Η εξαφανισμένη ήπειρος της Λεμουρίας

Σε μια εποχή μακρινή, πότε ακριβώς δεν μπορεί κανείς να πει με βεβαιότητα, υπήρξε μια ήπειρος μεγάλη και τρανή, η οποία ένωνε την Αμερική με την Ευρώπη.

Η ήπειρος αυτή, η θρυλική Ατλαντίδα, κάποια στιγμή καταποντίστηκε στα βάθη του Ατλαντικού Ωκεανού και μαζί της χάθηκε ένας σπουδαίος πολιτισμός, τον οποίο είχε περιγράψει για πρώτη φορά ο Πλάτωνας σε έναν από τους διαλόγους του, όπως την είχε ακούσει από τους Αιγυπτίους ιερείς, τους σοφούς εκείνους μύστες της αρχαίας Επιστήμης.

Πέραν των φυσιογραφικών αυτών δεδομένων, συντείνουν στην υπόθεση της ύπαρξης της Ατλαντίδας και αρκετές ιστορικές αποδείξεις.

Υπήρξε, όμως, και μια άλλη μυστηριώδης ήπειρος, η οποία φαίνεται πως υπέστη όσα είχε υποστεί και η θρυλική Ατλαντίδα.

Ώστε, υπήρξε κάποτε και μια δεύτερη Ατλαντίδα; Το ερώτημα αυτό ετέθη για πρώτη φορά γύρω στα τέλη του 19ου αιώνα. Διαχεόταν η υποψία ότι μεταξύ της Αφρικής και της Ινδίας, στον Ειρηνικό Ωκεανό, πολύ πριν εμφανιστεί ο άνθρωπος πάνω στη Γη, υπήρχε μια άλλη καταποντισμένη τεράστια έκταση, μια πελώρια ήπειρος, η οποία γεφύρωνε την Ασία με την Αφρική.

Την υποθετική εκείνη ήπειρο ονόμασαν Λεμουρία, αν και την αποκαλούσαν και με άλλα ονόματα. Παρ’ όλο, λοιπόν, που τα ονόματά της ήταν πολλά, οι αποδείξεις για την άλλοτε ύπαρξή της ήταν ελάχιστες.

Στις αρχές του 20ου αιώνα ανεγράφη στον διεθνή επιστημονικό Τύπο ότι η χαμένη Λεμουρία του Ειρηνικού Ωκεανού εντοπίστηκε τελικώς κατόπιν ερευνών μιας ωκεανογραφικής αποστολής με επικεφαλής τον Καθηγητή Sir John Murray.

                                          John Murray (03/03/1841 – 16/03/1914)


Η συγκεκριμένη αποστολή είχε ξεκινήσει από την Αλεξάνδρεια και ερεύνησε τα ύδατα και τον πυθμένα του Ινδικού Ωκεανού, αλλά και του Αραβικού Κόλπου.

Τα αποτελέσματα των ερευνών της αποστολής του πρωτοπόρου Ωκεανογράφου Sir John Murray ανακοινώθηκαν κατόπιν στο Ζωολογικό Εργαστήριο του Πανεπιστημίου του Κέιμπριτζ, διότι, εκτός όλων των άλλων ανακαλύψεων που σχετίζονταν με τη μυστηριώδη χαμένη ήπειρο της Λεμουρίας, η αποστολή εντόπισε και δείγματα ζώων του θαλάσσιου βυθού, άγνωστα μέχρι τότε.

John Stanley Gardiner (1872 – 1946)

Μάλιστα, ο διακεκριμένος Ζωολόγος και Καθηγητής Συγκριτικής Ανατομίας του Πανεπιστημίου του Κέιμπριτζ, John Stanley Gardiner, αλλά και γραμματέας της αποστολής του Murray ανέφερε ότι η ερευνηθείσα περιοχή περιοριζόταν προς τα ανατολικά από μια μακρά υποβρύχια οροσειρά, η οποία πιστευόταν ότι αποτελούσε συνέχεια της εξαφανισμένης ηπείρου, της οποίας ελάχιστα λείψανα ήταν οι σημερινές μικρές συστάδες νησιών, που βρίσκονται διάσπαρτα στον Ειρηνικό Ωκεανό.

Επίσης, ανακαλύφθηκε μια υποβρύχια αλυσίδα γρανιτικών ορέων, τα οποία είχαν ύψος περίπου τριών χιλιάδων μέτρων σε ορισμένα σημεία του πυθμένα. Η οροσειρά αυτή αποτελεί συνέχεια των ορέων Αραβούλι της Ινδίας.

Στην εξαφανισμένη ήπειρο της Λεμουρίας υπήρξε ίσως και μια άλλη “Νεκρά Θάλασσα”, η οποία εντοπίστηκε στην περιοχή μεταξύ της Αραβίας και των Βορείων Ινδιών. Στο σημείο εκείνο δεν υπάρχουν καθόλου ψάρια και άλλα πλάσματα του βυθού, ενώ παραπέρα αφθονούν.

Το παράξενο αυτό φαινόμενο αποδίδεται στο ότι εκεί προφανώς υπάρχει κάποια υποβρύχια πηγή πετρελαίου ή αλάτων, τα οποία, διαλυόμενα, μέχρις ότου αραιωθούν παρακάτω, δεν επιτρέπουν την ανάπτυξη ζωής.

Read More

Tο φάρμακο που υποτίθεται πως θα θεραπεύσει κινδυνεύει να προκαλέσει μεγαλύτερο κακό

Ο Τζόρτζιο Αγκάμπεν, Ιταλός φιλόσοφος και συγγραφέας, παραχώρησε συνέντευξη, σε ιταλική εφημερίδα αναδημοσιευμένη στον ιστότοπο Quodlibet


Με αυτόν τον καταναγκαστικό εγκλεισμό, ζούμε έναν νέο ολοκληρωτισμό;
«Ολοένα και περισσότεροι παραδέχονται πλέον ότι, στην πραγματικότητα, βιώνουμε το τέλος ενός κόσμου, εκείνου των αστικών δημοκρατιών, που βασίζεται στα δικαιώματα, τα κοινοβούλια και τη διάκριση των εξουσιών. Αυτός ο κόσμος δίνει τώρα τη θέση του σε έναν νέο δεσποτισμό και, όσον αφορά τo εύρος διείσδυσης των ελέγχων ή την παύση όλων των πολιτικών δραστηριοτήτων, θα είναι ο χειρότερος από τους ολοκληρωτισμούς που έχουμε γνωρίσει έως σήμερα.


Οι Αμερικανοί πολιτειολόγοι το ονομάζουν Κράτος Ασφάλειας (Security State) – ο όρος ανακαλεί στη μνήμη μας τις διαβόητες “Επιτροπές Κοινής Σωτηρίας” κατά την περίοδο της “βασιλείας του Τρόμου” (1793-1794)- δηλαδή ένα κράτος το οποίο “για λόγους ασφάλειας” (εν προκειμένω, του “δημόσιου συστήματος υγείας”), δύναται να επιβάλλει κάθε στιγμή οποιοδήποτε όριο στις ατομικές ελευθερίες.


Στην Ιταλία, εξάλλου, έχουμε εθιστεί εδώ και καιρό σε μια παρεκκλίνουσα νομοθετική διαδικασία με έκτακτα διατάγματα της εκτελεστικής εξουσίας, η οποία με αυτόν τον τρόπο αντικαθιστά τη νομοθετική εξουσία και καταργεί de facto την αρχή της διάκρισης των εξουσιών, πάνω στην οποία θεμελιώνεται η δημοκρατία. Και ο έλεγχος που ασκείται με βιντεοκάμερες και, όπως έχει προταθεί, μέσω κινητών τηλεφώνων, υπερβαίνει κατά πολύ οποιαδήποτε μορφή ελέγχου που ασκήθηκε στο παρελθόν από ολοκληρωτικά καθεστώτα, όπως ο φασισμός ή ο ναζισμός».

Αναφορικά με τα δεδομένα, εκτός από αυτά που θα συλλεχθούν μέσω κινητών τηλεφώνων, θα έπρεπε να προβληματιστούμε ακόμα και για εκείνα που διαδίδονται στις πολυάριθμες συνεντεύξεις τύπου, συχνά ελλιπή ή παρερμηνευμένα.

«Αυτό είναι ένα σημαντικό ζήτημα γιατί αγγίζει τη ρίζα του φαινομένου. Όποιος έχει κάποια γνώση της επιστημολογίας δεν είναι δυνατό να μην εκπλαγεί από το γεγονός ότι τα μέσα ενημέρωσης έχουν διαδώσει αριθμητικά στοιχεία, κατά τους τελευταίους μήνες, χωρίς κανένα επιστημονικό κριτήριο, όχι μόνο χωρίς να τα συσχετίσουν με την ετήσια θνησιμότητα για την αντίστοιχη περίοδο, αλλά και χωρίς να προσδιορίσουν την αιτία του θανάτου. Δεν είμαι ιoλόγος ή γιατρός, όμως περιορίζομαι να παραθέτω αυτολεξεί επίσημες αξιόπιστες πηγές. 21.000 θάνατοι από τον Covid-19 φαίνεται και είναι βέβαια ένα εντυπωσιακό νούμερο.

Αλλά εάν το αντιπαραβάλλετε με τα ετήσια στατιστικά δεδομένα, τα πράγματα προσλαμβάνουν εύλογα διαφορετική όψη. Ο Πρόεδρος της Ιταλικής Στατιστικής Υπηρεσίας, Δρ. Gian Carlo Blangiardo, ανακοίνωσε, πριν από μερικές εβδομάδες, τον αριθμό θανάτων του περασμένου έτους: 647.000 θάνατοι (επομένως 1772 θάνατοι την ημέρα). Αν αναλύσουμε λεπτομερώς τις αιτίες, βλέπουμε ότι τα τελευταία διαθέσιμα δεδομένα, τα οποία αναφέρονται το έτος 2017, καταγράφουν 230.000 θανάτους από καρδιαγγειακές παθήσεις, 180.000 θανάτους από καρκίνο και τουλάχιστον 53.000 θανάτους από αναπνευστικές ασθένειες. Όμως ένα ζήτημα είναι εξαιρετικά σημαντικό και μας αφορά ιδιαίτερα».

Ποιό;
«Παραθέτω τα λόγια του Δρ. Blangiardo: ” Τον Μάρτιο του 2019 οι θάνατοι από αναπνευστικές ασθένειες ήταν 15.189 και το προηγούμενο έτος ήταν 16.220. Παρεμπιπτόντως, διαπιστώνεται ότι είναι περισσότεροι από τον αντίστοιχο αριθμό θανάτων λόγω Covid (12.352) που ανακοινώθηκαν τον Μάρτιο του 2020″. Αλλά εάν τούτο είναι αλήθεια, και δεν έχουμε κανένα λόγο να το αμφισβητήσουμε, χωρίς να θέλουμε να ελαχιστοποιήσουμε τη σπουδαιότητα της επιδημίας, πρέπει να αναρωτηθούμε εάν αυτή μπορεί να δικαιολογήσει μέτρα περιορισμού της ελευθερίας που δεν είχαν ληφθεί ποτέ στην ιστορία της χώρας μας, ούτε καν κατά τη διάρκεια των δύο παγκοσμίων πολέμων. Γεννιέται η υπόνοια ότι η διάδοση του πανικού και η απομόνωση των ανθρώπων στα σπίτια τους, εξυπηρετούσε τη βούληση να μετατεθούν στον πληθυσμό οι βαρύτατες ευθύνες των κυβερνήσεων που είχαν αποσαθρώσει πρώτα το Εθνικό Σύστημα Υγείας και στη συνέχεια, στη Λομβαρδία, διαπράξει μια σειρά λαθών -όχι λιγότερο σοβαρών- στην αντιμετώπιση της επιδημίας».

Ακόμα και οι επιστήμονες δεν παρουσίασαν, στην πραγματικότητα, καλή εικόνα. Φαίνεται ότι δεν ήταν σε θέση να μας δώσουν τις απαντήσεις που περιμέναμε ότι θα λαμβάναμε από αυτούς. Τι έχετε να πείτε σχετικά;
«Είναι πάντα επικίνδυνο να αναθέτουμε σε γιατρούς και επιστήμονες τη λήψη αποφάσεων που είναι τελικά ηθικές και πολιτικές. Βλέπετε, οι επιστήμονες, δικαίως ή αδίκως, επιδιώκουν με καλή πίστη την εφαρμογή της δικής τους συλλογιστικής, που ταυτίζεται με το συμφέρον της επιστήμης, στο όνομα της οποίας – η ιστορία το αποδεικνύει ευρέως – είναι διατεθειμένοι να θυσιάσουν οποιονδήποτε ενδοιασμό ηθικής τάξεως. Ας μη λησμονούμε ότι κάτω από το ναζιστικό καθεστώς, επιστήμονες μεγάλης υπόληψης ηγήθηκαν της ευγονικής πολιτικής και δεν δίστασαν να εκμεταλλευτούν τα στρατόπεδα συγκεντρώσεως για να εκτελέσουν θανατηφόρα πειράματα, που θεωρούσαν χρήσιμα για την πρόοδο της επιστήμης και για τη θεραπεία των Γερμανών στρατιωτών.

Στην προκειμένη περίπτωση, το θέαμα είναι άκρως ανησυχητικό, διότι, στην ουσία, ακόμη και αν το κρύβουν τα μέσα μαζικής ενημέρωσης, δεν υπάρχει συμφωνία μεταξύ των επιστημόνων, ορισμένοι δε από τους πιο επιφανείς εξ αυτών, όπως ο Didier Raoult, ίσως ο μεγαλύτερος Γάλλος ιολόγος, έχουν διαφορετικές απόψεις αναφορικά με τη σπουδαιότητα της επιδημίας και την αποτελεσματικότητα των μέτρων απομόνωσης, τα οποία σε μια συνέντευξη χαρακτήρισε ως αποκύημα μεσαιωνικής δεισιδαιμονίας.

Έχω γράψει αλλού ότι η επιστήμη έχει γίνει η θρησκεία της εποχής μας. Η αναλογία με τη θρησκεία πρέπει να ληφθεί κατά γράμμα: οι θεολόγοι δήλωναν ότι δεν μπορούν να ορίσουν με σαφήνεια τι είναι ο Θεός, αλλά στο όνομά Του υπαγόρευαν στους ανθρώπους δεοντολογικούς κανόνες συμπεριφοράς και εν γένει διαγωγής και δεν δίσταζαν να καίνε τους αιρετικούς. Οι ιολόγοι παραδέχονται ότι δεν γνωρίζουν ακριβώς τι είναι ο ιός, αλλά στο όνομά του αξιώνουν να αποφασίζουν οι ίδιοι πώς θα πρέπει να ζήσουν τα ανθρώπινα όντα».

Μας λένε –όπως συνέβη συχνά στο παρελθόν– ότι τίποτα δεν θα είναι πλέον όπως πριν και ότι η ζωή μας πρέπει να αλλάξει. Τι θα συμβεί κατά τη γνώμη σας;
«Έχω προσπαθήσει ήδη να περιγράψω τη μορφή του δεσποτισμού που προμηνύεται και ενάντια στον οποίο οφείλουμε να μην πάψουμε να επαγρυπνούμε και να αγωνιζόμαστε. για μι«Έχω προσπαθήσει ήδη να περιγράψω τη μορφή του δεσποτισμού που προμηνύεται και ενάντια στον οποίο οφείλουμε να μην πάψουμε να επαγρυπνούμε και να αγωνιζόμαστε.

