Μετακίνηση 2000 μεταναστών στην ενδοχώρα μέχρι το τέλος Απριλίου

Μιλώντας μετά από σύσκεψη που έγινε στο υπουργείο Υγείας, ο υπουργός Μεταναστευτικής Πολιτικής ανακοίνωσε ότι μέχρι το τέλος του μήνα θα έχουν μεταφερθεί από τα νησιά, 2000 πρόσφυγες και μετανάστες που ανήκουν σε ευπαθείς ομάδες, κυρίως υπερήλικες και με χρόνια νοσήματα.

Οι ημέρες καραντίνας στο Κρανίδι: Η ζωή στην αποκλεισμένη δομή -Οι σκηνές του στρατού και τα αυστηρά μέτρα. Παράλληλα, ο κ. Μηταράκης διευκρίνισε ότι οι συγκεκριμένοι πρόσφυγες θα τοποθετηθούν σε μικρά ξενοδοχεία και θα είναι διάσπαρτα και απομονωμένα. Επίσης, όπως τόνισε, στη σύσκεψη συζητήθηκε το θέμα των ευάλωτων πληθυσμών που βρίσκονται στις δομές των νησιών. Εξήγησε ότι «επιβεβαιώσαμε το πρωτόκολλο και το σχέδιο για την προστασία αυτών των πληθυσμών και για τις μετακινήσεις που πρέπει να γίνουν κάποιων ευάλωτων ομάδων» και προσέθεσε ότι «αυτές οι μετακινήσεις θα γίνουν με ένα τρόπο που θα διασφαλιστεί και η υγεία αυτών και γενικότερα η δημόσια υγεία».

Αναφορικά με τις δομές φιλοξενίας προσφύγων στα νησιά, ο κ. Μηταράκης σημείωσε ότι έχουν γίνει οι απαραίτητοι έλεγχοι και δεν έχουν εντοπιστεί κρούσματα κορωνοϊού.

Read More

Ξεκίνησε η εμφύτευση μικροτσίπ σε εργαζόμενους στις ΗΠΑ

Οι Αμερικανοί φαίνεται ότι διέβησαν τον Ρουβίκωνα και ήδη τοποθετούν σε εργαζόμενους εταιρειών τσιπάκια κάτω από το δέρμα τους, με στοιχεία εταιρικής ταυτότητας. Τα τσιπάκια αυτά επιτρέπουν στους εργαζόμενους στις εταιρείες να περνούν τους ελέγχους, να εισέρχονται σε διάφορα τμήματα των εγκαταστάσεων, ακόμη και να ψωνίζουν φαγώσιμα από μηχανήματα κατά τη διάρκεια των διαλειμμάτων τους.

Προφανώς είναι μόνο η αρχή μιας ευρύτερης διαδικασίας, αφού σε αυτό το τσιπάκι σε μέγεθος κόκκου ρυζιού, είναι δυνατόν να καταγραφούν μύριες όσες πληροφορίες. Πληροφορίες όπως παλμοί της καρδιάς, αρτηριακή πίεση, κατάσταση εγρήγορσης, όπως και γεωγραφική θέση ή χωροταξική μετακίνηση μέσα στην εταιρεία.



Στο ρεπορτάζ που ακολουθεί, ο εργαζόμενος, ή μάλλον το τσιπάκι του, είναι συνδεδεμένο και με τον τραπεζικό του λογαριασμό, οπότε μπορεί και να διεκπεραιώσει εμπορικές πράξεις εντός της εταιρείας, όπως επί παραδείγματι κατανάλωση προϊόντων κατά τη διάρκεια του διαλείμματος. Αργότερα πιθανόν και τραπεζικές συναλλαγές.



Παρακολουθήστε πως εμφυτεύεται το τσιπάκι στον εργαζόμενο εταιρείας υψηλής τεχνολογίας στο Γουισκόνσιν των ΗΠΑ, με τη συναίνεσή του βεβαίως, αφού έχει το χρονικό διάστημα των επτά ημερών να αποφασίσει εάν δέχεται αυτόν τον μικρό κόκκο ρυζιού να τοποθετηθεί με ένεση κάτω από το δέρμα του, μεταξύ αντίχειρα και δείκτη.





Όπως θα παρατηρήσετε, στο τέλος της εκπομπής παρουσιάζεται και μια δημοσκόπηση που διεξήχθη από το τηλεοπτικό δίκτυο NBC για την εκπομπή Today.com η οποία είναι εξαιρετικά δημοφιλής στις ΗΠΑ. Το 93% των ερωτηθέντων πάντως, απάντησε ότι δεν θα το δεχόταν αυτό... Προς το παρόν...

Read More

Ποια είναι η μυστηριώδης «ΜΙΑ ΤΡΑΠΕΖΑ» που ελέγχει την μισή παγκόσμια οικονομία;

To X22 report και ο Jeff Nielson, αποκαλύπτουν την τεράστια συμπαιγνία των 400 μεγαλύτερων εταιρειών (συμπεριλαμβανομένων δυτικών τραπεζών και χρηματοπιστωτικών ιδρυμάτων) του πλανήτη που συνθέτουν την «μία τράπεζα», η οποία αναφέρεται ως «υπεροντότητα» και ελέγχει κάτι περισσότερο από το 40% της παγκόσμιας οικονομίας! Και το ζήτημα δεν είναι η ισχύ αλλά ο έλεγχος και η παράνομη παρέμβαση!

Read More

Δέκα ανατριχιαστικοί serial killers εξομολογούνται γιατί το έκαναν

Υπάρχει κάτι διεστραμμένα συναρπαστικό με τους κατά συρροή δολοφόνους, λες και μιλούν κατευθείαν στα σκοτεινότερα ζωώδη ένστικτα του ανθρώπου.

Πρόκειται για τέρατα που καταστρέφουν ζωές και σπέρνουν όλεθρο και τρόμο στο πέρασμά τους, κι όμως εμείς λαχταράμε να μάθουμε κι άλλα.

Θέλουμε να καταλάβουμε, να μάθουμε λεπτομέρειες και να ακούσουμε τι έχουν να πουν, ξορκίζοντας συμβολικά το κακό που μας περιβάλλει και έρχεται και μας βρίσκει στα ξαφνικά.

Στην πραγματικότητα βέβαια κανένα φυσιολογικό μυαλό δεν μπορεί να κατανοήσει γιατί κάνουν ό,τι κάνουν τα ανθρωπόμορφα κτήνη που απολαμβάνουν σαδιστικά να βιάζουν, να βασανίζουν και να σκοτώνουν με αποτρόπαιους τρόπους τα θύματά τους.

Κάποιοι προσπάθησαν ωστόσο να εξηγήσουν τα κίνητρα των πράξεών τους, ρίχνοντας μερικές αχτίδες φωτός στο ανήλιαγο εσωτερικό του νου τους…

Ο Κανίβαλος του Μιλγουόκι

Ο διασημότερος ίσως serial killer των ΗΠΑ, κατά κόσμον Τζέφρι Ντάμερ, βίασε, σκότωσε, κανιβάλισε, ακρωτηρίασε και διατήρησε μουμιοποιημένα μέλη από τα θύματά του, δεκαέξι άντρες και νεαρά αγόρια δηλαδή. Δεν υπήρχε ανθρώπινη διαστροφή που να μη γεύτηκε ως το μεδούλι του το τέρας των ΗΠΑ, που επιδόθηκε ακόμα και σε νεκροφιλία, διατηρώντας πάντα στην κατάψυξή του κεφάλια και γεννητικά όργανα.

«Οι φόνοι δεν ήταν παρά μέσο για την επίτευξη ενός σκοπού», είπε στους δημοσιογράφους, μιας και τα φονικά δεν ήταν παρά ένα μικρό τμήμα της ανατριχιαστικής δράσης του. Για 13 ολόκληρα χρόνια, ο Ντάμερ κακοποιούσε σεξουαλικά (ακόμα και μετά τον θάνατο) νεαρούς άντρες, τους «πιο ωραίους τύπους» που μπορούσε να βρει.

«Ήθελα απλώς να έχω κάποιον κάτω από τον απόλυτο έλεγχό μου», είπε κατόπιν, «να μην πρέπει να σκέφτομαι τις επιθυμίες τους. Να μπορώ να τους έχω εκεί για όσο θα ήθελα». Ο serial killer ταλαιπωρούνταν από μικρός παλεύοντας με την ομοφυλοφιλία του, αλλά και με διεστραμμένες σκέψεις: «Γύρω στα 14-15, άρχισα να έχω έμμονες σκέψεις βίας ανακατεμένες με σεξ και το πράγμα γινόταν ολοένα χειρότερο και χειρότερο».

Όσο για την ανθρωποφαγία των θυμάτων του, δεν παρέλειψε να σημειώσει πως «με έκανε να νιώθω πως έτσι θα γίνονταν μόνιμο κομμάτι μου … Μου έδινε μεγάλη σεξουαλική ικανοποίηση να το κάνω αυτό». Λίγο προτού ξυλοκοπηθεί μέχρι θανάτου το 1994 από συγκρατούμενό του, παρείχε το τελικό κίνητρό του για τον φόνο τουλάχιστον 16 αντρών: «Κατέληξα να κάνω ό,τι έκανα για να νιώθω πως έχω τον απόλυτο έλεγχο. Να δημιουργήσω τον μικρόκοσμό μου, όπου θα είχα τον τελικό λόγο»…

Ο ορισμός του άσπλαχνου τέρατος

Κάπου 17 ώρες πριν τον ψήσουν στην ηλεκτρική καρέκλα των πολιτειακών φυλακών της Φλόριντα το 1989, ο γοητευτικός νομικός που είχε μετατραπεί σε παραγωγικότατο κατά συρροή δολοφόνο πήγε να εξομολογηθεί στον αιδεσιμότατο. Μέχρι τότε, ο βιαστής, δολοφόνος και νεκρόφιλος Τεντ Μπάντι είχε κακοποιήσει και δολοφονήσει τουλάχιστον 30 θύματα, αν και το αρνιόταν αυτό για τουλάχιστον 10 χρόνια. Τώρα όμως ήταν η στιγμή που θα ομολογούσε: «Αυτό που μου περνάει τώρα από το μυαλό», είπε στον ιερέα, «είναι να χρησιμοποιήσω τα λεπτά και τις ώρες που μου έχουν απομείνει όσο πιο γόνιμα γίνεται».

Πλέον ήθελε να εξηγήσει με κάθε λεπτομέρεια πώς είχε καταλήξει να γίνει ένας από τους πλέον διαβόητους serial killers των ΗΠΑ. Δεν ήταν βέβαια, όπως είπε, θύμα παιδικής κακοποίησης: «Μεγάλωσα σε ένα υπέροχο σπιτικό με δυο αφοσιωμένους και στοργικούς γονείς». Κατηγόρησε, αντιθέτως, την ευκολία με την οποία έβρισκε πορνογραφικό υλικό στα μαγαζιά της γειτονιάς του όταν ήταν ακόμα 12 ετών.

Ο πιτσιρίκος έψαχνε πια ολοένα και πιο σκληρό πορνό, ακόμα κι αν αυτό σήμαινε πως έπρεπε να τσαλαβουτήσει στα σκουπίδια των γειτόνων του. Αυτός και η παρέα του έβρισκαν στους κάδους της γειτονιάς «πορνογραφικά περιοδικά σκληρότερης φύσης». Αυτό «πυροδότησε μια διαδικασία σκέψης», εξήγησε στον αιδεσιμότατο, μιας και «όταν εθιστείς σε αυτό … ψάχνεις ολοένα και πιο σκληρό, δυνατό και σαφές περιεχόμενο … μέχρι που φτάνεις τελικά στο σημείο που μπορεί να φτάσει η πορνογραφία».

