Τα γλωσσολογικά λάθη που προδίδουν έναν ψεύτη

Σε κανέναν δεν αρέσει να παραπλανάται επειδή έπεσε θύμα ενός ψέματος. Γι' αυτό και είναι χρήσιμο να μπορούμε να διακρίνουμε το πότε κάποιος μας λέει ψέματα και πότε την αλήθεια.
Βέβαια, πρέπει πάντα να θυμόμαστε ότι τις περισσότερες φορές τα ψέματα που λένε οι άνθρωποι (και εσείς οι ίδιοι φυσικά!) είναι «αθώα», είναι μικρά ψέματα που δεν προκαλούν προβλήματα.

Και μπορεί να μην υπάρχει κάποιος σίγουρος τρόπος να ανιχνεύσουμε τα ψέματα που μας λένε, σίγουρα όμως υπάρχουν μερικές λεπτομέρειες που προδίδουν έναν ψεύτη.

Ο Noah Zandan, ιδρυτής και επικεφαλής της εταιρείας Qualified Communications, είναι ο εμπνευστής και ο παρουσιαστής του βίντεο που ακολουθεί και στο οποίο μας παρουσιάζει ορισμένα σημεία-κλειδιά στον γλωσσολογικό τρόπο έκφρασης ενός ατόμου, τα οποία μας βοηθούν να αποκρυπτογραφήσουμε αν αυτό το άτομο ψεύδεται ή όχι.

Για παράδειγμα:

Οι ψεύτες αποφεύγουν να αναφέρονται στους εαυτούς τους
Ποια φράση ακούγεται πιο λάθος; «Απολύτως κανένα πάρτι δεν έλαβε χώρα σε αυτό το σπίτι», ή «Δεν φιλοξένησα πάρτι σε αυτό το σπίτι»;
Αν συμφωνείτε ότι η τελευταία ακούγεται πιο ειλικρινής, έχετε δίκιο και αυτό οφείλεται στο ότι οι ψεύτες τείνουν να αποστασιοποιούνται από τις ψευδείς δηλώσεις τους και να μην αναφέρονται στο πρώτο πρόσωπο.

Οι ψεύτες τείνουν να εκφράζονται αρνητικά
Παρά το γεγονός ότι, από τη φύση τους, οι ψεύτες… ψεύδονται, αυτό δεν σημαίνει ότι πολύ συχνά δεν αισθάνονται ενοχές για τις παραπλανητικές ιστορίες τους. Σύμφωνα με τον Zandan, αυτό εξωτερικεύεται και με την γλωσσική τους κλίση προς την αρνητική διατύπωση.

Για παράδειγμα, ένα ψέμα μπορεί να είναι, «Συγγνώμη, το ηλίθιο το τηλέφωνό μου πέθανε από μπαταρία. Το Μισώ αυτό το πράγμα!», με τις λέξεις «ηλίθιο», «πέθανε» και «μισώ» να έχουν σαφώς αρνητική χροιά και να δείχνουν εκνευρισμό.

Χρησιμοποιούν απλούς όρους, αλλά με πολύπλοκη γλώσσα
Δεδομένου ότι οι εγκέφαλοί μας δυσκολεύονται να «χτίσουν» μεθοδικά ένα ψέμα, ο Zandan εξηγεί ότι οι ψεύτες τείνουν να εξηγούν τα γεγονότα της ψευδούς ιστορίας τους με απλούς όρους.

Ωστόσο, παρόλο που μπορεί να έχουν πρόβλημα να εισέλθουν σε βάθος στην ιστορία, θα προσθέσουν συχνά κάποια εντελώς περιττή λεπτομέρεια με περίπλοκη διατύπωση, για να αποσπάσουν την προσοχή του ακροατή από το «κενό» στο ψέμα τους.

Read More

Μεγάλη έρευνα για τα social media και την ψυχική μας υγεία

Καθημερινά μπαίνουμε όλοι μας στα αμέτρητα social media που έχουν δημιουργηθεί τα τελευταία χρόνια. Για να συνομιλήσουμε φίλους μας και γνωστούς μας, να ανταλλάξουμε σκέψεις, φωτογραφίες, μουσική… Είναι όλα τα social media το ίδιο όμως;

Όπως φαίνεται όχι. Βρετανοί επιστήμονες βρήκαν πως το κάθε μέσο κοινωνικής δικτύωσης έχει την δική του επίπτωση στον ψυχισμό μας.