Αλλά εάν για μια φορά αφήσουμε τη σφαίρα της επικαιρότητας και επιχειρήσουμε να εξετάσουμε τα πράγματα από τη σκοπιά της εξέλιξης του ανθρώπινου είδους στη Γη, έρχονται στο νου μου οι παρατηρήσεις ενός μεγάλου ολλανδού επιστήμονα, του Ludwig Bolk. Σύμφωνα με τον Bolk, το ανθρώπινο είδος χαρακτηρίζεται από την προοδευτική αναστολή των φυσικών ζωτικών διεργασιών προσαρμογής στο περιβάλλον, οι οποίες αντικαθίστανται από την υπερτροφική ανάπτυξη τεχνολογικών συσκευών για την προσαρμογή του περιβάλλοντος στους ανθρώπους.

Όταν αυτή η διαδικασία ξεπεράσει ένα ορισμένο όριο, φθάνει στο σημείο όπου καθίσταται αντιπαραγωγική και μετατρέπεται σε ΑΥΤΟΚΑΤΑΣΤΡΟΦΗ του είδους. Φαινόμενα όπως αυτό που βιώνουμε σήμερα, μου φαίνεται πως δείχνουν ότι έχουμε φθάσει στο σημείο εκείνο και ότι το φάρμακο που υποτίθεται πως θα θεραπεύσει τα δεινά μας κινδυνεύει να προκαλέσει μεγαλύτερο κακό. Ακόμα και σε αυτόν τον κίνδυνο οφείλουμε να αντισταθούμε με κάθε τρόπο»

Read More

Το Πεντάγωνο των ΗΠΑ δημοσίευσε αποχαρακτηρισμένα βίντεο με UFO

Δεν είμαστε σε θέση να γνωρίζουμε με σαφήνεια τις αιτίες που το Πεντάγωνο των ΗΠΑ αποφάσισε στην παρούσα χρονική συγκυρία να δημοσιεύσει αυτά τα βίντεο, το έκανε όμως, συμβαίνει τώρα και το μοναδικό 2020 συνεχίζεται με το επόμενο χολιγουντιανό επεισόδιο.

Εμείς πάντως σαν έτοιμο από καιρό, σαν θαραλλέοι περιμένουμε πώς και πώς να υποδεχτούμε ενδεχόμενους καινούριους πράσινους φίλους.

Συγκεκριμένα, σύμφωνα με δημοσίευμα στη Guardian, το Πεντάγωνο των ΗΠΑ έδωσε επίσημα στη δημοσιότητα τρία αποχαρακτηρισμένα βίντεο που είχαν καταγραφεί από πιλότους του αμερικανικού πολεμικού ναυτικού και κυκλοφορούσαν επί σειρά ετών, δείχνοντας επαφές με άγνωστης ταυτότητας ιπτάμενα αντικείμενα (ΑΤΙΑ- UFO). Ως εκ τούτου, επιβεβαίωσε προηγούμενες αναφορές από ΜΜΕ πως τα βίντεο ήταν αυθεντικά.

Ένα από αυτά δείχνει ένα περιστατικό από το 2004, και τα άλλα δύο καταγράφηκαν τον Ιανουάριο του 2015, σύμφωνα με τη Σου Κοφ, εκπρόσωπο του υπουργείου Άμυνας. Τα βίντεο δημοσιοποιήθηκαν και επίσημα μετά από διαρροές το 2007 και το 2017- ωστόσο είχαν υπάρξει και προηγουμένως επιβεβαιώσεις από πλευράς του ναυτικού για την αυθεντικότητά τους.

Τα βίντεο δείχνουν ΑΤΙΑ να κινούνται γρήγορα, ενώ καταγράφονται από κάμερες υπερύθρων. Σε δύο από αυτά ακούγονται στρατιωτικοί να σχολιάζουν με έκπληξη, και μια φωνή να εικάζει πως πρόκειται για drone.

Κατά την Κοφ, η δημοσιοποίηση γίνεται «προκειμένου να ξεκαθαρίσουν παρανοήσεις από το κοινό σχετικά με το αν το υλικό που κυκλοφορούσε ήταν αληθινό ή εάν υπάρχουν περισσότερα στα βίντεο».

«Μετά από εκτενή εξέταση, το υπουργείο αποφάσισε πως η εγκεκριμένη δημοσίευση αυτών των αποχαρακτηρισμένων βίντεο δεν αποκαλύπτει ευαίσθητες δυνατότητες ή συστήματα» ανέφερε στην ανακοίνωσή της η Κοφ, προσθέτοντας πως δεν παρεμποδίζονται οι έρευνες πάνω σε παραβιάσεις εναερίου χώρου από ΑΤΙΑ.

Το αμερικανικό ναυτικό πλέον έχει επίσημες κατευθυντήριες γραμμές για τον τρόπο που οι πιλότοι του αναφέρουν τις θεάσεις ΑΤΙΑ.

Τα βίντεο είχαν δημοσιοποιηθεί μεταξύ του Δεκεμβρίου 2017 και του Μαρτίου του 2018 από τη To The Stars Academy of Arts & Sciences, εταιρεία που ιδρύθηκε, μεταξύ άλλων, και από τον Τομ ΝτεΛόνγκ, πρώην μουσικό των Blink-182, η οποία μελετά πληροφορίες για ΑΤΙΑ.

Το 2017 ένας από τους πιλότους που είδε ένα από τα ΑΤΙΑ το 2004 είπε στο CNN πως έκανε κινήσεις που ο ίδιος δεν μπορούσε να εξηγήσει: «Όταν το πλησίασα... επιτάχυνε απότομα προς τον νότο, και εξαφανίστηκε σε λιγότερο από δύο δευτερόλεπτα» είπε ο Ντέιβιντ Φρέιβορ, απόστρατος πιλότους του πολεμικού ναυτικού των ΗΠΑ. «Ήταν εξαιρετικά ξαφνικό, σαν μπάλα του πινγκ πονγκ που χτύπησε σε έναν τοίχο».

Και ορισμένα μέλη του Κογκρέσου παρακολουθούν με ενδιαφέρον το ζήτημα αυτό, με γερουσιαστές να λαμβάνουν μια διαβαθμισμένη ενημέρωση από αξιωματούχους του Ναυτικού για μη αναγνωρισμένα αεροσκάφη, το περασμένο καλοκαίρι.

Pentagon formally releases 3 Navy videos showing "unidentified aerial phenomena" https://t.co/DNtaSBpV0q pic.twitter.com/m2l1D7a1jo

— CBS News (@CBSNews) April 27, 2020

Read More

Η συγκλονιστική εμπειρία ενός Έλληνα ναυτικού στο Τρίγωνο των Βερμούδων, το 1978

Τι μυστήριο κρύβεται άραγε στο Τρίγωνο των Βερμούδων; Γιατί υπάρχει μόνιμα αυξημένος στατικός ηλεκτρισμός; Γιατί τα όργανα των πλοίων και των αεροσκαφών δεν υπακούν στους κυβερνήτες τους;

Ένας Έλληνας Ασυρματιστής του Εμπορικού Ναυτικού, ο Πολύκαρπος Σπέντζας, έζησε μια συγκλονιστική εμπειρία στο πλοίο “POTHITI S.W.J.C” τον Νοέμβριο του 1978 στην περιοχή του αινιγματικού Τριγώνου των Βερμούδων.

Σύμφωνα με τον κύριο Σπέντζα, στην ευρύτερη περιοχή του Τριγώνου των Βερμούδων υπάρχει μόνιμα αυξημένος στατικός ηλεκτρισμός και ταυτοχρόνως, εμφανίζεται βαρυτική διαστολή του χωροχρόνου. Όταν εμφανίζονται στην περιοχή Άγνωστης Ταυτότητας Ιπτάμενα ή Υποβρύχια Αντικείμενα, ο χρόνος αποκτάει βραδύτητα και δίνει την αίσθηση ότι κυλάει εξαιρετικά αργά, ενώ οι ναυτικοί έχουν την ψευδαίσθηση ότι κυλάει γρήγορα, βασιζόμενοι στις ενδείξεις των οργάνων, των πυξίδων και των ρολογιών, τα οποία φαίνονται να γυρίζουν γρήγορα!

Ο Ασυρματιστής του Εμπορικού Ναυτικού, ο κύριος Πολύκαρπος Σπέντζας, τον Νοέμβριο του 1978

Το παράδοξο αυτό φαινόμενο οφείλεται, κατά τα λεγόμενα του κυρίου Πολύκαρπου Σπέντζα, στην κινητήρια δύναμη των Άγνωστης Ταυτότητας Ιπτάμενων, αλλά και Υποβρύχιων Αντικειμένων, που αναπτύσσεται γύρω από αυτά και είναι φθίνουσα ως προς την απόσταση (Δύναμη Plantier, από το όνομα του Γάλλου στρατιωτικού που πρώτος περιέγραψε τα χαρακτηριστικά της).

Ιδού πώς ξετυλίγεται το νήμα της μοναδικής ιστορίας του:

Ξεκινήσαμε από το Porto Matanzas, στην Κούβα, με προορισμό το Αλγέρι, έχοντας μέσο όρο ταχύτητας 11 ναυτικά μίλια. Λίγο πριν από τις 12 το μεσημέρι (τοπική ώρα), οι Αξιωματικοί της Γέφυρας του πλοίου έμοιαζαν αλαφιασμένοι. Μετρούσαν και ξαναμετρούσαν τα μίλια.

Είναι γεγονός ότι όλοι στο πλήρωμα είχαμε παρατηρήσει ότι το πλοίο έπλεε με ασυνήθιστα μεγάλη ταχύτητα, αλλά τα όργανα δε συμφωνούσαν με αυτό, καθώς έδειχναν σταθερή ταχύτητα 10-11 ναυτικών μιλίων. Μερικοί από τους συναδέλφους μου υπέθεσαν αρχικά μήπως είχα κάνει κάποιο λάθος στο χρονόμετρο, μιας και ήμουν ο Ασυρματιστής. Μα, δεν είχε γίνει κάτι τέτοιο και το πλοίο έσχιζε τα κύματα σαν δελφίνι.

Στις 12 το μεσημέρι, ο Καπετάνιος ζήτησε από τον Ανθυποπλοίαρχο να βάλει στη θέση του, στο τιμόνι, έναν ναύτη Πακιστανό, καθώς δεν ένιωθε καλά. Δεν μπορούσε να σηκώσει τα χέρια του και αισθανόταν το σώμα του πολύ βαρύ, σαν μολύβι.

Επίσης, τα σήματα MORS ακούγονταν υπερβολικά γρήγορα, ενώ οι παράκτιοι σταθμοί λαμβάνονταν σαν μαγνητόφωνο που παίζει στο γρήγορο.

Σε λίγο, κατέφτασε αναστατωμένος στη Γέφυρα του πλοίου ο Ηλεκτρολόγος από το μηχανοστάσιο, για να ελέγξει το ρολόι, διότι είχε παρατηρήσει πως όλα τα ρολόγια του καραβιού πήγαιναν μπροστά δύο ολόκληρες ώρες. Επίσης, η διαδρομή των δύο-τριών λεπτών του φάνηκε σαν να πέρασαν δύο ώρες!

Αλλά, και ο τιμονιέρης δεν μπορούσε να κρατήσει σταθερή πορεία, επειδή η πυξίδα, η οποία ήταν γυροσκοπική και θωρακισμένη από τα ηλεκτρομαγνητικά πεδία, γύριζε σαν τρελή! Έτσι, αναγκάστηκε να βάλει τον αυτόματο πιλότο και καταφέραμε να κρατηθούμε σε σταθερή πορεία.

Μα, το πιο παράξενο απ’ όλα έγινε λίγο μετά τις 5 το απόγευμα. Ο μάγειρας κι εγώ παίζαμε τάβλι στο καπνιστήριο, όταν ξαφνικά είδαμε πίσω και αριστερά του πλοίου, δηλαδή στη βορειοδυτική του πλευρά, σε απόσταση λίγων μόνο μιλίων, ένα μεγάλο λευκό άγνωστης ταυτότητας ιπτάμενο αντικείμενο στον ουρανό. Κατόπιν, φάνηκαν δύο μικρότερα ιπτάμενα αντικείμενα στα δυτικά του μεγάλου και μάλιστα, το ένα από αυτά προσκολλήθηκε πάνω του. “Πειράματα των Αμερικανών…”, υπέθεσα και δεν τα ξαναείδα.

Έφυγα αμέσως και ανέβηκα στη γέφυρα να ρωτήσω γεμάτος αγωνία αν είχε δει και κάποιος άλλος αυτές τις παράδοξες συσκευές. Δεν τις είχε παρατηρήσει κανείς. Πάντως, ήμουν σίγουρος πως κάτι περίεργο συνέβαινε με τον χρόνο και πως είχαμε επηρεαστεί από την επιτάχυνση της κίνησης των Α.Τ.Ι.Α.

Κοίταξα το ρολόι μου και η ώρα είχε περάσει. Βάζω τον δέκτη στα 500 KHz, για να συμπληρώσω το ημερολόγιο και ακούστηκαν υπερβολικά γρήγορα τα MORS. Βάζω και το Time Signal στα 15 MHz RWM (Radio Moscow) και άκουσα υπερβολικά γρήγορα και τα σήματα της ώρας. Τόσο πολύ γρήγορα, που νόμισα πως φταίει ο σταθμός.

Έκανα να πιάσω άλλο σταθμό και μηχανικά κοίταξα το ρολόι, όπου διαπίστωσα πως ο ρωσικός σταθμός “χτυπούσε” κανονικά τα λεπτά. Πετάχτηκα από την καρέκλα, άνοιξα το παραθυράκι του chart room και είδα τον Καπετάνιο. Κάτι σαν να με σταμάτησε και δεν του είπα τίποτε. Έκανα να χτυπήσω τα MORS και παρατήρησα ότι τα χέρια μου δεν μπορούσαν να χειριστούν ούτε πέντε γράμματα το λεπτό, δεδομένου ότι χειριζόμουν εκατό το λεπτό, διότι έκανα περίπου δύο λεπτά για να πάω με την καρέκλα προς τον πομπό.

Αναστατωμένος, είπα στον Καπετάνιο: “Τα χέρια μας δεν πάνε, δεν μας ακούνε…” Ο Καπετάνιος απάντησε ότι κανένας δεν έπρεπε να πειράξει τον αυτόματο πιλότο. Την άλλη ημέρα, το πλήρωμα συζητούσε για τα περίεργα γεγονότα, που είχαν συμβεί στον καθένα.

Ένας ναύτης παραπονιόταν ότι μόλις άναβε το τσιγάρο του, δεν προλάβαινε να το καπνίσει, γιατί αυτό καιγόταν αμέσως. Ο Ανθυποπλοίαρχος, που έκανε βάρδια 00:00-04:00, μόλις πήγε στην καμπίνα του και έπλενε τα δόντια του, για να πέσει να κοιμηθεί, του φώναξε ο ναύτης ότι η ώρα πήγε κιόλας 23:40, άρα δεν προλάβαινε ούτε να κοιμηθεί. Όλοι μας, όμως, νιώθαμε βραδυκαρδία και υποθερμία.

Χρόνια τώρα προσπαθώ να εξηγήσω αυτό το περίεργο γεγονός. Πιστεύω ότι η βραδυκαρδία και η μείωση αντανακλαστικών του πληρώματος οφείλονταν στη βαρυτική διαστολή του χρόνου. Τα κύματα βαρύτητας (βαρυόνια), που εκπέμπονταν από τις επιταχύνσεις των Α.Τ.Ι.Α. για την απογείωσή τους και άλλες κινήσεις, δρούσαν βιοχημικά στον μεταβολισμό του ανθρώπινου οργανισμού, σύμφωνα με τις θεωρίες των Bohr – Einstein.

