Δέκα από τους πιο δυνατούς ανθρώπους που περπάτησαν στη Γη

Ο Superman δεν σήκωνε βάρη, δεν έκανε αρασέ ή ζετέ, ή squats. Υπάρχουν λοιπόν, κοινοί θνητοί, που θα ζήλευε και o πιο άρτια εκπαιδευμένος και προικισμένος (χάρτινος) υπερήρωας.

Όπως οι παρακάτω αθλητές που πραγματικά διαθέτουν ή διέθεταν (γιατί ορισμένοι δεν βρίσκονται εν ζωή), υπερδύναμη που οι ειδικοί τους απέδωσαν τίτλους όπως «ο δυνατότερος άνδρας του κόσμου» χάρη στα υπερδυναμικά μούσκουλα, στην απίστευτη θέληση και στην σκληρή προπόνηση.

Η υπεροχή τους είναι εμφανέστατη, και φυσικά κανείς δεν τολμά να τα βάλει-ούτε για αστείο-, μαζί τους.

Brian Shaw

Γεννήθηκε: ΗΠΑ, 1982
Ύψος: 2,3 μ.
Βάρος: 198 κιλά

Ο γίγαντας από το Κολοράντο, γεννήθηκε από υπερφυσικούς γονείς: και ο πατέρας και η μητέρα του έχουν ύψος άνω του 1,80μ. Ο 33χρονος Brian, από μικρός είχε μια τάση να σηκώνει μεγάλα βάρη, ταλέντο που τον τοποθέτησε στις τρεις πρώτες θέσεις με τους πιο δυνατούς άντρες του κόσμου, στον ομώνυμο διαγωνισμό, World’s Strongest Man. Είναι δυο φορές νικητής του διαγωνισμού (2011, 2013), σηκώνοντας πάνω από 508 κιλά σε βάρη με λάστιχα αυτοκινήτου.

Zydrunas Savickas

Γεννήθηκε: Λιθουανία, 1975

Ύψος: 1,91μ.
Βάρος: 174 κιλά

Η δύναμη του 39χρονου είναι πραγματικά υπεράνθρωπη, του δυνατότερου άνδρα στον κόσμο ο οποίος άφησε άφωνους κριτές και κοινό στον διαγωνισμό άρσης βαρών Arnold Strongman 2014, καταρρίπτοντας το παγκόσμιο ρεκόρ. Ο Λιθουανός, που έχει σαρώσει τους διαγωνισμούς άρσης βαρών κατάφερε να σηκώσει σχεδόν 3 φορές το βάρος του, περίπου 524 κιλά σε λάστιχα αυτοκινήτων.

Leonid Taranenko

Γεννήθηκε: Σοβιετική Ένωση, 1956

Ύψος: 1,83μ.
Βάρος: 117κιλά

Ο Taranenko κατέχει το παγκόσμιο ρεκόρ στην άρση βαρών στο ζετέ, σηκώνοντας 266 κιλά το 1988, που εξακολουθεί να είναι τα περισσότερα κιλά σε διαγωνισμό, αν και δεν είναι πλέον επίσημο ρεκόρ λόγω της αναδιάρθρωσης των κατηγοριών βάρους. Η πρώτη του μεγάλη επιτυχία, έλαβε χώρα στους Ολυμπιακούς Αγώνες του 1980, όταν, αγωνιζόταν για τη Σοβιετική Ένωση και κέρδισε το χρυσό μετάλλιο στην κατηγορία των 110 κιλών, με συνολικό 422,5 κιλά.

Andy Bolton

Γεννήθηκε: Βρετανία, 1970
Ύψος: 1,83μ
Βάρος: 160 κιλά

Ο γεννημένος στο Γιορκσάιρ υπεράνθρωπος, είναι γνωστός ως ο πρώτος άνθρωπος που σήκωσε σε άρσεις, 453 κιλά. Ο 45χρονος σήμερα Andy, εμφανίστηκε τον Οκτώβριο του 2010 στο Γυμνάσιο της Ελίζαμπεθταουν, στο πλαίσιο διαγωνισμού και σήκωσε 437 κιλά σε άρσεις φορώντας μια απλή ζώνη.

Brian Siders

Γεννήθηκε: ΗΠΑ, 1978
Ύψος: 1,88μ.
Βάρος: 156 κιλά

Κανείς δεν θέλει να τα βάλει μαζί του. Σηκώνει τα βάρη σαν να είναι πούπουλα και υπερηφανεύεται ότι ό,τι έχει πετύχει, το έχει καταφέρει χάρη στη σωματική του ρώμη και όχι σε βοηθήματα. Νοιώθει ευλογημένος σωματικά για τα δυνατά γονίδιά του και για τη σκληρή δουλειά που κάνει. Έχει σηκώσει, μεταξύ άλλων, 362 κιλά στον πάγκο, και στις άρσεις 392 κιλά.

Louis Uni

Έζησε: Γαλλία, 1862-1928
Ύψος: 1.92μ.
Βάρος: 117κιλά

Ο Louis Uni ή αλλιώς «Apollon the Might», γεννήθηκε στις 8 το πρωί της 21ης Φεβρουαρίου, 1862 στον αριθμό 18 της Λεωφόρου που σήμερα φέρει το όνομά του (Λεωφόρος Louis Uni in Marsillargues), στο σπίτι που ο πατέρας του Jean-Jacques Uni, έχτισε το 1845. Μεγαλωμένος σε μια οικογένεια που οι ντόπιοι κάτοικοι τους αποκαλούσαν «γίγαντες» -ο παππούς του ήταν 2,03 μ.-, δε θα μπορούσε να μην εκμεταλλευτεί το σωματικό αυτό «εκτόπισμα». Γρήγορα έγινε γνωστός για την ατσαλένια λαβή του και τα μεγάλα του χέρια, με τα οποία σήκωνε απίθανα βάρη που οι κοινοί θνητοί δεν μπορούσαν να διανοηθούν να ακουμπήσουν. Ο Uni, θεωρείται, μεταξύ άλλων, ότι ήταν και ένας από τους πρώτους αθλητές αντοχής του κόσμου.

Vasyl Virastyuk

Γεννήθηκε: Ουκρανία, 1974
Ύψος: 1,91μ.
Βάρος: 145 κιλά

Ο Ουκρανός αυτός υπεράνθρωπος, εκτός του ότι προκαλεί δέος χάρη στην σωματική του διάπλαση, σαρώνει τον έναν μετά τον άλλο τους τίτλους στον διαγωνισμό World’s Strongest Man-στις πέντε φορές, ανέβηκε στο πρώτο σκαλί του βάθρου. Σηκώνει με μεγάλη άνεση 440 κιλά στις άρσεις, 508 κιλά σε μπάρα με τεράστια λάστιχα αυτοκινήτων, ενώ στον χαλαρό χώρο του γυμναστηρίου σηκώνει 242 κιλά στον πάγκο.

Paul Anderson

Έζησε: ΗΠΑ, 1932–1994
Ύψος: 1,77μ.
Βάρος: 163 κιλά

Ότι και να γράψει κανείς για τον ασυγκράτητο αυτό αθλητή, θα είναι φτωχό. Ο Αμερικανός αρσιβαρίστας, υπήρξε χρυσός Ολυμπιονίκης, Παγκόσμιος Πρωταθλητής και δύο φορές Πρωταθλητής Εθνικής στο Ολυμπιακό βαρών. Ο Anderson έπαιξε μεγάλο ρόλο στην εδραίωσης της Αρσης Βαρών ως ένα ανταγωνιστικό άθλημα. Έχει καταγραφεί στην ιστορία ως ένας από τους ισχυρότερους άντρες κυρίως χάρη απαράμιλλη δύναμή του. Στο Βιβλίο με τα Ρεκόρ Γκίνες (έκδοση 1985), το όνομα του υπεράνθρωπου γράφτηκε με χρυσά γράμματα για «το μεγαλύτερο βάρος που έχει σηκώσει ποτέ από ανθρώπινο ον» όταν κατάφερε και σήκωσε 2844 κιλά, με την πλάτη.

Bill Kazmaier

Γεννήθηκε: ΗΠΑ, 1953
Ύψος: 1,89μ.
Βάρος: 145κιλά

Ο γερμανικής καταγωγής «Kaz», θεωρείται από αρκετούς του χώρου, ως πιο δυνατός άνθρωπος του κόσμου, χάρη στα απίστευτα βάρη που μπορεί να σηκώνει με άνεση: στις άρσεις έχει σηκώνει 420 κιλά, στον πάγκο 300 κιλά. O Bill υπήρξε αστέρι στη γυμναστική ήδη από τα σχολικά του χρόνια-έπαιξε ποδόσφαιρο για δυο χρόνια στο Πανεπιστήμιο του Wisconsin-Madison, πριν το εγκαταλείψει οριστικά το 1974 προκειμένου να επικεντρωθεί στην άρση βαρών YMCA. Εκεί έμαθε τις βασικές αρχές της Αρσης Βαρών σε πάγκο. Στα χρόνια που ακολούθησαν, ο Kazmaier αγωνίστηκε για να κερδίσει τα προς το ζην δουλεύοντας ως μπράβος, και ξυλοκόπος.

Mark Henry

Γεννήθηκε: ΗΠΑ, 1971
Ύψος: 1,93μ.
Βάρος: 181 κιλά

Ασχολήθηκε με την Άρση Βαρών από το 1990 ως το 1996, συμμετέχοντας σε δύο Ολυμπιακούς Αγώνες το 1992 στη Βαρκελώνη και το 1996 στην Ατλάντα. Στην καριέρα του στο συγκεκριμένο άθλημα κατέκτησε μερικά μετάλλια στις ΗΠΑ και οι ειδικοί του απέδωσαν το χαρακτηρισμό «Δυνατότερος άνδρας του κόσμου». Σταμάτησε να ασχολείται λόγω ενός τραυματισμού στην πλάτη. Ένα ταπεινό παράδειγμα της δύναμης του, είναι και αυτό: στην Τετάρτη Δημοτικού, ζύγιζε 102 κιλά και είχε ύψος 1,68μ. Σε ηλικία 10 ετών, η μητέρα του, του αγόρασε ένα σετ με βάρη και λίγο πριν την Δευτέρα Λυκείου, κατάφερνε και σήκωνε 270 κιλά σκουότ που θεωρούνταν ρεκόρ για το σχολείο. Στην ηλικία των 18, χαρακτηρίστηκε ως ο «δυνατότερος έφηβος του κόσμου», από την εφημερίδα los Angeles Times.

Read More

Όταν βγήκαν πραγματικά τα όπλα για το ποδόσφαιρο

Στην επικράτεια της μπάλας χρησιμοποιούμε συχνά στρατιωτικού τύπου ορολογία για να περιγράψουμε ένα ματς.

Μιλάμε έτσι ατάραχα για «μάχη» μεταξύ δύο ομάδων, για «πόλεμο» της εξέδρας, για κείνον τον επιθετικό που «πυροβόλησε» δυο μπαλάκια ή τον άλλο τον «πιστολέρο», τον αμυντικό-«τσεκούρι», το «βαρύ πυροβολικό» της ομάδας, για τους «Κανονιέρηδες» της Άρσεναλ κ.ά.

Κι ενώ αυτά έχουν όσο να πεις το θεατράλε και δραματικό ύφος που αποζητά ο λόγος μας, εγείροντας έντονες συναισθηματικές αντιδράσεις, δεν συνειδητοποιούμε συχνά πόσο δυνατό είναι το ποδόσφαιρο και τι μπορεί να πυροδοτήσει. Ακόμα και πολιτικό αναβρασμό!