Και μετά; «Αγγίζεις αυτό το σημείο καμπής που αρχίζεις να αναρωτιέσαι αν … αν ίσως το κάνεις, αν θα σου δώσει αυτό που δεν μπορεί να σου δώσει το διάβασμα και οι εικόνες». Ήταν όμως μόνο η πορνογραφία; «Δεν κατηγορώ την πορνογραφία», κατέληξε ο Μπάντι πριν ομολογήσει τις 30 αποτρόπαιες δολοφονίες που έκανε σε εφτά πολιτείες μεταξύ 1974-1978, «δεν ισχυρίζομαι πως με έκανε να βγω έξω και να κάνω ο,τι έκανα».

Αντιθέτως, το μόνο που έκανε το σκληρό πορνό ήταν να «με βοηθήσει να διαμορφώσω και να δώσω υπόσταση σε διάφορους τύπους βίαιης συμπεριφοράς» που θα κυριαρχούσαν πια στη ζωή του. Όπως η νεκροφιλία, ο αποκεφαλισμός και άλλα τέτοια φρικιαστικά…

Ο Κεν και η Μπάρμπι δολοφόνοι

«Είναι όλα θέμα δύναμης και ελέγχου», είπε ο νεαρός καναδός κατά συρροή βιαστής και δολοφόνος Πολ Μπερνάρντο όταν προσπάθησε να εφεσιβάλει την πρωτόδικη απόφαση. Κάπου έντεκα χρόνια μετά τη σύλληψη του ίδιου και της σατανικής συζύγου του, Κάρλα Χομόλκα, δηλαδή.

Το διαβολικό ζευγάρι, που ο καναδικός Τύπος έσπευσε να παρομοιάσει με τις κούκλες Μπάρμπι και Κεν, μοιραζόταν λες ένα κοινό διεστραμμένο μυαλό. Όλα ξεκίνησαν τα Χριστούγεννα του 1986, όταν η Κάρλα τον άφησε να βιάσει και να σκοτώσει την ίδια της την αδερφή ως εορταστικό δώρο. Από κει κι έπειτα, το ζευγάρι θα γενίκευε τη δράση του σπέρνοντας τρόμο στα μήκη και τα πλάτη του Καναδά.

Ο Πολ απέδωσε τη σκληρότητα και την αγριότητά του στα ανασφαλή παιδικά του χρόνια: «Ήμουν το είδος του παιδιού που πάγωνε στα ματς του μπέιζμπολ», είπε στον εφέτη δικαστή, «δεν ήθελα να παίξω γιατί ήξερα ότι θα αποτύχω». Ντροπαλός και συνεσταλμένος, κατά δήλωσή του πάντα, κατέφυγε στον βιασμό για να ξεπεράσει το άγχος του αναφορικά με τις σεξουαλικές του επιδόσεις.

«Έτσι ήμουν τότε, χρησιμοποιούσα το σεξ ως βίτσιο». Σήμερα, 21 χρόνια πίσω από τα κάγκελα (καταδικάστηκε το 1995 σε ισόβια κάθειρξη για βιασμούς και φόνους, ενώ η Χομόλκα έκανε συμφωνία και έφαγε μόλις 12 χρόνια), δεν φαίνεται πάντως να νιώθει το ίδιο. Όπως είπε σε σχετικά πρόσφατη συνέντευξή του: «Είμαι το χειρότερο σκουπίδι του πλανήτη»…

Ο Εξολοθρευτής της Ουκρανίας

«Για μένα, το να σκοτώνω ανθρώπους είναι σαν να σκίζω ένα πάπλωμα», δήλωσε ατάραχος ο Ανατόλι Ονοπριένκο στους δημοσιογράφους της χώρας του το 1996, όταν και συνελήφθη. Μέχρι τότε, το Τέρας της Ουκρανίας είχε σφαγιάσει 52 ανθρώπους σε μια περίοδο εφτά ετών και ήταν όσο αμετανόητος έπαιρνε.

«Άντρες, γυναίκες, ηλικιωμένοι, παιδιά, όλοι είναι το ίδιο», έλεγε χωρίς ίχνος μεταμέλειας ο 36χρονος αιώνιος φοιτητής δασοκομίας, προκαλώντας ρίγη ανατριχίλας στο ουκρανικό κοινό: «Δεν ένιωσα ποτέ οίκτο για όσους έχω σκοτώσει. Ούτε αγάπη ούτε μίσος, μόνο τυφλή αδιαφορία. Δεν τους βλέπω ως ανθρώπους, μόνο ως μάζες».

Ο serial killer είχε μάλιστα σταθερά την ίδια μέθοδο: επέλεγε απομονωμένα σπίτια, προκαλούσε κάποιου είδους αναταραχή και κατόπιν σκότωνε όλη την οικογένεια, αρχίζοντας από τον πατέρα, μετά τη μητέρα και κατόπιν σφάγιαζε και τα παιδιά, πριν παραδώσει την οικία στην πυρά. Αν μάλιστα υπήρχε κάποιος αυτόπτης μάρτυρας, πέθαινε αναγκαστικά κι αυτός.

«Με έχει καλέσει ο Σατανάς να τον υπηρετήσω», είπε μετά, «με έχει καταλάβει μια ανώτερη δύναμη, κάτι τηλεπαθητικό ή κοσμικό, το οποίο με κατευθύνει. Για παράδειγμα, ήθελα να σκοτώσω την πρώτη σύζυγο του αδερφού μου, γιατί τη μισούσα. Ήθελα πολύ να τη σκοτώσω, αλλά δεν μπορούσα, κι αυτό γιατί δεν είχα λάβει την εντολή. Την περίμενα συνεχώς, αλλά δεν ήρθε ποτέ».

Το 1995 η Ουκρανία αποτίναξε τη θανατική ποινή, κι έτσι ο Ονοπριένκο καταδικάστηκε σε ισόβια κάθειρξη. Όταν και δήλωσε για άλλη μια φορά ατάραχος: «Αν με αφήσουν ποτέ ελεύθερο, θα αρχίσω να σκοτώνω και πάλι. Αυτή τη φορά θα είναι όμως χειρότερα. Δέκα φορές χειρότερα. Η ορμή είναι εδώ»…

Το Τέρας Δολοφόνος της Κίνας

Κανένας άλλος κατά συρροή δολοφόνος της Χώρας του Δράκου δεν έχει διεκδικήσει τόσες ζωές όσες ο Γανγκ Ξινχάι. Σε μια περίοδο μόλις πέντε ετών (1999-2003), ο κατά συρροή βιαστής και δολοφόνος σκότωσε 67 ανθρώπους και βίασε άλλους 23. Καραδοκούσε για τα θύματά του σε απομονωμένες αγροτικές περιοχές και έμπαινε κατόπιν στα σπίτια τους, όπου βίαζε και εξόντωνε ολόκληρες οικογένειες.

Όταν τον έπιασαν το 2003, ο κινεζικός Τύπος έσπευσε να αποδώσει τα στυγερά του εγκλήματα σε έναν χωρισμό: «Η σύντροφός του τον χώρισε», έγραψε μεγάλη κινεζική εφημερίδα, «και ως αποτέλεσμα, ο Γανγκ Ξινχάι ανέπτυξε μια εκδικητική στάση απέναντι στην κοινωνία».

Στο ίδιο μήκος κύματος κινήθηκαν και οι διαγνώσεις των ψυχιάτρων. Ένας μίλησε για εχθρικά αισθήματα απέναντι στην ανθρωπότητα και κάποιος άλλος διέγνωσε: «Έκανε εγκλήματα για να πληγώσει απλώς την κοινωνία». Ο ίδιος ο Ξινχάι εμφανίστηκε ωστόσο αρκούντως πιο στωικός στις δηλώσεις του: «Δεν έχω καμιά επιθυμία να είμαι μέλος της κοινωνίας. Η κοινωνία δεν με απασχολεί καθόλου», είπε πριν από την εκτέλεσή του στο απόσπασμα το 2004.

«Όταν σκότωνα ανθρώπους, είχα την επιθυμία. Αυτό με έκανε να θέλω να σκοτώσω ακόμα περισσότερους. Δεν με ένοιαζε αν θα ζήσουν ή όχι. Αυτό δεν με απασχόλησε ποτέ». Ακόμα χειρότερα, θεωρούσε πως τίποτα το αξιοσημείωτο δεν υπήρχε σε έναν φόνο: «Οι δολοφονίες ανθρώπων είναι πολύ συνηθισμένες. Τίποτα το ιδιαίτερο»…

Ο Χασάπης του Ροστόφ

«Όταν χρησιμοποιούσα το μαχαίρι μου, μου προκαλούσε ψυχολογική ανακούφιση», είπε ο Κόκκινος Αντεροβγάλτης, Αντρέι Τσικατίλο, που τόσο ντρόπιασε τη Σοβιετική Ένωση, η οποία διατεινόταν σταθερά πως οι serial killers ήταν γέννημα του καπιταλισμού και δεν θα μπορούσαν να γεννηθούν στον κομμουνιστικό παράδεισο.

Και το χρησιμοποίησε αρκετά, είναι η αλήθεια, καθώς μεταξύ 1978-1990 σκότωσε και ακρωτηρίασε τουλάχιστον 52 γυναίκες και παιδιά στην ευρύτερη ουκρανική επικράτεια. Με το ίδιο μαχαίρι έβγαζε εξάλλου μάτια, ξεκοίλιαζε τα θύματά του, πετσόκοβε τις σάρκες τους γεμίζοντας τελικά τις σορούς με χώμα και πέτρες.

Ο ίδιος έλεγε βέβαια πως ονειρευόταν μια καλύτερη ζωή: «Ονειρεύτηκα μια μεγάλη πολιτική καριέρα και κατέληξα με αυτή τη ζωή του τίποτα, σε σταθμούς και σε τρένα». Κάθε φορά που έβλεπε μάλιστα ζευγαράκια να κάνουν σεξ σε απόμερες περιοχές, του θύμιζαν τη δική του σεξουαλική ανικανότητα και τις ερωτικές απογοητεύσεις που τόσο είχε δοκιμάσει στη ζωή του. Κι έτσι «άρχισα να αναρωτιέμαι αν αυτά τα ταπεινά μέλη της εργατικής τάξης είχαν το δικαίωμα να υπάρχουν».

Προφανώς και δεν είχαν για τον ίδιο, γι’ αυτό και παρέσυρε τα θύματά του σε δάση και αλσύλλια για να τα βγάλει από τη μέση. Και μόνο τότε ένιωθε συγκίνηση: «Άρχιζα να τρέμω. Ήταν σαν πυρετός», έλεγε ο καλός κομμουνιστής που ήταν υπεράνω υποψίας: «Μετατρεπόμουν σε τέρας, σε άγριο θηρίο». Μόνο οι σκοτωμοί τού προκαλούσαν σεξουαλική συγκίνηση, αλλά και μια αίσθηση ανακούφισης, όπως δήλωσε ατάραχος στη δικαστική αίθουσα.

Πριν καταλήξει: «Ξέρω ότι πρέπει να καταστραφώ. Το καταλαβαίνω. Είμαι ένα λάθος της φύσης». Τον εκτέλεσαν τον Φεβρουάριο του 1994…

Ο Άγγελος του Θανάτου

Ο Τσαρλς Κάλεν ήταν ένας νοσοκόμος του Νιου Τζέρσεϊ που μετατράπηκε, όπως υποπτεύονται οι διωκτικές αρχές, στον παραγωγικότερο serial killer των αμερικανικών εγκληματολογικών χρονικών. Για μια περίοδο 16 ετών, ο Κάλεν χρησιμοποιούσε το λειτούργημά του και την εξ ορισμού εμπιστοσύνη των ασθενών για να τους σκοτώνει με υπερβολικές δόσεις και δηλητήρια, ομολογώντας τουλάχιστον 40 νοσοκομειακούς φόνους.