Η είδηση δημοσιεύθηκε στην εφημερίδα “ΑΔΕΣΜΕΥΤΟΣ ΤΥΠΟΣ”, στις 17/08/1995…

Το άρθρο, όπως δημοσιεύθηκε στην εφημερίδα “ΑΔΕΣΜΕΥΤΟΣ ΤΥΠΟΣ”, στις 17/08/1995

Read More

«Skull and Bones» – Η μυστική αδελφότητα των Κεφαλιστών

Στα τέλη του 19ου αιώνα, στο Μπρούκλιν της Αμερικής, οι Αστυνομικοί και οι δημοσιογράφοι είχαν μπει στον πειρασμό να ξεσκεπάσουν την πιο μυστηριώδη μυστική εταιρεία του κόσμου, την Εταιρεία των Κεφαλιστών.

Η διαβόητη αυτή αδελφότητα, που ιδρύθηκε το 1832 από τους αποφοίτους του Πανεπιστημίου Yale και περιέλαβε στους κόλπους της τους ισχυρούς και επιφανείς της Αμερικής, προσφέροντάς τους αρωγή και καταφύγιο, έμεινε γνωστή παγκοσμίως με το τρομερό όνομα «Αδελφότητα του Θανάτου» ή απλώς, «Skull and Bones».

Σε συγκεκριμένες μέρες κάθε μήνα, προβεβλημένοι και πλούσιοι άντρες συμμετείχαν στην οργάνωση αυτή, χωρίς να αποκαλύπτουν ούτε το πού πήγαιναν, ούτε το ποιους συναντούσαν, ούτε φυσικά το τι έκαναν.

Ό,τι δεν κατάφερε να διαλευκάνει η αστυνομική προσπάθεια και τα κλαμένα μάτια των απελπισμένων συζύγων τους, κατόρθωσε να το αποκαλύψει η επίμονη έρευνα δαιμόνιων ρεπόρτερ.

Επρόκειτο, λοιπόν, για έναν μυστικό οργανισμό, μια σκιώδη φιλοσοφική αίρεση, που είχε αφομοιώσει μακάβρια δόγματα και νεκρικές τελετές. Και οι δυστυχισμένες γυναίκες των επιφανών μελών πληροφορήθηκαν από τις αμερικανικές εφημερίδες ότι τα κεφάλια, κυρίως τα κρανία των αντρών τους, δεν ανήκαν πλέον στους εαυτούς τους, αλλά είχαν κληροδοτηθεί στη νεκρική εκείνη αδελφότητα!

Σ’ ένα απόκεντρο δρομάκι του άλλοτε αραιοκατοικημένου Μπρούκλιν βρισκόταν ένα μεγάλο οικόπεδο γεμάτο από αφρόντιστα δέντρα, αγκαθωτούς θάμνους και ατίθασα αγριόχορτα, το οποίο περιβαλλόταν από στιβαρά σιδερένια κιγκλιδώματα.

Το οικόπεδο εκείνο δεν είχε τίποτε το ιδιαίτερο να παρουσιάσει στον θεατή, αλλά το εξασκημένο μάτι ενός καλού παρατηρητή θα μπορούσε να εστιάσει, ανάμεσα από τα βαθυπράσινα και χλοερά φυλλώματα, σε μια λίθινη καταπακτή στο έδαφος, η οποία οδηγούσε σ’ ένα ερεβώδες υπόγειο άντρο. Το άντρο τούτο ήταν το κέντρο των Κεφαλιστών, όπως ονομάζονταν οι εταίροι.

Το οικόπεδο φυλασσόταν νύχτα και μέρα από δύο φύλακες, που έμεναν σε μια ξύλινη καλύβα κοντά στη σιδερόφραχτη πύλη της περίφραξης. Πολλές φορές οι κάτοικοι του απόκεντρου εκείνου δρόμου είχαν αναστατωθεί, κατά τις βραδινές ώρες ή γύρω στο ξημέρωμα, από ήχους μακρινούς και παράδοξους, που έμοιαζαν να ανεβαίνουν από τα σπλάχνα της γης.

Η ασυνήθιστη επιμονή ενός πολυμήχανου ρεπόρτερ και η πολύτιμη βοήθεια που του παρείχε μια όμορφη ερωτευμένη δεσποινίδα, η Κλαίρη Άνταμσον, οδήγησαν τελικά τον δημοσιογράφο να βρει τον τρόπο και να διεισδύσει στα άδυτα της μυστηριώδους Εταιρείας των Κεφαλιστών.

Μετά από άγονες προσπάθειες πέντε ολόκληρων ετών, μια θυελλώδη νύχτα, όπου ο ουρανός βρυχιόταν και οι κεραυνοί διέγραφαν πάνω του φλογερές τεθλασμένες γραμμές, ο δημοσιογράφος και η νεαρή Κλαίρη τσαλαβουτούσαν μέσα στη ραγδαία βροχή, προκειμένου να εντοπίσουν τα ίχνη του μνηστήρα της.

Ο μνηστήρας, λοιπόν, δύο φορές την εβδομάδα, δίχως καμιά δικαιολογία, γινόταν άφαντος. Έτσι, η Κλαίρη είχε κυριευθεί από υποψίες και παρακολουθούσε τις κινήσεις του.

Όταν, τελικά, ο άντρας εκείνος έφτασε μπροστά από τα σιδερένια κιγκλιδώματα του οικοπέδου, η πόρτα άνοιξε αυτόματα και κατόπιν, χάθηκε από προσώπου γης. Αυτό, όμως, ήταν αρκετό για τον ρεπόρτερ να βρει πώς να ερευνήσει περαιτέρω τη μυστική αδελφότητα των Κεφαλιστών και να δημοσιεύσει λεπτομερώς τα αποτελέσματα της έρευνάς του στην εφημερίδα που εργαζόταν.

Κοντά στην είσοδο του οικοπέδου, επιμελώς κρυμμένη από τα ψηλά αγριόχορτα, βρισκόταν μια τετράγωνη καταπακτή, από όπου κατέβαινε μια σκάλα, η οποία οδηγούσε σε ένα δωματιάκι υπόγειο, μικρό, σκοτεινό και υγρό. Το δώμα αυτό χρησίμευε ως πρόδρομος για την κυρίως αίθουσα των συνεδριάσεων και τελετών.

Η μεγάλη αίθουσα ήταν ένα τεχνητό άντρο, του οποίου οι νοτισμένοι τοίχοι κοσμούνταν από τα κρανία εκατοντάδων θανόντων εταίρων. Στο βάθος του άντρου βρισκόταν ένα κοίλωμα, ντυμένο με μαύρο βελούδινο ύφασμα που έφερε το μακάβριο έμβλημα των Κεφαλιστών, το οποίο ήταν ένα κρανίο με δύο διασταυρούμενα οστά.

Το έμβλημα της μυστικής αδελφότητας Skull and Bones

Σε αυτόν τον χώρο συναθροίζονταν τα ζώντα μέλη της μυστικής εταιρείας και φιλοσοφούσαν και ενίοτε τελούσαν πένθιμα συμπόσια. Κατά τη διάρκεια τους, μάλιστα, έπιναν για τις ψυχές των νεκρών συναδέλφων τους, των οποίων τα κρανία βρίσκονταν εντοιχισμένα τριγύρω.

Οι εταίροι αποκαλούνταν Κεφαλιστές, διότι παραιτούνταν εγγράφως κάθε δικαιώματος της κεφαλής τους, την οποία κατείχε πλέον η αδελφότητα. Ιδού το τυπικό της πράξης αυτής:


Γραφεία
23, Πλατεία Ενώσεως
… 6 Οκτωβρίου 190…
Δηλώ επισήμως ότι προσφέρω και παραχωρώ το κρανίον μου εις την αδελφότητα, ήτις χαίρει του λοιπού παν δικαίωμα επ’ αυτού.

Υπογραφή Εταίρου
Οι Μάρτυρες

Το 1903, Πρόεδρος της μυστικής Εταιρείας των Κεφαλιστών ήταν ο Ashley Day Leavitt, ενώ ένα από τα πιο διακεκριμένα μέλη του ήταν ο Percy Rockefeller. Το συμβούλιο απαρτιζόταν από δεκατρία μέλη, που φορούσαν μαύρη βελούδινη στολή, στη ράχη της οποίας διαγραφόταν ένας λευκός σκελετός.Αριστερά ο Ashley Day Leavitt (1877 – 1959) και δεξιά ο Percy Avery Rockefeller (1878 – 1934)


Τα κωδικά ονόματα και των δεκατριών μελών ήταν τα εξής παράδοξα: Βούδας, Βισνού, Κομφούκιος, Βράχμας, Φαύστος, Αμμών, Διογένης, Γανυμήδης, Εζερνεβόγ, Γίγας, Όσιρις, Βόσνιος και Αριστοτέλης.

Αυτό που παρέμενε μυστήριο ήταν το πώς γινόταν η απόκτηση των κρανίων των νεκρών μελών. Ο δημοσιογράφος δεν κατόρθωσε να λάβει απάντηση από όσους συνομίλησε. Κανένας τους δεν επιθυμούσε να αποκαλύψει το μυστικό.

Όσον αφορά στον σκοπό της ίδρυσης της αδελφότητας, ιδού ο περίεργος ορισμός του από τον ίδιο τον γραμματέα της, κατά το έτος 1903:


«Η Εταιρεία των Κεφαλιστών αριθμεί περίπου 432.000 μέλη, διασκορπισμένα σε ολόκληρη την οικουμένη.

Η Κεφαλή του ανθρώπου, που είναι το σύμβολό μας, αποτελεί την έδρα κάθε ευφυΐας, αλλά και κάθε ανοησίας της ανθρώπινης φύσης.

Μαθαίνουμε αργά τι οφείλουμε να κάνουμε και τι αφήσαμε ανεκτέλεστο. Αιτία αυτού είναι η έμφυτή μας άγνοια, η ελαφρότητα, η υποκρισία και ο εγωισμός, τα οποία η θρησκευτική μας ανατροφή τείνει να πολλαπλασιάζει με ζήλο, οδεύοντας την ανθρωπότητα σε κακοδαιμονία.

Φυσικά, δεν είμαστε τίποτε άλλα παρά μια σωρός από ύλη, που έτυχε να έρθει στη ζωή χωρίς να το έχει θελήσει και προορισμένη να ωριμάσει με σκοπό να πεθάνει, απλά για να εξυπηρετήσει χημικούς νόμους».

Τα μέλη της μυστικής αυτής ομάδας των ισχυρών αναγνωρίζονταν μεταξύ τους από μια μικρή, σχεδόν ανεπαίσθητη καρφίτσα σχήματος κρανίου, που την φορούσαν στους λαιμοδέτες τους.

Οι αλλόκοτες τελετές τους ενείχαν κάτι το πένθιμο και το άγριο ταυτοχρόνως. Στο ημίφως του αμυδρώς φωτισμένου με πυρσούς άντρου έτρωγαν και έπιναν, φανταζόμενοι ότι συναναστρέφονταν με τους νεκρούς τους συναδέλφους, των οποίων τα κρανία γέμιζαν τους υγρούς τοίχους.

Ο τελετάρχης τους υπενθύμιζε από καιρού εις καιρόν τα ονόματα και τη δράση των θανόντων συναδέλφων τους και καθένας από τους ζωντανούς ονειροπολούσε την ημέρα, κατά την οποία το κρανίο του θα κατείχε μια θέση στο περίφημο άντρο τους και οι τότε επιζώντες θα ενθυμούνταν το όνομά του και θα έπιναν στη μνήμη του.

Μετά το πέρας κάθε τελετής, οι εταίροι τραγουδούσαν τον ύμνο της αδελφότητας, του οποίου παραθέτουμε ελεύθερα, αλλά πιστά, τη μετάφραση:


«Σκοπός μας είναι να φυλάττουμε
των συνεταίρων τα γυμνά κρανία.
Σκόνη κι αν γίνουν τα σώματα,
τον νου κρατούμε σε σεμνά δοχεία.
Θα ιδούν οι μεταγενέστεροι
ότι δε λύγισαν από τη θρησκεία.
Και αυτή η ανεξαρτησία τους
δώρο τους δίνει μνήμης αιωνίας.
Της αδελφότητας το στήριγμα
είναι ο αριθμός δεκατρία.
Προθύμως ας παραχωρήσουμε
στα αδέλφια μας τα γήινα κρανία!
Καινούρια πάντα να προσθέτουμε
και η στρατιά μας πάντα να αυξάνει.
Χαράς ημέρα για τα κρανία μας
όταν κάποιος αδελφός μας πεθάνει.
Στην τιμή μας, φίλοι, ας ορκιστούμε
κρανίων να προσθέσουμε σωρεία.
Για να τιμούμε και την ευφυΐα μας,
αλλά και τη μεγάλη αυτή εταιρεία».

Μετά την αποκάλυψη του τεράστιου αυτού θέματος στις αμερικανικές εφημερίδες, γεννήθηκε το ζήτημα εάν η Δικαιοσύνη είχε το δικαίωμα να παρέμβει στα τεκταινόμενα της Εταιρείας των Κεφαλιστών.

Όμως, άπαντες οι νομομαθείς αποφάνθηκαν ότι κανείς δεν μπορούσε να κάνει το παραμικρό, μιας και επρόκειτο περί ενός σωματείου, του οποίου ο σκοπός και οι ενέργειες δεν αντέβαιναν στον νόμο.

Η Εταιρεία των Κεφαλιστών, γνωστή παγκοσμίως ως «Αδελφότητα του Θανάτου» ή απλώς, «Skull and Bones», εξακολουθεί να θεωρείται ως μια από τις πλέον μυστηριώδεις μυστικές αδελφότητες του κόσμου.

Η είδηση δημοσιεύθηκε στην εφημερίδα «ΧΡΟΝΟΣ», στις 24/10/1903…Το άρθρο, όπως δημοσιεύθηκε στην εφημερίδα «ΧΡΟΝΟΣ», στις 24/10/1903

Read More

Ποια είναι η μυστηριώδης «ΜΙΑ ΤΡΑΠΕΖΑ» που ελέγχει την μισή παγκόσμια οικονομία;

To X22 report και ο Jeff Nielson, αποκαλύπτουν την τεράστια συμπαιγνία των 400 μεγαλύτερων εταιρειών (συμπεριλαμβανομένων δυτικών τραπεζών και χρηματοπιστωτικών ιδρυμάτων) του πλανήτη που συνθέτουν την «μία τράπεζα», η οποία αναφέρεται ως «υπεροντότητα» και ελέγχει κάτι περισσότερο από το 40% της παγκόσμιας οικονομίας! Και το ζήτημα δεν είναι η ισχύ αλλά ο έλεγχος και η παράνομη παρέμβαση!

Read More

Τα ψυχοτρονικά προγράμματα της CIA για «διάβασμα» της σκέψης εξ'αποστάσεως

Tι είναι τα ψυχοτρονικά προγράμματα της CIA; Μπορεί να διαβαστεί η σκέψη των ανθρώπων;

«Μπορώ να πω, με απόλυτη βεβαιότητα, ότι το χάρισμα στο οποίο αναφέρομαι σ’ αυτό το χρονικό, είναι ένα πολύτιμο και υπέροχο εργαλείο, το οποίο είχαμε την τύχη να γνωρίσουμε στη ζωή μας.

Μπορώ επίσης να πω, εξίσου γρήγορα, ότι όπως κάθε τι που περνά στα χέρια των θνητών, έτσι κι αυτό το χάρισμα, μπορεί να μεταμορφωθεί σε κατάρα που θα καταστρέψει την ανθρωπότητα, αντί να την υπηρετήσει. Διατηρώ αυτό το φόβο όσο η τηλεπαθητική παρατήρηση παραμένει το μυστικό όπλο του Υπουργείου Άμυνας. Η επιλογή είναι δική μας. Το μυστικό έχει αποκαλυφθεί...».