Και πουθενά δεν ήταν αυτό αληθινότερο απ’ όσα έλαβαν χώρα στα προκριματικά του Παγκοσμίου Κυπέλλου του 1970, όταν Ονδούρα και Ελ Σαλβαδόρ είπαν να λύσουν τις διπλωματικές και μεθοριακές διαφορές τους με αφορμή έναν αγώνα ποδοσφαίρου.

Γιατί τα προκριματικά ματς του 1969 για την τελική φάση του Μουντιάλ του 1970 ήταν πράγματι η σπίθα που άναψε το φιτίλι, τα πραγματικά αίτια εδράζονταν ωστόσο σε λιγότερο ποδοσφαιρικούς όρους. Η στρογγυλή θεά λειτούργησε πάντως ως καταλύτης για έναν αληθινότατο πόλεμο που και θύματα θα είχε και ευρύτερες κοινωνικο-πολιτικές συνέπειες για τη Λατινική Αμερική, παρά το βραχύβιο των εχθροπραξιών. Μερικές χιλιάδες νεκροί, δεκάδες χιλιάδες εκτοπισμένοι και δυο εθνικές οικονομίες κατεστραμμένες το προσυπογράφουν αυτό με τον τραγικότερο τρόπο.

Τρεις αγώνες λοιπόν μεταξύ Ονδούρας και Ελ Σαλβαδόρ εκείνον τον Ιούνιο του 1969 φούντωσαν τα πνεύματα και έκαναν τα αίματα να ανάψουν, εκτρέποντας την ήδη τεταμένη κατάσταση. Γιατί αν στο ποδόσφαιρο χρησιμοποιούμε συχνά πολεμικές μεταφορές, υπάρχουν και φορές που μετατρέπεται σε πραγματικό πόλεμο.

Για «Πόλεμο του Ποδοσφαίρου» θα μιλήσουμε λοιπόν, ως μια ζοφερή υπόμνηση των ευρύτερων επιπτώσεων που μπορεί να έχει o βασιλιάς των σπορ αν ξεφύγει η κατάσταση…

Προοίμιο



Ήδη από τις πρώτες δεκαετίες του 20ού αιώνα, χιλιάδες πολίτες του Ελ Σαλβαδόρ μετανάστευαν στη γειτονική Ονδούρα, τόσο εξαιτίας της καταπιεστικής στρατιωτικής διακυβέρνησης της χώρας τους όσο και της φτηνότερης γης που είχαν οι γείτονες. Μέχρι το 1969, 350.000 υπήκοοι του Ελ Σαλβαδόρ ζούσαν περισσότερο ή λιγότερο νόμιμα στην άλλη πλευρά των συνόρων, δημιουργώντας μια έκρυθμη κοινωνικά κατάσταση που εκμεταλλευόταν ο δικτάτορας Αρεγιάνο με τη γνώριμη αντιμεταναστευτική ρητορεία.

Ο στρατηγός προσπαθούσε να παραμείνει στη χουντική διακυβέρνηση της Ονδούρας με νύχια και με δόντια και οι γείτονες μετανάστες ήταν ο ιδανικός αποδιοπομπαίος τράγος. Την ίδια ώρα, ήδη από το 1966 οι γαιοκτήμονες της Ονδούρας είχαν συστήσει τη δική τους ένωση, την Εθνική Ομοσπονδία Αγροτών και Κτηνοτρόφων (FENAGH), θέλοντας να προστατεύσουν τα δικά τους συμφέροντα.

To Ελ Σαλβαδόρ είναι πέντε φορές μικρότερο από την Ονδούρα, μέχρι το 1969 είχε ωστόσο πληθυσμό 3,7 εκατ. κατοίκων, σε σχέση με τα 2,6 εκατ. της Ονδούρας. Πάμφτωχες και ρημαγμένες αμφότερες, η μεγαλύτερη έκταση της Ονδούρας εξασφάλιζε καλύτερες βιοτικές συνθήκες, γι’ αυτό και το κύμα της μετανάστευσης μεγάλωνε και μεγάλωνε.

Οι τεταμένες σχέσεις των δύο λαών υποδαυλίζονταν από τους μεγαλοτσιφλικάδες και τους ισχυρούς παίκτες της αγοράς, που ήθελαν συνεχώς περισσότερα. Η United Fruit Company (η σημερινή Chiquita Foods International) να σκεφτείτε κατείχε περισσότερο από το 10% των καλλιεργήσιμων εκτάσεων της Ονδούρας! Κι ενώ ήταν κάτι παραπάνω από πρόθυμη να δώσει πάμφτηνη εργασία στους μετανάστες, δεν χαιρόταν ακριβώς που πολλοί από αυτούς ζούσαν σε «φιλέτα» γης.



Το 1966 λοιπόν, κάτω από της πιέσεις της παντοδύναμης FENAGH, η κυβέρνηση εγκαινίασε ένα γενναίο μεταρρυθμιστικό πρόγραμμα, έναν σωστό αναδασμό της γης που δεν άφηνε χώρο για τους γείτονες μετανάστες, ακόμα και σε όσους ήταν νόμιμοι και είχαν αγοράσει τα λιγοστά στρέμματά τους. Και για να πάρουν τον λαό μαζί τους, οι τσιφλικάδες μοίραζαν κομμάτια αυτών των εδαφών στους ντόπιους ακτήμονες, πείθοντάς τους ότι ο μεγάλος εχθρός ήταν ο εξίσου εξαθλιωμένος γείτονας.

Οι εργάτες του Σαλβαδόρ, τόσο οι νόμιμοι όσο και οι παράτυποι, άρχισαν να εκτοπίζονται, ένα θέμα με ευρύτερες κοινωνικές συνέπειες, καθώς πολλοί ήταν παντρεμένοι και παντρεμένες με πολίτες της Ονδούρας. Χιλιάδες εκδιώχθηκαν κακήν κακώς με την πρόφαση να γίνει χώρος για τους ντόπιους και να βρίσκουν οι γηγενείς ευκολότερα δουλειά και γη.

Το πράγμα έφτασε στο απροχώρητο τον Φεβρουάριο του 1969, όταν η διετής συμφωνία για το ανοιχτό πέρασμα της μεθορίου έληξε και δεν ανανεώθηκε.

Τόσο η FENAGH όσο και το στρατιωτικό καθεστώς είχαν καταφέρει να σπείρουν το εθνικιστικό τους μίσος στους πολίτες. Οι υπερπατριώτες, με τις πλάτες της χούντας, έκαναν καθημερινές επιθέσεις στους μετανάστες. Και δεν ήταν μόνο οι ξυλοδαρμοί και τα άλλα δεινά, αλλά και οι τόσοι φόνοι.

Μέσα σε όλα, το Ελ Σαλβαδόρ άρχισε ξαφνικά να διεκδικεί τη γη που είχαν αγοράσει νόμιμα οι πολίτες του στην Ονδούρα, δημιουργώντας ένα εκρηκτικό μείγμα που χρειαζόταν μία μόνο σπίθα…

Τα σημαδιακά προκριματικά για το Μουντιάλ του 1970


Με τον Τύπο και στις δύο χώρες να υποδαυλίζει τα μίση, η μοίρα το έφερε να τεθούν αντιμέτωπες ποδοσφαιρικά Ονδούρα και Ελ Σαλβαδόρ το 1969 για τα προκριματικά του Παγκοσμίου Κυπέλλου της επόμενης χρονιάς στο Μεξικό.

Ο πρώτος αγώνας έλαβε χώρα στις 8 Ιουνίου στην πρωτεύουσα της Ονδούρας, Τεγουσιγάλπα, καταλήγοντας σε νίκη 1-0 της εθνικής της ομάδας. Ανελέητο ξύλο χαρακτήρισε τη μάχη της εξέδρας, καθώς ντόπιοι και φιλοξενούμενοι ήρθαν κι αυτοί αντιμέτωποι στο περιθώριο του ματς με ό,τι είχαν και δεν είχαν. Πόσο μάλλον που το γκολ μπήκε στην παράταση, σε μια μακρά παράταση, όπως πίστεψαν οι οπαδοί του Σαλβαδόρ που ένιωσαν εξαπατημένοι.

Τα επεισόδια άφησαν μάλιστα τόσους και τόσους με επιδέσμους, τσιρότα και μελανιές που όλοι γνώριζαν ποιος είχε παρακολουθήσει εκείνο το ματς, καθώς τα παράσημα τιμής δεν κρύβονταν. Με ξεκάθαρες ρεβανσιστικές διαθέσεις έγινε λοιπόν ο επαναληπτικός της 15ης Ιουνίου στο Σαν Σαλβαδόρ, όταν η εθνική του Ελ Σαλβαδόρ συνέτριψε την Ονδούρα με 3-0. Την προηγούμενη νύχτα ωστόσο οι οπαδοί κατέκλυσαν τον χώρο κάτω από το ξενοδοχείο όπου διέμενε η αποστολή της Ονδούρας κοπανώντας κατσαρόλες και κορνάροντας ασυστόλως για να μην κλείσει κανείς τους μάτι όλη νύχτα. Κάτι που δούλεψε προφανώς.

Περιττό να αναφερθεί ότι αυτό ήταν το δεύτερο ξενοδοχείο όπου μεταφέρθηκε η εθνική των φιλοξενουμένων, καθώς το πρώτο κάηκε ολοσχερώς. Οι οπαδοί του Σαλβαδόρ είχαν τηρήσει κατά γράμμα την υπόσχεση που έδωσαν στην αποστολή των γειτόνων όταν προσγειώθηκε στο αεροδρόμιο, όπως έγραφε εξάλλου και το πανό «καλωσορίσματος»: «Χαιρόμαστε πολύ που είστε εδώ. Σύντομα θα μάθετε γιατί»!



Την ώρα που η εθνική τους επικρατούσε κατά κράτος της Ονδούρας, οι οπαδοί του Σαλβαδόρ επιτέθηκαν στους αντίπαλους φιλάθλους στις κερκίδες. Το κυνήγι επεκτάθηκε και στις γειτονιές του Σαν Σαλβαδόρ και δύο πολίτες της Ονδούρας έχασαν τη ζωή τους στα επεισόδια. Κάθε αυτοκίνητο ή λεωφορείο που πήγαινε να περάσει τα σύνορα γινόταν στόχος των εξαγριωμένων οπαδών, κάτι που στην άλλη πλευρά των συνόρων πυροδότησε προπαγανδιστικές ιστορίες πως τάχα ένα λουτρό αίματος είχε λάβει χώρα στη γείτονα και πολλοί υπήκοοι της Ονδούρας κρατούνταν όμηροι.

Η κατάσταση ξέφυγε από κάθε έννοια ελέγχου στην Ονδούρα: τα μαγαζιά των μεταναστών κάηκαν και λεηλατήθηκαν και οι ίδιοι ξυλοκοπούνταν ανελέητα από ομάδες «πολιτοφυλακής», που τους άρπαζαν από τα σπίτια και τις φάμπρικες όπου δούλευαν. Ακόμα και μαγαζιά ντόπιων που πουλούσαν απλώς προϊόντα από το Σαλβαδόρ δεν γλίτωσαν από τη μανία των θερμόαιμων υπερπατριωτών.

Οι μετανάστες περνούσαν κατά ορδές τα σύνορα με την αντίθετη από τη συνήθη κατεύθυνση, αν και εκεί ακόμα τους περίμεναν οι ταραξίες με τις ευλογίες των συνοριοφυλάκων. Και δεν ήταν μόνο ότι είχαν καεί τα σπίτια και λεηλατηθεί οι περιουσίες τους, ήταν και το γεγονός πως πολλές από τις γυναίκες τους είχαν βιαστεί ανελέητα.

