob
Στην ταινία τρόμου του ΄58 που στη χώρα μας έχει κυκλοφορήσει με διάφορους τίτλους («Εισβολή από άγνωστο πλανήτη», «Επικίνδυνες επαφές απ’ το διάστημα» και άλλες), πρωταγωνιστεί μια μυστηριώδης, εξωγήινη μορφή ζωής, η οποία τρομοκρατεί μια μικρή πόλη, κατασπαράζοντας τα πάντα στο πέρασμά της και μεγαλώνοντας διαρκώς.
Και όμως πρόκειται για ακόμη μια ταινία τρόμου που βασίστηκε σε ένα άρθρο των New York Times, το 1950. Σύμφωνα με αυτό 4 αστυνομικοί από τη Φιλαδέλφεια ήρθαν σε επαφή με ένα παράξενο, κολλώδες πράγμα που σήμερα πιστεύεται ότι ήταν μια διάφανη, ζελατινώδης ουσία που ονομάζεται «Star jelly» και για το τι ακριβώς είναι, έχουν προταθεί διάφορες ερμηνείες. Όταν ένας από τους αστυνομικούς επιχείρησε να τη σηκώσει, η περίεργη ουσία διαλύθηκε και εξατμίστηκε.
Ο εξορκισμός της Έμιλυ Ρόουζ
Η ταινία που έφερε ξανά στο προσκήνιο τη θεματολογία του εξορκισμού, βασίζεται στην περίπτωση ενός 16χρονου κοριτσιού από τη Γερμανία, ονόματι Anneliese Michel, το οποίο πιστεύονταν ότι είχε καταληφθεί από δαίμονες, το 1968. Το 1975, δύο ιερείς έλαβαν άδεια από τον τοπικό επίσκοπο να πραγματοποιήσουν τελετή εξορκισμού, δίχως αποτέλεσμα, αφού το κορίτσι έχασε τελικά τη ζωή του.
The Hills Have Eyes
Η ταινία του ’77 του Γουές Κρέιβεν που έγινε κλασσική και ξαναείδαμε το 2006, πηγή έμπνευσης είχε μια οικογένεια Σκωτσέζων που έζησε τον 15ο ή 16ο αιώνα, που ζούσε σε μια σπηλιά και σαν «χόμπι» είχαν τον κανιβαλισμό των άτυχων που θα περνούσαν από τα λημέρια τους. Η συμμορία έφτασε να αριθμεί 48 μέλη, τα περισσότερα τέκνα αιμομικτικών επαφών.
Το Κάλεσμα
Η ταινία βασίζεται στα όσα έζησαν οι ερευνητές Ed και Lorraine Warren που ασχολούνταν με παραφυσικές δραστηριότητες με τους Perrons, μια οικογένεια που μετακόμισε το 1971 σε μια φάρμα στο Rhode Island που θεωρούσαν ότι ήταν στοιχειωμένη. Το ζευγάρι έκανε λόγο για μια γριά με κομμένο κεφάλι, φωνές παιδιών και άλλα περίεργα συμβάντα για το όποια «ευθύνονταν» μια μάγισσα, ονόματι Bathsheba Sheran που είχε ζήσει εκεί τον 19ο αιώνα.
Το Κορίτσι της διπλανής πόρτας
Η ταινία φρίκης του ’07 βασίστηκε στο ομώνυμο βιβλίο του Jack Ketchum το οποίο με τη σειρά του περιγράφει μια αληθινή ιστορία εγκλήματος που συντάραξε την πολιτεία της Ιντιάνας. Το καλοκαίρι του 1965, ένα 16χρονο κορίτσι, η Sylvia Likens, βασανίστηκε με κάθε πιθανό τρόπο, μέχρι θανάτου από την Gertrude Baniszewski, τα παιδιά της και άλλους νεαρούς γείτονες!
Το κορίτσι εντοπίστηκε από τους αστυνομικούς νεκρό, με το σώμα του καλυμμένο από πάνω από 100 πληγές, μώλωπες, κοψίματα και εγκαύματα. Κάποια από τα δόντια της ήταν σπασμένα, ενώ τα γενετικά όργανα του κοριτσιού ήταν φρικτά μωλωπισμένα. Στο στήθος και στην κοιλία του κοριτσιού είχε χαραχτεί το γράμμα «S» και η φράση «Είμαι μια πόρνη και είμαι περιφανή γι’αυτό». Οι ανατριχιαστικές λεπτομέρειες του φρικτού βασανισμού που παρουσιάστηκαν στο δικαστήριο, ανάγκασαν τον εισαγγελέα να περιγράψει το έγκλημα σαν «το πιο φρικτό που έχει ποτέ διαπραχθεί στην πολιτεία της Ιντιάνας».