M’ αυτά τα λόγια ο πρώην ταγματάρχης του Αμερικανικού Στρατού Ντέιβιντ Μόρχαουζ, τελειώνει το αποκαλυπτικό του βιβλίο Ψυχικός Πολεμιστής, που δημοσιεύτηκε το 1996.

Σ’ αυτό το βιβλίο ο Μόρχαουζ περιγράφει με λεπτομέρειες την εμπλοκή του σε πειράματα Παρακολούθησης εξ Αποστάσεως (Remote Viewing) και συγκεκριμένα στο πρόγραμμα Ηλιαχτίδα (Sunlight), που ανέπτυξε μυστικά ο στρατός των ΗΠΑ.

Σκοπός του συγκεκριμένου προγράμματος ήταν η εκπαίδευση «χειριστών» (controllers) και η χρησιμοποίηση τους σε ανορθόδοξες επιχειρήσεις συλλογής πληροφοριών.

Η ομάδα των «χειριστών», στην οποία άνηκε και ο Μόρχαουζ, αποτελούσε μια ειδική μονάδα στους κόλπους του Αμερικανικού Στρατού. Ήταν οι ψιονικοί πολεμιστές, οι «πολεμιστές του μέλλοντος», που «έβγαιναν στον αιθέρα» κι εκτελούσαν μια σειρά από αποστολές «ψυχικής κατασκοπείας» στα πλαίσια μιας νέας αναίμακτης μορφής πολέμου, που λέγεται ψιονικός πόλεμος (psionic war). Πιο συγκεκριμένα περιλαμβάνει την εξω-αισθητήρια αντίληψη (ESP), τη διόραση, την παρακολούθηση εξ αποστάσεως, την ψυχοκίνηση, την τηλεπάθεια, τις σκεπτο-ενεργειακές ασπίδες, το ψυχικό σαμποτάζ, τη μεταβίβαση της σκέψης...

Η ψυχοτρονική και οι ψιονικές έρευνες εξελίχτηκαν κατά κανόνα μέσα σε απόρρητα επιστημονικά εργαστήρια των ΗΠΑ και της πρώην Σοβιετικής Ένωσης και πάντα κάτω από την αυστηρή επίβλεψη του στρατού και των μυστικών υπηρεσιών. Οι μυστικές υπηρεσίες, στην προσπάθεια τους ν’ αναπτύξουν αξιοθαύμαστες τεχνικές συλλογής και προστασίας ευαίσθητων πληροφοριών, βασίστηκαν όχι μόνον στην τεχνολογία, αλλά και στο χειρισμό ψυχικά χαρισματικών ανθρώπων ώστε να γίνουν οι τέλειοι κατάσκοποι. Μπροστά στις ικανότητες αυτών των ψιονικών να «βγαίνουν στον αιθέρα» ή να «πέφτουν στην 4η διάσταση» και να παρατηρούν πράγματα που βρίσκονται ακόμη και σε διαφορετικό χωροχρόνο, τα «κλειδώματα» και οι περίτεχνοι αλγοριθμικοί κωδικοί, που υποτίθεται ότι θα προστάτευαν τα μυστικά από τα αδιάκριτα μάτια, αποδείχτηκαν απλά παιχνιδάκια. Καθόλου παράξενο λοιπόν που οι ψιονικοί απέκτησαν τη φήμη των πολεμιστών του μέλλοντος.

Στο σημείο αυτό θα πρέπει να ξεκαθαρίσουμε κάτι πολύ σημαντικό: οι ψιονικοί δεν πρέπει να συγχέονται με μάγους, διάμεσα (μέντιουμ) και γενικώς με ανθρώπους που δραστηριοποιούνται στο χώρο της παραψυχολογίας. Υπάρχει άλλωστε θεμελιακή διαφορά ανάμεσα στις ψιονικές και στις παραψυχολογικές επιχειρήσεις. Στις ψιονικές επιχειρήσεις χρησιμοποιούνται τεχνικές, ψυχοτρονικές τεχνολογίες, ακόμη και κατευθυνόμενες εκπομπές μικροκυμάτων σε ανθρώπινους στόχους, ενώ στις παραψυχολογικές χρησιμοποιούνται σύμβολα και αρχέτυπα, που επιδρούν με τον τρόπο τους στα ανθρώπινα εγκεφαλικά κύματα. Πιο απλά, ο ψιονικός πόλεμος διεξάγεται κυρίως με τη βοήθεια επιστημονικών και τεχνολογικών μεθόδων και τεχνικών, ενώ ο παραψυχολογικός μέσω μεθόδων, που μέχρι σήμερα θεωρούνταν μαγεία, καβαλισμός και αλχημεία.

Αλλά ας επιστρέψουμε στην ψυχοτρονική. Ο όρος ψυχοτρονική επινοήθηκε από δύο Τσέχους ερευνητές τον Δρ. Ζντένεκ Ρέτζακ και τον Ρόμπερτ Παυλίτα (κατασκευαστή των «ψυχοτρονικών γεννητριών). Με δύο λόγια, με τον όρο ψυχοτρονική εννοούμε την άμεση συνεργασία και αλληλεσύνδεση του νου με την ύλη. Πρόκειται για έναν τρόπο επηρεασμού και χειρισμού του ανθρώπινου νου από απόσταση. Ένα εγχειρίδιο του αμερικανικού στρατού δίνει τον παρακάτω ορισμό για την ψυχοτρονική: «Πρόκειται για προβολή και μετάδοση νοητικής ενέργειας, που παράγεται ή μέσω της ατομικής ή συλλογικής πειθαρχίας και του ελέγχου ή μιας συσκευής, που μεταδίδει τέτοιο είδος ενέργειας, δηλαδή σαν ένα σύστημα νοητικού μπλοκαρίσματος».

Ένα από τα πρακτικά αποτελέσματα της ψυχοτρονικής ήταν και η κατηγοριοποίηση των ανθρώπων-αντικειμένων της έρευνας, σε δύο μεγάλες ομάδες ανάλογα με τις ψυχοτρονικές τους ικανότητες:

Ψιονικοί. Στην κατηγορία αυτή ανήκουν άτομα με αυξημένη έξω-αισθητηριακή αντίληψη (ESP), που χρησιμοποιείται για τη συγκέντρωση πληροφοριών (ψυχική κατασκοπεία). Στην ίδια κατηγορία ανήκουν και τα άτομα με ικανότητες διόρασης, τηλεθέασης, τηλε-αίσθησης, πρόγνωσης, προγενεστερογνωσίας (λήψη πληροφοριών για γεγονότα που έχουν συμβεί) και τηλεκίνησης. Εδώ ανήκουν επίσης και οι ψυχοκινητικοί. Σύμφωνα με έρευνες, οι ψυχοκινητικοί μπορούν με «νοητικό» μπλοκάρισμα να προκαλέσουν ασθένειες σε άτομα, να τροποποιήσουν τη συμπεριφορά ατόμων και μαζών και να ασκήσουν πλήρη νοητικό έλεγχο σε κάποιο υποκείμενο (Mind Control). Μπορούν επίσης να χειριστούν νοητικά αλλά και να διαταράξουν ευαίσθητες ηλεκτρονικές συσκευές, όπως να καταστρέψουν αρχεία ηλεκτρονικών υπολογιστών ή άλλα ηλεκτρονικά συστήματα όπλων. Στην κατηγορία αυτή ανήκουν γενικότερα και όλοι αυτοί που η νοητική τους δραστηριότητα εκφράζεται έντονα και μπορεί να προκαλέσει κάποιο πρακτικό αποτέλεσμα.

Αδρανιστές. Βρίσκονται στον αντίποδα των ψιονικών και, όπως προδίδει το όνομα τους, μπορούν να τους αδρανοποιήσουν. Η νοητική τους ενέργεια εκφράζεται παθητικά και πολλές φορές εξουδετερώνει και αναχαιτίζει τις ικανότητες των ψιονικών. Ελάχιστα είναι γνωστά για τους αδρανιστές, που ονομάζονται και αναχαιτιστές. Παρ’ όλα αυτά έχει πιστοποιηθεί η ικανότητά τους ν’ ανιχνεύουν και ν’ αντλούν πληροφορίες από ηλεκτρομαγνητικές μεταδόσεις πολύ χαμηλής ισχύος (άνθρωποι-scanners).

Η επιστημονική έρευνα των ψυχικών φαινομένων άρχισε το 1882 με την ίδρυση της Εταιρίας Ψυχικών Ερευνών στο Λονδίνο. Το 1889 καθιερώθηκε για πρώτη φορά ο όρος παραψυχολογία από τον Μαξ Ντεσουάρ. Το 1930 ο βιολόγος Τζ. Μπ. Ράινε δημιούργησε το πρώτο επιστημονικό εργαστήριο, αφιερωμένο αποκλειστικά στις ψυχικές έρευνες, στο Πανεπιστήμιο Ντιουκ της Βόρειας Καρολίνα. Τις δεκαετίες που ακολούθησαν έγιναν πολύχρονες έρευνες σε διάφορα πανεπιστήμια και ινστιτούτα ανά τον κόσμο, οι οποίες απέδειξαν όχι μόνον την ύπαρξη των ψυχικών και παραψυχικών φαινομένων, αλλά κι ανακάλυψαν τρόπους, τεχνικές και μεθόδους εκμετάλλευσής τους. Ιδιαίτερο ενδιαφέρον έχει να δούμε την χρονολογική εξέλιξη των ψυχικών ερευνών στις ΗΠΑ.

Το 1952 η CIA εγκαινίασε ένα ερευνητικό πρόγραμμα για τη μελέτη της εξω-αισθητήριας αντίληψης (ESP), με στόχο τη χρησιμοποίηση της σε κατασκοπευτικές επιχειρήσεις. Το 1964 στο Ιατρικό Κέντρο Μαϊμονίδης της Νέας Υόρκης εφαρμόστηκαν πρωτοποριακές πειραματικές μέθοδοι για τη μελέτη της τηλεπάθειας κατά τη διάρκεια των ονείρων. Λίγα χρόνια αργότερα, το 1969, ο φυσικός Χέλμουτ Σμιτ εξερεύνησε τρόπους επίδρασης της συνείδησης ανθρώπων και ζώων με τη χρήση ακτινοβολιών από απόσταση. Το 1973 ο Αμερικανός αστροναύτης Έντγκαρ Μίτσελ συμμετείχε σ’ ένα πείραμα τηλεπάθειας μεταξύ Γης και Σελήνης (Απόλλων 14). Ο Μίτσελ, που είχε το παρατσούκλι ο διανοούμενος, κατά την παραμονή του στη Σελήνη προσπάθησε να στείλει τη σκέψη του σε κάποιους επιλεγμένους ανθρώπους-στόχους στη γη. Η NASA δεν του επέτρεψε ξανά να πετάξει, ενώ τον ανάγκασε να παραιτηθεί το 1972. Αμέσως μετά, ο Μίτσελ ίδρυσε μία δική του εταιρεία με την ονομασία Ινστιτούτο Νοητικών Επιστημών».

Το 1974 το Stanford Research Institute (SRI) ξεκίνησε ένα εφαρμοσμένο πρόγραμμα ψυχικών ερευνών, που χρηματοδοτήθηκε από το αμερικανικό Department of Defence(DoD) και υποστηρίχτηκε από τη CIA. Το 1979 δημιουργήθηκε στο Πανεπιστήμιο του Πρίνστον ένα εργαστήριο Μηχανικής των Ανωμαλιών, το περίφημο PEAR. To 1989 η αξιόλογη επιθεώρηση Foundations of Physics δημοσίευσε μια ανάλυση που περιλάμβανε πάνω από 800 φαινόμενα πειραματικής ανίχνευσης των ανθρωπίνων προθέσεων πάνω σε μικροσκοπικά φυσικά συστήματα («μικροψυχοκίνηση»). Τέλος, το 1995, και ύστερα από συνεχή πίεση της γερουσίας, η CIA αναγκάστηκε να σταματήσει το διάρκειας 24 ετών (ξεκίνησε το 1971) πρόγραμμα «ψυχικής κατασκοπείας», γνωστό και με την κωδική ονομασία Star Gate.

Σταθμός στις ψυχικές έρευνες στις ΗΠΑ θεωρείται η ίδρυση στην Καλιφόρνια του SRI International, ένα ερευνητικό κέντρο που χρηματοδοτήθηκε από τις CIA, NSA, DoD και ARPA και το οποίο αποτέλεσε εξέλιξη του ερευνητικού ινστιτούτου του Στάνφορντ (SRI). To 1972 το SRI ήταν ένα ιδιωτικό ερευνητικό ινστιτούτο, μια «δεξαμενή σκέψης» (think tank) στο Σαν Φραντσίσκο της Καλιφόρνια (κοντά στην Σίλικον Βάλεϊ), που αντλούσε τα περισσότερα έσοδα του από κυβερνητικές πηγές. Οι επιχορηγήσεις των ερευνητικών του προγραμμάτων έφθαναν στο ποσό των 70 εκατομμυρίων δολαρίων το χρόνο.

Για χρόνια η CIA επέμενε ότι είχε ασαφή ανάμειξη στις έρευνες, αλλά το 1996 ο δρ. Χ. Πούτχοφ δημοσίευσε στην επιστημονική επιθεώρηση Journal of Scientific Εxploration μια αναφορά με τίτλο CIA-Initiated Remote Viewing Program at Stanford Research Institute. Η CIA δε μπήκε καν στο κόπο να διαψεύσει το εν λόγω δημοσίευμα…

Οι ψυχικές έρευνες στο SRI άρχισαν σε μια εποχή που οι Αμερικανοί πίστευαν ότι οι ακήρυκτοι αντίπαλοι τους, οι Σοβιετικοί, είχαν βουτήξει σε «βαθιά νερά» στον τομέα της ψυχοτρονικής. Ενδεικτικό της ανησυχίας των ΗΠΑ για τις σοβιετικές προόδους στο χώρο των ψυχικών ερευνών, αποτέλεσαν και οι μυστικές συνομιλίες του τότε προέδρου των ΗΠΑ Τζίμι Κάρτερ με τον διάσημο ψυχοκινητικό Γιούρι Γκέλερ με αντικείμενο τις σοβιετικές προόδους σ’ αυτό τον τομέα. Αμερικανοί ερευνητές της ψυχοτρονικής αναδείχτηκαν την εποχή εκείνη οι Τρέβορ Τζέημς Κόνσταμπλ, Ρουθ Ντράουν, Ρούντολφ Στάινερ, οι οποίοι κι έγιναν αργότερα ζωντανοί θρύλοι στο χώρο αυτό.

Η ψυχοτρονική, με τις τεράστιες δυνατότητες που παρουσίαζε, ήταν αναμενόμενο ν’ αποτελέσει ένα ακόμη πεδίο ανταγωνισμού των δύο υπερδυνάμεων κατά την περίοδο του Ψυχρού Πολέμου. Σύμφωνα με ορισμένους συγγραφείς του χώρου οι Σοβιετικοί είχαν κατορθώσει να κατασκευάσουν ένα «υπερδιαστατικό κανόνι», το οποίο συγκέντρωνε και πολλαπλασίαζε την νοητική ενέργεια των ψιονικών και στη συνέχεια την εστίαζε και την εξαπέλυε εναντίον του στόχου. Επιβεβαιωμένο αποτέλεσμα της Σοβιετικής έρευνας πάνω στα ψυχοτρονικά όπλα θεωρείται η βύθιση του πυρηνικού υποβρυχίου Θρέσερ (Thresher) κατά τη διάρκεια του παρθενικού του ταξιδιού. Αυτό το ανεξήγητο τραγικό συμβάν αποδόθηκε σε μια από τις πρώτες δοκιμές του λεγόμενου «νοητικού κανονιού» των Σοβιετικών: ένα εξωτικό υπερόπλο που θα αχρήστευε ακόμη και τα πυρηνικά!