Θυμόταν βέβαια κι άλλους, αλλά δεν μπορούσε να ανακαλέσει λεπτομέρειες. Οι αστυνομικές και ιατρικές έρευνες μίλησαν για τουλάχιστον 300 μυστηριώδεις θανάτους που αν αληθεύουν, τότε κατατάσσουν τον Κάλεν στον πιο παραγωγικό serial killer της αμερικανικής ιστορίας. «Πίστευα πως έτσι δεν θα υποφέρουν άλλο οι άνθρωποι», είπε ο νοσοκόμος του θανάτου στον Τύπο, «υπό μία έννοια, ένιωθα πως τους βοηθούσα».

Οι ασθενείς του Κάλεν δεν ήταν όμως σε τελικά στάδια ανίατων παθήσεων. Οι χειρισμοί του δεν θα μπορούσαν να λογιστούν κατά κανέναν τρόπο ευθανασίες ή υποβοηθούμενοι θάνατοι, απαλλάσσοντάς τους από ανείπωτους πόνους. Ήταν γενικά υγιείς άνθρωποι που μπήκαν στο νοσοκομείο με μικροπροβλήματα και είχαν μπροστά τους δεκαετίες ευτυχισμένης ζωής.

Όταν τον έφεραν αντιμέτωπο με την πραγματικότητα, ο νοσοκόμος απάντησε: «Ο σκοπός μου δεν είναι να δικαιολογήσω ό,τι έκανα». Ήταν σαφές ότι ζύγιζε τα λόγια του: «Το μόνο που μπορώ να πω είναι ότι ένιωθα καταπιεσμένος εκείνη την εποχή. Ένιωθα πως κάτι έπρεπε να κάνω και το έκανα». Αν μάλιστα δεν τον έπιαναν, «δεν ξέρω αν θα σταματούσα ποτέ». Καταδικάστηκε το 2005 σε ισόβια κάθειρξη τουλάχιστον 100 ετών…

Το γυναικείο Τέρας

Ο Αϊλίν Γουόρνος έπιασε την κοινή γνώμη εξαπίνης, καθώς πολλοί ήταν αυτοί που είδαν με σχετική συμπάθεια την κατά συρροή δολοφόνο που είχε σκοτώσει εφτά άντρες στη Φλόριντα μεταξύ 1989-1990. Ήταν ιερόδουλη και είπε πως τα θύματά της αποπειράθηκαν να τη βιάσουν. Μερίδα του κόσμου τής αναγνώρισε ως ελαφρυντικά τις δυσκολίες του βίου της και τη μακροχρόνια πάλη με την ψυχική νόσο, αν και η ίδια ισχυριζόταν λυσσαλέα πως δεν ήταν ψυχασθενής.

«Είμαι κάποια που μισεί πραγματικά την ανθρώπινη ζωή και θα σκότωνα ξανά», εξομολογήθηκε σε επιστολή της στο Ανώτατο Δικαστήριο της Φλόριντα. Δεν θέλησε μάλιστα να υπερασπιστεί τον εαυτό της και να παρέχει κανένα ελαφρυντικό για τις πράξεις της, εκτός από τον ισχυρισμό ότι το πρώτο της θύμα την είχε βιάσει. Και σίγουρα δεν τη βοήθησε όταν στράφηκε κατά του εισαγγελέα με ένα χυδαίο υβρεολόγιο που κατέληξε στην κραυγή της: «Εύχομαι να βιάσουν τη γυναίκα και τα παιδιά σου από πίσω!».

Πριν την εκτελέσουν με ένεση τον Οκτώβριο του 2002, έπεσε σε παραλήρημα και ούρλιαζε: «Σκότωσα αυτούς τους άντρες και τους έκλεψα, παγωμένη σαν πάγος. Και θα το ξανάκανα ευχαρίστως. Δεν υπάρχει περίπτωση να με κρατήσουν ζωντανή, γιατί θα σκοτώσω ξανά». Έφυγε από τον κόσμο λέγοντας: «Ευχαριστώ την κοινωνία που με διέσυρε»…

Ο περιπλανώμενος serial killer των ΗΠΑ

«Την πρώτη φορά που έκανα ένεση με ντόπα, ήταν η καλύτερη αίσθηση που είχα ποτέ στη ζωή μου», είπε σε τηλεοπτική συνέντευξη ο κατά συρροή δολοφόνος με τα 21 φονικά στο βιογραφικό του (αν και καταδικάστηκε μόνο για ένα), για να συνεχίσει: «Την πρώτη φορά που σκότωσα κάποιον, ένιωσα την ίδια έξαψη. Ήταν ακριβώς σαν αυτό, σαν μια δόση ντόπας κάθε φορά που το έκανα, ήταν η ίδια συγκίνηση, κι έτσι άρχισα να αναζητώ την έξαψη».

Τον καταδίκασαν για τον φόνο ενός 13χρονου κοριτσιού, την οποία μαχαίρωσε 13 φορές στον ύπνο της, αν και μέχρι τότε είχε δολοφονήσει τουλάχιστον άλλες 21 ψυχές. Πριν από την εκτέλεσή του το 2014 στις πολιτειακές φυλακές του Τέξας, προσπάθησε να εξηγήσει τα κίνητρα της πράξης του: «Δεν έχω διακόπτη λειτουργίας, ξέρετε. Κυνηγώ απλώς αυτό το ναρκωτικό, ψάχνω αυτό το συναίσθημα». Το ναρκωτικό ήταν για τον Σελς ο φόνος. «Γουστάρω να βλέπω τα μάτια να κλείνουν, τις κόρες να ξεθωριάζουν. Είναι σαν να απελευθερώνω τις ψυχές τους»…

Ο μακελάρης της Νέας Υόρκης

Ένας ιδιαίτερος κατά συρροή μαζικός δολοφόνος κατατρομοκράτησε τη Νέα Υόρκη με μια σειρά οχτώ διαφορετικών μακελειών κατά τη διάρκεια του καλοκαιριού του 1976. Εξίσου τραγικός ήταν και ο λόγος που είπε ότι έκανε ό,τι έκανε: του το είχε πει ο σκύλος του! Μέχρι τον Ιούλιο του 1977, ο Ντέιβιντ Μπέρκοβιτς είχε σκοτώσει έξι ανθρώπους και τραυματίσει άλλους οχτώ, πυροδοτώντας έτσι το μεγαλύτερο μέχρι τότε ανθρωποκυνηγητό της Νέας Υόρκης.

Εκείνος έπαιζε με την αστυνομία αφήνοντας επιστολές που απειλούσαν για νέα χτυπήματα. Κάπου 25 χρόνια αργότερα (τον έπιασαν τον Αύγουστο του 1977), όταν συνομίλησε με τον Λάρι Κινγκ, είχε εγκαταλείψει την ιστορία με τον σκύλο και τώρα είχε νέα εξήγηση: «Το πράγμα πηγαίνει πίσω στην παιδική μου ηλικία και τον αγώνα που έδωσα ως παιδί με τα τόσα ψυχολογικά προβλήματα της ανάπτυξής μου. Υπέφερα από τρομερά έντονες περιόδους κατάθλιψης όταν ήμουν μικρός. Και ήμουν πολύ αυτοκτονικός».

Μεγαλώνοντας, ένιωθε εξίσου μόνος: «Μέχρι τότε, είχα κάνει συμφωνία με τον Σατανά, επιτρέποντας στο διαβολικό αυτό πράγμα να με ελέγχει και νιώθοντας τις υπερφυσικές του δυνάμεις. Ένιωθα πως κάπως ήμουν ανίκητος. Αισθανόμουν πως είχα αυτές τις δυνάμεις και, χωρίς να το ξέρω, διάβαινα αργά τον δρόμο της καταστροφής».

Είπε όμως κι άλλα: «Ένιωθα σαν να ήμουν ένα ρομπότ με πλύση εγκεφάλου. Ήταν σαν κάτι άλλο να με ελέγχει … Πίστεψα ότι οι φόνοι ήταν αυτό που έπρεπε να κάνω». Έδειξε πάντως μεταμέλεια: «Δεν μου αρέσει αυτό καθόλου. Ήταν ένα φρικτό πράγμα», είπε στον Λάρι Κινγκ, «ένα φρικτό πράγμα»…

Read More

Οικονομικοί δολοφόνοι: Έτσι διαλύονται τα σύγχρονα κράτη

Ο όρος Χίτμαν (Hitman, ΕΗΜ) δεν είναι πολύ γνωστός στην Ελλάδα και όμως έχει παίξει σημαντικό ρόλο και στην χώρα μας. Πρόκειται για υψηλόβαθμα στελέχη των οικονομικών υπηρεσιών των Ηνωμένων Πολιτειών με αστρονομικές αμοιβές, η αποστολή των οποίων είναι να πηγαίνουνε σε διάφορες χώρες και αγοράζοντας στρατηγικούς τομείς της οικονομίας καταλύοντας ουσιαστικά την εθνική κυριαρχία.

Οι μεγάλες αμοιβές τους προέρχονται από την Διεθνή Τράπεζα, την Υπηρεσία Διεθνούς Ανάπτυξης των ΗΠΑ (U.S. Agency for International Development), και από την παγκόσμια ελίτ που τους χρηματοδοτεί υποτίθεται για την παγκόσμια οικονομική ανάπτυξη αλλά στην ουσία για την εξαγορά τον φυσικών πόρων και των ενεργειακών πηγών του πλανήτη.

Ο τρόπος της δράσης τους για να πετύχουν τους σκοπούς τους είναι πλαστές εκθέσεις για σημαντικά οικονομικά ζητήματα με ψεύτικα στοιχεία, αλλά κυρίως μίζες και εδώ έχουμε πολλά χαρακτηριστικά παραδείγματα όσον αφορά την Ελλάδα , ακόμα και άμεσες παρεμβάσεις στην εσωτερική πολιτική πολλών χωρών με νοθευμένες συχνά εκλογές για ανάδειξη πολιτικής ηγεσίας από πειθήνια ανδρείκελα τους.

Ποιος δεν θυμάται τις τεράστιες μίζες στα εξοπλιστικά στις: Siemens , C4I των Ολυμπιακών Αώνων σκάνδαλα που ενεπλάκη σχεδόν όλοι οι πολιτική ηγεσία της χώρας.

Είναι τόσο αδίστακτοι που χρησιμοποιούν σαν δόλωμα ακόμα και σεξουαλικές προκλήσεις για να μπορούν να εκβιάσουν στην συνέχεια τους πολιτικούς και να τους έχουν στο χέρι τους. Φτάνουν δε και στο σημείο για κάποιους ενοχλητικούς που δεν δείχνουν πρόθεση να υποταχτούν, να τους βγάλουν από την μέση με μαφιόζικο τρόπο.

Σε αυτές τις περιπτώσεις φροντίζουν να φαίνεται ότι το θύμα έπαθε καρδιακή προσβολή και ανακοπή ή σκοτώθηκε σε ένα τροχαίο δυστύχημα.

Όλο αυτό το «παιχνίδι» παίζεται με ένα τέτοιο πολύπλοκο πως ο απλός πολίτης να μην καταλαβαίνει τίποτα ενώ συχνά χρησιμοποιούνε, στις περιπτώσεις που υπάρχει μια λαϊκή αντίδραση, την τρομοκρατία είτε αριστερή, είτε δεξιά, είτε ισλαμική για να φοβηθεί ο κόσμος και να υποτάσσεται πιο εύκολα. Υποτίθεται για λόγους ασφαλείας.

Όλα αυτά τα αποκαλύπτει ένας πρώην χίτμαν-hitman ο“ John Perkins που περιγράφει στο αποκαλυπτικό βιβλίο του «Economic Hit Man» με λεπτομέρειες τον τρόπο δράσης αυτών των ανθρώπων.

Ο εν λόγω συγγραφέας έχει περάσει και από την NSA για αυτό και τα γραφόμενα του έχουν ιδιαίτερη αξία. Επίσης έχει δουλέψει σε πολλές ιδιωτικές επιχειρήσεις γνωρίζοντας έτσι όλα τα μυστικά της λειτουργίας της οικονομίας.