Περισσότεροι από 1.000 μετανάστες επέστρεφαν με τα πόδια στο Σαλβαδόρ κάθε μέρα. Η κυβέρνηση της χώρας μιλούσε για γενοκτονία και κάλεσε τον Οργανισμό Αμερικανικών Κρατών να παρέμβει, μάταια όμως.

Το τελειωτικό χτύπημα θα δινόταν στον τελικό του προκριματικού τουρνουά μεταξύ Ονδούρας και Ελ Σαλβαδόρ, σε ουδέτερη αυτή τη φορά έδρα, στην Πόλη του Μεξικού. Στο ματς της 26ης Ιουνίου νικητής αναδείχθηκε το Σαλβαδόρ με 3-2 (που έφτασε τελικά στην τελική φάση του Παγκοσμίου Κυπέλλου), η ποδοσφαιρική ομοσπονδία της Ονδούρας κατηγόρησε τη διαιτησία για δωροδοκία και οι αντεγκλήσεις ξέφυγαν για άλλη μια φορά από τον έλεγχο.

Τα μεσάνυχτα της ίδιας μέρας, το Σαλβαδόρ ανακοίνωσε ότι διακόπτει κάθε διπλωματική σχέση με την Ονδούρα, παραθέτοντας ως λόγο τη σιωπή της διεθνούς κοινότητας στην ανθρωπιστική κρίση που αντιμετώπιζε…

Ο Πόλεμος των 100 Ωρών που κάποιοι ονόμασαν Πόλεμο του Ποδοσφαίρου

Η Ονδούρα ανταπάντησε στις 3 Ιουλίου, όταν ένα μικρό αναγνωριστικό αεροσκάφος της παραβίασε τον εναέριο χώρο του Σαλβαδόρ. Οι προκλήσεις συνεχίζονταν εκατέρωθεν και τα μεθοριακά επεισόδια ήταν πια καθημερινά. Αμφότερες οι χώρες επιδόθηκαν σε πυρετώδεις εξοπλιστικές προμήθειες, εξαιτίας όμως του στρατιωτικού εμπάργκο που τους είχαν επιβάλλει οι ΗΠΑ δεν μπορούσαν να αγοράσουν ευθέως όπλα, κι έτσι κατέφυγαν σε ανεξάρτητους εμπόρους όπλων αποκτώντας ουσιαστικά παλιά μαχητικά και παρωχημένα βομβαρδιστικά του Β’ Παγκοσμίου.

Κάτι που έκανε τον Πόλεμο του Ποδοσφαίρου την τελευταία σύρραξη που χρησιμοποιήθηκαν ελικοφόρα αεροσκάφη μιας άλλης εποχής! Έτσι κύλησαν τα πράγματα μέχρι εκείνο το πρωινό της 14ης Ιουλίου, όταν τρία μαχητικά αεροπλάνα του Σαλβαδόρ παραβίασαν τα σύνορα της Ονδούρας και έκαναν αερομαχίες με την πολεμική αεροπορία της γείτονος.

Το ίδιο απόγευμα όμως τα αεροπλάνα του Ελ Σαλβαδόρ θα επέστρεφαν, αυτή τη φορά με μαχητικά, βομβαρδιστικά, ακόμα και ντακότες με βόμβες προσαρμοσμένες στα φτερά τους. Έπληξαν στις 5:00 το απόγευμα το Διεθνές Αεροδρόμιο της Ονδούρας, που χρησιμοποιούνταν ως βάση και από την πολεμική αεροπορία, αλλά και τέσσερις πόλεις. Όσο γίνονταν αυτά, ο στρατός ξηράς του Σαλβαδόρ περνούσε τα σύνορα με ό,τι είχε και δεν είχε.

Η σημαντική πόλη της Ονδούρας, Νουέβα Οκοτεπέκε, ήταν η πρώτη που έπεσε και σύντομα πέντε ακόμα πόλεις θα ήταν στα χέρια του εχθρού, καθώς η αντίσταση της Ονδούρας ήταν ασθενέστατη. Η πρωτεύουσα κινδύνευε εξόφθαλμα και μέχρι το βράδυ όλοι κρατούσαν την ανάσα τους. Την επομένη όμως η αεροπορία της Ονδούρας αναδιπλώθηκε και έπληξε στρατηγικά το πολιτικό (και στρατιωτικό ταυτοχρόνως) αεροδρόμιο του Σαν Σαλβαδόρ, βάλλοντας κατά μερικών ακόμα νευραλγικών και ανεφοδιαστικών στόχων (όπως το σημαντικότερο βιομηχανικό λιμάνι της χώρας και τις μεγαλύτερες στρατιωτικές δεξαμενές καυσίμων).

Το τέχνασμα έπιασε. Χωρίς καύσιμα και πυρομαχικά, ο στρατός του Σαλβαδόρ καθηλώθηκε. Ήταν όμως εκτός εαυτού και είχαν ακόμα ξιφολόγχες και μαχαίρια να χρησιμοποιήσουν κατά των άοπλων πολιτών της Ονδούρας. Αυτή τη φορά ήταν η Ονδούρα που έκανε έκκληση στον Οργανισμό Αμερικανικών Κρατών, ο οποίος επέβαλε άμεση κατάπαυση του πυρός.



Η οποία δεν θα λάμβανε χώρα παρά στις 18 Ιουλίου, 100 ώρες μετά την κήρυξη του πολέμου δηλαδή, με το Σαλβαδόρ να απαιτεί πολεμικές αποζημιώσεις για τους κατατρεγμένους πολίτες του αλλά και εγγυήσεις ασφάλειας για όσους παρέμεναν στο έδαφος της Ονδούρας. Ο στρατός του Σαλβαδόρ αρνούνταν πάντως να υποχωρήσει από τις θέσεις του και θα έπρεπε να απειληθεί ρητά από τον Οργανισμό Αμερικανικών Κρατών ώστε να συμφωνήσει να αποσύρει τις δυνάμεις του από την κατεχόμενη Ονδούρα στις 2 Αυγούστου ο πρόεδρος (δικτάτορας) Φιντέλ Σάντσες Ερνάντες.

Η συνθήκη ειρήνης θα υπογραφόταν βέβαια 11 χρόνια μετά (1980), όταν τα δύο κράτη απευθύνθηκαν στο Διεθνές Δικαστήριο της Χάγης για την τακτοποίηση των συνοριακών τους διαφορών.

Στον απόηχο του σύντομου αλλά αιματηρού αυτού πολέμου, 900 στρατιώτες του Ελ Σαλβαδόρ έχασαν τη ζωή τους και άλλες 300.000 πολίτες εκτοπίστηκαν από τις εστίες τους. Η Ονδούρα έχασε 2.000 πολίτες και 250 στρατιώτες, ενώ και εδώ μερικές χιλιάδες έμειναν χωρίς σπίτι εξαιτίας των βομβαρδισμών.

Οι οικονομικές επιπτώσεις του πολέμου θα έπλητταν τη Λατινική Αμερική για τα επόμενα 20 χρόνια, παρέχοντας γόνιμο έδαφος για μια σειρά ακόμα από χούντες να γεννηθούν. Το Σαλβαδόρ μάλιστα, ανίκανο καθώς ήταν να διαχειριστεί την επιστροφή των εκατοντάδων χιλιάδων πολιτών του, θα γινόταν ακόμα φτωχότερο και θα υπέφερε αργότερα από έναν 12ετή εμφύλιο πόλεμο.

Στη χώρα μάλιστα όλοι αποκαλούν τον πόλεμο ως Πόλεμο των 100 Ωρών, καθώς ποιος θα έκανε έναν πόλεμο για χάρη του ποδοσφαίρου; Ήταν πολλά περισσότερα αυτά που διακυβεύονταν και όχι ένα Μουντιάλ.


Μιλώντας πάντως για τον βασιλιά των σπορ, έχει και πιο ευτυχείς περιστάσεις να επιδείξει. Δύο χρόνια πρωτύτερα, ας πούμε, το ποδόσφαιρο σταμάτησε έναν πόλεμο, έστω και προσωρινά. Αναφερόμαστε στον πόλεμο της Μπιάφρας, όταν οι αντιμαχόμενες πλευρές κήρυξαν μια διήμερη ανακωχή τον Σεπτέμβριο του 1967 καθώς όλοι ήθελαν να δουν από κοντά τον Πελέ και τη Σάντος του που θα έπαιζαν δυο φιλικά ματς στη χώρα…

Read More

Το ντέρμπι που κανείς δεν είδε, το φαντάστηκε ο σπίκερ, το απόλαυσαν χιλιάδες ακροατές και μπήκαν 11 γκολ

Εδιμβούργο. Πρωτοχρονιά του 1940. Ο Β’ Παγκόσμιος πόλεμος είχε ξεκινήσει λίγους μήνες νωρίτερα και βρισκόταν σε εξέλιξη. Ήταν η ημέρα του παραδοσιακού «New Year Derby» μεταξύ της Χαρτς και της Χιμπέρνιαν…

Το πρωτοχρονιάτικο ραντεβού των δύο ομάδων ήταν στην έδρα της Χιμπέρνιαν, στο Ιστερ Ρόουντ. Η πόλη ζούσε για το παιχνίδι. Όπως και οι φίλαθλοι των δύο ομάδων. Η κόντρα τους κρατούσε πολλά χρόνια πίσω.

Στο γήπεδο βρέθηκαν 14.000 θεατές. Ήταν από τις ελάχιστες περιπτώσεις, μετρημένες στα δάχτυλα ίσως, που οι φίλαθλοι δεν είδαν καθόλου μπάλα αλλά οι ακροατές του ραδιοφώνου έζησαν μια μοναδική εμπειρία. Είναι ο αγώνας με τα 11 γκολ και με τον σπίκερ που επινόησε σχεδόν όλες τις φάσεις. Είναι ο αγώνας που -ραδιοφωνικά- κράτησε 15 λεπτά περισσότερα απ’ ό,τι το κανονικό παιχνίδι.

Η ιστορία που ακολουθεί μοιάζει φανταστική, αλλά είναι υπαρκτή…

Όταν οι ομάδες και ο διαιτητής έφτασαν στο γήπεδο για να αρχίζει η προετοιμασία του ντέρμπι, διαπίστωσαν πως η ομίχλη που υπήρχε στο Ιστερ Ρόουντ δεν επέτρεπε να βλέπει κάποιος πιο μακριά από τα δέκα μέτρα.

Δεν ήταν η πρώτη φορά που το Νησί αντιμετώπιζε τέτοιες συνθήκες. Το ματς έπρεπε να αναβληθεί και να μετατεθεί για άλλη ημερομηνία. Υπήρχε όμως ένας σημαντικός λόγος που έπρεπε να γίνει…




Η αναμέτρηση είχε προγραμματιστεί να έχει ραδιοφωνική κάλυψη από το BBC και το Γραφείο Πολέμου της Μ. Βρετανίας έδωσε εντολή να γίνουν όλα όπως είχαν σχεδιαστεί. Ο εχθρός, οι Γερμανοί, παρακολουθούσε τις ραδιοφωνικές συχνότητες και σε περίπτωση αναβολής, θα μάθαιναν από πρώτο χέρι πως υπάρχει ομίχλη στην περιοχή.

Κάτι τέτοιο θα ευνοούσε τα βομβαρδιστικά του Γ’ Ράιχ ώστε να κάνουν πιο ασφαλείς πτήσεις και να αδειάσουν το πολεμικό υλικό πάνω από την πόλη. Ήταν θέμα ζωής και θανάτου.