Ποιο είναι λοιπόν το χειρότερο και ποιο το καλύτερο μέσο κοινωνικής δικτύωσης για την ψυχική μας υγεία;

Ερευνητές από τη Βασιλική Εταιρεία Δημόσιας Υγείας της Βρετανίας ζήτησαν από 1.479 νέους ηλικίας 14 έως 34 ετών να αξιολογήσουν τις συχνότερα χρησιμοποιούμενες πλατφόρμες κοινωνικής δικτύωσης για το ποιες έχουν τις πιο αρνητικές επιπτώσεις στην ψυχική κατάστασή τους.

Τα αποτελέσματα παρουσιάζουν ιδιαίτερο ενδιαφέρον.

Το Instagram παίρνει τη χειρότερη βαθμολογία ανάμεσα στα ηλεκτρονικά μέσα κοινωνικής δικτύωσης, ενώ το YouTube την καλύτερη, όσον αφορά την επίπτωση που έχουν στην ψυχική υγεία των νέων. Το Facebook βρίσκεται κάπου στη μέση. Περίπου το 90% των νέων -μεγαλύτερο ποσοστό από κάθε άλλη ηλικιακή ομάδα- είναι χρήστες των social media. Η έκθεση προειδοποιεί ότι «τα κοινωνικά μέσα μπορεί να τροφοδοτούν μια κρίση ψυχικής υγείας», παράλληλα όμως αναγνώρισε ότι μπορούν να λειτουργήσουν και με ωφέλιμο τρόπο.

Αξιολογώντας κάθε μέσο δικτύωσης με βάση 14 κριτήρια, οι νέοι ανέδειξαν το YouTube ως αυτό με τη θετικότερη επίπτωση στην ψυχική υγείας τους. Ακολουθεί δεύτερο το Twitter, τρίτο το Facebook, τέταρτο το Snapchat και τελευταίο το Instagram.

Η επικεφαλής της Βασιλικής Εταιρείας Δημόσιας Υγείας Σίρλεϊ Κράμερ επεσήμανε πως «είναι ενδιαφέρον ότι το Instragram και το Snapchat θεωρούνται τα χειρότερα για την ψυχική υγεία και ευεξία, καθώς και οι δύο πλατφόρμες δίνουν μεγάλη έμφαση στην εικόνα, πράγμα που φαίνεται πως ενισχύει τα αισθήματα ανεπάρκειας και άγχους στους νέους».

Read More

Τι είναι ο δευτερεύων πνιγμός και πως οδηγεί στον θάνατο ακόμα και μετά από 72 ώρες

Η περιπέτεια της υγείας ενός 5χρονου που λίγο έλειψε να χάσει τη ζωή του, πίνοντας νερό από πισίνα ξενοδοχείου μας «ταρακουνά» και πρέπει να μας γίνει μάθημα. Σύμφωνα με τις πληροφορίες κατανάλωσε νερό, κολυμπώντας, σε πισίνα ξενοδοχείου όπου παραθέριζε η οικογένεια του, στην πόλη του Ηρακλείου. Το αγοράκι μεταφέρθηκε άμεσα στο Βενιζέλειο και έπειτα στην ΜΕΘ Παίδων του ΠΑΓΝΗ, όπου και βρίσκεται διασωληνωμένο από τις 9 Ιουνίου.


Τι είναι ο δευτερεύων πνιγμός
Το εν λόγω περιστατικό είναι ξεκάθαρα δευτερεύων πνιγμός και αξίζει όλοι μας να εφιστήσουμε την προσοχή μας σε αυτό το συμβάν καθώς σύμφωνα με την Πανελλήνια Σχολή Ναυαγοσωστικής, είναι ένα από τα είδη πνιγμού κατά τον οποίο «σοβαρές αιμοδυναμικές και βιοχημικές διαταραχές λαμβάνουν χώρα, ικανές να οδηγήσουν στον θάνατο έως και 72 ώρες μετά το περιστατικό». Μπορεί να συμβεί είτε σε πισίνα είτε στην θάλασσα ή ακόμα και μέσα στην μπανιέρα, όταν μικρή ποσότητα εισπνεόμενου νερού δρα ως ερεθιστικός παράγοντας, προκαλώντας φλεγμονή και διαρροή υγρού στους πνεύμονες.