Αξιοσημείωτο είναι όπως αναφέρει το βιβλίο του John Perkins, ότι ο πρώτος hitman που πληρώθηκε από την ελίτ ήταν το 1950 ο Kermit Roosevelt Jr. Ο εγγονός του Teddy (Theodore Roosevelt)..ήταν αυτός που ανέτρεψε την κυβέρνηση του Ιρανού Μοσαντεκ ο οποίος ήθελε να εθνικοποιήσει τις πετρελαιοπηγές του Ιράν και να εκμεταλλευτεί η χώρα του τον ενεργειακό της πλούτο. Αυτό εξόργισε την παγκόσμια ελίτ και έτσι διαμέσου του χιτμαν Ρούζβελτ προκάλεσε πραξικόπημα και ανέτρεψε τον Μουσαντέκ για να αναλάβει στη συνέχεια ο φιλοαμερικανός Σάχης της Περσίας.

Αυτή η επιτυχία του Κέρμιτ Ρούσβελτ που κατάφερε και ανέτρεψε το αντιδυτικό καθεστώς του Ιράν χωρίς στρατιωτικό κόστος σε έμψυχο και άψυχο υλικό τον ανέδειξε στην κορυφή τον χίτμαν της παγκόσμιας ελίτ. Χαρακτηριστικό ήταν πως το περιοδικό Ταιμς τον προέβαλε ως άντρα της χρονιάς(man of the year).

Όπως συμπεραίνει ο πρώην χιτμαν στο βιβλίο του, η παγκόσμια ελίτ δεν χρειάζεται να τα βάλει με τη Ρωσία ή με κάποια άλλη δύναμη που μπορεί να απειλήσει την ισχύ της, αφού έχει τον τρόπο μέσω των χιτμεν να επιβάλλει την παγκοσμία κυριαρχία της με τους τρόπους που αναφέραμε παραπάνω. Ένα από τα μεγάλα θύματά της είναι και η χώρα μας που σήμερα ζει υπό στυγνή μνημονική κατοχή.

Read More

Ταινίες που «προέβλεψαν» το μέλλον

Δεν ήταν απλά «πολύ μπροστά από την εποχή τους».
Το συγκεκριμένο κλισέ, οι παρακάτω ταινίες το έχουν ξεπεράσει προ πολλού:

Read More

Ένας βιασμός κάθε τρεις ημέρες στην Ελλάδα - Αυτό είναι το προφίλ των βιαστών

Ένας βιασμός κάθε τρεις ημέρες και μία απόπειρα την εβδομάδα καταγγέλθηκε στις αστυνομικές αρχές της χώρας, το 2018, ένας κάθε 2,5 μέρες και μία απόπειρα κάθε έξι μέρες, το 2017.

Συνολικά τον προηγούμενο χρόνο, σύμφωνα με στοιχεία του Αρχηγείου της ΕΛ.ΑΣ., καταγγέλθηκαν 122 περιπτώσεις βιασμών και 56 απόπειρες, ενώ εξιχνιάστηκαν 121 περιπτώσεις. Συνελήφθησαν ως δράστες 88 Έλληνες και 54 αλλοδαποί. Το 2017 τα νούμερα ήταν πιο αυξημένα, καθώς είχαν καταγγελθεί 134 βιασμοί, 64 απόπειρες και είχαν εξιχνιασθεί 143 υποθέσεις, ενώ συνελήφθησαν 108 Έλληνες και 54 αλλοδαποί.

Αυτά τα νούμερα, σύμφωνα με κοινωνιολόγους και εγκληματολόγους, είναι μια «μικρή αλήθεια», καθώς αποτελούν μόλις το 6% με 8% αυτών που διαπράττονται στην χώρα μας. Χαρακτηριστικό παράδειγμα αυτής της απροθυμίας για καταγγελία από τα θύματα υπό τον φόβο της διαπόμπευσης και του στιγματισμού, εντοπίζεται και στην περίπτωση του 30χρονου «δράκου» του Αμαρουσίου.

Αρχικά υπήρχαν τέσσερις καταγγελίες σεξουαλικών επιθέσεων, οι οποίες έγιναν έξι μετά τη δημοσιοποίησή τους, ενώ δεν αποκλείεται να αυξηθούν κι άλλο όταν δοθούν στη δημοσιότητα τα στοιχεία ταυτότητάς του και κυρίως οι φωτογραφίες του δράστη.

Σύμφωνα με τις κατά καιρούς έρευνες του εγκληματολόγου κ. Άγγελου Τσιγκρή, οι οποίες είναι παλιές, αλλά έχουν διαχρονικό χαρακτήρα, σύμφωνα με τον ίδιο, τα περιστατικά βιασμών στην Ελλάδα ξεπερνούν τους 4.000 τον χρόνο.

Ο κ. Τσιγκρής υποστηρίζει σε αυτές τις έρευνες πως στις περιπτώσεις βιασμού πολλές φορές αν όχι τις περισσότερες το θύμα στιγματίζεται περισσότερο από τον θύτη, κάτι που κάνει το θύμα να σιωπά και να είναι απρόθυμο να καταγγείλει τι του έχει συμβεί με αποτέλεσμα να μένουν ατιμώρητοι πολλοί δράστες σεξουλικών επιθέσεων.

Πολλές από τις σεξουαλικές επιθέσεις καταλήγουν στο έγκλημα, όπως στην περίπτωση της 69χρονης Ελευθερίας Αγραφιώτη, καθώς όλα τα στοιχεία δείχνουν πως πρόκειται για τέτοιο έγκλημα.

Προτιμούν κοινόχρηστους χώρους

Από τους περίπου 200 βιασμούς και απόπειρες που καταγγέλλονται ετησίως σε αστυνομικές αρχές, στα δικαστήρια φθάνουν λιγότερες από τις 50 για να δικαστούν. Το 95,8% των βιαστών δρά αυτόνομα χωρίς συνεργό, και προτιμούν το ύπαιθρο και τους δημόσιους κοινόχρηστους χώρους. Οι περισσότεροι βιασμοί σημειώνονται από τις 06:00 το πρωί έως τις 18:00 το απόγευμα. Ο 30χρονος «δράκος» του Αμαρουσίου από τις επιβεβαιωμένες σεξουαλικές επιθέσεις προτιμούσε να δρά από τις 06:00 έως τις 10:00 το πρωί σε συγκεκριμένη γεωγραφική ακτίνα και σημεία.

Από τις έρευνες του κ. Τσιγκρή, προκύπτει ότι το 53,4% των βιαστών είναι άτομα νεαρής ηλικίας, ενώ το 32,8% είναι μεσήλικες. Το 46,5% των βιασμών γίνεται στην επαρχία και το υπόλοιπο ποσοστό σε μεγάλα αστικά κέντρα. Το 50,9% των βιαστών προέρχεται από τη μεσαία κοινωνικο-οικονομική τάξη και, σύμφωνα με τις εκτιμήσεις των θυμάτων τους, το 31% αυτών είναι αρκετά μορφωμένοι.

Από το σύνολο των 1.000 γυναικών που ρωτήθηκαν, οι 116 (11,6%) δήλωσαν ότι είχαν πέσει θύμα βιασμού. Οι 6 (ποσοστό 5,2%) είχαν υποστεί κατά φύση συνουσία, οι 4 (3,4%) παρά φύση συνουσία, οι 15 (12,9%) στοματική συνουσία, οι 49 (42,2%) είχαν υποστεί κάποια άλλη ασελγή πράξη, ενώ οι 47 (40,5%) είχαν πέσει θύματα απόπειρας βιασμού. Από τις περιπτώσεις που έφτασαν στα αστυνομικά τμήματα προκύπτει ότι ένα ποσοστό της τάξης του 1% ήταν αιμομίκτες. Ακόμη καταγράφηκε ότι ένα ποσοστό της τάξης του 2,2% προέρχεται από το συγγενικό περιβάλλον. Η ταπείνωση (62,1%), η αηδία (74,1%), η οργή (71,6%), η κατάθλιψη (94,5%) και η ενοχή είναι τα συναισθήματα που διακατέχουν τον ψυχικό κόσμο των γυναικών ύστερα από την πράξη βιασμού. Το 90% των θυμάτων δεν καταγγέλει γιατί δεν έχει εμπιστοσύνη στο δικαστικό σύστημα.

«Η αυτοενοχοποίηση του θύματος οδηγεί στην αποενοχοποίηση του δράστη, στη σιωπή και την ατιμωρησία» δηλώνει ο κ. Τσιγκρής.

Τα περισσότερα από τα θύματα ρωτούνται: «Μήπως τον προκάλεσες;». Είναι ένα ερώτημα που προκαλεί την απροθυμία τους να καταγγείλλουν τον βιασμό τους γιατί δεν θέλουν να τον υποστούν... ξανά.

«Ο βιασμός, το έγκλημα και ο καιρός»

Η Καθηγήτρια Εγκληματολογίας κ. Βάσω Αρτινοπούλου σχολιάζοντας τη διάπραξη εγκλημάτων με σεξουαλικό κίνητρο επεσήμανε «ότι ο βιασμός ή η απόπειρα βιασμού αποτελεί μια ψευδοσεξουαλική πράξη. Η ταπείνωση και ο εξευτελισμός του θύματος» είναι οι σημαντικότεροι παράγοντες ώθησης προς την εγκληματική ενέργεια. «Το πέρασμα από την απόπειρα βιασμού στην ανθρωποκτονία διαφοροποιείται μόνον ως προς την ένταση και όχι ως προς το είδος ή τη μορφή της προεγκληματικής κατάστασης. Αποτελεί την ακραία έκφανση της φαινομενικής ανδρικής υπεροχής, της σωματικής δύναμης και της ρώμης. Αξίες με τις οποίες έχουν κοινωνικοποιηθεί οι περισσότεροι βιαστές και δυστυχώς οι... υποψήφιοι μελλοντικοί βιαστές» τονίζει η καθηγήτρια εγκληματολογίας.

Οι βιασμοί και τα σεξουαλικά εγκλήματα αυξάνονται ανάλογα και με τις μετεωρολογικές συνθήκες. Οι υψηλές θερμοκρασίες, οι πανσέληνοι, ο μεγαλύτερος ελεύθερος χρόνος αναδεικνύει περισσότερες αφορμές για αντιζηλίες και ερωτικά πάθη τους καλοκαιρινούς μήνες. Τα παραπάνω, σε συνδυασμό με την λιγότερη κατανάλωση ενέργειας, όπως επισημαίνουν οι ειδικοί, και άρα το πλεόνασμα δύναμης οδηγεί σε ανεξέλεγκτη, μη προβλέψιμη, επιθετική και πολλές φορές δολοφονική εκτόνωση.

«Τους καλοκαιρινούς μήνες οι περισσότεροι άνθρωποι βγαίνουν από τη ρουτίνα τους και δημιουργείται ένα κενό χρόνου, το οποίο αξιοποιούν για να χαλαρώσουν και να ξεκουραστούν. Οσοι όμως αντιμετωπίζουν για παράδειγμα παθολογικό άγχος δεν μπορούν να κάνουν το ίδιο. Αντίθετα, απορρυθμίζονται, χάνουν την ευαίσθητη ισορροπία του ψυχισμού τους και καταλήγουν να εκδηλώνουν επιθετική ή ακόμα και εγκληματική συμπεριφορά» προσθέτει η ψυχολόγος κ. Κουλούτζου.

Ο καθηγητής Εγκληματολογίας και Σωφρονιστικής στο Πανεπιστήμιο Αθηνών, κ. Ν. Κουράκης επισημαίνει: «Ειδικά σε ό,τι αφορά τους βιασμούς, υπεισέρχεται επιπλέον και το στοιχείο της γενικότερης ευχέρειας με την οποία δημιουργούνται το καλοκαίρι ανθρώπινες σχέσεις ή και προκαλούνται γενετήσιοι ερεθισμοί (ανάλαφρο ντύσιμο ή μαγιό, εύκολες γνωριμίες στην παραλία ή τα μπαράκια) συνήθως ύστερα από γλέντι και κατανάλωση αλκοολούχων. Άλλωστε το αλκοόλ συντελεί και γενικότερα στην αυξημένη εμφάνιση των εγκλημάτων βίας».