Έπρεπε να γίνει η σέντρα. Έπρεπε να ξεκινήσει η μετάδοση. Κυρίως η μετάδοση…

Ο διαιτητής έδωσε το πρόσταγμα για έναρξη. Οι θεατές μπορούσαν να δουν μόνο ό,τι γινόταν από τη δική τους πλευρά. Οι ποδοσφαιριστές και ο ρέφερι το ίδιο καθώς είχαν ορατότητα μόνο για περίπου δέκα μέτρα. Από τους 14.000 θεατές, τις ομάδες και όλους όσους βρίσκονταν στο γήπεδο, ένας είχε τον πιο δύσκολο ρόλο. Ο σπίκερ του αγώνα!




Ο Μπομπ Κίνγκσλεϊ που εργαζόταν στο BBC είχε πάρει μια ξεκάθαρη εντολή: να περιγράψει το ματς. Έναν αγώνα που δεν μπορούσε να δει σχεδόν τίποτα, παρά μόνο ό,τι διαδραματιζόταν στην γραμμή του αγωνιστικού χώρου που ήταν μπροστά από το δημοσιογραφικό χώρο του. Όφειλε να περιγράψει με φυσικότητα και την αντίστοιχη ένταση φάσεις που δεν είδε ποτέ!

Ο -δαιμόνιος όπως αποδείχτηκε- Κίνγκσλεϊ, οργάνωσε το σχέδιό του. Οι βοηθοί του κατέβαιναν κάθε τόσο στον αγωνιστικό χώρο και συνέλεγαν πληροφορίες για το ματς. Παράλληλα, αφουγκραζόταν τον παλμό της κερκίδας από τις φωνές (του μέρους που έβλεπε κάθε φορά τον αγώνα) και έφτιαχνε στο μυαλό του τις εικόνες. Εικόνες που μετέφερε μέσω της συχνότητας του BBC.


Το εγχείρημα μόνο εύκολο δεν ήταν. Και από πλευράς ποδοσφαιριστών και από πλευράς σπίκερ. Χαρακτηριστικό είναι πως, όπως έγραψε εφημερίδα της πόλης την επόμενη μέρα, ένας παίκτης των φιλοξενουμένων είχε μείνει μόνος του στο γήπεδο για κάνα δεκάλεπτο περισσότερο περιμένοντας να πάρει πάσα. Δεν είχε καταλάβει ότι οι υπόλοιποι είχαν κατευθυνθεί ήδη στα αποδυτήρια.




Όσο για τον Κίνγκσλεϊ, «κατάφερε» να σπικάρει 15 λεπτά περισσότερα τον αγώνα. Μέχρι να τον ενημερώσει κάποιος από τους βοηθούς του πως το ματς ολοκληρώθηκε, εκείνος συνέχιζε να μεταφέρει στους ακροατές φάσεις που δεν έγιναν ποτέ!

Για την ιστορία, το παιχνίδι έληξε με «διπλό». Η Χαρτς επικράτησε με 6-5. Ήταν ένα παιχνίδι με 11 γκολ, ένα ματς που λίγοι είδαν τα γκολ και που έγινε στη φαντασία ενός σπίκερ και απόλαυσαν οι ακροατές του ραδιοφώνου.

Ήταν το ματς που κανείς δεν παρακολούθησε ολόκληρο αλλά το άκουσαν χιλιάδες…

Read More

Η χρυσή Ολυμπιονίκης που μετά από την δολοφονία της αποκαλύφθηκε ότι ήταν άντρας

Συγκλονίζει η πολυτάραχη, γεμάτη μυστήριο ζωή της Stella Walsh η οποία κέρδισε στους Ολυμπιακούς αγώνες του 1932 στο Λος Άντζελες το χρυσό μετάλλιο στα 100 μέτρα. Τι γίνεται όμως όταν αποκαλύπτεται μετά θάνατον ότι αντί για γυναίκα ήταν άνδρας;

Τα παιδικά χρόνια και το χρυσό στους Ολυμπιακούς

Η Stanisława Walasiewicz, όπως ήταν το πραγματικό της όνομα, γεννήθηκε στις 3 Απριλίου 1911 στην ανατολική Πολωνία. Όταν ήταν μόλις τριών ετών η οικογένειά της μετακόμισε στις Ηνωμένες Πολιτείες εξαιτίας των πολιτικών αναταραχών στην πατρίδα τους. Η οικογένεια του Julian και της VeronicaWalasiewicz έστησαν το σπιτικό τους στο Κλίβελαντ, ψάχνοντας μια ήρεμη ζωή. Συνήθιζαν να φωνάζουν την κόρη τους Stasia, ένα πολωνικό υποκοριστικό, το οποίο αργότερα έδωσε τη θέση του στην αμερικανική εκδοχή του, το όνομα Stella.



H  Stella έδειξε σε πολύ μικρή ηλικία την αγάπη της για τον αθλητισμό. Στα 16 της χρόνια, το 1927, δήλωσε συμμετοχή στους Ολυμπιακούς αγώνες, αλλά δεν έγινε δεκτή καθώς δεν είχε πάρει την αμερικανική υπηκοότητα. Η Αμερικανική Ολυμπιακή Επιτροπή, βλέποντας το ταλέντο της, παρέκαμψε τη γραφειοκρατία ώστε να της δώσει σύντομα την αμερικανική υπηκοότητα, ανοίγοντας το δρόμο για τη συμμετοχή της στους Ολυμπιακούς αγώνες του Λος Άντζελες το 1932.



Λίγο πριν ορκιστεί αμερικανίδα πολίτης η Stella άλλαξε γνώμη, αποδεχόμενη μια πρόταση από την πατρίδα της να δουλέψει στην πολωνική πρεσβεία της Ουάσιγκτον. Και έτσι το ταρτάν την υποδέχτηκε έχοντας στους ώμους την πολωνική σημαία και στο ενεργητικό της τον καλύτερο χρόνο στα 100 μέτρα, (μόλις 11»,9), που την ανέβασε στο χρυσό βάθρο.

Η δολοφονία και η αποκάλυψη της μεγάλης αλήθειας

Στις 4 Δεκεμβρίου του 1980 η 69χρονη τότε Stella πέφτει θύμα ληστείας σε ένα εμπορικό κέντρο του Κλίβελαντ. Δύο οπλισμένοι άνδρες την πλησιάζουν και προσπαθούν να αρπάξουν την τσάντα της. Η Stella αντιστέκεται και ο ληστής την πυροβολεί στην κοιλιά. Λίγες ώρες αργότερα η χρυσή Ολυμπιονίκης εκπνέει στο νοσοκομείο.

Την ημέρα της κηδείας της δύο τοπικοί τηλεοπτικοί σταθμοί μεταδίδουν ότι η αστυνομία, εκτός από τους δολοφόνους της, ερευνά ένα σοκαριστικό δεδομένο: ότι η Stella ήταν στην πραγματικότητα άντρας! Η είδηση πέφτει σαν κεραυνός και αποσβολώνει την κοινή γνώμη, προκαλώντας μεγάλη σύγχυση και αμέτρητα κουτσομπολιά. Το θέμα κυριαρχεί στην επικαιρότητα, οι φήμες και τα σενάρια δίνουν και παίρνουν μέχρι τη στιγμή που ο ιατροδικαστής SamuelGerber αποφασίζει να γνωστοποιήσει τα ευρήματά του.



Η Walsh είχε αντρικά γεννητικά όργανα και χρωμοσώματα και των δύο φύλων (ΧΧ και ΧΥ) και αυτό έκανε τους επιστήμονες να μην μπορούν να καθορίσουν με σαφήνεια το φύλο της. Δεν είχε εσωτερικά αναπαραγωγικά όργανα, όπως κάθε γυναίκα, αλλά ένα μερικώς ανεπτυγμένο και μη λειτουργικό πέος. Διέθετε στήθος και μία αφύσικη ουρήθρα. Στο φάκελο της εξέτασης οι γιατροί τη δήλωσαν ως ερμαφρόδιτη. Ο Gerber υποστήριξε ότι επειδή η Walsh είχε γεννηθεί με ένα διφορούμενο φύλο θα μπορούσε να είχε μεγαλώσει είτε ως κορίτσι, είτε ως αγόρι. «Έζησε και πέθανε σαν γυναίκα. Κοινωνικά, πολιτιστικά και νομικά η StellaWalsh ήταν αποδεκτή ως γυναίκα για 69 χρόνια» είχε πει χαρακτηριστικά ο ιατροδικαστής.

Οι μαρτυρίες των φίλων και τα αισθήματα ντροπής της Stella

Το στενό φιλικό περιβάλλον της Walsh φαίνεται πως γνώριζε τις σωματικές της ιδιαιτερότητες, καθώς η Stella τούς εξομολογούνταν την αμφιβολία και συχνά την ντροπή που ένιωθε γι’ αυτό που της συνέβαινε.

«Εκεί που μεγάλωσε, μερικά τετράγωνα μακριά από το σπίτι μου, τα αγόρια και τα κορίτσια ήξεραν τι της συνέβαινε» είπε στη Washington Post ο Casimir Bielen, φίλος της για πολλά χρόνια. «Την γελοιοποιούσαν. Το ξέραμε. Ήταν κοινό μυστικό ότι είχε αυτό το «ατύχημα της φύσης». Δεν ήταν 100% γυναίκα» προσθέτει. Ένας άλλος φίλος της ονόματι BeverlyPerretConyers είπε ότι κάποια στιγμή η Stella άνοιξε την ψυχή της και τον ρώτησε: «Ο Θεός μού το έκανε αυτό;». Της είπα «όχι, αυτό ήταν ένα λάθος». Εξοργισμένος με αυτό που του είχε συμβεί ήταν και ο άντρας της Walsh, HarryOlsen. «Νιώθω ο πιο χαζός άνθρωπος του κόσμου που την παντρεύτηκα. Είμαι σοκαρισμένος από αυτό που συμβαίνει. Κάναμε σεξ μερικές μόνο φορές και δεν με άφηνε να έχω ανοιχτά τα φώτα» είχε

Read More

Φοβερή η Σάκκαρη, προκρίθηκε στον 3ο γύρο του Wimbledon με απίθανη ανατροπή

Φοβερή, τρομερή, απίθανη! Ότι κι αν πει κανείς για την εκπληκτική Μαρία Σάκκαρη θα είναι λίγο, καθώς η Ελληνίδα τενίστρια επικράτησε με 2-1 της Κριστίνα Πλισκόβα και πέρασε για πρώτη φορά στην καριέρα της στον 3ο γύρο του Wimbledon!

Η 21χρονη Μαρία (κόρη της παλιάς πρωταθλήτριας του τένις Αγγελικής Κανελλοπούλου) που είναι Νο.101 στην παγκόσμια κατάταξη, όχι μόνο έχασε το πρώτο σετ με 8-6 στο τάι μπρέικ, αλλά βρέθηκε να χάνει και με 4-1 στο β’ σετ από την Πλισκόβα (Νο.44 στην παγκόσμια κατάταξη).

Κι όμως εκεί που όλοι πίστευαν ότι το όνειρο της πρόκρισης είχε τελειώσει, η Μαρία δεν τα παράτησε, αλλά αντέδρασε με εκπληκτικό τρόπο και κατακτώντας τα πέντε επόμενα γκέιμς ισοφάρισε σε 1-1.

Ο αγώνας οδηγήθηκε στο τρίτο και καθοριστικό σετ με την Σάκκαρη να κάνει το καθοριστικό μπρέικ στο πέμπτο γκέιμ. Εκεί που η Πλισκόβα βρέθηκε να προηγείται με 40-15, αλλά η Μαρία ισοφάρισε 40-40 και το κατέκτησε, για να κρατήσει το σερβίς της στο 4-3, εκεί που η Πλισκόβα είχε δυο φορές την ευκαιρία να ισοφαρίσει, χωρίς όμως να τα καταφέρει.