Ο Δημήτρης Μπισλάνης γεννήθηκε στη Θεσσαλονίκη το 1933. Ήταν γνωστός ως «κακός» στον κινηματογράφο, αλλά έπαιξε και ρόλους Μανιάτη αδερφού, που προστατεύει την αδερφή του. Πρωτοεμφανίστηκε στον κινηματογράφο το 1962 στην ταινία «Μερικοί το προτιμούν κρύο» και ακολούθησε μια σημαντική καριέρα σε χαρακτηριστικούς δεύτερους ρόλους «κακών». Πέθανε πολύ νέος, την Πρωτομαγιά του 1977, στο νοσοκομείο του Βερολίνου στη Γερμανία, ύστερα από γάγγραινα και ενώ του είχαν κόψει το πόδι. Την εξόδιο ακολουθία του έψαλλε ο αδερφός του, ο οποίος ήταν ιερέας και ετάφη στο κοιμητήριο της Καλλιθέας. Παρόντες στη κηδεία του ήταν ο Δημήτρης Κωνσταντάρας και συντετριμμένος ο Μάνος Κατράκης. Αν και έφυγε από τη ζωή μόλις 44 ετών, πρόλαβε να μπει στο πάνθεον των «κακών χαρακτήρων» του ελληνικού κινηματογράφου.
Ο γλυκύτατος Σπύρος Καλογήρου, που ταυτίστηκε με τον ρόλο του κακού στη μεγάλη οθόνη, γεννήθηκε στην Κυψέλη στις 3 Νοεμβρίου του 1922. Στα εφηβικά του χρόνια άρχισε να εργάζεται ως φωτογράφος, ενώ έγραφε και ποιήματα. Με το θέατρο ασχολούνταν ερασιτεχνικά, μέχρι που κάποιος σκηνοθέτης τον παρότρυνε να γραφτεί στη Δραματική Σχολή του Ελληνικού Ωδείου.
Ο Νίκος Τσαχιρίδης (αριστερά στη φώτο), που έγινε γνωστός από τους ρόλους του κακού που ενσάρκωνε σε πολλές ελληνικές ταινίες, έφυγε από τη ζωή τον Αύγουστο του 2015 σε ηλικία 82 ετών. Το 2012 διαγνώστηκε με τη νόσο του Αλτσχάιμερ. Εκτός από ηθοποιός ήταν και ένας από τους καλύτερους κασκαντέρ του σινεμά, ποδοσφαιριστής, λάτρης της κιθάρας και της φυσαρμόνικας. Παιδί του ποντιακού ξεριζωμού, ο Νίκος Τσαχιρίδης χωρίς πατέρα από μικρός βγήκε στη σκληρή βιοπάλη. Μέχρι που τον ανακάλυψε ο Νίκος Κούνδουρος το ’54 και του έδωσε έναν ρόλο στη Μαγική πόλη. Ο Τσαχιρίδης στην πιο τρυφερή του ηλικία δούλευε στην οικοδομή.
Στη μνήμη του κοινού έχει αποτυπωθεί ως ένας από τους κορυφαίους «κακούς», «σκληρούς» και «άγριους» του ελληνικού σινεμά. Ο Ανέστης Βλάχος στο ξεκίνημά του αντιμετώπιζε πολλά οικονομικά προβλήματα. Για να τα καταφέρει, όταν δεν έπαιζε στο θέατρο ή στον κινηματογράφο, εργαζόταν στην οικοδομή. Σε ένα μεροκάματο, στην προσπάθειά του να καρφώσει μια πρόκα, δεν πρόσεξε και τραυματίστηκε στο δεξί του μάτι. Η καθυστέρηση των γιατρών – όπως λέει ο ίδιος – οδήγησε στην απώλεια του ματιού του λόγω μόλυνσης. Στα γυρίσματα της ταινίας «Το κορίτσι με τα μαύρα», ο Ανέστης Βλάχος γνωρίστηκε με την Έλλη Λαμπέτη και το Δημήτρη Χορν. Οι δύο ηθοποιοί κάλυψαν όλα τα έξοδα του νοσοκομείου και της επέμβασης στην οποία υποβλήθηκε. «Με φρόντιζαν και με πήραν στο σπίτι τους, σε ένα μικρό δωματιάκι μέχρι να γίνω εντελώς καλά», λέει στη «Μηχανή του Χρόνου» ο κ. Βλάχος.