Επίσης στις 11 Απριλίου του 1963 κατασκοπευτικοί δορυφόροι των ΗΠΑ κατέγραψαν μιαν ανεξήγητη όσο και απρόσμενη υποβρύχια έκρηξη στον Ατλαντικό ωκεανό, ακριβώς πάνω από το χάσμα του Πουέρτο Ρίκο και σε στίγμα ΒΠ-01954 ΔΜ-06647. Το γεγονός ότι ποτέ δε δόθηκε επαρκής και πειστική εξήγηση γι’ αυτή τη μυστηριώδη έκρηξη τροφοδότησε τις φήμες ότι επρόκειτο για μια ακόμη δοκιμή κάποιου μυστικού ψυχοτρονικού όπλου.

Οι φήμες ότι οι Σοβιετικοί είχαν προχωρήσει σημαντικά στον τομέα των ψυχοτρονικών ερευνών ήταν αρκετές για να πυροδοτήσουν στις ΗΠΑ έναν οργασμό ανάπτυξης μυστικών προγραμμάτων με σκοπό τις στρατιωτικές εφαρμογές της ψυχοτρονικής. Στις ΗΠΑ το σημαντικότερο ερευνητικό κέντρο ήταν, όπως προαναφέραμε, το SRI, που είχε κύριους ερευνητές τους δρ. Χάρολντ Πούτχοφ και δρ. Ρ. Ταργκ. Αυτοί επικεντρώθηκαν σε μια σειρά από πειράματά πάνω στην Παρακολούθηση εξ Αποστάσεως.

Τα περισσότερα ερευνητικά προγράμματα αναπτύχθηκαν με τη στενή επίβλεψη και καθοδήγηση της CIA και της DIA, ενώ ορισμένα από αυτά μετεξελίχθηκαν σε καθαρά στρατιωτικές ψιονικές επιχειρήσεις. Για να συγκαλυφθούν αυτές οι ανορθόδοξες επιχειρήσεις απέκτησαν μια σειρά από εξωτικά ονόματα: project scangate, operation sun streak, operation star gate και sunlight… Και προκειμένου να παρακαμφθεί η γραφειοκρατία του κρατικού μηχανισμού των ΗΠΑ τα προγράμματα αυτά ονομάστηκαν Προγράμματα Ειδικής Πρόσβασης (Special Access Programs ή SAP).

Πολλές αμερικανικές εταιρείες, όπως η RAD Corporation και η Γουέστινγκχάουζ καθώς τα κολέγια μηχανικής του Νιούαρκ και της Αντίγια, συμμετείχαν και χρηματοδότησαν από το 1958 τις ψιονικές έρευνες. Οι προαναφερόμενες εταιρείες σε συνεργασία με τον ερευνητή Πουχάριτς διενήργησαν μια σειρά από πειράματα ESP και βιοεπικοινωνιών. Το τελικό αποτέλεσμα όλων αυτών των ερευνών εκφράστηκε μέσα από την Εταιρεία Ερευνών Στρατιωτικών Επιχειρήσεων(JSGOMRAM). Αυτό το πρόγραμμα, που χρηματοδοτήθηκε απευθείας από τη RAD Corporation για λογαριασμό της κυβέρνησης των ΗΠΑ, είχε το κωδικό όνομα «Δελφοί»! Το 1973 CIA και NSA εγκαινίασαν το πρώτο γνωστό πείραμα τηλεθέασης με την ονομασία Skynet Project. Κατά τη διάρκεια των πειραμάτων, ο Γιούρι Γκέλερ κατάφερε να προκαλέσει συνολική κατάρρευση του παγκόσμιου δικτύου Arpa-Net (ο πρόγονος του γνωστού μας Internet), το οποίο έχει σχεδιαστεί έτσι ώστε ν’ αντέχει ακόμη και αν δεχτεί πυρηνική επίθεση!

Προτού ωστόσο αναφερθούμε με λεπτομέρειες στα μυστικά ψυχοτρονικά προγράμματα και στις ψιονικές επιχειρήσεις των Αμερικανών είναι σκόπιμο να παρουσιάσουμε την εξέλιξη των σχετικών ερευνών στη Σοβιετική Ένωση και τη συνέχεια τους στη σημερινή Ρωσία, που θεωρείται πραγματικό «φυτώριο» ανθρώπων προικισμένων με ψυχικές ικανότητες.

Η Ρωσία αποτελούσε ιστορικά μια μεγάλη «μήτρα» ανθρώπων με ιδιαίτερες ψυχικές ικανότητες, πράγμα που το βλέπουμε άλλωστε και στις μέρες μας, με το πλήθος των παραψυχολόγων, μέντιουμ, μάγων και προφητών που δρουν εκεί. Την περίοδο του Ψυχρού Πολέμου αρκετά ψυχικά άτομα στρατολογήθηκαν από τις μυστικές υπηρεσίες της χώρας για να διεξάγουν ψιονικές και παραψυχολογικές επιχειρήσεις σε βάρος του καπιταλιστικού κόσμου. Μιλάμε βέβαια για μια εποχή, που η προπαγάνδα και η παραπληροφόρηση ανθούσαν και οι μάζες, όχι μόνον της ΕΣΣΔ αλλά και των ΗΠΑ, υποβάλλονταν συνεχώς σε λεκτικούς και κοινωνικούς επηρεασμούς, έβλεπαν οι μεν τους δε ως δαίμονες κι έφταναν σε ώστε να συμπεριφέρονται και να δρουν ως ανθρώπινα-σκυλιά του Παβλόφ!

Ενδιαφέρον έχει το γεγονός ότι οι Σοβιετικοί αποφάσισαν να εισέλθουν στο χώρο των παραψυχικών ερευνών και της ψυχοτρονικής με μια επιστημονική «ψυχρότητα», απορρίπτοντας εξ αρχής κάθε έννοια μυστικισμού και αποκρυφισμού, που ενδημούσε εκεί. Στην πρώην Σοβιετική Ένωση η λέξη μυστικισμός αποτελούσε ύβρη και αντί γι’ αυτήν χρησιμοποιούταν η λέξη ιδεαλισμός. Μπορείτε να φανταστείτε λοιπόν πως οι σκληροπυρηνικοί Σοβιετικοί γραφειοκράτες αντιμετώπιζαν έννοιες όπως ψυχοκίνηση, εξω-αισθητήρια αντίληψη, τηλεπάθεια κ.α. Στην έκδοση του 1956 της Σοβιετικής Εγκυκλοπαίδειας, η τηλεπάθεια χαρακτηρίζεται ως «ένας αντικοινωνικός και ιδεαλιστικός μύθος, σύμφωνα με τον οποίο ο άνθρωπος έχει την υπερφυσική δύναμη ν’ αντιλαμβάνεται φαινόμενα που είναι αδύνατον να γίνουν αντιληπτά, με βάση τις συνθήκες που επικρατούν»!

Παρά την αρχική καχυποψία οι ψυχικές έρευνες πίσω από το Σιδηρούν Παραπέτασμα άνθησαν χάρη στο έργο ενός εξαιρετικού επιστήμονα, του Λεονίτ Λ. Βασίλιεφ. Αυτή η μεγάλη μορφή της ρώσικης παραψυχολογίας ασχολήθηκε από νωρίς με πειράματα νοητικής υποβολής. Τη δεκαετία του 1920 ο Βασίλιεφ έγινε μέλος του Ινστιτούτου Ψυχικών Ερευνών της Μόσχας και το 1926 δημοσίευσε στο ρωσικό περιοδικό Επιστημονικά Νέα την εργασία του με τίτλο Οι Βιοφυσικές Βάσεις της Άμεσης Μετάδοσης της Σκέψης.

Το 1960 ο Βασίλιεφ ίδρυσε το Ινστιτούτο Εγκεφαλικών Ερευνών, που ασχολούταν με πρωτοποριακές έρευνες στο χώρο των ψυχικών και παραψυχικών φαινομένων. Εκεί πραγματοποίησε μια σειρά από πειράματα, κατά τα οποία προκαλούσε ύπνωση με τηλεπαθητικό τρόπο! Το 1962 ο Ρώσος επιστήμονας τάραξε τα νερά του επιστημονικού κατεστημένου της εποχής του δημοσιεύοντας την επιστημονική μελέτη με τίτλο Πειράματα επίδρασης από απόσταση.

Σ’ αυτό το συνταρακτικό για την εποχή του βιβλίο ο Βασίλιεφ υποστήριζε ότι τα χαμηλής συχνότητας ηλεκτρομαγνητικά κύματα μπορούσαν εύκολα να επιδράσουν στον εγκεφαλικό φλοιό του ανθρώπου, αναγκάζοντάς τον έτσι να υπακούσει πειθήνια στις εντολές και στις επιθυμίες εκείνου που τα εκπέμπει! Ο ίδιος ισχυριζόταν ότι η μεταβίβαση της σκέψης είχε τεράστιες εφαρμογές, κάνοντας έτσι τα μάτια των «γερακιών» του Κρεμλίνου να γυαλίζουν στη σκέψη και μόνον ότι θα μπορούσαν να έχουν στα χέρια τους ένα πανίσχυρο ψυχοτρονικό όπλο. Την εποχή εκείνη λοιπόν οι Σοβιετικοί άρχισαν να πειραματίζονται πάνω στη μεταφορά ενέργειας από τον ένα οργανισμό στον άλλο, στην έρευνα των ενεργειακών ακτινοβολιών του σώματος (μέθοδος Κίρλιαν), στην τηλεπαθητική τροποποίηση της ανθρώπινης συμπεριφοράς και στην ικανότητα νοητικής μετακίνησης αντικειμένων (ψυχοκίνηση).

H «χρυσή εποχή» πάντως των Σοβιετικών ψυχικών ερευνών ήταν τα τέλη της δεκαετίας του 1960. Την περίοδο εκείνη οι έρευνες βρισκόταν κάτω από την αιγίδα του γηραιού καθηγητή Λεονίτ Βασίλιεφ, που τις κατεύθυνε προσωπικά. Οι ψυχικές έρευνες απέκτησαν μυστικότητα όταν ο Γιούρι Αντρόπωφ ανέλαβε τον έλεγχο της KGB, η οποία άρχισε ν’ ανακατεύεται στις σχετικές επιστημονικές δραστηριότητες, με την παρακολούθηση και την επιτήρηση τους, αλλά και με την ενεργή συμμετοχή των πρακτόρων της στα πειράματα.

Στην τέως Σοβιετική Ένωση υπόβοσκε πάντα ένας έντονος ανταγωνισμός μεταξύ της κλίκας των «υλιστών» από τη μια και των «ιδεαλιστών» από την άλλη. Υπήρχε επίσης και μια συνεχή προσπάθεια του Έντουαρντ Ναούμωφ από τη μια να προωθήσει τις έρευνες πάνω στην ψυχοκίνηση και του καθηγητή Κόγκαν από την άλλη, που προωθούσε τα πειράματα τηλεπάθειας. Τρεις ήταν πάντως οι μεγαλύτερες κατευθύνσεις της Σοβιετικής «ερευνητικής μηχανής», που αποτελούταν από δεκάδες ερευνητικά κέντρα, ινστιτούτα, εργαστήρια και χιλιάδες ειδικούς επιστήμονες κι ερευνητές: η αποκωδικοποίηση της τηλεπάθειας, η ενδυνάμωση του ανθρώπινου εγκεφάλου και η ενίσχυση της νοητικής δύναμης.

Κατά τη διάρκεια της δεκαετίας του 1970 η KGB ανέπτυξε ένα Σύστημα Ψυχοτρονικής Επίδρασης (Psychotronic Influence System ή PIS), που χρησιμοποιούσε στρατιώτες ως προγραμματισμένα «ανθρώπινα όπλα». Το σύστημα βασιζόταν σε μεγάλο βαθμό στην ύπνωση, που επιτυγχάνονταν με υψηλής συχνότητας ραδιοκύματα.

Οι Σοβιετικές προσπάθειες στον τομέα της ψυχοτρονικής και ιδιαίτερα στο χώρο της ψυχικής κατασκοπείας ανησύχησαν, όπως ήταν αναμενόμενο, τους Αμερικανούς. Απόρρητες αναφορές, που έφθαναν στις μυστικές υπηρεσίες των ΗΠΑ, έκαναν λόγο για «τηλεπαθητικό έλεγχο συμπεριφοράς». Οι Αμερικανοί έτρεμαν κυριολεκτικά στη σκέψη μιας ενδεχόμενης ψυχοτρονικής επίθεσης των Σοβιετικών, που ήταν ύπουλη, αθόρυβη και μη ανιχνεύσιμη. Αυτό που φοβόντουσαν περισσότερο ήταν ο τηλεπαθητικός επηρεασμός του αμερικανικού προσωπικού, που υπηρετούσε σε κρίσιμες στρατηγικές εγκαταστάσεις, όπως ήταν τα σιλό και οι βάσεις εκτόξευσης των διηπειρωτικών βαλλιστικών πυραύλων: «Ένας από τους κύριους στόχους τους ήταν ο έλεγχος της ανθρώπινης συνειδητότητας», έλεγε ένα απόρρητο έγγραφο του Αμερικανικού Στρατού.

Όπως ήταν αναμενόμενο οι Αμερικανοί δεν έμειναν με σταυρωμένα τα χέρια. Σε υπόμνημα της ΝSA (National Security Agency), με ημερομηνία 7/1/1952, προτάθηκε η μετατροπή της Εξω-Αισθητήριας Αντίληψης σε «ατομική βόμβα» της κατασκοπείας, με τη στρατολόγηση ομάδας ψιονικών, που θα δρούσαν ως κατάσκοποι για λογαριασμό της CIA. Παρ’ όλα αυτά οι Αμερικανοί καθυστέρησαν για μια δεκαετία, ώσπου στις αρχές του 1960 άρχισαν να φθάνουν ανησυχητικές αναφορές για την πρόοδο των ερευνών των Ρώσων πάνω στην κατανόηση των ψυχικών φαινομένων και στην αξιοποίηση τους επιστημονικά και στρατιωτικά. Οι μυστικές υπηρεσίες των ΗΠΑ καταλήφθηκαν τότε από μια «Ψ-φοβία»(Psi-fobia) σχετικά με τις δυνατότητες των Σοβιετικών και αποφάσισαν να δράσουν. Εκείνη την εποχή λοιπόν, ενώ το άστρο του Ψυχρού Πολέμου μεσουρανούσε, δρομολογήθηκαν αρκετά μυστικά προγράμματα στο χώρο της ψιονικής έρευνας.

Στα τέλη της δεκαετίας του 1960 ψυχίατροι και ειδικοί στην έρευνα της συμπεριφοράς του Γραφείου Έρευνας κι Ανάπτυξης (ORD) της CIA άρχισαν να ερευνούν το χώρο του υπερφυσικού και της μαγείας. Πράκτορες της CIA, που συστήνονταν ως ερευνητές του Επιστημονικού Ινστιτούτου Μηχανικής (SEI), ξεχύθηκαν τότε σ’ ολόκληρη τη χώρα αναζητώντας μέντιουμ, χειρομάντες, οραματιστές και γενικώς ανθρώπους με ψυχικά χαρίσματα, με σκοπό να τους στρατολογήσουν και να τους μετατρέψουν σε ψιονικούς πολεμιστές και να τους αξιοποιήσουν κυρίως στο χώρο της κατασκοπείας. Ορισμένοι ισχυρίζονται ότι προσέλαβαν ακόμη και αστρολόγους για να προβλέπουν το μέλλον, ενώ δεν δίστασαν να πλησιάσουν ακόμη και εξορκιστές της Καθολικής Εκκλησίας!