Η Πλισκόβα μείωσε σε 5-4, όμως στο τελευταίο γκέιμ η Μαρία ήταν φανταστική και χωρίς να παραχωρήσει ούτε πόντο το κατέκτησε και πανηγύρισε την ιστορική πρόκριση!

Αυτή είναι η πρώτη φορά που η Σάκκαρη θα βρεθεί στον 3ο γύρο του Wimbledon, ωστόσο είναι η 2η συνολικά σε τουρνουά Grand Slam καθώς είχε προηγηθεί στις αρχές του χρόνου η αντίστοιχη επιτυχία της στο Αυστραλιανό Open.

Ο επόμενος αντίπαλος της θα είναι ο νικητής του αγώνα Κόντα (Αγγλία) - Βέκιτς (Κροατία).

Read More

Η Ελλάδα στον ημιτελικό του Ευρωπαικού, συνέτριψε με 84-55 την Τουρκία

Τα λόγια δεν φτάνουν. Αυτό που έγινε στην Τσεχία είναι απίστευτο. Η Ελλάδα είναι στον ημιτελικό του Eurobasket γυναικών για πρώτη φορά στην ιστορία της. Οχι μόνο νίκησε την Τουρκία, αλλά την συνέτριψε με το απίστευτο 55-84!!! Απίστευτο κι όμως αληθινό. Μια ομάδα που είχε ως στόχο την πρόκριση στη δεύτερη φάση, έχει φτάσει μέχρι την 4αδα και συνεχίζει να ονειρεύεται. Οι χοροί κρατούν για τα καλά το ότι η Εθνική θα είναι και στο Παγκόσμιο της Ισπανίας το 2018, είναι το λιγότερο. Οι Ελληνίδες θέλουν τώρα και μετάλλιο και το Σάββατο κόντρα στην Γαλλία ή τη Σλοβακία θα κυνηγήσουν άλλη μία υπέρβαση.

Η Εβίνα Μάλτση, ο Λολίτα Λύμουρα, η Στέλλα Καλτσίδου και η Αρτεμις Σπανού έκαναν τη διαφορά, η Αννα Σπυριδοπούλου, η Μαριέλα Φασούλα, η Ελεάνα Χριστινάκη, η Αγγελική Νικολοπούλου και οι υπόλοιπες έκαναν το καθήκον τους... Η Τουρκία έπεσε στο καναβάτσο και πλέον το γυναικείο μπάσκετ μπάσκετ στην Ελλάδα ζει το δικό του 1987...


Η Εθνική προηγήθηκε με 0-3, αλλά για τα επόμενα πέντε λεπτά έχασε το δρόμο προς το καλάθι. Η Τουρκία το εκμεταλλεύτηκε στο έπακρο και με σερί 11-0 έκανε το 11-3 στο 5', για να φτάσει και τη διαφορά και στους 9 (15-6) στο 9'. Με άλλα λόγια εκμεταλλεύτηκε στο έπακρο την αστοχία της Ελλάδας και έδειξε να κυριαρχεί στο παρκέ.

Η ελληνική ομάδα αντέδρασε και μείωσε σε 15-10 στο 10λεπτο και παρότι η Τουρκία βρέθηκε στο +10 (22-12) στο 12', η Εθνική μας αντέδρασε. Η είσοδος της Λύμουρα αποδείχθηκε καταλυτική (5 ασίστ και 5 ριμπάουντ στο δεύτερο δεκάλεπτο) και το ματς πήρε άλλη τροπή. Η Σπανού, η Φασούλα, η Σπυριδοπούλου και η Χριστινάκη έδωσαν επιθετικές λύσεις, η Ελλάδα πέρασε μπροστά σε 28-30 στο 17' και όταν "ξύπνησε" και η Μάλτση (έξι σερί πόντοι), ήρθε το 30-36 του ημιχρόνου.
Η Εθνική μπήκε δυνατά και στο δεύτερο ημίχρονο με το δίδυμο Μάλτση - Καλτσίδου να εκτελεί και έκανε το 30-43 στο 22'. Η Τουρκία προσπάθησε να απαντήσει με μακρινά σουτ, αλλά η Μάλτση, η Λύμουρα και στη συνέχεια η Νικολοπούλου ήταν πάλι εκεί και στο τέλος του τρίτου δεκαλέπτου η Ελλάδα βρέθηκε στο +17 (40-57).

Δια χειρός Χριστινάκη έγινε το 48-69, η Φασούλα το 48-71 και η Μάλτση με άλλο ένα μεγάλο τρίποντο το 51-76. Η ίδια με απίστευτη προσπάθεια έκανε και το 51-78. Η Σταμολάμπρου πήρε τη σκυτάλη και με 2/2 τρίποντα έκανε 55-84.
Τα δεκάλεπτα: 15-10, 30-36, 40-57, 55-84.
ΤΟΥΡΚΙΑ: Μπίλγκιτς 2, Κόρα 1, Τσακίρ 11, Βαρντάρλι, Τσαγκλάρ 6, Αλμπέν 10 (2), Κανίτεζ 3 (1), Χόλινγκσγουορθ 15 (10 ριμπ.), Ιβεγκίν, Σενιουρέκ, Κοκσάλ 6 (2), Ουράλ.
ΕΛΛΑΔΑ: Σταμολάμπρου 6 (2), Σταμάτη, Λύμουρα 7 (1 τρίπ., 7 ριμπ., 10 ασ.), Σπυριδοπούλου 3 (1), Μάλτση 25 (6/13 δίπ., 3/6 τρίπ., 4/4 βολ., 10 ριμπ.), Νικολοπούλου 4, Σωτηρίου 3 (1), Κοσμά, Σπανού 11, Καλτσίδου 10 (2), Χριστινάκη 9 (1), Φασούλα 6.

Read More

Ο άνθρωπος που θέλει ν’ αλλάξει το ποδόσφαιρο

Πρωί Κυριακής, σηκώνεσαι από το κρεβάτι και προετοιμάζεσαι για τον αγώνα. Κάποτε τα ματς παιζόντουσαν μεσημέρι με ήλιο. Μετά έγιναν μεσημέρι και απόγευμα. Τώρα είναι πρωί, μεσημέρι και βράδυ μιας και το τηλεοπτικό προϊόν πρέπει να είναι προσβάσιμο από όλους και να μεταφέρεται σε όλους. Με το αζημίωτο φυσικά, το ποδόσφαιρο δεν είναι λαϊκό σπορ πλέον. Μόνο «λαϊκό» όπιο που κοστίζει όσο ένα ακριβό ναρκωτικό στη πιάτσα.

Αυτό επιτάσσει το «μοντέρνο ποδόσφαιρο» και όσοι κινούνται, παρασιτούν και πλουτίζουν από αυτό. Ο Τζον (δεν υπάρχει επίθετο και κατά πάσα πιθανότητα ούτε το «Τζον» είναι πραγματικό όνομα) κάθεται στις κερκίδες του Βολκπαρκστάντιον του Αμβούργου και παρακολουθεί την ομώνυμη ομάδα να ηττάται για μια ακόμα αγωνιστική και τους φιλοξενούμενους οπαδούς ν’ αναφωνούν «η 2η εθνική έρχεται για σας στο Αμβούργο».

Παρόλο που είναι ένα από τα πλέον καταζητούμενα άτομα στον κόσμο μπορεί ακόμα να πίνει τις μπύρες του και συμπεριφέρεται σαν απλός οπαδός. Έτσι και αλλιώς αυτό που θέλει ο Τζον είναι να καταστραφεί το «modern football» και η δική του συνεισφορά στο «Against Modern Football» είναι η ιστοσελίδα footballleaks2015.wordpress.com μέσω της οποίας δίνει στη δημοσιότητα έγγραφα που αποδεικνύουν τον πακτωλό χρήματος που διακινείται μεταξύ ποδοσφαιριστών, ατζέντηδων, προέδρων, off shore εταιριών τις περισσότερες φορές «κάτω» απ’ το τραπέζι.

Γεννημένος στην Πορτογαλία, ο Τζον μιλάει 5 γλώσσες και του αρέσει να περνάει καλά. Χωρίς απαραίτητα να επιδεικνύει πλουτισμό ή κάτι παρόμοιο. Αρκετή μπύρα να έχει και όλοι όσοι είναι στην παρέα του θα διασκεδάσουν με τις ιστορίες του. Δε θα μείνει ποτέ για πολύ καιρό σε ένα μέρος. Έχει κινήσει το ενδιαφέρον της αστυνομίας, εισαγγελέων και εφοριακών σε αρκετές χώρες της Ευρώπης.

Αυτός ωστόσο κάθεται χαλαρός, μετά τον αγώνα, σε έναν καναπέ και πίνει τον καφέ του. Έχει μπροστά του δύο οθόνες υπολογιστή και δίπλα του ένα λάπτοπ. Χρησιμοποιεί ένα πρόγραμμα που έχουν στα χέρια τους εγκληματολόγοι για να βρίσκουν παρανομίες που διαπράττονται ηλεκτρονικά. Τώρα έχει «βάλει στο μάτι» τον ιδιοκτήτη μιας εταιρίας βιτρίνας στη Μάλτα. Θέλει να αποκαλύψει την ταυτότητα του. Πλέον δεν αντιλαμβάνεται τι συμβαίνει γύρω του. Βλέπει μόνο δεδομένα στο μόνιτορ.

«Για να πέσουν οι μάσκες και ν' αποκαθηλωθούν τα είδωλα»

Την άνοιξη του 2016 ο Τζον ήρθε σε επικοινωνία με το γερμανικό περιοδικό Spiegel γιατί ήθελε η έρευνα του για τη μαφία του επαγγελματικού ποδοσφαίρου να βρει τον δρόμο της προς την δημόσια σφαίρα. Μέσα στα γνήσια έγγραφα που παρέδωσε στους σκληρούς του δίσκους, που μεταξύ άλλων συμπεριλάμβαναν, παράνομες συμφωνίες μεταξύ εταιριών αθλητικού μάρκετινγκ και ποδοσφαιριστών, αλλά και λογιστικά κόλπα που χρησιμοποιούν οι πολυεκατομμυριούχοι παίκτες για να ξεγελούν την εφορία.

Το παραδοτέο υλικό που απέκτησε το Spiegel είναι εντυπωσιακό: 8 σκληροί δίσκοι με emails, αρχεία word και excel, συμβόλαια και φωτογραφίες. Τα αρχεία φτάνουν ημερολογιακά μέχρι το 2016 και πλησιάζουν το 1,9 terabyte μνήμης. Για όλα αυτά ο δημιουργός του Football Leaks δεν ζήτησε χρήματα από το περιοδικό. Παρόλο που οι ατζέντηδες που τον πλησίασαν για να του κλείσουν το στόμα του υποσχέθηκαν αμοιβή μέχρι και 650.000 ευρώ.

Αν κάποιος ψάχνει να βρει την «ποδοσφαιρική» εξήγηση γιατί ο Λιονέλ Μέσι έχει κερδίσει 5 φορές τον τίτλο του καλύτερου ποδοσφαιριστή στον κόσμο και ο Κριστιάνο Ρονάλντο τον ακολουθεί, ή γιατί ο πρώτος σκόραρε 50 γκολ σε μία σεζόν, μάλλον θα ψάχνει για αρκετό καιρό ακόμα. Στην πραγματικότητα δε θέλει να μάθει πως το αγαπημένο του είδωλο έχει γλυτώσει εκατομμύρια ευρώ από αφορολόγητες αμοιβές οι οποίες δεν φαίνονται πουθενά. Ή τουλάχιστον «μαγειρεύονται» με τέτοιο τρόπο ώστε να φαίνονται νόμιμες. Το χρηματοπιστωτικό σύστημα δίνει απλόχερα τέτοιου είδους ευκαιρίες άλλωστε.