Eίναι ένα από τα είδη πνιγμού κατά τον οποίο σοβαρές αιμοδυναμικές και βιοχημικές διαταραχές λαμβάνουν χώρα, ικανές να οδηγήσουν στον θάνατο έως και 72 ώρες μετά το περιστατικό

Για να καταλάβετε το μέγεθος του προβλήματος και της τρομερής προσοχής που πρέπει να επιδείξει ένας γονιός, το U.S. Centers for Disease Control and Prevention αναφέρει στις στατιστικές του ότι για κάθε παιδί που πεθαίνει από τέτοιο πνιγμό, υπάρχουν 5 περιπτώσεις παιδιών που εισήχθησαν στην εντατική.

Τα συμπτώματα που πρέπει να μας ανησυχήσουν
Το κυριότερο σύμπτωμα είναι ο επίμονος βήχας. Στην περίπτωση που το παιδί έχει βήχα ακόμα και αφού έχουν περάσει ώρες από το περιστατικό, και ειδικά αν δείχνει σημάδια έντονης κόπωσης και δυσχέρεια στην αναπνοή, θα πρέπει να μεταφερθεί άμεσα στο νοσοκομείο. Επίσης αν εμφανίζει ασυνήθιστη συμπεριφορά, όπως δυσκολία στην ομιλία ή τη συγκέντρωση πρέπει να ανησυχήσετε. Μπορεί να σας φαίνεται σχεδόν απίθανο να πνιγεί κάποιος εκτός νερού και μάλιστα πολλές ώρες μετά το περιστατικό, όμως δεν είναι, γι’αυτό δώστε προσοχή στα σημάδια. Η έγκαιρη αναγνώριση του περιστατικου και η μεταφορά του ατόμου στο νοσοκομείο, είναι πολύτιμη.

Πρώτες βοήθειες
Αν το παιδί κινδυνεύσει από πνιγμό, ο γονιός πρέπει να το γυρίσει ανάποδα και στο πλάι και να του πιέσει τον θώρακα προκειμένου να βγει όλο το υγρό. Αν το παιδί δεν αναπνέει θα πρέπει να του κάνει τεχνητές αναπνοές και μαλάξεις. Αν ύστερα από ώρα στο παιδί παραμένει βήχας, θα πρέπει να μεταφερθεί άμεσα στο νοσοκομείο.

Read More

Δέκα ανατριχιαστικοί serial killers εξομολογούνται γιατί το έκαναν

Υπάρχει κάτι διεστραμμένα συναρπαστικό με τους κατά συρροή δολοφόνους, λες και μιλούν κατευθείαν στα σκοτεινότερα ζωώδη ένστικτα του ανθρώπου.

Πρόκειται για τέρατα που καταστρέφουν ζωές και σπέρνουν όλεθρο και τρόμο στο πέρασμά τους, κι όμως εμείς λαχταράμε να μάθουμε κι άλλα.

Θέλουμε να καταλάβουμε, να μάθουμε λεπτομέρειες και να ακούσουμε τι έχουν να πουν, ξορκίζοντας συμβολικά το κακό που μας περιβάλλει και έρχεται και μας βρίσκει στα ξαφνικά.

Στην πραγματικότητα βέβαια κανένα φυσιολογικό μυαλό δεν μπορεί να κατανοήσει γιατί κάνουν ό,τι κάνουν τα ανθρωπόμορφα κτήνη που απολαμβάνουν σαδιστικά να βιάζουν, να βασανίζουν και να σκοτώνουν με αποτρόπαιους τρόπους τα θύματά τους.

Κάποιοι προσπάθησαν ωστόσο να εξηγήσουν τα κίνητρα των πράξεών τους, ρίχνοντας μερικές αχτίδες φωτός στο ανήλιαγο εσωτερικό του νου τους…

Ο Κανίβαλος του Μιλγουόκι

Ο διασημότερος ίσως serial killer των ΗΠΑ, κατά κόσμον Τζέφρι Ντάμερ, βίασε, σκότωσε, κανιβάλισε, ακρωτηρίασε και διατήρησε μουμιοποιημένα μέλη από τα θύματά του, δεκαέξι άντρες και νεαρά αγόρια δηλαδή. Δεν υπήρχε ανθρώπινη διαστροφή που να μη γεύτηκε ως το μεδούλι του το τέρας των ΗΠΑ, που επιδόθηκε ακόμα και σε νεκροφιλία, διατηρώντας πάντα στην κατάψυξή του κεφάλια και γεννητικά όργανα.