Ο Γιώργος Φούντας σπούδασε στη Δραματική Σχολή του Ωδείου Αθηνών και έπαιξε για κάποια χρόνια ποδόσφαιρο στην ΑΕΚ. Εμφανίστηκε για πρώτη φορά στο θέατρο στο Νυφιάτικο τραγούδι και στον κινηματογράφο στην ταινία Τα Χειροκροτήματα το 1944. Φυσικά σε όλους μας έχει μείνει αθάνατη η ερμηνεία του στην ταινία «Στέλλα» του 1955 με τη Μελίνα Μερκούρη και η φράση «Φύγε Στέλλα, κρατάω μαχαίρι!». Κορυφαία θεωρείται και η ερμηνεία του στα «Κόκκινα Φανάρια», στο ρόλο του σκληρού Πειραιώτη προαγωγού της Τρούμπας. Διετέλεσε αντιδήμαρχος Πειραιά για δύο τετραετίες. Τα τελευταία χρόνια της ζωής του έπασχε από Αλτσχάιμερ και έφυγε από τη ζωή στα 86.
Ο Γιώργος Μούτσιος γεννήθηκε στην Καλαμάτα στις 31 Ιανουαρίου 1932. Σπούδασε αρχικά μουσική και τραγούδι στο Ελληνικό Ωδείο, (με την Άννα Σαραντίδου) και θέατρο στη Δραματική Σχολή του Εθνικού Ωδείου. Μόλις ολοκλήρωσε τις στρατιωτικές του υποχρεώσεις συνέχισε ανώτερες σπουδές φωνητικής στη Μουσική Ακαδημία της Βιέννης (με την Ελίζαμπεθ Ραντό) και ακολούθως θέατρο και σκηνοθεσία στο Reinhardt Seminar. Εκτός από τους ρόλους του πονηρού και ιντριγκαδόρου… Δον Ζουάν στο σινεμά, ο Μούτσιος είχε επίσης ευρύτατη συνεργασία με την Εθνική Λυρική Σκηνή. Σαν άνθρωπος ήταν σεμνός και σοβαρός…
Η ιστορία του Αρτέμη Μάτσα είναι πραγματικά φοβερή! Ο ηθοποιός που έγινε γνωστός από τους ρόλους ως σπιούνος, δοσίλογος, μαυραγορίτης στην πραγματική του ζωή οι Γερμανοί συνέλαβαν τον πατέρα του, ο οποίος δεν επέστρεψε ποτέ από το ναζιστικό στρατόπεδο συγκέντρωσης. Στην κατοχή κινδύνευσε να πεθάνει από τις κακουχίες και την αδενοπάθεια. Ο Μάτσας έπαιξε πολλούς ρόλους στους οποίους ήταν συνεργάτης των Γερμανών.
Αν και σε πολλούς ρόλους του έχει υποδυθεί τον καταδότη των Γερμανών και γενικά τον σύμμαχο του κατακτητή, ο Σταρένιος ήταν κομμουνιστής και συμπαθούσε τα αριστερά κόμματα. Ο Δήμος Σταρένιος γεννήθηκε στο Κάιρο, από αιγυπτιώτες γονείς το 1909. Σε νεανική ηλικία εγκαταστάθηκε στην Ελλάδα και σπούδασε υποκριτική. Έπαιξε σε πολλές ταινίες, μεταξύ άλλων μαζί με το Λάμπρο Κωνσταντάρα. Σε αυτόν, άλλωστε, ανήκει η περιβόητη ατάκα :
Ο ηθοποιός Χρήστος Τσαγανέας αποφοίτησε από το ελληνικό γυμνάσιο της Ρουμανίας και ήρθε στην Αθήνα για ακαδημαϊκές σπουδές. Γράφτηκε αρχικά στην Ιατρική, αλλά σύντομα την παράτησε και πήγε στην Νομική, από την οποία δεν πήρε ποτέ πτυχίο. Ο ίδιος ο Τσαγανέας αντιμετώπισε σοβαρό οικονομικό πρόβλημα μέχρι να αρχίσει να βγάζει χρήματα από το επάγγελμά του. Για αρκετό καιρό ζούσε σε ένα πλοιάριο στο λιμάνι του Πειραιά.