Ο άσσος της Μπαρτσελόνα αναγκάστηκε να καθίσει στο εδώλιο του κατηγορουμένου για φοροδιαφυγή και εν τέλει τιμωρήθηκε με 21 μήνες φυλακή με αναστολή και πρόστιμο 2 εκατομμυρίων ευρώ.



Ο Πορτογάλος σούπερ σταρ από την άλλη μέχρι στιγμής έχει φανεί τυχερός. Το 2014 εισέπραξε 63,5 εκατ. ευρώ και δεν πλήρωσε ούτε ευρώ φόρο για αυτά. Πως τα κατάφερε; Με τη βοήθεια δύο εταιριών «βιτρίνα» με έδρα τις Βρετανικές Παρθένους Νήσους, έναν κλειστό λογαριασμό σε ελβετική τράπεζα και μία άλλη off shore που «ξέπλενε» κάποια από τα εκατομμύρια του. Από αυτά τα 63,5 εκατ. ευρώ που εισέπραξε ο Ρονάλντο δεν ανέφερε ούτε μισό ευρώ στην φορολογική του δήλωση καθώς τα διοχέτευε σε εταιρίες του εξωτερικού.

Ούτε ο «Special One» Ζοσέ Μουρίνιο ωστόσο κατάφερε να ξεφύγει από τον Τζον. Τα εκατομμύρια που έχει λαμβάνειν από εμπορικές συμφωνίες «παρκάρονται» σε τραπεζικό λογαριασμό στην Ελβετία που ανήκει σε εταιρία «βιτρίνα» στην Καραϊβική ή οποία συνδέεται με κάποιο ίδρυμα στη Νέα Ζηλανδία.

Τα ποσά αυτά προέρχονται από μπόνους που υπάρχουν στις συμφωνίες με τις εταιρίες μάρκετινγκ και τις εταιρίες που διαχειρίζονται τα δικαιώματα των ποδοσφαιριστών και μπορεί να αφορούν τα πάντα. Από τους τραυματισμούς τους μέχρι και την εμφάνισή τους ακριβώς.

«Το σύστημα είναι τελείως διεφθαρμένο»

Το δίκτυο «Ευρωπαϊκής Σύμπραξης Ερευνητών» ή αλλιώς «EIC» είναι στην πραγματικότητα μία συνεργασία δημοσιογράφων από τα 10 παρακάτω ευρωπαϊκά έντυπα: El Mundo (Ισπανία), Falter (Αυστρία), L'Espresso (Ιταλία), Le Soir (Βέλγιο), Mediapart (Γαλλία), NRC Handelsblad (Ολλανδία), Newsweek Srbija (Σερβία), Politiken (Δανία) και η διαδικτυακή πλατφόρμα RCIJ/The Black Sea (Ρουμανία). Η σύμπραξη ξεκίνησε τις «εργασίες» της το 2015 και για την έρευνα για τα Football Leaks ενισχύθηκε με δημοσιογράφους από την Πορτογαλική εφημερίδα Expresso και την Βρετανική the Sunday Times.

To Spiegel έκανε βδομάδες για να επαληθεύσει την αυθεντικότητα των εγγράφων που είχε στην κατοχή του και σε αυτό το τεράστιο «έργο» επανδρώθηκαν δημοσιογράφοι, αναλυτές δεδομένων, γραφίστες, δικηγόροι, μεταφραστές και ειδικοί σε θέματα υπολογιστών. Το περιοδικό και η σύμπραξη για να είναι βέβαιοι πως τα δεδομένα τα οποία εξετάζουν δεν θα διαρρεύσουν ή δεν θα γίνουν στόχος επιθέσεων από πλευράς όσων είχαν συμφέροντα να μείνουν τα στοιχεία στο σκοτάδι, δημιούργησαν μία κρυπτογραφημένη πλατφόρμα στην οποία «ανέβαιναν» τα στοιχεία των αξιολογήσεων.



Οι έρευνες του ποδοσφαιρικού εκδικητή ξεκίνησαν το 2015 όταν ορισμένες «περίεργες» μεταγραφικές κινήσεις έγιναν στο πρωτάθλημα της Πορτογαλίας. «Υπάρχουν ποδοσφαιρικές ομοσπονδίες στην Ευρώπη που “ελέγχονται” από τρεις τέσσερις ατζέντηδες. Κάνουν μεταγραφές με διεφθαρμένους προέδρους ομάδων και αναπαράγουν συνεχώς τον εαυτό τους και τα χρήματα τους».

Και ήδη οι ενέργειες του Τζον έχουν βρει αντίκρισμα. Η ολλανδική Τβέντε για παράδειγμα αποκλείστηκε από τις ευρωπαϊκές διοργανώσεις μετά από πολλές παραβιάσεις οικονομικού τύπου. Τα Football Leaks οδήγησαν την Ευρωπαϊκή Επιτροπή να επέμβει στο άβατο του ποδοσφαίρου και να διεξάγει έρευνα για την ασύλληπτη μεταγραφή των 101 εκατ. ευρώ, του Γκάρεθ Μπέιλ από την Τότεναμ στη Ρεάλ Μαδρίτης.

Το απίστευτο στην συγκεκριμένη μεταγραφή είναι πως αρκετές ισπανικές τράπεζες μπήκαν ως εγγυήτριες για το ποσό της μεταγραφής. Οι ίδιες τράπεζες που διασώθηκαν με κρατική βοήθεια, ύψους 40 δισ. ευρώ κατά τη διάρκεια της οικονομικής κρίσης στη χώρα. Αλλά και γνωστοί ποδοσφαιριστές όπως ο Μεζούτ Οζίλ της Άρσεναλ αλλά και ο Μουρίνιο κλήθηκαν από τις αρχές να πληρώσουν πρόστιμα για αδήλωτα εισοδήματα. Πρόστιμα που φτάνουν και τα 2 εκατ. ευρώ.

Ο Τζον βλέπει τον εαυτό του σαν έναν σύγχρονο «οπαδικό» Ρόμπιν Χουντ και εκδικητή της γνήσιας φαν κουλτούρας. «Οι οπαδοί πρέπει να συνειδητοποιήσουν πως με κάθε φανέλα που αγοράζουν, κάθε εισιτήριο που παίρνουν και κάθε τηλεοπτική συνδρομή που κάνουν ταΐζουν ένα εξαιρετικά αδηφάγο σύστημα που ενδιαφέρεται μόνο για την επιβίωση του», τονίζει ο «κομιστής» των πολύτιμων εγγράφων.

Read More

Παγκόσμια πρωταθλήτρια στο σκάκι μια 16χρονη από την Καβάλα

Στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Νέων, το οποίο πραγματοποιήθηκε στην πόλη Χάντι Μανσίνσκ της Ρωσίας, η 16χρονη σκακίστρια Σταυρούλα Τσολακίδου, κατέκτησε την πρώτη θέση, με εννέα βαθμούς σε 11 αγώνες και αναδείχθηκε πανηγυρικά παγκόσμια πρωταθλήτρια νέων.

Δεδομένου ότι από πέρσι κατείχε τον παγκόσμιο τίτλο στις 16χρονες, φέτος αγωνίσθηκε στην ανώτερη από την ηλικία της κατηγορία νεανίδων (μέχρι 18 ετών), όπου συμμετείχαν 52 σκακίστριες από 37 χώρες.

Έτσι, μετά το 2013 και το 2015, στέφεται και το 2016, για τρίτη φορά, παγκόσμια πρωταθλήτρια, πετυχαίνοντας ακόμη μία πολύ σπουδαία διάκριση για την Ελλάδα και το ελληνικό σκάκι.

Ο πρόεδρος του Σκακιστικού Ομίλου Καβάλας, Βασίλης Θεοδωρίδης, στον οποίο αγωνίζεται η Σταυρούλα Τσολακίδου, μιλώντας στο ΑΠΕ-ΜΠΕ, δεν κρύβει τη χαρά και την ικανοποίηση γι’ αυτήν τη μεγάλη διάκριση, σημειώνοντας: «Είναι μοναδική στα χρονικά η επιτυχία που σημείωσε. Ποτέ, καμία άλλη αθλήτρια, πανελλαδικά η πανευρωπαϊκά, σε τόσο νεαρή ηλικία, δεν κατέκτησε τρία συνεχόμενα παγκόσμια πρωταθλήματα».

«Η συνέπεια, οι πολύωρες προπονήσεις της, το αγωνιστικό πνεύμα που τη διακρίνει, η προσπάθεια και η επίμονή της, την οδήγησαν σε αυτήν τη μεγαλειώδη νίκη», τονίζει ο κ. Θεοδωρίδης και προσθέτει: «Με την τελευταία νίκη απέδειξε σε όλους ότι δεν τα βάζει κάτω, συνεχίζει την προσπάθεια μέχρι τέλους.

Έχει τσαγανό και θέληση αυτό το κορίτσι. Έχει μία ακούραστη μαχητικότητα που παρά τις δυσκολίες πάντα καταλήγει σ’ ένα εντυπωσιακό φινάλε».

Η 16χρονη μαθήτρια της β’ τάξης λυκείου επιστρέφει μαζί με όλη την εθνική ομάδα αύριο και από την Τετάρτη ξεκινάει τα μαθήματά της, αφού οι σχολικές υποχρεώσεις θα είναι το επόμενο διάστημα σε πρώτη προτεραιότητα.

Read More

Οι 18 νεκροί αθλητές της ίδιας διοργάνωσης και οι θεωρίες συνωμοσίας

Τέσσερα χρόνια έχουν περάσει από τους Ολυμπιακούς αγώνες του 2012 στο Λονδίνο. Έπειτα από 17 ημέρες αγωνιστικής δράσης, το Λονδίνο αποχαιρέτησε το κορυφαίο αθλητικό γεγονός του πλανήτη με μία λαμπρή τελετή λήξης, που διεξήχθη στο Ολυμπιακό Στάδιο της βρετανικής πρωτεύουσας. Η πεποίθηση των Βρετανών ότι διοργάνωσαν από τους καλύτερους, αν όχι τους καλύτερους, Ολυμπιακούς Αγώνες της σύγχρονης ιστορίας προκύπτει κυρίως από τον απρόσμενα γενικευμένο μεγάλο ενθουσιασμό.

Οι Λονδρέζοι έγιναν για δυο εβδομάδες πιο θερμοί και ανοιχτοί με τους ξένους επισκέπτες και μεταξύ τους, ένιωσαν το πατριωτικό τους αίσθημα να τονώνεται και φούσκωσαν από αυτοπεποίθηση. Ο κόσμος πραγματικά αγκάλιασε τους Αγώνες, ενώ δεν είναι τυχαίο ότι το 55% των ερωτηθέντων σε δημοσκόπηση του Guardian απάντησε ότι τα 9,3 δισεκατομμύρια λίρες που δαπανήθηκαν σε καιρό κρίσης για την διεξαγωγή των Ολυμπιακών Αγώνων «άξιζαν τελικά τον κόπο».

Δεκαοχτώ αθλητές που συμμετείχαν σε αυτούς έφυγαν πρόωρα από τη ζωή κάνοντας πολλούς να μιλούν για την «κατάρα» της διοργάνωσης. Ανάμεσά τους ηχηρά ονόματα της ποδηλασίας, του τένις, της κολύμβησης, του στίβου, του ποδοσφαίρου κι άλλων αθλημάτων.

Άλλοι δολοφονήθηκαν, άλλοι αυτοκτόνησαν κι άλλοι πέθαναν από φυσικά αίτια. Τα γαλλικά ΜΜΕ ήταν τα πρώτα που μίλησαν για την «κατάρα» της διοργάνωσης του Λονδίνου που κυνηγάει τους αθλητές που πήραν μέρος στους Ολυμπιακούς αγώνες στη βρετανική πρωτεύουσα. Τον περασμένο Νοέμβριο, σύμφωνα με το BBC, το γαλλικό κανάλι BFMTV μετέδωσε την είδηση για το θάνατο της λευκορωσίδας σπρίντερ Yuliya Balykina.