Παράλληλα μ’ αυτή την επιχείρηση, που ονομάστηκε operation «often», αναπτύχθηκαν διάφορα μυστικά προγράμματα που περιελάμβαναν τη χρήση της ψυχοτρονικής με σκοπό τον έλεγχο της ανθρώπινης συνείδησης. Το πιο γνωστό ήταν το περιβόητο πρόγραμμα D-8, για το οποίο έχουν αποκαλυφθεί συνταρακτικά στοιχεία.

Το σχέδιο D-8 υπήρξε ένα από τα πολλά μυστικά προγράμματα των ΗΠΑ, που παρέμεναν για χρόνια επιμελώς κρυμμένα από τους ανυποψίαστους φορολογούμενους πολίτες της χώρας. Οι έρευνες για τα ψυχικά φαινόμενα στις ΗΠΑ άρχισαν το 1963, έπειτα από αναφορές κατασκόπων της CIA σχετικά με ορισμένα πετυχημένα πειράματα των Σοβιετικών επιστημόνων, που ερευνούσαν τις ψυχικές ικανότητες και τις ψυχοτρονικές συσκευές. Έπειτα από δέκα χρόνια ερευνών, ομάδα ειδικών έδωσε μια περιεκτική αναφορά για τις Σοβιετικές προόδους στο DoD (Department of Defense), σε κορυφαίους στρατιωτικούς αξιωματούχους, αλλά και στον ίδιο τον πρόεδρο Κέννεντι λίγους μήνες πριν τη δολοφονία του. Αυτή η εμπεριστατωμένη αναφορά απεδείκνυε την εμπλοκή των Σοβιετικών σε ψυχοτρονικά πειράματα. Οι φόβοι αυτοί αυξήθηκαν μετά την πυραυλική κρίση της Κούβας και την εμπλοκή των ΗΠΑ στον πόλεμο του Βιετνάμ.

Το D-8 είχε ως κύριο αντικείμενο τον τεχνητό επηρεασμό των ψυχικών ικανοτήτων του ανθρώπου. Οι έρευνες στράφηκαν αρχικά στη νευροηλεκτρική διέγερση με τη χρήση παραισθησιογόνων και νοοτρόπων ουσιών. Τα αντικείμενα των δοκιμών αποκαλούνταν «εθελοντές» και προέρχονταν κυρίως από το σωφρονιστικό σύστημα της χώρας. Το D-8 είχε δύο απόρρητες ερευνητικές εγκαταστάσεις: τη Romeo και την Juliet. Η πρώτη ήταν εγκατεστημένη βορειοανατολικά της περιοχής S-4 της Νεβάδα, μια περιοχή που οι φήμες την συνδέουν με μυστικές δοκιμές της αμερικανικής αεροπορίας πάνω στη χρήση εξωγήινης τεχνολογίας. Οι εγκαταστάσεις του Romeo, που ήταν υπόγειες, χρησιμοποιούνταν για την εκπαίδευση των νέων, την παροχή βοήθειας στους παλιούς εθελοντές, έτσι ώστε αυτοί να «επαναρρυθμιστούν» και να ενταχθούν στην κοινωνία. Αυτοί εμφυτεύονταν ως «αντικείμενα δοκιμών» στις γειτονικές κοινότητες. Από το Romeo το πρόγραμμα D-8 μετέφερε στη συνέχεια τις περισσότερες έρευνές του στο νέο υπόγειο σύμπλεγμα, την Juliet.

Το κυρίως σύμπλεγμα των εγκαταστάσεων του προγράμματος D-8, που ονομαζόταν Juliet και βρισκόταν χωμένο βαθιά μέσα στα Βραχώδη Όρη του βορειοδυτικού Κολοράντο. Η πρόσβαση στις απόρρητες εγκαταστάσεις γινόταν αποκλειστικά μέσω ενός υπόγειου σιδηροδρομικού συρμού, που τις συνέδεε με τις στρατιωτικές εγκαταστάσεις Norad στο Κολοράντο Σπριγκς. Ο άλλος τρόπος επικοινωνίας ήταν αεροπορικώς. Κατά τ’ άλλα κανένας δρόμος δεν έφτανε σ’ αυτή την «ανύπαρκτη» περιοχή. Παρ’ όλα αυτά περίπου 3.000 άτομα, εθελοντές και προσωπικό, θεωρούσαν την Juliet σπίτι τους για αρκετά χρόνια.

Η εγκατάσταση αυτή, που σχεδιάστηκε για να επιβιώσει έπειτα από κάθε είδους καταστροφή, διέθετε πυρηνικό αντιδραστήρα, φυτά για την ανακύκλωση του αέρα, ιατρική μέριμνα κι ένα μεγάλο εργαστήριο αφιερωμένο σχεδόν σε κάθε επιστήμη, ενώ υπόγειοι συρμοί την συνέδεαν με αρκετές άλλες υπόγειες «πόλεις». Επίσης το σύμπλεγμα διέθετε και υπόγειες περιοχές αγροκαλλιέργειας, ώστε να είναι αυτάρκης σε τρόφιμα. Ήταν κατασκευασμένο έτσι ώστε να επιβιώσει ακόμη και μετά από ένα παγκόσμιο πυρηνικό πόλεμο.

Βέβαια, για την κυβέρνηση των ΗΠΑ τα πάντα ήταν «ανύπαρκτα». Εκεί, οι απομονωμένοι από τον κόσμο «ψιονικοί θηρευτές» (psi-stalkers), προχώρησαν σε απίστευτα βάθη ερευνών πάνω στη χρήση των ανθρώπινων ψυχικών ικανοτήτων. Δεν είναι γνωστό μέχρι πιο σημείο έφθασαν οι μυστικές τους έρευνες. Πολλοί μάλιστα ισχυρίζονται ότι μετά το πρόγραμμα D-8 η ανθρωπότητα δε θα είναι ποτέ πια η ίδια!

Στις 23 Μαρτίου του 1983, ενθαρρυμένος από τις ανακαλύψεις στο χώρο των λεγόμενων «εξωτικών» τεχνολογιών, ο Αμερικανός Πρόεδρος Ρόναλντ Ρέιγκαν έδωσε το επίσημο «πράσινο φως» για την Πρωτοβουλία Στρατηγικής Άμυνας (SDI), ένα φιλόδοξο πρόγραμμα που έγινε ευρύτατα γνωστό ως «Πόλεμος των Άστρων». Σ’ εκείνη την περιβόητη ομιλία του, ο Αμερικανός Πρόεδρος μιλούσε βέβαια για το μέλλον. Συγκεκριμένα αναφερόταν σε οπλικά συστήματα που θα σχεδιάζονταν με σκοπό να αχρηστεύουν τα πυρηνικά όπλα, να απαλλάξουν δηλαδή τις ΗΠΑ από τον εφιάλτη της «βόμβας». Λέιζερ σε τροχιά, όπλα δέσμης σωματιδίων και άλλα παρόμοια οπλικά συστήματα άρχισαν να γίνονται αντικείμενα δημοσίων συζητήσεων. Επίσης, αυτή η διαδικασία αναζήτησης αντιπυρηνικών όπλων, περιέλαβε και μεθόδους «ενίσχυσης του νου» και ψυχοτρονικής, για τις οποίες όμως γνωρίζουμε ελάχιστα. Ακόμη και σήμερα πολύ λίγα είναι γνωστά για τις ψυχοτρονικές έρευνες στα πλαίσια του πολέμου των άστρων.

Ψυχοτρονικά όπλα φαίνεται ότι χρησιμοποιήθηκαν από τις ένοπλες δυνάμεις των ΗΠΑ και κατά τη διάρκεια του πολέμου κατά του Ιράκ (1991). Συγκεκριμένα στις 23 Μαρτίου του 1991 ένα δημοσίευμα στον αμερικανικό τύπο είχε τίτλο Υψηλής Τεχνολογίας Ψυχολογικά Όπλα Φθάνουν στη Μέση Ανατολή (High-Tech Psychological Warfare Arrives in the Middle East). Το δημοσίευμα αυτό περιέγραφε μια αμερικανική επιχείρηση κατά των ιρακινών στρατευμάτων στο Κουβέιτ κατά τη διάρκεια της επιχείρησης Καταιγίδα της Ερήμου (Desert Storm). Επρόκειτο για μια Ψυχολογική Επιχείρηση (PsyOps) που βασιζόταν σ’ ένα σύστημα, που χρησιμοποιούσε τεχνολογία εκπομπής υποσυνείδητων μηνυμάτων που μετέβαλαν τα εγκεφαλικά κύματα του εχθρού και μεταφέρονταν με το υπάρχον ραδιοφωνικό σύστημα. Σύμφωνα με το δημοσίευμα ήταν «μια απίστευτη και άκρως απόρρητη Ψυχολογική Επιχείρηση (PsyOps), που χρησιμοποιούσε τεχνικές ‘σιωπηλών ήχων’». Χρησιμοποιώντας έναν απλό μεταδότη FM η αμερικανική ψιονική ομάδα κατάφερε, εκπέμποντας θρησκευτική και πατριωτική μουσική, να προκαλέσει σύγχυση στη μετάδοση των στρατιωτικών διαταγών των Ιρακινών!

Στις 17 Απριλίου του 1995 ο Πρόεδρος Κλίντον έδωσε την εντολή (Executive Order αρ. 1995-4-17) να δημοσιοποιηθούν τα προγράμματα έρευνας των παραψυχολογικών ή Ψ (Psi) φαινομένων, που έλαβαν χώρα στο SRI (Stanford Research Institute) από τις αρχές της δεκαετίας του 1970. Στις 270 σελίδες της αναφοράς, που δημοσιοποιήθηκε τον Ιούλιο του 1995 (η τελική αναφορά δημοσιεύτηκε στις 28/11/1995), αποκαλύφθηκε ότι τα προγράμματα αυτά είχαν την συγκάλυψη και την υποστήριξη της CIA και αποσκοπούσαν κυρίως στην «ψυχική κατασκοπεία». Έγινε δημοσίως γνωστό ότι τα προγράμματα αυτά είχαν μια σειρά από εξωτικά ονόματα, όπως grill flame, center lane, sunstreak και star gate, τα οποία παραπλανούσαν τους ανίδεους Αμερικανούς, που δεν υποψιάζονταν ότι επρόκειτο για έρευνες φαινομένων Ψ.

Ίσως σε ορισμένους αναγνώστες όλα αυτά να ηχούν κάπως υπερβολικά, ωστόσο κάτω από το πρίσμα της εποχής μας, όπου η εξέλιξη στον τομέα των ψυχοτρονικών τεχνικών και συσκευών έχει προχωρήσει σημαντικά, η υποψία ότι πιθανόν διεξάγεται ήδη ένας παγκόσμιος ψιονικός και παραψυχολογικός πόλεμος ενδεχομένως να μην απέχει και πολύ από την αλήθεια. Τα πεδία αυτού του ακήρυχτου πολέμου είναι αόρατα και το σημαντικότερο έπαθλο του νικητή είναι ο έλεγχος της ψυχικής διάθεσης των ανθρώπων. Μόνον οι ψυχικά ευαίσθητοι άνθρωποι μπορούν να αντιληφθούν μια ψιονική επίθεση και ν’ αντιδράσουν. Υπάρχουν κι εκείνοι που έχουν επίγνωση του κινδύνου και προστατεύονται είτε με ψιονικά αντίμετρα είτε βελτιώνοντας το ενεργειακό τους πεδίο. Οι υπόλοιποι όμως είναι ψιονικά απροστάτευτοι κι από ένστικτο καταφεύγουν συχνά σε μεταφυσικές μεθόδους προστασίας.

Παρά την εκπληκτική πρόοδο της επιστήμης και της τεχνολογίας γνωρίζουμε ακόμη πολύ λίγα για τις δυνάμεις και τις δυνατότητες, που φωλιάζουν μέσα στη νευρωνική «ζούγκλα» του εγκεφάλου μας. Σιγά-σιγά όμως, με τη βοήθεια της επιστημονικής, τεχνολογικής, αλλά και πνευματικής εξέλιξης, τα μυστικά του εγκεφάλου μας ξεκλειδώνονται κι έτσι πολλά «μυστηριώδη» ψυχικά φαινόμενα αρχίζουν σταδιακά να εξηγούνται. Εντούτοις κανείς ακόμη δεν είναι σε θέση να δώσει μια σαφή απάντηση τι είναι φαινόμενο Ψ, όπως ακριβώς τον 19ο αιώνα κανείς δεν ήξερε ν’ απαντήσει τι ακριβώς ήταν το φαινόμενο του ηλεκτρισμού. Το μυστήριο των φαινομένων Ψ θα μας συνοδεύει για καιρό ακόμη και όλο αυτό το διάστημα οι ψιονικοί θα περιβάλλονται πάντα από ένα πέπλο αποκρυφισμού και μαγείας. Όταν το μυστήριο λυθεί θα χαρακτηριστούν απλά ως «πολεμιστές μη-όρατων πεδίων»...

Read More

Πραγματικοί άνθρωποι που μεταμορφώθηκαν σε ζώα!

Ποιος από εμάς δεν έχει ονειρευτεί μερικές φορές να μπορεί να μεταμορφωθεί σ’ ένα ζώο; Λοιπόν μερικές φορές αυτό ίσως γίνεται εν μέρει πραγματικότητα. Κάποιοι άνθρωποι μπορεί να μην μεταμορφώνονται κυριολεκτικά σε ζώα αλλά έχουν πολλά χαρακτηριστικά τους. Για παράδειγμα ποιος δεν θα ήθελε να μπορεί να τρέχει όπως μια τσίτα ή να πηδά ψηλά όπως ένα βάτραχος ή ακόμη και να αναπνέει κάτω από το νερό όπως τα ψάρια; 

Όπως δείχνει το βίντεο συχνά αυτές οι «υπερδυνάμεις» έρχονται με κάποιο κόστος για τους ανθρώπους αυτούς που αποφάσισαν να ακολουθήσουν αυτόν δρόμο. Δείτε στο βίντεο πραγματικούς ανθρώπους που μεταμορφώθηκαν σε ζώα:

Read More

Η υπόγεια πόλη που ζουν 2.000 άνθρωποι

Στην απομακρυσμένη έρημο της Νότιας Αυστραλίας εκεί που οι θερμοκρασίες φτάνουν ακόμα και τους 50 βαθμούς Κελσίου, 846 χιλιόμετρα από την Αδελάιδα της Αυστραλίας βρίσκεται η Coober Pedy, η μοναδική υπόγεια πόλη του κόσμου…

Με πληθυσμό που δεν ξεπερνά τους 2.000 κατοίκους η πόλη που το όνομά της στην γλώσσα των ιθαγενών σημαίνει «λευκός άνθρωπος μέσα στην τρύπα» είναι γνωστή ως η πρωτεύουσα του Οπαλίου, ενός πολύτιμου λίθου που αποτελεί πόλο έλξης για χιλιάδες τουρίστες. Εκτός από το οπάλιο η Coober Pedy είναι μοναδική υπόγεια πόλη στον κόσμο. Μέσα στις στοές υπάρχουν σπίτια, εκκλησία, εστιατόριο ακόμα και ξενοδοχείο.
Γνωστά ως «πιρόγες», τα σπίτια εκτός από φυσικό κλιματισμό δεν έχουν να ζηλέψουν τίποτα από τις κανονικές κατοικίες που βρίσκονται στην επιφάνεια της γης.