Ο Βαγγέλης Καζαντζόγλου ήταν ένας σπουδαίος ηθοποιός που έγραφε καταπληκτικά στη μεγάλη οθόνη με τα τραχιά του χαρακτηριστικά. Δεν ήταν καθόλου τυχαίο πως τον είχε επιλέξει ο κορυφαίος σκηνοθέτης μας Θόδωρος Αγγελόπουλος για μια σειρά από αριστουργήματά του, αν και ο Καζάν δεν περιορίστηκε σε αυτούς τους ρόλους που άφησαν τη δική τους εποχή. Έπαιξε σε περισσότερες από 100 ταινίες και διακρίθηκε με το χαρακτηριστικό ταμπεραμέντο του σε ρόλους σκληρού και κακού. Από τον κατάσκοπο στον «Θίασο» του Αγγελόπουλου μέχρι και τον ταγματάρχη Παπαδόπουλο στον «Άνθρωπο με το γαρύφαλλο», ο Καζάν έκλεβε συχνά την παράσταση.
Η Τασσώ Καββαδία χαρακτηρίζεται συνήθως ως η «κακιά» του ελληνικού κινηματογράφου, καθώς λόγω του «βλοσυρού» παρουσιαστικού της ερμήνευε «αυστηρούς» ρόλους, όπως της κακιάς πεθεράς, μάνας, αδερφής κ.ά. Σπούδασε πιάνο στην Αθήνα, ζωγραφική και διακόσμηση στο Παρίσι, σκηνογραφία και ενδυματολογία κοντά στο Γιάννη Τσαρούχη, υποκριτική στη Δραματική Σχολή του Θεάτρου Τέχνης κοντά στον Κάρολο Κουν. Από το 1954 ως το 1967 εργάστηκε στο ραδιόφωνο ως δημιουργός και εκτελέστρια. Από το 1955 ως το 1969 εργάστηκε σε εφημερίδες και περιοδικά ως συντάκτρια του ελεύθερου και καλλιτεχνικού ρεπορτάζ. Είχε κάνει δύο γάμους. Το 1942 με τον βιομήχανο Αντώνη Σαλαπάτα, με τον οποίο απέκτησε τρια παιδιά τον Βασίλη, τον Γιώργο και την Ευγενία, και τον συγγραφέα Βασίλη Καζαντζή.
H 77χρονη σήμερα Κατερίνα Χέλμη έγινε ευρέως γνωστή στο ελληνικό κοινό μέσα από ρόλους σε μερικές από τις πιο αγαπημένες ταινίες του ελληνικού κινηματογράφου. Υπήρξε, επίσης, η αντίζηλος της Αλίκης Βουγιουκλάκη στην ταινία «Η αγάπη μας». Η πρώτη της εμφάνιση στον κινηματογράφο πραγματοποιήθηκε το 1957 στην ταινία «Μπαρμπαγιάννης κανατάς», αλλά η μεγαλύτερή της επιτυχία είναι τα Κόκκινα Φανάρια, όπου είπε την ατάκα «Μην φύγεις Ντορή, θα φαρμακωθώ». Κατά τη διάρκεια της καριέρας της έχει συμμετάσχει σε περισσότερες από 25 ταινίες και σε 4 τηλεοπτικές σειρές. Έχει γράψει αρκετά βιβλία. Είναι παντρεμένη με τον παιδικό της έρωτα, τον ακαδημαϊκό Κωνσταντίνο Σβολόπουλο, και διαμένει μόνιμα στην Αθήνα.
Ήταν ένας από τους δημοφιλέστερους καρατερίστες του ελληνικού θεάτρου και κινηματογράφου, κυρίως σε ρόλους σκληρού και αδίστακτου. Ο Στέφανος Στρατηγός ξεκίνησε παίζοντας στον θίασο του πατέρα του, σε επιθεωρήσεις, κωμωδίες, οπερέτες και δράματα. Μετά τα θεατρικά μπουλούκια, έπαιξε στο θίασο του Βασίλη Λογοθετίδη. «Κάθε λιμάνι και καημός», «το Κάθαρμα», «Έγκλημα στο Κολωνάκι» «ο Άνθρωπος με το Γαρύφαλλο» είναι μερικά από τα κινηματογραφικά έργα που εμφανίστηκε. Έπαιξε και στην τηλεόραση («Αστυνομικές ιστορίες», «Ανατολικός άνεμος»). Στην ιδιωτική του ζωή ήταν ήρεμος και πράος άνθρωπος αγαπητός απ’ όλους και με ξεχωριστό ήθος. Ήταν μοναχικός άνθρωπος και του άρεσε το διάβασμα. Πέθανε την Πέμπτη 6 Απριλίου 2006 στο νοσοκομείο «Ερυθρός Σταυρός» από λοίμωξη του αναπνευστικού συστήματος σε ηλικία 83 χρονών. Κηδεύτηκε το Σάββατο 8 Απριλίου στο Περιστέρι.