Τη διαπίστωση αυτή ενισχύει ο λεγόμενος «θερμικός νόμος» που διατυπώθηκε στα πρώιμα χρόνια της εγκληματολογίας. Τι λέει; Τους θερμούς μήνες του έτους υπερτερούν τα εγκλήματα κατά προσώπου, η αποκαλούμενη και «βία των παθών». Ανθρωποκτονίες, βιασμοί, βίαιες επιθέσεις, ξυλοδαρμοί. Αντίθετα, στη διάρκεια του χειμώνα κυριαρχούν τα εγκλήματα κατά ιδιοκτησίας. Δηλαδή κλοπές, διαρρήξεις κ.ο.κ.

Read More

Έντεκα εγκλήματα από ανήλικους σκληρούς δολοφόνους που δεν χωράει ο νους

Και μόνο στη σκέψη ενός παιδιού-δολοφόνου, το αίμα παγώνει. Τα παιδιά συμβολίζουν την αθωότητα. Τα παιδιά υποτίθεται ότι είναι αγνά και άσπιλα, χωρίς μίση, χωρίς φονική οργή και επιθυμία να βλάψουν τον οποιοδήποτε, πόσο μάλλον τον καλύτερό τους φίλο ή κάποιο μέλος της οικογένειάς τους.

Κι όμως δεν είναι λίγες οι υποθέσεις που έχουν δει κατά καιρούς το φως της δημοσιότητας με ανήλικα παιδιά να είναι οι πρωταγωνιστές σε λουτρά αίματος με ένα σωρό αθώα θύματα. Παιδιά που διέπραξαν εγκλήματα που ακόμη και ο πιο αρρωστημένος νους αδυνατεί να σκεφτεί.

Στις παρακάτω περιπτώσεις τα δολοφονικά ένστικτα των παιδιών είναι πέρα από κάθε φαντασία. Ο θυμός μέσα τους σιγοβράζει και η αρρωστημένη επιθυμία να πάρουν τη ζωή κάποιου παίρνει σάρκα και οστά χωρίς δεύτερη σκέψη, χωρίς καμία ενοχή. Λες και είναι το πιο φυσικό πράγμα στον κόσμο. Τη μία στιγμή αποφασίζουν να απαλλαγούν από την παρουσία κάποιου προσώπου με το οποίο έχουν προηγούμενα ή και όχι και την άλλη με περίσσια ευκολία κάνουν πράξη την αρρωστημένη σκέψη τους.

Υπάρχουν παιδιά που αποφασίζουν να απαλλαγούν από μέλη της οικογένειάς τους, χωρίς προφανή λόγο και κάποια άλλα το κάνουν μετά τη χρόνια κακοποίηση που υπέστησαν τα ίδια. Υπάρχουν παιδιά που νοιώθουν επιτακτική την ανάγκη να βλάψουν σωματικά κάποιον και κάποια άλλα που έρχονται αντιμέτωπα με καταστάσεις που απλά δεν μπορούν να διαχειριστούν αναζητώντας τη λύση στη βία.

Όπως και να έχει το αποτέλεσμα είναι ένα. Οι μικροί αλλά σκληροί δολοφόνοι που ακολουθούν στέρησαν τη ζωή σε αθώα θύματα χωρίς ενοχές, χωρίς τύψεις κάνοντας πολλούς να αναρωτιούνται πού χάθηκε η παιδική αθωότητα ή μήπως για κάποια παιδιά δεν πρόλαβε καν να γεννηθεί.

Μαχαίρωσε μέχρι θανάτου τον καλύτερό του φίλο και επέστρεψε στην τάξη του

Τι μπορεί να ωθήσει ένα παιδί να σκοτώσει τον καλύτερό του φίλο; Ίσως την απάντηση να μην την μάθει ποτέ κανείς. Ο Michael Hernandez ήταν ένα ήρεμο, χαμηλών τόνων και ευγενικό 14χρονο αγόρι. Φαίνεται όμως πως τα πράγματα δεν ήταν ακριβώς έτσι. Μία ωραία πρωία είπε στον καλύτερό του φίλο του και συμμαθητή του Jaime Rodrigo Gough να τον ακολουθήσει στις τουαλέτες του σχολείου, λέγοντάς του ότι ήθελε κάτι να του δείξει.

Αντ’ αυτού μαχαίρωσε το φίλο του αρκετές φορές και του έκοψε το λαιμό. Εκείνη τη στιγμή ένα άλλο παιδί μπήκε στις τουαλέτες και είδε τον Michael να ξεπλένει τα χέρια του από το αίμα. Το αγόρι γρήγορα έτρεξε να ενημερώσει έναν φύλακα. Όταν επέστρεψαν ο 14χρονος δολοφόνος είχε φύγει από τις τουαλέτες και είχε επιστρέψει κανονικά στην τάξη του παρά το αίμα στην μπλούζα του.

Η αστυνομία που ανέλυσε το προφίλ του, ανακάλυψε ότι ο 14χρονος ήταν εθισμένος στη βία από πολύ μικρός. Μάλιστα βρήκαν κι ένα ημερολόγιό του όπου κρατούσε σημειώσεις για το φόνο που έκανε ενώ ανακοίνωνε και τα επόμενα υποψήφια θύματά του. Σκόπευε να σκοτώσει την μεγαλύτερη αδερφή του και έναν άλλο φίλο του και στη συνέχεια να πετάξει τα άψυχα σώματά τους στις τουαλέτες.

Το παιδί που σκότωσε την εγκυμονούσα αρραβωνιαστικιά του πατέρα του

Η ζήλεια απέναντι στην αρραβωνιαστικιά του πατέρα του, 8 μηνών έγκυος, φαίνεται πώς όπλισε το χέρι του 11χρονου Jordan Brown το 2009. Ο Jordan Brown, πυροβόλησε την άτυχη γυναίκα στο κεφάλι την ώρα που εκείνη κοιμόταν. Η αποτρόπαια πράξη έλαβε χώρα το πρωί και αμέσως μετά ο μικρός πήγε σχολείο σαν να μη συνέβαινε τίποτα. Η 4χρονη αδελφή του, ανακάλυψε τη νεκρή μητέρα και έντρομη βγήκε έξω από το σπίτι όπου την είδαν τρεις εργάτες που κάλεσαν την αστυνομία.

Η 26χρονη εγκυμονούσα βρέθηκε νεκρή και το αγέννητο μωρό της επίσης υπέκυψε λόγω έλλειψης οξυγόνου. Ο μικρός δικάστηκε σαν ενήλικας σύμφωνα με το νομικό δίκαιο της Pennsylvania, γι' αυτό και δόθηκαν τα στοιχεία του στη δημοσιότητα για δύο ανθρωποκτονίες. Φήμες τον ήθελαν να ζηλεύει την προσοχή που έδινε ο πατέρας του στη μέλλουσα σύζυγό του και το μωρό. Αξίζει να σημειωθεί ότι το φονικό όπλο ήταν χριστουγεννιάτικο δώρο του πατέρα του μιας και του μάθαινε κυνήγι.

Ο δολοφόνος νεογέννητων

Θεωρείται ο μικρότερος σε ηλικία δολοφόνος στον κόσμο. Δεν υπάρχουν λόγια να περιγράψουν την φρικαλεότητα του 8χρονου Amarjeet Sada από το Bihar της Ινδίας με την οποία δολοφόνησε τρία μωρά, 6, 8 και 9 μηνών αντίστοιχα. Το 2006 δολοφόνησε την αδερφή του 8 μηνών και την ξαδέρφη του 9 μηνών. Το 2007 θα σκοτώσει και πάλι. Μία μητέρα είχε αφήσει την 6 μηνών κόρη της Kushboo στον παιδικό σταθμό του χωριού, για να πάει στη δουλειά της.

Το αγόρι μπήκε κρυφά στον σταθμό, πήρε το μωρό από την κούνια του και το πήγε σε ένα κοντινό χωράφι. Εκεί ξάπλωσε το μωρό στο έδαφος και το σκότωσε χτυπώντας το στο κεφάλι με ένα τούβλο. Στη συνέχεια άνοιξε ένα τάφο και το έθαψε. Όταν η μητέρα επέστρεψε στον σταθμό για να παραλάβει το μωρό της και διαπίστωσε ότι έλειπε, ειδοποίησε τις αρχές. Κάποιοι που γνώριζαν το παρελθόν του Amarjeet τον υπέδειξαν ως ύποπτο.

Όταν ο μικρός ήρθε αντιμέτωπος με την αστυνομία, ομολόγησε το έγκλημα και οδήγησε τους αστυνομικούς στο σημείο όπου είχε δολοφονήσει και θάψει το μωρό. Ένας από τους αστυνομικούς που τον συνέλαβαν δήλωσε ότι στην ανάκριση ομολόγησε και τους άλλους δύο φόνους, χαμογελούσε και ζήτησε μπισκότα. Καθώς οι δύο πρώτοι φόνοι δεν είχαν καταγγελθεί, ο Amarjeet δικάστηκε μόνο για τον τρίτο. Κλείστηκε σε αναμορφωτήριο μέχρι την συμπλήρωση των 18 του χρόνων.

Δολοφόνησε τη γιαγιά του αφού έπαιξε το Grand Theft Auto IV

Ο εθισμός στα βιντεοπαιχνίδια μπορεί να οδηγήσει σε πράξεις ανεξέλεγκτες, χωρίς ίχνος λογικής. Μία τέτοια είναι η περίπτωση του 8χρονου αγοριού στην πόλη Σλότερ στη Λουιζιάνα των Ηνωμένων Πολιτειών, όπου θύτης χάνει τον εαυτό του στον εξωπραγματικό κόσμο των βιντεοπαιχνιδιών. Ένα αγόρι 8 μόλις ετών, τον Σεπτέμβριο του 2013 πυροβόλησε και σκότωσε τη γιαγιά του, λίγα λεπτά αφού σταμάτησε να παίζει το γνωστό για τις βίαιες σκηνές, παιχνίδι Grand Theft Auto IV. Η 90χρονη γυναίκα, Marie Smothers, έβλεπε τηλεόραση την ώρα που ο εγγονός της πήρε την καραμπίνα και την πυροβόλησε στο κεφάλι.

Οι ψυχολόγοι που ανέλαβαν την υπόθεση του υποστηρίζουν ότι το βιντεοπαιχνίδι Grand Theft Auto IV άσκησε αρνητική επιρροή στον 8χρονο, αφού ενθαρρύνει ουσιαστικά τους παίκτες να σκοτώνουν προκειμένου να πάρουν περισσότερους βαθμούς. Η συγκεκριμένη υπόθεση προκάλεσε έντονη διαμάχη μεταξύ των υποστηρικτών του βιντεοπαιχνιδιού και όσων ζήτησαν την απόσυρσή του εξαιτίας των βίαιων σκηνών και θανάτων που περιλαμβάνει....

Η 11χρονη που στραγγάλισε δύο αγόρια και χάραξε με ψαλίδι το στομάχι το ενός

Μία μέρα πριν από τα ενδέκατα γενέθλιά της, στις 25 Μαρτίου 1968, η Mary Bell στραγγάλισε ένα νεαρό αγόρι, τον Martin Brown. Λίγο αργότερα, στις 31 Ιουλίου 1968, η Mary και η φίλη της Norma Bell, με την οποία δεν είχε κάποια συγγένεια, συνεργάστηκαν στον στραγγαλισμό του 3χρονου Brian Howe, με τη Mary Bell να επιστρέφει στο σημείο του φόνου και να χαράζει με ψαλίδι πάνω στο στομάχι του παιδιού το γράμμα «Ν», το οποίο άλλαξε αμέσως σε «Μ».