Χαρακτηριστικά του Coober Pedy: Μια μεγάλη μερίδα των μόνιμων κατοίκων είναι.. Έλληνες! Κινηματογραφικές ταινίες όπως το Pitch Black, Queen of the Desert, Κόκκινος Πλανήτης και Opal Dream έχουν γυριστεί εκεί..

Read More

Το νησί που αν πατήσεις το πόδι σου θα χάσεις αμέσως τη ζωή σου

Μια φυλή ζει απομονωμένη από τον κόσμο εδώ και χιλιάδες χρόνια και είναι διατεθειμένη να κάνει τα πάντα για να συνεχίσει στο ίδιο μοτίβο.

Κατοικεί σε ένα νησάκι της συστάδας των Άνταμαν στον Κόλπο της Βεγγάλης και το μόνο που θέλει από όλους εμάς είναι να την αφήσουμε στην προϊστορική της ησυχία.

Όποιος δεν σεβαστεί την επιθυμία των κατοίκων, θα γνωρίσει τη μήνη τους. Και μη γελιέστε από τα δόρατα, τα βέλη και τις πέτρες, οι Σεντινελέζοι είναι ιδιαιτέρως αποτελεσματικοί στην απώθηση των εισβολέων.

Όποιος πάτησε εξάλλου στο νησί τους, το Βόρειο Σέντινελ, δεν γύρισε ζωντανός να μας πει πώς ήταν. Κι έτσι, παρά τους δορυφόρους, τη σύγχρονη τεχνολογία και τις απόπειρες του ινδικού κράτους να μάθουμε δυο πράγματα γι’ αυτούς, η ζωή τους αποτελεί σωστό μυστήριο. Κι αυτό γιατί έτσι το θέλησαν οι Σεντινελέζοι!

Λένε πως είναι μερικές εκατοντάδες κυνηγοί και τροφοσυλλέκτες που ζουν όπως και οι πρόγονοί τους μερικές δεκάδες χιλιάδες χρόνια πρωτύτερα, παραμένοντας καθηλωμένοι στη Λίθινη Εποχή. Λένε πως έχουν δική τους γλώσσα και άλλα ήθη κι έθιμα από τις λοιπές φυλές των Άνταμαν, αν και αυτές είναι εικασίες, περισσότερο ή λιγότερο ασφαλείς υποθέσεις κοντολογίς, αφού ακόμα και η ινδική κυβέρνηση το πήρε απόφαση κάποια στιγμή και τους άφησε στην ησυχία τους. Άλλωστε κι αυτό το «Σεντινελέζοι» είναι ένα όνομα για όλους εμάς, μιας και αγνοούμε πώς αποκαλούν οι ίδιοι τη φυλή τους.

Επικίνδυνους, πολεμοχαρείς και αιμοβόρους τους λένε όλοι οι απέξω, αν και είναι μάλλον απίθανο να εισβάλουν εκείνοι σε κάναν γείτονα. Εκείνοι δεν θέλουν απλώς επαφές με κανέναν, ούτε επίσημους αξιωματούχους, ούτε γειτονικές φυλές, ούτε ψαράδες και εμπόρους, ούτε επισκέπτες και τουρίστες.



Κάθε καταγεγραμμένο μάλιστα συναπάντημα με τους Σεντινελέζους διολίσθησε στην τραγωδία, μετρώντας θύματα και από τις δύο πλευρές, κι έτσι σήμερα η Ινδία έχει απαγορεύσει επισήμως κάθε σουλατσάρισμα στο Βόρειο Σέντινελ, επιβάλλοντας σωστό ναυτικό αποκλεισμό στα τρία μίλια από τις ακτές του, αφού κάθε επαφή ντόπιων και ξένων είναι κάτι παραπάνω από σίγουρο πως θα καταλήξει σε σύγκρουση.

Ακόμα και μετά το τσουνάμι του Ινδικού Ωκεανού το 2004 που έπληξε και το δικό τους νησί, οι ντόπιοι ξεκαθάρισαν με τα τόξα και τα δόρατά τους στα ελικόπτερα και τα καράβια πως δεν ήθελαν τις διασωστικές αποστολές και τις φιλανθρωπικές δράσεις των ξένων. Γι’ αυτό και οι υπόλοιπες χώρες έχουν σπεύσει να εκδώσουν ταξιδιωτικές οδηγίες για το Βόρειο Σέντινελ, χαρακτηρίζοντάς το «άβατο για τους τουρίστες», «πιο επικίνδυνο μέρος του πλανήτη» και τέτοια υπέροχα.

Οι Σεντινελέζοι δεν γνωρίζουν άλλωστε από φίλους ή εχθρούς, όποιος πατήσει το πόδι του στο νησί τους, εσκεμμένα ή κατά λάθος, θα έχει την ίδια μοίρα, όποιες κι αν είναι οι προθέσεις του.

Παρά τις επίμονες όμως προσπάθειές τους να κρατήσουν τον πολιτισμό και την ιστορία τους μυστικά αφανέρωτα στους έξω, κάποια πράγματα είναι γνωστά για τον πλέον απομονωμένο πληθυσμό της υφηλίου, μια χούφτα ανθρώπων που συνεχίζουν να ζουν πεισματικά με τον δικό τους τρόπο στην ινδική επαρχία των Νήσων Άνταμαν και Νικομπάρ…

Πού ζουν οι Σεντινελέζοι



Σε έναν παρθένο τροπικό παράδεισο που κόβει την ανάσα! Το Βόρειο Σέντινελ του Ινδικού Ωκεανού περικυκλώνεται από κρυστάλλινα ζαφειρένια νερά και έναν υποθαλάσσιο δακτύλιο κοραλλιογενών υφάλων. Το νησάκι καλύπτεται από πυκνή τροπική βλάστηση (μαγκρόβια δάση), η οποία σταματά μόνο στις κατάλευκες παραλίες.

Ο μικρός αυτός παράδεισος κρύβει ωστόσο πολλά μυστήρια εντός του, λες και η πυκνή βλάστηση είναι επίτηδες εκεί. Διοικητικά ανήκει στην περιοχή του Νότιου Άνταμαν, ινδικής δικαιοδοσίας, αν και το ινδικό κράτος έχει σεβαστεί εδώ και χρόνια την επιθυμία τους να παραμείνουν ανέγγιχτοι και δεν τους ενοχλεί πια, παρακολουθώντας διακριτικά κάποιες φορές τα τεκταινόμενα από απόσταση ασφαλείας.

Το Βόρειο Σέντινελ βρίσκεται 36 χιλιόμετρα δυτικά του Νότιου Άνταμαν και απέχει 50 χιλιόμετρα από το Πορτ Μπλερ και καμιά 60αριά από το Νότιο Σέντινελ. Η έκτασή του κυμαίνεται στα 60 τετραγωνικά χιλιόμετρα και δεν έχει μάλιστα φυσικά λιμάνια, κάτι που διευκολύνει την απομόνωση των ντόπιων.

Αν και αυτό είναι μόνο η αρχή…

Οι πρώτες τραγικές επαφές



Οι γηγενείς φυλές των Νήσων Άνταμαν γνώριζαν για την ύπαρξη του Βόρειου Σέντινελ και είχαν μάλιστα και ξεχωριστό όνομα για το νησάκι. Διατηρούν φυσικά αρκετές πολιτισμικές συγγένειες με τους Σεντινελέζους, καθώς στις τόσες χιλιάδες χρόνια κάποιες επαφές υπήρξαν αναγκαστικά. Δεν ήταν ποτέ καλοδεχούμενες, υπήρξαν όμως.

Μια φυλή που κουβάλησαν μάλιστα οι Άγγλοι στα Άνταμαν κατά τον 19ο αιώνα προσπάθησε να αναπτύξει σχέσεις μαζί τους, τα παράτησαν όμως γιατί δεν καταλάβαιναν τη γλώσσα τους την ώρα που δέχονταν τις επιθέσεις των εξαγριωμένων Σεντινελέζων.

Ξέρουμε επίσης πως στον 11ο αιώνα ένας ισχυρός βασιλιάς των Ταμίλ κατέκτησε τις νήσους Άνταμαν και Νικομπάρ, για να τους χρησιμοποιήσει ως στρατηγικό ορμητήριο στις επιθέσεις του κατά της βουδιστικής αυτοκρατορίας της Σουμάτρας στην Ινδονησία, και πάλι όμως τους άφησε στην ησυχία τους.

Τα Άνταμαν λειτούργησαν επίσης ως προσωρινή ναυτική βάση για τα πολεμικά πλοία της Αυτοκρατορίας των Μαράθα κατά τον 17ο αιώνα. Από τότε συνδέθηκαν εξάλλου τα νησάκια με την Ινδία, αν και όλοι αυτοί φρόντισαν να κρατηθούν διακριτικά μακριά από τους εχθρικούς Σεντινελέζους.



Κάτι που δεν έκαναν οι Βρετανοί φυσικά, όταν και θα άρχιζαν οι πρώτες περιπέτειες με τους λευκούς. Ήταν ερευνητικό σκάφος της Εταιρίας Ανατολικών Ινδιών που πέρασε από τα ανοιχτά του Βόρειου Σέντινελ το 1771 και παρατήσε «μια πληθώρα φωτών». Είδαν βέβαια τους κατοίκους στην ακτή με τα δόρατα και τα τόξα την επομένη το πρωί, κι έτσι έβαλαν πλώρη για αλλού.

Η πρώτη πραγματική επαφή Βρετανών και Σεντινελέζων δεν θα γινόταν πριν από το 1880. Εντωμεταξύ, στα τέλη του 1867 ένα ινδικό εμπορικό, το «Νινευή», ναυάγησε σε έναν ύφαλο κοντά στις ακτές του Βόρειου Σέντινελ. Οι 106 επιζώντες βγήκαν στις ακτές και για μέρες απέκρουαν τις επιθέσεις των γηγενών, μέχρι να σωθούν μερικές δεκάδες νοματαίοι από πλοίο του βρετανικού Βασιλικού Ναυτικού.


Μερικά χρόνια αργότερα, τον Ιανουάριο του 1880, ένας κυβερνήτης της Εταιρίας Ανατολικών Ινδιών, κάποιος Μορίς Πόρτμαν, αποβιβάστηκε με το πλήρωμά του στις ακτές του Βόρειου Σέντινελ για να αναπτύξει επαφές με τους ντόπιους. Η αποστολή βρήκε ένα δίκτυο περασμάτων στη ζούγκλα και μια χούφτα από εγκαταλειμμένα χωριά. Λίγες μέρες αργότερα, έπιασαν έξι Σεντινελέζους, ένα ζευγάρι ηλικιωμένων και τέσσερα παιδιά, και τα απήγαγαν, κατά τη συνήθη τακτική τους αναφορικά με τις «πρωτόγονες» φυλές: άρπαζαν μερικά μέλη, τους φέρονταν καλά και τους έδιναν δώρα, πριν τους επιστρέψουν στη φυλή ελπίζοντας να συσφίξουν τις σχέσεις τους.

Τους πήγαν λοιπόν στο γειτονικό Πορτ Μπλερ, όπου όπως γράφει ο αποικιοκρατικός διοικητής «αρρώστησαν αμέσως και ο γέρος και η γυναίκα του πέθαναν, οπότε τα τέσσερα παιδιά επέστρεψαν στο σπίτι τους με ποσότητες δώρων». Ο Πόρτμαν γύρισε στο μυστηριώδες νησί τον Αύγουστο του 1883, όπως έκανε και το 1885 και το 1887, αν και δεν είδε άλλους γηγενείς, μιας και εκείνοι αποσύρονταν κάθε φορά στα ενδότερα.




Οι Βρετανοί σταμάτησαν λοιπόν να προσπαθούν και έστρεψαν την προσοχή τους στις σαφώς πιο φιλικές φυλές των άλλων Άνταμαν. Τη σκυτάλη πήραν αργότερα οι Ινδοί, στέλνοντας εξερευνητικές αποστολές με ρητές εντολές για δημιουργία σχέσεων με τους αυτόχθονες, χωρίς επιτυχία όμως.

Από το 1967 μάλιστα και μετά, η ινδική κυβέρνηση έστελνε σχεδόν κάθε χρόνο ένα πλοίο με δώρα και ελπίδες, αλλά και ισχυρή ένοπλη συνοδεία, αν και κάθε φορά το αποτέλεσμα ήταν το ίδιο: οι ντόπιοι αποσύρονταν γοργά στην ενδοχώρα και καμία πραγματική επαφή δεν έλαβε ποτέ χώρα.

Το Ινδικό Ναυτικό το προσπάθησε πάντως πολύ, με δεκάδες αποστολές που αγκυροβολούσαν στα ανοιχτά και άφηναν δώρα και προμήθειες για τους αυτόχθονες. Σύμφωνα με τις περιγραφές τους, καλοδέχονταν τα καλούδια, διατηρώντας πάντως την ίδια εχθρική διάθεση. Η πιο αποτυχημένη αποστολή στο νησί έγινε στις αρχές του 1974, όταν ένα συνεργείο του National Geographic, με ισχυρή αστυνομική προστασία, θέλησε να αποβιβαστεί στις ακτές για να τραβήξει μερικά πλάνα και, γιατί όχι, να τα πουν και λίγο με τους ντόπιους.

Το σκάφος το υποδέχτηκαν οι αυτόχθονες με καταιγισμό από βέλη, αναγκάζοντας τους ανθρωπολόγους να φύγουν άρον-άρον, όχι βέβαια προτού αφήσουν σε άλλη πλευρά του νησιού τα δώρα που είχαν φέρει για τους Σεντινελέζους: ένα πλαστικό αυτοκινητάκι, μερικές καρύδες, ένα ζωντανό γουρούνι, μια κούκλα και μια κατσαρόλα.





Το συνεργείο περίμενε στα ανοιχτά για να δει τι θα γίνει. Οι γηγενείς βγήκαν ξαφνικά από τη ζούγκλα και στη νέα ομοβροντία από βέλη τραυματίστηκε στον μηρό ο διευθυντής της αποστολής. Οι ντόπιοι γελούσαν με καμάρι την ώρα που κάποιοι άλλοι έσφαξαν και έθαψαν το γουρούνι και την κούκλα. Πήραν πάντως μαζί τους τις καρύδες και την κατσαρόλα.

Το 1975, ο βασιλιάς Λεοπόλδος Γ’ του Βελγίου αγκυροβόλησε στα ανοιχτά του Βόρειου Σέντινελ, στο πλαίσιο της κρουαζιέρας του στα Άνταμαν, τον συμβούλευσαν ωστόσο να μην πατήσει πόδι στις ακτές.

Έκτοτε, τόσο το 1977 όσο και το 1981, δύο εμπορικά πλοία ναυάγησαν στις ακτές του και οι διασωστικές αποστολές βρήκαν μερικές μέρες αργότερα μόνο τα γυμνά σκαριά τους. Λίγο αργότερα, ένα τρίτο πλοίο εξόκειλε λίγο έξω από τις ακτές και ο καπετάνιος ειδοποίησε μέσω ασυρμάτου για επείγουσα παροχή όπλων, μιας και έβλεπε στις ακτές τους Σεντινελέζους να φτιάχνουν σχεδίες με σκοπό να επιτεθούν!

Η καταιγίδα δεν επέτρεψε την παροχή συνδρομής, την ίδια ώρα ωστόσο η θαλασσοταραχή εμπόδισε και τους ντόπιους να τους προσεγγίσουν. Το πλήρωμα σώθηκε μια βδομάδα αργότερα από ελικόπτερο μιας ινδικής πετρελαϊκής.