Η Yuliya Balykina είχε τρέξει στα 100 μ. και στα 4Χ100 μ. στους Ολυμπιακούς αγώνες του 2012 και βρέθηκε νεκρή, καλυμμένη με πλαστικό, σε ένα δάσος έξω από το Μινσκ. Τον προηγούμενο μήνα η αυστραλή αθλήτρια κωπηλασίας Sarah Tait, η οποία είχε κερδίσει το αργυρό μετάλλιο στη διοργάνωση του Λονδίνου, έχασε τη μάχη με τον καρκίνο του τραχήλου. Τα σενάρια για την «ολυμπιακή κατάρα» άρχισαν και πάλι να φουντώνουν.

«Η Sarah Tait είναι η τελευταία προσθήκη στη μακρά λίστα των κορυφαίων αθλητών που έχουν πεθάνει μετά τη συμμετοχή τους στους Ολυμπιακούς αγώνες του Λονδίνου», έγραψε ο Gilles Festor στην γαλλική εφημερίδα «Le Figaro» στις 5 Μαρτίου. «Αυτή η Ολυμπιακή “κατάρα” μετράει μέχρι τώρα 18 θύματα», σημειώνει ακόμη.

Πώς όμως γεννήθηκε η ιδέα περί κατάρας στη Γαλλία; «Πιθανόν, λόγω του θανάτου δύο μελών της ολυμπιακής ομάδας της Γαλλίας, στις 9 Μαρτίου του 2015» εκτιμά η Paula Kennedy στο BBC.

Η κολυμβήτρια Camille Muffat και ο πυγμάχος Alexis Vastine ήταν ανάμεσα στα 10 άτομα που σκοτώθηκαν, όταν δύο ελικόπτερα συγκρούστηκαν στην Αργεντινή, κατά τη διάρκεια γυρισμάτων για ριάλιτι με διάσημους. Είδηση είχε προκαλέσει σοκ στη Γαλλία.

«Είναι γεγονός ότι ο αριθμός 18 αθλητών που έφυγαν πρόωρα μετά από τη συμμετοχή στους Ολυμπιακούς αγώνες του 2012 δεν ακούγεται μικρός. Όμως από την άλλη πρόκειται για 18 άτομα ανάμεσα στα 10.568 που συμμετείχαν στους Αγώνες. Με βάση τα ποσοστά θνησιμότητας, θα περίμενε κανείς να πεθαίνουν 7,89 άνθρωποι στους 1.000» σημειώνει ο Rob Mastrodomenico, στατιστικολόγος της Global Sports Statistics, στο BBC. «Κατά συνέπεια, σε ένα σύνολο 10.568 ανθρώπων, θα περίμενε κανείς να χάσουν τη ζωή τους περίπου 333 σε περίοδο τεσσάρων ετών» συνεχίζει ο ίδιος.

Δεδομένου ότι οι αθλητές που παίρνουν μέρος στους Ολυμπιακούς Αγώνες, είναι νέοι με μέσο όρο ηλικίας τα 26 χρόνια, οι εκτιμήσεις αλλάζουν σε 7 θανάτους το χρόνο ή 28 στα τέσσερα χρόνια. Οπότε ο αριθμός των 18 θανάτων από τους Ολυμπιακούς Αγώνες και μετά, καταλήγει η ανάλυση, δεν είναι και τόσο τραγικός όσο φαίνεται με την πρώτη ματιά κάνοντας πολλούς να αμφισβητούν την ιδέα της «κατάρας».

Κατάρα ή όχι, άτυχη στιγμή ή όχι, ένα είναι σίγουρο. Οι 18 αυτοί αθλητές που ακολουθούν, οι 18 αυτοί νέοι άνθρωποι έφυγαν πρόωρα μετά τη συμμετοχή τους στη λαμπρή διοργάνωση.

Ας δούμε ποιοι είναι αυτοί…

Keitani Graham, Μικρονησία, ελληνορωμαϊκή πάλη

Ημερομηνία θανάτου: 7 Δεκεμβρίου 2012

Αιτία: Καρδιακή προσβολή

Ο Keitani Graham ήταν ο πρώτος αθλητής που συμμετείχε στους Ολυμπιακούς Αγώνες στο Λονδίνο του 2012 και πέθανε. Έφυγε σε ηλικία 32 ετών μετά από καρδιακό επεισόδιο. Ο Keitani Graham γεννήθηκε στη Χαβάη. Στους Ολυμπιακούς Αγώνες του 2012 στη βρετανική πρωτεύουσα αγωνίστηκε στην ελληνορωμαϊκή πάλη στην κατηγορία των 84 κιλών όπου έχασε από τον Chas Betts.

Burry Stander, Νότια Αφρική, ορεινή ποδηλασία

Ημερομηνία θανάτου: 3 Ιανουαρίου 2013

Αιτία: Τον χτύπησε ταξί κατά την προπόνηση

Ο Burry Stander υπήρξε ένας από τους καλύτερους cross country αθλητές στο mtb. Γεννημένος στις 16 Σεπτεμβρίου το 1987, o Burry τερμάτισε 5ος στους Ολυμπιακούς του Λονδίνου το 2012 και κέρδισε το Winham World Cup. Ο Burry Stander χτυπήθηκε από αυτοκίνητο κατά τη διάρκεια της προπόνησης του στη περιοχή Kwanzulu Natal της Νότιας Αφρικής. Ήταν παντρεμένος με την επίσης επαγγελματία ποδηλάτισσα Cherise Stander.

Ο οδηγός ταξί ο οποίος έπεσε πάνω στον ποδηλάτη στις 3 Ιανουαρίου 2013 κρίθηκε ένοχος για τον θάνατο του πρωταθλητή ποδηλασίας. «Το γεγονός ότι βρέθηκε ο ένοχος είναι πολύ καλό. Εκείνος ο άνθρωπος έκανε ένα λάθος εκείνη τη μέρα. Η απόφαση του δικαστηρίου δεν θα φέρει τον Burry πίσω αλλά τουλάχιστον αποδόθηκε δικαιοσύνη» είχε πει η γυναίκα του μετά την ετυμηγορία.

Andrew Simpson, Μεγάλη Βρετανία, ιστιοπλοΐα

Ημερομηνία θανάτου: 9 Μαΐου 2013

Αιτία: Ατύχημα κατά την ιστιοπλοΐα

Στις 9 Μαΐου 2013, ο Andrew «Bart» Simpson βρήκε τραγικό θάνατο κατά τη διάρκεια προπόνησης στον όρμο του Σαν Φρανσίσκο ενώ προετοιμαζόταν για το διαγωνισμό του Αμερικανικού Κυπέλου. Το 2008 είχε κερδίσει το χρυσό μετάλλιο στους Ολυμπιακούς Αγώνες του Πεκίνο και το ασημένιο στους Ολυμπιακούς Αγώνες του Λονδίνου το 2012. Στη μνήμη του Andrew οργανώθηκε ένας φιλανθρωπικός οργανισμός το Ιστιοπλοϊκό Ίδρυμα Andrew Simpson, από τον Sir Ben Ainslie, lain Percy OBE και τη σύζυγο του Andrew, Leah. Σκοπός είναι να τιμούν τον διάσημο ιστιοπλόο αλλά και να βοηθούν τους νέους ανθρώπους να βελτιώσουν την πρόσβαση τους σε εργασία και καριέρα που έχει να κάνει με το ναυτικό τομέα.

Elena Ivashchenko, Ρωσία, τζούντο

Ημερομηνία θανάτου: 15 Ιουνίου 2013

Αιτία: Αυτοκτονία

Η Elena Ivashchenko γεννήθηκε στο Omsk της Ρωσίας, στις 28 Δεκεμβρίου 1984. Το 2008 κέρδισε το ασημένιο μετάλλιο και δύο χάλκινα το 2007 και το 2011 στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Τζούντο. Επιπλέον έχει κερδίσει τέσσερα χρυσά μετάλλια (2007, 2009, 2011, 2012) και ένα χάλκινο το 2006 στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Τζούντο. Το 2012 πήρε μέρος στους Ολυμπιακούς Αγώνες του Λονδίνου στην κατηγορία των 78 κιλών χάνοντας από την Iryna Kindzerska. Στις 15 Ιουνίου 2013, σε ηλικία 28 ετών αυτοκτόνησε πέφτοντας από το διαμέρισμα μίας πολυκατοικίας στην πόλη Tyumen. Φίλοι και γνωστοί την περιγράφουν ως έναν ευγενικό, δυνατό, ταλαντούχο και επιτυχημένο άνθρωπο.

Billy Ward, Αυστραλία, πυγμαχία

Ημερομηνία θανάτου: 4 Αυγούστου 2013

Αιτία: Αυτοκτονία

Ο William «Billy» Ward γεννήθηκε στις 16 Ιουλίου του 1993 και αρχικά εργαζόταν ως γυμναστής. Η ενασχόλησή του με την πυγμαχία ξεκινάει κάπου το 2006 και καταφέρνει να κερδίσει πολλούς τίτλους. Ο Ward είχε γίνει αρκετές φορές αντικείμενο σχολιασμού λόγω της εμφάνισής τους. Ο λόγος; Το κοντό του ανάστημα σε συνδυασμό με τα σγουρά κόκκινα μαλλιά του. Μάλιστα ο ίδιος είχε πει στην Sydney Morning Herald ότι λίγοι, λόγω της εμφάνισής του, μπορούσαν να πιστέψουν ότι είναι πυγμάχος. Στις 4 Αυγούστου 2013 σε ηλικία μόλις 20 ετών αυτοκτόνησε στο Gladstone, του Κουίνσλαντ.

Ο προπονητής Don Abnett τον περιγράφει ως ένα πολύ ήσυχο και ντροπαλό αγόρι που δεν είχε πολλή εμπιστοσύνη στον εαυτό του. «Ο Billy ήταν ένας πολύ ταλαντούχος και ένα τόσο καλό παιδί που πολλές φορές απορούσςε πώς θα μπορούσε να χτυπήσει κάποιον κατά τη διάρκεια του αγώνα». Αίσθηση είχαν προκαλέσει κάποια σχόλια που είχε ανεβάσει στο προφίλ του στο facebook τις προηγούμενες μέρες πριν την αυτοκτονία του. Χαρακτηριστική είναι η ανάρτησή του στις 17 Μαΐου 2013 όπου έγραφε: «Δεν φοβάμαι να πεθάνω, φοβάμαι να μην ζω».

Abdelrahman el-Trabily, Αίγυπτος, πάλη

Ημερομηνία θανάτου: 16 Αυγούστου 2013

Αιτία: Πυροβολισμός

Ο Abdelrahman Yahia Abdulsalam Muhammad El-Trabily γεννήθηκε στην Αίγυπτο και ασχολήθηκε με την ελληνορωμαϊκή πάλη. Στους Ολυμπιακούς Αγώνες του 2012 εκπροσώπησε την Αίγυπτο και αγωνίστηκε στην κατηγορία των 120 κιλών χωρίς να κερδίσει κάποιο μετάλλιο. Ο El-Trabely πέθανε από τα πυρά των αιγυπτιακών δυνάμεων κατά τη διάρκεια μίας διαμαρτυρίας - στήριξης του ανατραπέντος προέδρου της Αιγύπτου Μοχάμεντ Μόρσι.