Με το ίδιο ψαλίδι, η Mary Bell θα έκοβε τούφες από τα μαλλιά του Brian Howe αλλά και μέρος από τα γεννητικά του όργανα. Τα δύο κορίτσια ήταν πολύ μικρά και οι καταθέσεις τους έρχονταν σε αντίθεση, έτσι δεν έγινε ποτέ γνωστό τι ακριβώς συνέβη εκείνη την ημέρα. Ωστόσο θα καταδικάζονταν ωστόσο και οι δύο τον Αύγουστο για διπλή ανθρωποκτονία. Η Mary αποφυλακίστηκε το 1980 με δικαστική εντολή ανωνυμίας για την προστασία της.

Έκτοτε ζει με την οικογένειά της και ενώ έχει αποκτήσει και μία κόρη. Το 2003, το δικαστήριο χορήγησε στην ίδια και στην κόρη της ανωνυμία εφ’ όρου ζωής Σύμφωνα με τις αρχές τα αίτια που οδήγησαν τη μικρή στη δολοφονία πήγαζαν από το οικογενειακό περιβάλλον, καθώς η Mary πίστευε ότι πατέρας της ήταν ένας διαβόητος κακοποιός ο Billy Bell. Παράλληλα, αναφέρεται ότι η μικρή είχε εξωθηθεί στην πορνεία από την ηλικία των τεσσάρων ετών.

Κατά συρροή δολοφόνος ετών 14

Το 1874 ο Jesse ήταν μόλις 14 χρονών όταν και συνελήφθη για την δολοφονία του 4χρονου αγοριού, Horace Mullen. Πριν από αυτό είχε επίσης δολοφονήσει ένα 10χρονο κορίτσι, το πτώμα του οποίου ανακαλύφθηκε στο υπόγειο του μαγαζιού της μητέρας του, ενώ πριν τους φόνους είχε καταδικαστεί σε εγκλεισμό σε ένα αναμορφωτήριο για τον σεξουαλικό βασανισμό οκτώ αγοριών. Ο Jesse καταδικάστηκε σε θάνατο, αλλά λόγω της κοινωνικής αντίδρασης κατά της επιβολής της θανατικής ποινής σε παιδιά, η ποινή του μετατράπηκε σε 40 χρόνια στην απομόνωση. Πέθανε στη φυλακή σε ηλικία 72 ετών.

Χόμπι της να σκοτώνει ανθρώπους

Αν παρατηρούσε κανείς τους λογαριασμούς που διατηρούσε στα διάφορα μέσα κοινωνικής δικτύωσης (Myspace, YouTube, Twitter και Facebook), θα διαπίστωνε εύκολα ότι επρόκειτο για μια διαταραγμένη εφηβική προσωπικότητα, με εμμονές γύρω από τους φόνους. Ανάμεσα στα χόμπι της ανέφερε και το «να σκοτώνω ανθρώπους». Ζούσε στο Μισούρι και είχε τρία ετεροθαλή αδέλφια, μία αδελφή και δυο δίδυμους αδελφούς.

Η εξάχρονη ετεροθαλής αδελφή της Alyssa είχε μια 9χρονη φίλη, την Elizabeth Olten, την οποία η Alyssa αντιπαθούσε. Όταν η Elizabeth έφυγε για το σπίτι της, μετά από μία επίσκεψη που είχε κάνει σ’ αυτό της φιλενάδας της, η Bustamante την πρόλαβε στον δρόμο και την παρέσυρε στο δάσος, σε ένα σημείο όπου είχε ήδη σκάψει δυο τάφους, πιθανότατα για τα δίδυμα αδέλφια της. Εκεί στραγγάλισε το κορίτσι, το μαχαίρωσε, του έκοψε τον λαιμό και τις φλέβες των καρπών και το έριξε στον ένα λάκκο.

Η Alyssa ήταν 15 χρονών. Ένα ανώνυμο γράμμα στην αστυνομία υπέδειξε την Alyssa ως δολοφόνο της Elizabeth και εκείνη ομολόγησε τα πάντα όταν την κάλεσαν οι αρχές, οδηγώντας τους και στο σημείο που είχε θάψει την μικρή. Καταδικάστηκε σε ισόβια που, με την έφεση, μετατράπηκαν σε φυλάκιση 35 ετών.

Δολοφόνησαν ένα 2χρονο αγόρι και το πέταξαν στις ράγες

Οι 10χρονοι John Venables και Robert Thompson είχαν κοπάνα εκείνη τη μέρα από το σχολείο και βρίσκονταν σε εμπορικό κέντρο κι έκλεβαν μικροπράγματα όπως ζαχαρωτά, μπαταρίες, ένα κουτί μπλε μπογιά κλπ. Για κάποιον ανεξήγητο λόγο αποφάσισαν να απαγάγουν και τον 2χρονο James Bulger. Από εκείνη τη στιγμή και μετά δεν ήξεραν τι να κάνουν με το παιδί και μέσα στην… αναποφασιστικότητά τους είπαν να τον δολοφονήσουν. Καθώς έφθασαν κοντά στις ράγες του τρένου που περνούσε από εκεί το χτύπησαν με τούβλα στο κεφάλι, με σιδερόβεργες και το εγκατέλειψαν για να το διαμελίσει το τρένο. Η ιατροδικαστική υπηρεσία ανέφερε ότι το βρέφος είχε χάσει τη ζωή του αρκετή ώρα πριν χτυπηθεί από το τρένο.

Στραγγάλισε και συνέθλιψε το κρανίο παιδιού

«Μπορεί να νομίζετε ότι είμαι μια απειλή στην κοινωνία και καταλαβαίνω γιατί το νομίζετε αυτό, η αλήθεια είναι όμως ότι θα αποτελούσα ένα σημαντικό πλεονέκτημα για αυτή» αυτά είναι τα λόγια του 13χρονου Eric Smith κατά την απολογία του στο δικαστήριο.

Ο 13χρονος Eric Smith δολοφόνησε άγρια ένα τετράχρονο αγόρι, τον Derrick Robie, τον Αύγουστο του 1993. Όταν ο ανήλικος δολοφόνος κλήθηκε να δικαιολογήσει τη πράξη του δεν μπορούσε με αποτέλεσμα οι ψυχίατροι να μιλήσουν για μια σημαντική διαταραχή που αφορούσε τις ανεξέλεγκτες εκρήξεις θυμού. Έτσι, μια ημέρα, συναντήθηκε στον δρόμο με τον Derrick και τον παρέσυρε στο κοντινό δάσος. Εκεί, χωρίς καμία αιτία επιτέθηκε στο παιδί, το στραγγάλισε και το χτύπησε στο κεφάλι με μια μεγάλη πέτρα, σχεδόν συνθλίβοντας το κρανίο του.

Όμως αυτό δεν του ήταν αρκετό. Έγδυσε τον, ήδη νεκρό, μικρό Derrick και τον σοδόμισε με ένα κλαδί. Το πτώμα του παιδιού ανακαλύφθηκε λίγες ώρες αργότερα, καθώς η μητέρα του είχε ειδοποιήσει την αστυνομία αμέσως μόλις αντιλήφθηκε την εξαφάνισή του, γεγονός που είχε ως αποτέλεσμα να συλληφθεί άμεσα ο Smith και να καταδικαστεί, για φόνο δεύτερου βαθμού, το 1994. Σύμφωνα με τις αρχές, ο Eric είχε πέσει πολλές φορές θύμα σχολικού εκφοβισμού λόγω των γυαλιών του, αλλά και της εμφάνισής του, που ίσως να οφειλόταν στα φάρμακα που έπαιρνε η μητέρα του κατά την κύηση.

Εξόντωσε την οικογένειά της για ένα ραντεβού

Η 16χρονη Erin Caffey ήθελε απλά να βγει μία βόλτα με τον φίλο της James Wilkinson. Οι γονείς της ωστόσο είχαν άλλη γνώμη. Γι' αυτό και η ίδια πήρε την πρωτοβουλία να τους βγάλει από τη μέση. Ήταν Μάρτιος του 2008 λοιπόν όταν ο φίλος της Erin και ο κολλητός του, Waid, μπούκαραν στο σπίτι της φαμίλιας τις πρώτες πρωινές ώρες. Η μητέρα δολοφονήθηκε και ο πατέρας ακρωτηριάστηκε βάναυσα, την ίδια ώρα που και τα δύο μικρά της αδέρφια σκοτώθηκαν με αποτρόπαιο τρόπο.

Ο Matthew πυροβολήθηκε στο κεφάλι, με τους Waid και Wilkinson να καταφέρουν κατόπιν εναλλάξ μαχαιριές στον άτυχο Tyler. Η συμμορία των τριών δεν είχε μετά άλλη επιλογή παρά να παραδώσει την οικία στις φλόγες. Σύντομα βέβαια οι τρεις εμπλεκόμενοι έφηβοι θα σέρνονταν στα δικαστήρια και θα καταδικάζονταν σε πολυετείς καθείρξεις.

Δολοφόνησε 8χρονη και έκρυψε το πτώμα της κάτω από το κρεβάτι του

Η τραγική πράξη του 14χρονου Joshua αποκαλύφθηκε τυχαία από τη μητέρα του, η οποία καθάριζε το δωμάτιό του και ανακάλυψε κάτω από το κρεβάτι έναν περίεργο λεκέ. Όταν άρχισε να ψάχνει από που προερχόταν ο λεκές ανακάλυψε κάτω από το κρεβάτι του γιου της το πτώμα της 8χρονης γειτόνισσας τους Maddie Clifton, που αγνοούνταν για 7 ημέρες. Το έγκλημα συγκλόνισε τη γειτονιά.

Μάλιστα ο δολοφόνος συμμετείχε στις έρευνες για τον εντοπισμό της μικρής. Λόγω της ηλικίας του ο δράστης γλύτωσε τη θανατική ποινή, ωστόσο τιμωρήθηκε με ισόβια φυλάκιση, χωρίς να διευκρινιστούν τα αίτια του εγκλήματος.

Read More

Τα παιδιά που άλλαξαν τον κόσμο

Και ενώ αρκετοί από εμάς νιώθουμε συχνά ανήμποροι και μικροί για μια τέτοια αλλαγή, οι ιστορίες των παιδιών που ακολουθούν μας δείχνουν ότι όλα είναι δυνατά, αρκεί να υπάρχει θέληση.

Αυτοί οι μικροί ήρωες δεν δέχονταν το «όχι» σαν απάντηση στα όνειρά τους και ήταν ικανοί να κινήσουν βουνά για να πετύχουν αυτό που επιθυμούσαν, σε μια ηλικία που οι συνομήλικοι τους μάθαιναν τη χαρά του παιχνιδιού.

Αν και στις περισσότερες ιστορίες υπάρχει πόνος, αρρώστιες και κακουχίες ένα είναι σίγουρο: ότι αυτά τα παιδιά άλλαξαν τον κόσμο, τον έκαναν καλύτερο, έβαλαν τα γυαλιά με την πυγμή τους στους δυσκίνητους και πλεονέκτες ενήλικες. Πάλεψαν για την ελευθερία στη μάθηση, για την αξιοπρέπεια και την καλύτερη ποιότητα ζωής των παιδιών με καρκίνο, για την προστασία του περιβάλλοντος, για το αναφαίρετο δικαίωμα της πρόσβασης στο καθαρό πόσιμο νερό. Και τα κατάφεραν.

Malala Yousafzai

Η αγάπη της για μάθηση και ο αγώνας της για το δικαίωμα των κοριτσιών στην εκπαίδευση στο Πακιστάν λίγο έλειψε να της κοστίσει τη ζωή. Η Malala Yousafzai έστρεψε πάνω της τα βλέμματα της παγκόσμιας κοινότητας όταν το πρωί της 9ης Οκτωβρίου του 2012 πυροβολήθηκε στο κεφάλι , ενώ βρισκόταν μέσα στο σχολικό λεωφορείο. Νοσηλεύτηκε σε κρίσιμη κατάσταση σε νοσοκομείο του Πακιστάν και όταν διέφυγε τον κίνδυνο μεταφέρθηκε στο νοσοκομείο «Queen Elizabeth» στο Μπέρμινχαμ της Αγγλίας.