Το 1980, μια ομάδα ανθρωπολόγων πήραν μερικούς κατοίκους από τα γειτονικά νησιά και αποβιβάστηκαν, πάντα με ένοπλη συνοδεία, στο Βόρειο Σέντινελ μπας και αναγνωρίσουν οι γείτονες καμιά λέξη της γλώσσας των Σεντινελέζων. Στις σύντομες και ιδιαιτέρως εχθρικές ανταλλαγές, κανείς δεν κατάλαβε έστω και μία λέξη από την ντοπιολαλιά του Βόρειου Σέντινελ.

Ένας ινδός ανθρωπολόγος πάντως, διευθυντής του Ανθρωπολογικού Ινστιτούτου της Ινδίας, είπε πως αυτός και οι συνεργάτες του έκαναν μια ειρηνική επαφή με τους Σεντινελέζους τον Ιανουάριο του 1991, αν και αυτή θα ήταν μια από τις τελευταίες απόπειρες της Ινδίας να μάθει τα ήθη και τα έθιμά τους. Κάθε επαφή Ινδών και Σεντινελέζων σταμάτησε επισήμως το 1997, καθώς μέχρι τότε οι απόπειρες είχαν κριθεί ολότελα αποτυχημένες.

Όπως μας λένε πάντως οι ινδικές αναφορές, από τις αρχές της δεκαετίας του 1990 οι ντόπιοι επέτρεπαν στις αποστολές να προσεγγίσουν στις ακτές και κάποιες φορές τους χαιρετούσαν κιόλας άοπλοι. Λίγα λεπτά μετά ωστόσο, όσο το σκάφος έκανε να πλησιάσει κι άλλο, οι γηγενείς τους προειδοποιούσαν με χειρονομίες και βέλη που εκτόξευαν στις βάρκες, χωρίς αιχμές όμως.

Οι Σεντινελέζοι επιβίωσαν από το καταστροφικό τσουνάμι του Ινδικού Ωκεανού το 2004, το οποίο έπληξε το νησί τους και το ανασήκωσε μάλιστα αρκετά μέτρα. Τρεις μέρες μετά τον σεισμό, ένα διασωστικό ινδικό ελικόπτερο πέταξε στο νησί για να επιθεωρήσει την κατάσταση, το υποδέχτηκαν όμως οι Σεντινελέζοι με βέλη και πέτρες.

Τελευταία τραγική επαφή, τον Ιανουάριο του 2006, όταν δύο ψαράδες παρασύρθηκαν από τα ορμητικά νερά και βγήκαν στις ακτές του Βόρειου Σέντινελ, όπου κατακρεουργήθηκαν κυριολεκτικά από τους γηγενείς. Το ελικόπτερο της Ινδικής Ακτοφυλακής που πήγε να περισυλλέξει τις σορούς δεν κατάφερε να προσγειωθεί, καθώς το υποδέχτηκαν ξανά με τα φαρμακερά τους βέλη.

Πώς ζουν



Σχετικά κοντόσωμοι, με σκούρο δέρμα και αφρικανικά χαρακτηριστικά, οι Σεντινελέζοι μοιάζουν με τους άλλους πληθυσμούς των Άνταμαν, αν και ο πολιτισμός τους παραμένει εντελώς άγνωστος. Οι ανθρωπολόγοι θεωρούν πως είναι κοινωνίες τροφοσυλλεκτών, κυνηγών και ψαράδων και δεν έχουν εξελιχθεί σε επίπεδο υλικού πολιτισμού από τη Λίθινη Εποχή.

Ούτε αποδείξεις για καλλιέργειες έχουμε ούτε και για δικά τους μεταλλικά αντικείμενα. Χρησιμοποιούν πάντως με εφευρετικό τρόπο τα πράγματα που ξεβράζονται στις ακτές τους ή αρπάζουν από ναυάγια, ενσωματώνοντας συνήθως τον σίδηρο στην καθημερινότητά τους και βελτιώνοντας τα όπλα τους, το δόρυ και το τόξο. Τα βέλη τους είναι μάλιστα τριών τύπων, ένα για ψάρεμα, ένα για κυνήγι και ένα για πόλεμο.

Παρά τις φιλότιμες προσπάθειες των Ινδών, ο αριθμός τους αποτελεί ζητούμενο. Οι επίσημες καταγραφές κάνουν λόγο από 50-400 νοματαίους, καθώς όλες οι απόπειρες απογραφής τους γίνονται αναγκαστικά από πολύ μακριά. Στην απογραφή του 2011, για παράδειγμα, μέτρησαν 15 ανθρώπους που κατέβηκαν ως την ακροθαλασσιά!

Παρά το γεγονός ότι είναι τυπικά ινδικό έδαφος, οι Σεντινελέζοι ζουν ελεύθεροι και ωραίοι με τον τρόπο που έχουν επιλέξει. Όπως λέει εξάλλου το ινδικό κράτος, λειτουργούν ανεξάρτητα και αυτόνομα, καθώς έχουν αναγκάσει ακόμα και τους «κηδεμόνες» τους να περιπολούν στα ανοιχτά του Βόρειου Σέντινελ για να αποτρέψουν κάθε επικοινωνία ξένου με δαύτους…

Read More

Πριν η Ανταρκτική καλυφθεί από πάγους, κάποιος την χαρτογράφησε με απόλυτη ακρίβεια...

Πριν από 35 εκατομμύρια χρόνια εμφανίστηκαν οι πάγοι στην Ανταρκτική σύμφωνα με τους ειδικούς. Με κάποιο τρόπο όμως, υπάρχουν πολλοί αρχαίοι χάρτες που δείχνουν την Ανταρκτική χωρίς πάγους. Πώς είναι δυνατόν;

Πιστεύετε ότι η ιστορία, όπως τη διδαχτηκαμε στο σχολείο, είναι ατελής;

Τι θα λέγατε αν σας πουν ότι υπάρχουν αμέτρητες ανακαλύψεις που έχουν γίνει σε ολόκληρο τον πλανήτη που δείχνουν ότι υπάρχουν πολλά αινίγματα στην ιστορία που οι ακαδημαϊκοί δεν μπορούν να καταλάβουν.

Μεταξύ των πολυάριθμων ανακαλύψεων που προκαλούν τη σύγχρονη ιστορία είναι ένα σύνολο από αρχαία γραφήματα που αποκαλύπτουν ένα μακρύ μυστικό.

Πότε ήταν η Ανταρκτική χωρίς πάγο; Σύμφωνα με τους ειδικούς, ο πάγος στην Ανταρκτική «εμφανίστηκε ξαφνικά» πριν από περίπου 35 εκατομμύρια χρόνια . Πριν από εκατό εκατομμύρια χρόνια, η ήπειρος παρέμεινε απαλλαγμένη από τον πάγο.

Αλλά αν εμφανιστεί πάγος στην ηπειρωτική Ανταρκτική τόσο πολύ καιρό πριν, ποιος στη Γη θα μπορούσε να έχει δημιουργήσει διαγράμματα που απεικονίζουν την ήπειρο χωρίς πάγο;

Ακόμη και μετά την μετακίνηση της Ανταρκτικής στην σημερινή της θέση, η παγωμένη ήπειρος παρέμεινε ένας υποτροπικός παράδεισος, αλλά στη συνέχεια μυστηριωδώς, περίπου 35,5 εκατομμύρια χρόνια πριν, ο πάγος κάλυψε την ήπειρο σε περίπου 100.000 χρόνια. Οι ειδικοί συμφωνούν ότι πρόκειται για «ολονύκτια βάρδια» από γεωλογικούς όρους.

Με τα 14,0 εκατομμύρια τετραγωνικά χιλιόμετρα, η Ανταρκτική είναι η πέμπτη μεγαλύτερη ηπειρωτική χώρα στον πλανήτη μας και με άλλα λόγια είναι διπλάσια από την Αυστραλία.

Η ύπαρξη αμέτρητων χαρτών, όπως ο περίφημος χάρτης Piri Reis, θεωρείται από πολλούς ως απόδειξη ότι οι πρόγονοί μας γνώριζαν το ακριβές σχήμα του πλανήτη, το μέγεθός του και ήταν αρκετά περίπλοκοι για να χρησιμοποιήσουν τη σφαιρική τριγωνομετρία και ακριβείς και περίπλοκους μαθηματικούς υπολογισμούς Στο μακρινό παρελθόν, πριν από χιλιάδες χρόνια, ίσως δε δεκάδες χιλιάδες χρόνια πριν – ένας άγνωστος πολιτισμός στον πλανήτη μας ανέλαβε ένα μαζικό, παγκόσμιας κλίμακας σχέδιο χαρτογράφησης του πλανήτη όπως κάνουμε στη σύγχρονη εποχή.

Ο χάρτης Piri Reis δείχνει κάτι που δεν θα έπρεπε να ήταν εφικτό για έναν χάρτη στα 1500’s. Ο χάρτης αποτελείται από τον Τούρκο ναύαρχο Piri Reis και απεικονίζει την Ανταρκτική που ανακαλύφθηκε μόνο μεταξύ 1818-1820, χωρίς πάγους.

Αν λοιπόν η Ανταρκτική ανακαλυφθήκε μεταξύ του 1818 και του 1820, πώς στη Γη έχουμε έναν χάρτη που χρονολογείται από το 1500, απεικονίζοντας την Ανταρκτική χωρίς πάγο;


Ο ΣΥΓΓΡΑΦΕΑΣ GRAHAM HANCOCK ΕΞΗΓΗΣΕ ΤΟΝ ΧΑΡΤΗ ΤΕΛΕΙΑ ΟΤΑΝ ΕΓΡΑΨΕ ΟΤΙ ΕΜΦΑΝΙΖΕΙ ΠΡΟΗΓΜΕΝΑ ΜΑΘΗΜΑΤΙΚΑ ΣΤΗΝ ΠΡΟΒΟΛΗ ΤΟΥ ΚΑΙ ΕΝΣΩΜΑΤΩΝΕΙ ΕΞΑΙΡΕΤΙΚΑ ΑΚΡΙΒΗ ΣΧΕΤΙΚΑ ΜΗΚΗ. Ο ΙΔΙΟΣ Ο ΧΑΡΤΗΣ ΠΕΡΙΛΑΜΒΑΝΕΙ ΠΟΛΛΑ ΧΑΡΑΚΤΗΡΙΣΤΙΚΑ ΠΟΥ ΔΕΝ ΘΑ ΕΠΡΕΠΕ ΝΑ ΥΠΗΡΧΑΝ ΣΤΗ ΔΕΚΑΕΤΙΑ ΤΟΥ 1500.

ΑΛΛΑ ΔΕΝ ΗΤΑΝ Ο ΝΑΥΑΡΧΟΣ PIRI REIS ΠΟΥ ΧΑΡΤΟΓΡΑΦΗΣΕ ΤΗΝ ΑΝΤΑΡΚΤΙΚΗ. ΣΤΗΝ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑ, Ο ΤΟΥΡΚΟΣ ΝΑΥΑΡΧΟΣ ΕΞΗΓΗΣΕ ΣΤΑ ΚΕΙΜΕΝΑ ΠΟΥ ΓΡΑΦΟΝΤΑΙ ΣΤΟ ΧΑΡΤΗ ΤΟΥ ΠΩΣ ΤΟ ΠΑΡΗΓΑΓΕ. ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΑ ΚΕΙΜΕΝΑ, Ο ΧΑΡΤΗΣ PIRI REIS ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΔΙΚΟ ΤΟΥ ΕΡΓΟ, ΑΛΛΑ ΜΙΑ ΣΥΝΘΕΣΗ ΠΕΡΙΠΟΥ 20 ΠΑΛΑΙΟΤΕΡΩΝ ΧΑΡΤΩΝ. ΤΟ ΜΟΝΟ ΠΡΑΓΜΑ ΠΟΥ ΕΚΑΝΕ Ο PIRI REIS ΗΤΑΝ ΝΑ ΤΑ ΣΥΝΘΕΣΕΙ ΜΑΖΙ.

Αυτοί οι αρχαίοι «πηγαίοι» χάρτες που χρησιμοποιούσε ο Piri Reis έχουν χαθεί από τότε.

Αξίζει να σημειωθεί ότι ο Charles Hapgood άρχισε να μελετά τον χάρτη Piri Reis στα μέσα του 20ου αιώνα και δημοσίευσε το βιβλίο Χάρτες των βασιλέων της αρχαίας θάλασσας το 1966. Ο Hapgood ισχυρίζεται ότι αυτός και άλλοι χάρτες υποστηρίζουν μια θεωρία της παγκόσμιας εξερεύνησης από έναν προ- Κλασικό, άγνωστο πολιτισμό. Υποστηρίζει αυτό με μια ανάλυση των μαθηματικών των αρχαίων χαρτών και της ακρίβειάς τους, η οποία λέει ότι ξεπέρασε τα όργανα που ήταν διαθέσιμα τη στιγμή της σύνταξης του χάρτη. Ο Hapgood ισχυρίστηκε ότι λόγω του χάρτη που συγκεντρώθηκε από εξαρτήματα, το τμήμα της Καραϊβικής περιστράφηκε σχεδόν 90χ από την κορυφή της Νότιας Αμερικής. Αυτός αποδίδει αυτό είτε σε αντιγραφή από μια πολική προβολή είτε στην τοποθέτηση του διαθέσιμου χώρου με την άρθρωση του χάρτη σε εκείνη την τοποθεσία και δίνοντάς του ένα «εναλλακτικό βορρά», εκ των οποίων άλλα παραδείγματα είναι γνωστά στους χάρτες της εποχής.

Κάποιοι θα έλεγαν, Ναι … είναι απλά μια σύμπτωση, ίσως δεν είναι καν η Ανταρκτική. Αυτός είναι ένας καλός λόγος, αλλά γιατί υπάρχει τότε ο χάρτης Hadji Ahmed ; Αυτό το αρχαίο διάγραμμα δημιουργήθηκε το 1559, παρουσιάζει απίστευτα ακριβείς οριοθετήσεις της δυτικής ακτής της Βόρειας Αμερικής και της Ανταρκτικής . Αυτό που είναι ακόμη πιο απίστευτο είναι το γεγονός ότι αυτός ο αρχαίος χάρτης δείχνει μια γέφυρα που συνδέει τη Σιβηρία και την Αλάσκα, υποδεικνύοντας ότι προέρχεται από μια εποχή που η γέφυρα ήταν ακόμα παρούσα.

Λοιπόν, ο χάρτης Χατζή Αχμέτ θα μπορούσαν επίσης να έχουν παρερμηνευθεί. Εντάξει, θα πάω κι εγώ με αυτό, αλλά τι γίνεται με το χάρτη Buache;

Ο χάρτης Bauche δημιουργήθηκε από Γάλλο γεωγράφο με το όνομα Philippe Buache de la Neuville. Ο χάρτης Buache έχει δύο εκδόσεις.

Ένα από τα γραφήματα πιστεύεται ότι απεικονίζει με ακρίβεια τις παγωμένες ακτές της Ανταρκτικής, ενώ το άλλο γράφημα δεν κάνει καμία αναφορά στην ήπειρο.

Πολλοί δείχνουν ότι ο Buache αγνοούσε την ύπαρξη του Icy Continent και ότι οι απεικονίσεις του δεν ήταν παρά μια υπόθεση.

Αν οι παραπάνω χάρτες δεν είναι αρκετοί, έχουμε ένα άλλο γράφημα που δείχνει το ίδιο πράγμα. Ο χάρτης παγκόσμιας τέχνης Oronce Finé, που δημιουργήθηκε το 1534, είναι μια πρώιμη χορδή με διάγραμμα που εμφανίζει χαρακτηριστικά της Ανταρκτικής όταν η ήπειρος δεν καλύπτοταν από τον πάγο.

Before Antarctica was covered in Ice—someone mapped it with EXTREME precision.

Read More