Jakkrit Panichpatikum, Ταϊλάνδη, σκοποβολή

Ημερομηνία θανάτου: 19 Οκτωβρίου 2013

Αιτία: Πυροβολισμοί

Οκτώβριος 2013. Ο 40χρονος πρωταθλητής στη σκοποβολή δέχεται τρεις πυροβολισμούς στο στήθος και στο στομάχι μέσα στο αυτοκίνητό του, σύμφωνα με την αστυνομία. Το τζάμι στην πλευρά του οδηγού της μαύρης Πόρσε του Jakkrit Panichpatikum  είχε τρεις τρύπες από σφαίρες ενώ θεωρείται ότι οι δράστες ξέφυγαν με μοτοσυκλέτα. Ένα μήνα αργότερα, η πεθερά του είπε ότι εκείνη κρυβόταν πίσω από την επίθεση γιατί ήθελε να σώσει την κόρη της από την κακοποίηση στην οποία υφίστατο όλα αυτά τα χρόνια από τον σύζυγό της. Ο θάνατος του πρωταθλητή και πατέρα δύο παιδιών διαπιστώθηκε στο Seriruk Hospital. Η εν διαστάσει σύζυγός του είχε πει ότι ο Panichpatikum έχει ιστορικό βίας και ότι μετά τους Ολυμπιακούς Αγώνες του Λονδίνου η συμπεριφορά του είχε χειροτερέψει.

Christian Lopez, Γουατεμάλα, άρση βαρών

Ημερομηνία θανάτου: 6 Νοεμβρίου 2013

Αιτία: Πνευμονία

Ο αρσιβαρίστας Christian Alberto López Bobadilla από τη Γουατεμάλα ήταν κάτοχος ενός χρυσού κι ενός χάλκινου μεταλλίου. Η πνευμονία διέκοψε απότομα την καριέρα του σε ηλικία 29 ετών. Πέθανε στις 6 Νοεμβρίου 2013.

Besik Kudukhov, Ρωσία, πάλη

Ημερομηνία θανάτου: 29 Δεκεμβρίου 2013

Αιτία θανάτου: Τροχαίο

Στις 29 Δεκεμβρίου 2013 το νήμα της ζωής κόπηκε απότομα για τον παλαιστή Besik Kudukhov. Ένα τροχαίο του κόστισε τη ζωή μόλις στα 27 του χρόνια. Ήταν ένας από τους σπουδαιότερους ρώσους παλαιστές με τέσσερις παγκόσμιους τίτλους και δύο ολυμπιακά μετάλλια.

Elena Baltacha, Μεγάλη Βρετανία,τένις

Ημερομηνία θανάτου: 3 Μαΐου 2014

Αιτία: Καρκίνος στο συκώτι

Γεννήθηκε στην Ουκρανία αλλά μεγάλωσε στην Σκωτία. Η Elena Baltacha έμαθε ότι έχει καρκίνο στο συκώτι στα μέσα Ιανουάριου 2014, δύο μήνες αφού ανακοίνωσε ότι θα αποσυρθεί από τα κορτ. Λίγες εβδομάδες πριν τη διάγνωση, είχε παντρευτεί τον εκλεκτό της καρδιάς της και επί σειρά ετών προπονητή της Nino Severino. Η Baltacha αποσύρθηκε από το επαγγελματικό τένις τον Νοέμβριο του 2013 έπειτα από μια λαμπρή καριέρα, ενώ είχε καταφέρει να γίνει η κορυφαία παίκτρια της Μεγάλης Βρετανίας.

Camille Muffat, Γαλλία, κολύμβηση και Alexis Vastine, Γαλλία, πυγμαχία

Ημερομηνία θανάτου: 9 Μαρτίου 2015

Αιτία: Συντριβή ελικοπτέρου

Οι δύο γάλλοι Ολυμπιονίκες ήταν μεταξύ των θυμάτων της σύγκρουσης δύο ελικοπτέρων στην επαρχία Λα Ρόχα στη βόρεια Αργεντινή. Η 27χρονη Camille Muffat κάτοχος τριών Ολυμπιακών μεταλλίων στους Αγώνες του Λονδίνου το 2012 και ο 29χρονος χάλκινος Ολυμπιονίκης της πυγμαχίας το 2008 στο Πεκίνο, Alexis Vastine καθώς κι άλλοι πέντε γάλλοι πολίτες μετείχαν στα γυρίσματα του τηλεοπτικού ριάλιτι τύπου survivor με τον τίτλο «Drop» του γαλλικού καναλιού TF1. Τα δύο ελικόπτερα που είχαν ναυλωθεί από την εταιρεία παραγωγής συγκρούστηκαν και κόστισαν τη ζωή σε δέκα ανθρώπους.

Daundre Barnaby, Καναδάς, στίβος

Ημερομηνία θανάτου: 27 Μαρτίου 2015

Αιτία: Χάθηκε στη θάλασσα

Στο πένθος βυθίστηκε ο καναδικός στίβος, με την είδηση του θανάτου του Daundre Barnaby, πρωταθλητή των 400 μ., σε προπονητικό καμπ. Ο Daundre Barnaby κολυμπούσε στη θάλασσα μαζί με συναθλητές του, κάνοντας ένα διάλειμμα από τις προπονήσεις στα Σεντ Κιτς. Ξαφνικά ο 24χρονος εξαφανίστηκε, καθώς όπως αποδείχθηκε τον παρέσυρε ένα δυνατό ρεύμα προς τα ανοιχτά. Αργότερα, εντοπίστηκε πνιγμένος. Ο Barnaby είχε πάρει μέρος στους Ολυμπιακούς αγώνες του Λονδίνου, τρέχοντας στον προκριματικό των 400 μέτρων.

Trevor Moore, ΗΠΑ, ιστιοπλοΐα

Ημερομηνία θανάτου: 25 Ιουνίου 2015

Αιτία: Χάθηκε στη θάλασσα

Ο αμερικανός ιστιοπλόος Trevor Walton Moore γεννήθηκε το 1985 στην Καλιφόρνια. Το 2007 είχε ψηφιστεί ιστιοπλόος της χρονιάς και το 2012 συμμετείχε στους Ολυμπιακούς αγώνες του Λονδίνου και βγήκε 15ος στους αγώνες στην κατηγορία 49er. Από τα τέλη του Ιουνίου 2015 θεωρείται αγνοούμενος.

Yuliya Balykina, Λευκορωσία, στίβος

Ημερομηνία θανάτου: Οκτώβριος 2015

Αιτία: Δολοφονία

Τραγικό τέλος είχε η ιστορία της εξαφάνισης της 31χρονης σπρίντερ από τη Λευκορωσία, Yuliya Balykina. Η Balykina βρέθηκε δολοφονημένη σε δασώδη περιοχή λίγο έξω από το Μινσκ ενώ το πτώμα της οποίας ήταν θαμμένο και καλυμμένο με νάιλον σακούλα. Το μυστήριο της εξαφάνισης της Λευκορωσίδας ξεκίνησε στις 28 Οκτωβρίου, ενώ λίγες μέρες πριν οι αρχές συνέλαβαν τον 28χρονο άνδρα που είχε σχέση με την άτυχη αθλήτρια. Ο 28χρονος ομολόγησε τη δολοφονία της αγαπημένης του, όμως δεν θυμόταν, όπως ο ίδιος είπε, την ακριβή τοποθεσία που είχε θάψει το πτώμα. Η Λευκορωσίδα είχε αποκλειστεί για δύο χρόνια από την IAAF για χρήση απαγορευμένων ουσιών, σταμάτησε τον αθλητισμό και προπονούσε μικρά παιδιά.

 

Laurent Vidal, Γαλλία, τρίαθλο

Ημερομηνία θανάτου: 10 Νοεμβρίου 2015

Αιτία: Καρδιακή προσβολή

Ο Ολυμπιονίκης του Τριάθλου Laurent Vidal έφυγε από καρδιακή προσβολή, σε ηλικία 31 ετών. Ο γάλλος πρωταθλητής, ο οποίος είχε καταλάβει την πέμπτη θέση στους Ολυμπιακούς Αγώνες του Λονδίνου το 2012, είχε εγκαταλείψει την ενεργό δράση τον Απρίλιο του 2015, μετά από καρδιακό επεισόδιο κατά τη διάρκεια προπόνησης στην κολύμβηση.

Arnold Peralta, Ονδούρα, ποδόσφαιρο

Ημερομηνία θανάτου: 10 Δεκεμβρίου 2015

Αιτία: Πυροβολισμοί

Σε μια υπόθεση, για την οποία η αστυνομία είχε αποκλείσει το ενδεχόμενο ληστείας, ο διεθνής ποδοσφαιριστής με την Εθνική Ονδούρας Arnold Peralta και η σύζυγός του Oliva, βρίσκονταν στο εμπορικό κέντρο της γενέτειράς του Λα Σέιμπα,  μια παραλιακή πόλη στα βόρεια της Ονδούρας και ψώνιζε ρούχα για τη νεογέννητη κόρη του. Όταν τέλειωσε και γύρισε στο γκαράζ του εμπορικού για να πάρει το αυτοκίνητό του, ο 26χρονος, πρώην παίκτης των Ρέιντζερς, πυροβολήθηκε 18 φορές, πέφτοντας νεκρός, μπροστά στα μάτια της συζύγου του.

Σύμφωνα με την εφημερίδα El Heraldo, αυτόπτης μάρτυρας αποκάλυψε πως οι δράστες επέβαιναν σε αυτοκίνητο, έφτασαν στο σημείο που βρισκόταν ο Peralta και τον γάζωσαν με σφαίρες στο κεφάλι και το στήθος χωρίς να πουν κάτι προηγουμένως. Η αστυνομία απέκλεισε το ενδεχόμενο της ληστείας, καθώς όλα του τα υπάρχοντα έμειναν ανέγγιχτα.

Παρόλα αυτά έκριναν, ότι μπορεί να έχει παίξει ρόλο ένα tweet που είχε κάνει ο ποδοσφαιριστής πριν από ένα χρόνο, μιλώντας άσχημα για τους εγκληματίες στη χώρα του, τη στιγμή που η Ονδούρα διαθέτει ένα από τα υψηλότερα ποσοστά εγκληματικότητας στον πλανήτη. «Πόσο δύσκολα είναι για τη χώρα μας, με τόσους εγκληματίες, να σκοτώνουν κάθε φορά, λες και είναι της μόδας οι φόνοι. Τέτοια άτομα δεν αξίζουν να είναι ζωντανά».

Sarah Tait, Αυστραλία, κωπηλασία

Ημερομηνία θανάτου: 3 Μαρτίου 2016

Αιτία: Καρκίνος στον τράχηλο

Σε ηλικία 33 ετών έφυγε από τη ζωή η αυστραλή Ολυμπιονίκης της κωπηλασίας Sarah Tait, νικημένη από τη μάχη που έδινε με την επάρατη νόσο τα τελευταία τρία χρόνια. Η Tait είχε συμμετάσχει στους Ολυμπιακούς Αγώνες της Αθήνας (2004), του Πεκίνου (2008) και του Λονδίνου (2012), κατορθώνοντας να φορέσει στο στήθος της το ασημένιο μετάλλιο. Τον Μάρτιο του 2013 διαγνώστηκε με καρκίνο στον τράχηλο της μήτρας, μετά τη γέννηση του δεύτερου παιδιού της.

Η Sarah Tait ξεκίνησε άμεσα θεραπεία, ενώ τον Φεβρουάριο του 2014 ανακοίνωσε ότι εγκαταλείπει τους αγώνες. Παντρεμένη με τον πρώην προπονητής της Bill Τάιτ και μητέρα δύο παιδιών, η αυστραλή πρωταθλήτρια της κωπηλασίας είχε κατακτήσει ακόμη τρία μετάλλια σε παγκόσμια πρωταθλήματα.

Read More