Η απόπειρα δολοφονίας του 12χρονου τότε κοριτσιού πυροδότησε μια έκρηξη συμπαράστασης στην προσπάθεια της να μπορούν τα κορίτσια να πηγαίνουν στο σχολείο, ένα δικαίωμα που οι Ταλιμπάν είχαν μπλοκάρει όταν κατέλαβαν την εξουσία στο βορειοδυτικό Πακιστάν.

Η αγάπη της για τα γράμματα ξεκίνησε από την πρώτη εκπαίδευση που της έδωσε ο πατέρας της, που ήταν ιδιοκτήτης σχολείου και ποιητής. Από την ηλικία των 11 ετών έγραφε με ψευδώνυμο σε μπλογκ, όπου συνήθιζε να περιγράφει την καθημερινότητά της στην πόλη Mingora, στο βορειοδυτικό Πακιστάν και φυσικά να τονίζει το δικαίωμα των κοριτσιών στη μόρφωση. Αυτή τη θέση υποστήριξε και στις συνεντεύξεις που ακολούθησαν τα επόμενα χρόνια, όταν έγινε γνωστή η ταυτότητά της, στρέφοντας τα βλέμματα της δημοσιότητας πάνω της.

Είναι η μικρότερη κάτοχος του Νόμπελ Ειρήνης, που της απονεμήθηκε το 2014, ενώ το 2013 της απονεμήθηκε το βραβείο Ζαχάρωφ.

Louis Braille

Ένα ατύχημα στη ζωή του Louis Braille ήταν η αφορμή για να αλλάξει όχι μόνο η δική του καθημερινότητα, αλλά και η ζωή των τυφλών σε ολόκληρο τον κόσμο με τον Κώδικα Μπράιγ.

Στην ηλικία των τριών, το 1812, ενώ έπαιζε στο εργαστήριο δερματοποιίας του πατέρα του, στην προσπάθειά του να τον μιμηθεί, παίρνει στα χέρια του ένα σουβλί για να ανοίξει τρύπες στο δέρμα, το οποίο καρφώνεται στο δεξί του μάτι του και χάνει την όρασή του. Η μόλυνση εξαπλώνεται και στο αριστερό μάτι και ο μικρός Louis, μέχρι την ηλικία των 5, καταλήγει ολότελα τυφλός.

Οι γονείς του ήταν αποφασισμένοι να τον μορφώσουν για να γίνει ανεξάρτητος και να μην έχει τη μοίρα των άλλων τυφλών της γαλλικής επαρχίας, που ζητιάνευαν για να ζήσουν. Το σχολείο που έμελλε να περάσει το υπόλοιπο της ζωής του, τόσο ως μαθητής όσο και ως δάσκαλος, ήταν η πρώτη εκπαιδευτική ακαδημία για τυφλά παιδιά του κόσμου, ιδρυμένη το 1786 από τον Valentin Hauy, έναν πραγματικό πρωτεργάτη στη μόρφωση των τυφλών παιδιών. Στην ηλικία των δέκα ο Luis φτάνει στο Παρίσι για να γραφτεί στη σχολή και παρά τις δύσκολες συνθήκες που επικρατούσαν εκεί, λατρεύει το νέο εκπαιδευτικό του περιβάλλον.

Ο Louis ανακάλυψε την αδυναμία του συστήματος Barbier, ενός λοχαγού του γαλλικού στρατού, που είχε αναπτύξει μια ιδιαίτερη μέθοδο για τη νυχτερινή και αθόρυβη επικοινωνία μεταξύ των στρατιωτικών μονάδων. Η τεχνική του περιλάμβανε 12 τελείες που αντιπροσώπευαν ήχους και ο ίδιος πίστεψε ότι θα μπορούσε να αποδειχθεί πολύτιμη στους τυφλούς.

Σύμφωνα με τον Louis η μέθοδος βασιζόταν στους ήχους του γαλλικού αλφαβήτου και δεν άφηνε περιθώρια για ορθογραφία ή στίξη. Κι έτσι ο 12χρονος αποφάσισε να το τελειοποιήσει.

Το αλφάβητο που έφτιαξε ο Braille ήταν μια αντικατάσταση του γραμματικού αλφάβητου με ανάγλυφες στιγμές, που με διάφορους συνδυασμούς αποδίδουν ένα κείμενο. Ο τυφλός μπορεί μ’ αυτό το σύστημα να διαβάζει ψηλαφώντας τις στιγμές με το δάχτυλο. Το σύστημα Μπράιγ έχει έξι ανάγλυφες κουκκίδες, τοποθετημένες ανά τρεις και μ’ αυτές γίνονται 63 συνδυασμοί, που αντιστοιχούν στα γράμματα και τους αριθμούς. Η γραφή Μπράιγ διαβάζεται από αριστερά προς τα δεξιά και από πάνω προς τα κάτω.

Το 1878, σε συνέδριο στο Παρίσι, ο Κώδικας Μπράιγ υιοθετήθηκε επισήμως ως παγκόσμιο σύστημα γραφής των τυφλών, αν και στις ΗΠΑ δεν θα ίσχυε επισήμως παρά μετά το 1917. Η επίσημη καθιέρωση του κώδικα Μπράιγ για την ελληνική γλώσσα έγινε το 1948.

Om Prakash Gurjar

Το παιδί που δεν έζησε ανέμελα παιδιά χρόνια, μιας και στην τρυφερή ηλικία των πέντε ετών απομακρύνθηκε από την οικογένειά του και αναγκάστηκε να δουλεύει στα χωράφια, πάλεψε για την προστασία των παιδιών όλου του κόσμου από την εκμετάλλευση και τη δουλεία. Ο Om Prakash Gurjar έφτιαξε παιδικά χωριά στα οποία έβρισκαν προστασία και ζούσαν μια όμορφη ζωή όλα τα παιδιά που είχαν εξαναγκαστεί σε παιδική εργασία.

Βοήθησε επίσης στη δημιουργία ενός δικτύου, το οποίο έδινε πιστοποιητικά γέννησης σε όλα τα παιδιά της Ινδίας, εξασφαλίζοντάς τους μια καλύτερη ζωή και το δικαίωμα στη μόρφωση. Το 2006, στην ηλικία των 13 ετών, του απονεμήθηκε το Διεθνές Βραβείο Ειρήνης από τον πρώην Πρόεδρο της Νοτίου Αφρικής FW de Klerk, ο οποίος κέρδισε το Νόμπελ Ειρήνης το 1993.

Nkosi Johnson

Ο Νέλσον Μαντέλα τον είχε αποκαλέσει «το σύμβολο της πάλης για τη ζωή». Και όχι άδικα μιας και ο Nkosi Johnson αγωνίστηκε κατά των διακρίσεων στους ασθενείς του AIDS μέχρι που έκλεισε τα μάτια του στην ηλικία των 12 ετών.

Γεννήθηκε το 1989 θετικός στον ιό HIV σε ένα χωριό κοντά στο Dannhauser στη νότια Αφρική, από μητέρα φορέα του AIDS και πατέρα που δεν γνώρισε ποτέ. Όταν η μητέρα του δεν μπορούσε πια να τον φροντίζει, εξαντλημένη από την αρρώστια, υιοθετήθηκε. Ο μικρός Nkosi έγινε γνωστός το 1997, όταν ένα σχολείο στο Γιοχάνεσμπουργκ δεν τον έκανε δεκτό εξαιτίας της αρρώστιας του. Αυτό το γεγονός προκάλεσε θύελλα πολιτικών αντιδράσεων, που τελικά οδήγησε στην ανάκληση της απόφασης του εκπαιδευτηρίου.

Χρόνο με το χρόνο η κατάσταση της υγείας του χειροτέρευε, αν και με τη βοήθεια των φαρμάκων κατάφερε να ζήσει αξιοπρεπώς, τόσο στο σχολείο όσο και στο σπίτι του.

«Νοιαστείτε για εμάς και αποδεχτείτε μας, είμαστε όλοι άνθρωποι. Είμαστε φυσιολογικοί. Έχουμε χέρια. Έχουμε πόδια. Μπορούμε να περπατάμε, να μιλάμε, έχουμε ανάγκες, όπως όλοι. Μη μας φοβάστε, είμαστε όλοι ίδιοι» ήταν τα συγκινητικά του λόγια ως κεντρικού ομιλητή στο 13ο συνέδριο για το AIDS.

Μαζί με τη θετή μητέρα του Gail Johnson έφτιαξαν ένα καταφύγιο για τις μητέρες και τα παιδιά τους με AIDS, το «Nkosi's Haven», στο Johannesburg. Το 2005 τιμήθηκε με το Διεθνές Βραβείο Ειρήνης για παιδιά.

Alex Scott

Στα πρώτα της γενέθλια οι γιατροί ενημέρωσαν τους γονείς της Alex ότι αν κατάφερνε να νικήσει το νευροβλάστωμα δεν θα μπορούσε να περπατήσει ποτέ. Εβδομάδες αργότερα η Αlex κούνησε το πόδι της και αυτή ήταν η πρώτη ένδειξη για το χαρακτήρα που θα αποκτούσε: ένα παιδί γενναίο, με αυτοπεποίθηση που θα γινόταν παράδειγμα για όλα τα παιδιά που είχαν όνειρα και φιλοδοξίες.

Και ενώ φαινόταν να διαψεύδει τα προγνωστικά των γιατρών και να σηκώνεται στα πόδια της, ήρθε η χειρότερη εξέλιξη: οι όγκοι μεγάλωναν. Το 2000 υποβλήθηκε σε μεταμόσχευση βλαστοκυττάρων και έσπευσε να ενημερώσει τη μητέρα της: «Όταν βγω από το νοσοκομείο θέλω να φτιάξω ένα κιόσκι και να πουλάω λεμονάδες». Με αυτή την ιδέα της ήθελε να συγκεντρώσει λεφτά και να τα δώσει στους γιατρούς «για να βοηθήσουν κι άλλα παιδιά, όπως και εμένα», όπως είχε πει χαρακτηριστικά.

Με τη βοήθεια του αδερφού της έστησε τη μικρή επιχείρησή της και κατάφερε να κερδίσει περίπου 2.000 ευρώ για το νοσοκομείο. Η ιστορία της και η προσπάθειά της να βοηθήσει τα παιδιά που έπασχαν από καρκίνο κινητοποίησε ανθρώπους από όλο τον κόσμο, που έφτιαχναν τα δικά τους κιόσκια με λεμονάδα και έστελναν στη μικρή Alex τις εισπράξεις, ενισχύοντας το έργο της.

Τον Αύγουστο του 2004 η 8χρονη Alex «έσβησε», έχοντας συγκεντρώσει κοντά στο ένα εκατομμύριο ευρώ στη μάχη κατά του παιδικού καρκίνου. Η οικογένειά της συνεχίζει το έργο της μέσω του Ιδρύματος «Alex's Lemonade Stand Foundation».

Ryan Hreljac

To 1998 o 6χρονος τότε Ryan Hreljac έμεινε έκπληκτος όταν ο δάσκαλός του τού είπε ότι τα παιδιά στην Αφρική χρειαζόταν να διανύουν καθημερινά πολλά χιλιόμετρα προκειμένου να έχουν πρόσβαση σε καθαρό πόσιμο νερό και μάλιστα πολλά από αυτά πέθαιναν καθώς το νερό ήταν μολυσμένο.

Την ίδια μέρα επέστρεψε στο σπίτι του και είπε στη μητέρα και τον πατέρα του ότι ήθελε να βοηθήσει τα παιδιά της Αφρικής φτιάχνοντας ένα πηγάδι. Εκείνοι του είπαν ότι κάνοντας κάποιες δουλειές στο σπίτι θα κέρδιζε τα 70 δολάρια που πίστευε ότι θα κόστιζε η δημιουργία του πηγαδιού. Το κόστος όμως ανερχόταν σε περισσότερα από 2.000 δολάρια και έτσι ο Ryan έβαλε στόχο του να συγκεντρώσει τα χρήματα, κάτι που κατάφερε δίνοντας ομιλίες σε σχολεία για τα προβλήματα των παιδιών στην Αφρική. «Ξέρω ότι είμαι τυχερός γιατί γεννήθηκα σε μια χώρα με καθαρό νερό» είχε πει μεταξύ άλλων.

Αυτό το ένα πηγάδι που φτιάχτηκε στην Ουγκάντα κατέληξε στο ίδρυμα «Ryan’s Well Foundation», που έχει κατασκευάσει περισσότερα από 800 πηγάδια τα οποία παρέχουν καθαρό πόσιμο νερό σε περισσότερους από 745.000 ανθρώπους σε 16 χώρες. Επίσης το ίδρυμα έχει κατασκευάσει 1.100 αποχωρητήρια για τη βελτίωση της αποχέτευσης και της υγιεινής στις κοινότητες αυτές.

«Δεν είσαι ποτέ πολύ μικρός ούτε πολύ μεγάλος για να κάνεις τη διαφορά» λέει σήμερα ο 24χρονος απόφοιτος του King’s College στο Χάλιφαξ του Καναδά.

Anna Frank

Ένα ημερολόγιο που δόθηκε στην 13χρονη Anna Frank για τα γενέθλιά της έμελλε να γίνει ένα από τα πολυδιαβασμένα βιβλία του κόσμου, μεταφρασμένο σε πολλές γλώσσες και διασκευασμένο για τον κινηματογράφο, την τηλεόραση και το θέατρο. Σε αυτό η έφηβη Εβραιοπούλα περιγράφει με λεπτομέρειες την καθημερινή της ζωή κατά τη διάρκεια της ναζιστικής κατοχής. Μέσα από τα γραπτά της ο κόσμος γνωρίζει πώς βίωσε το Ολοκαύτωμα και γίνεται ένα από τα πιο προβεβλημένα θύματά του.

Μαζί με την οικογένειά της κρύβονται από τους Ναζί σε ένα σπίτι στο Άμστερνταμ, μέχρι τη στιγμή που τους «κάρφωσαν» και στάλθηκαν στα στρατόπεδα συγκέντρωσης. Η Anna και η αδελφή της, Μαργκότ, μεταφέρθηκαν, δύο μήνες πριν το θάνατο της μητέρας τους, στο γερμανικό στρατόπεδο Μπέργκεν – Μπέλζεν. Αρρώστησαν και οι δύο από τύφο και ότι δεν κατάφεραν να διαλύσουν οι Ναζί, το ηθικό της 13χρονης Άννα το διέλυσε ο θάνατος της αγαπημένης της αδερφής. Λίγες μέρες αφότου ξεψύχησε η Μαργκότ, «έσβησε» και η Anna.

Ο πατέρας τους Όττο Φρανκ, ο μόνος που επέζησε επέστρεψε μετά το τέλος του πολέμου στο Άμστερνταμ, βρήκε το ημερολόγιό της και θεωρώντας το μια μοναδική μαρτυρία προχώρησε στην έκδοσή του. Το ημερολόγιο εκδόθηκε στην ολλανδική γλώσσα, με τον τίτλο «Het Achterhuis»

Samantha Smith

«Αγαπητέ κύριε Αντρόποφ,

Το όνομά μου είναι Samantha Smith. Είμαι δέκα ετών. Συγχαρητήρια για τη νέα σας δουλειά. Ανησυχώ μήπως Ρωσία και ΗΠΑ ξεκινήσουν πυρηνικό πόλεμο. Θα ψηφίσετε να κάνουμε πόλεμο ή όχι; Αν όχι, πείτε μου σας παρακαλώ πώς θα βοηθήσετε να μην κάνουμε πόλεμο; Αυτή την ερώτηση δεν χρειάζεται να την απαντήσετε, αλλά θα ήθελα να μάθω γιατί θέλετε να κατακτήσετε τον κόσμο ή τουλάχιστον τη χώρα μας; Ο Θεός έφτιαξε τον κόσμο για μας ώστε να ζούμε μαζί εν ειρήνη και όχι να πολεμάμε».

Αυτή η επιστολή ανήκει στη Samantha, ένα κορίτσι που πήγαινε δημοτικό, με τελικό αποδέκτη το γενικό γραμματέα της Σοβιετικής Ένωσης Γιούρι Αντρόποφ, που μπήκε στο τιμόνι της ΕΣΣΔ το 1982.

Αποσπάσματα της παιδικής επιστολής δημοσιεύτηκαν στην εφημερίδα «Πράβντα». Η μικρή καταχάρηκε μεν που η σοβιετική εφημερίδα τύπωσε το γράμμα της, δεν καταλάβαινε όμως γιατί δεν απαντούσαν στα επιτακτικά ερωτήματά της. Έτσι κάθισε και έγραψε δεύτερη επιστολή, αυτή τη φορά στον σοβιετικό πρεσβευτή στις ΗΠΑ, με την οποία τον ρωτούσε γιατί ο κύριος Αντρόποφ δεν απαντούσε και αν σκόπευε να το κάνει, προσθέτοντας: «Νομίζω ότι οι ερωτήσεις μου ήταν καλές και δεν πρέπει να παίζει ρόλο αν είμαι 10 χρονών».

Μία εβδομάδα αργότερα, η Σοβιετική Πρεσβεία τηλεφώνησε στο σπίτι της Samantha για να την ενημερώσει ότι η απάντηση του Γιούρι Αντρόποφ ήταν καθ' οδόν. Κι έτσι στις 26 Απριλίου 1983 είχε στα χέρια της την απάντηση του σοβιετικού ηγέτη.

Ο Αντρόποφ της είπε ότι η τραγική εμπειρία του Β’ Παγκοσμίου έπεισε τους Ρώσους ότι το μόνο που πρέπει να θέλουν είναι «να ζούμε εν ειρήνη, να κάνουμε εμπόριο και να συνεργαζόμαστε με όλους τους γείτονές μας στην υφήλιο, όσο κοντά ή μακριά κι αν είναι, και σίγουρα με μια τόσο μεγάλη χώρα όσο οι Ηνωμένες Πολιτείες της Αμερικής».

«Στην Αμερική και στη χώρα μας υπάρχουν πυρηνικά όπλα -φοβερά όπλα- που μπορούν να σκοτώσουν εκατομμύρια ανθρώπους στη στιγμή. Αλλά δεν θέλουμε να χρησιμοποιηθούν ποτέ. Γι’ αυτόν ακριβώς τον λόγο η Σοβιετική Ένωση δήλωσε επισήμως σε όλο τον κόσμο ότι ποτέ –ποτέ– δεν θα χρησιμοποιήσει πυρηνικά όπλα πρώτη ενάντια σε οποιαδήποτε χώρα. Γενικά, προτείνουμε να διακόψουμε την περαιτέρω παραγωγή τους και να προχωρήσουμε στην κατάργηση όλων των πυρηνικών αποθεμάτων στη Γη. Φαίνεται ότι αυτή είναι μια επαρκής απάντηση στη δεύτερη ερώτησή σου “Γιατί εσείς θέλετε να κάνετε πόλεμο ενάντια σε όλο τον κόσμο ή τουλάχιστον στις Ηνωμένες Πολιτείες;’’. Δεν θέλουμε τίποτα τέτοιο. Κανένας στη χώρα μας –κανένας εργάτης, αγρότης, συγγραφέας ή γιατρός, κανένας ενήλικας ή παιδί, ούτε μέλος της κυβέρνησης– δεν θέλει έναν μεγάλο ή ‘‘μικρό’’ πόλεμο».

«Θέλουμε ειρήνη», πρόσθεσε ο Αντρόποφ, «αυτό για το οποίο νοιαζόμαστε εμείς είναι: να καλλιεργούμε στάρι, να χτίζουμε και να εφευρίσκουμε, να γράφουμε βιβλία και να ταξιδεύουμε στο Διάστημα. Θέλουμε ειρήνη για μας και για όλους τους ανθρώπους του πλανήτη. Για τα παιδιά μας και για σένα, Samantha».

O Αντρόποφ κάλεσε τη Samantha στην ΕΣΣΔ και εκείνη αποδέχτηκε την πρόσκληση και επισκέφτηκε τη χώρα. Η μικρή έγινε πρέσβειρα καλής θέλησης για τις δύο χώρες, καθώς η λατρεία που της επιφύλαξαν τα Μέσα και στις δύο υπερδυνάμεις ήταν τέτοια που μετατράπηκε σε σύμβολο ειρήνης. Η Samantha σκοτώθηκε μόλις έναν χρόνο μετά το θάνατο του ρώσου φίλου της Αντρόποφ σε ένα τραγικό αεροπορικό δυστύχημα (Αύγουστος του 1985). Ήταν μόλις 13 ετών.

Iqbal Masih

Από νωρίς ο Iqbal Masih γνωρίζει το σκληρό πρόσωπο της ζωής. Οι γονείς του τον πουλάνε σαν σκλάβο σε ταπητουργείο όταν ήταν τεσσάρων για 600 ρουπίες. Ο μικρός εξαναγκάζεται να δουλεύει 12 ώρες τη μέρα, φτιάχνοντας χαλιά. Όταν δεν εργάζεται ζει αλυσοδεμένος σε ένα υπόγειο γεμάτο υγρασία, με ελάχιστο φαγητό, φως και οξυγόνο.

Μετά από αρκετές προσπάθειες να δραπετεύσει τελικά βρίσκει προστασία στο Απελευθερωτικό Μέτωπο του Πακιστάν για την Εκμετάλλευση της Παιδικής Εργασίας. Με τη βοήθεια του Μετώπου, αλλά και αρκετών ακτιβιστών καταφέρνει να απελευθερώσει 3.000 παιδιά που δούλευαν σαν σκλάβοι στα ταπητουργεία.

Το 1994 τιμήθηκε με το Βραβείο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων Reebok και ξεκίνησε παγκόσμια περιοδεία με ομιλίες κατά της παιδικής εργασίας και επισκέψεις σε σχολεία. Το νήμα της ζωής του κόβεται στην ηλικία των 13 ετών από τις σφαίρες της «Μαφίας των Χαλιών».

Seven Cullis-Suzuki

Η Seven Cullis-Suzuki είναι γνωστή ως το κορίτσι που έκανε τον κόσμο να σωπάσει για 7 λεπτά. Η ομιλία της στην Παγκόσμια Σύνοδο του ΟΗΕ για το περιβάλλον στο Ρίο ντε Τζανέιρο για περιβαλλοντικά θέματα, για την καταστροφή του πλανήτη και την πλεονεξία των ισχυρών προκάλεσε δυνατό χειροκρότημα. Ο λόγος της μεστός και το συναίσθημα διάχυτο έκανε όλους να την κοιτούν, αδυνατώντας να απαντήσουν στα καίρια ερωτήματα ενός παιδιού, που ανησυχεί και θλίβεται για το περιβάλλον που καταστρέφεται.

Η περιβαλλοντική της ευαισθησία προερχόταν από την οικογένειά της μιας και η προστασία της Γης ήταν πάντα επίκεντρο της συζήτησης. Στα 9 της χρόνια η κοπέλα από το Βανκούβερ ιδρύει τον «Environmental Children’s Organization», όπου μια ομάδα παιδιών έχει στόχο να διδάξει και να μάθει σε άλλα νεαρά άτομα τη σημασία της προστασίας του περιβάλλοντος.

Η Seven, που σήμερα είναι συγγραφέας, γυρνάει τον κόσμο για να ευαισθητοποιήσει τους ανθρώπους σε περιβαλλοντικά θέματα.

Read More