«Οι φόνοι δεν ήταν παρά μέσο για την επίτευξη ενός σκοπού», είπε στους δημοσιογράφους, μιας και τα φονικά δεν ήταν παρά ένα μικρό τμήμα της ανατριχιαστικής δράσης του. Για 13 ολόκληρα χρόνια, ο Ντάμερ κακοποιούσε σεξουαλικά (ακόμα και μετά τον θάνατο) νεαρούς άντρες, τους «πιο ωραίους τύπους» που μπορούσε να βρει.

«Ήθελα απλώς να έχω κάποιον κάτω από τον απόλυτο έλεγχό μου», είπε κατόπιν, «να μην πρέπει να σκέφτομαι τις επιθυμίες τους. Να μπορώ να τους έχω εκεί για όσο θα ήθελα». Ο serial killer ταλαιπωρούνταν από μικρός παλεύοντας με την ομοφυλοφιλία του, αλλά και με διεστραμμένες σκέψεις: «Γύρω στα 14-15, άρχισα να έχω έμμονες σκέψεις βίας ανακατεμένες με σεξ και το πράγμα γινόταν ολοένα χειρότερο και χειρότερο».

Όσο για την ανθρωποφαγία των θυμάτων του, δεν παρέλειψε να σημειώσει πως «με έκανε να νιώθω πως έτσι θα γίνονταν μόνιμο κομμάτι μου … Μου έδινε μεγάλη σεξουαλική ικανοποίηση να το κάνω αυτό». Λίγο προτού ξυλοκοπηθεί μέχρι θανάτου το 1994 από συγκρατούμενό του, παρείχε το τελικό κίνητρό του για τον φόνο τουλάχιστον 16 αντρών: «Κατέληξα να κάνω ό,τι έκανα για να νιώθω πως έχω τον απόλυτο έλεγχο. Να δημιουργήσω τον μικρόκοσμό μου, όπου θα είχα τον τελικό λόγο»…

Ο ορισμός του άσπλαχνου τέρατος

Κάπου 17 ώρες πριν τον ψήσουν στην ηλεκτρική καρέκλα των πολιτειακών φυλακών της Φλόριντα το 1989, ο γοητευτικός νομικός που είχε μετατραπεί σε παραγωγικότατο κατά συρροή δολοφόνο πήγε να εξομολογηθεί στον αιδεσιμότατο. Μέχρι τότε, ο βιαστής, δολοφόνος και νεκρόφιλος Τεντ Μπάντι είχε κακοποιήσει και δολοφονήσει τουλάχιστον 30 θύματα, αν και το αρνιόταν αυτό για τουλάχιστον 10 χρόνια. Τώρα όμως ήταν η στιγμή που θα ομολογούσε: «Αυτό που μου περνάει τώρα από το μυαλό», είπε στον ιερέα, «είναι να χρησιμοποιήσω τα λεπτά και τις ώρες που μου έχουν απομείνει όσο πιο γόνιμα γίνεται».

Πλέον ήθελε να εξηγήσει με κάθε λεπτομέρεια πώς είχε καταλήξει να γίνει ένας από τους πλέον διαβόητους serial killers των ΗΠΑ. Δεν ήταν βέβαια, όπως είπε, θύμα παιδικής κακοποίησης: «Μεγάλωσα σε ένα υπέροχο σπιτικό με δυο αφοσιωμένους και στοργικούς γονείς». Κατηγόρησε, αντιθέτως, την ευκολία με την οποία έβρισκε πορνογραφικό υλικό στα μαγαζιά της γειτονιάς του όταν ήταν ακόμα 12 ετών.

Ο πιτσιρίκος έψαχνε πια ολοένα και πιο σκληρό πορνό, ακόμα κι αν αυτό σήμαινε πως έπρεπε να τσαλαβουτήσει στα σκουπίδια των γειτόνων του. Αυτός και η παρέα του έβρισκαν στους κάδους της γειτονιάς «πορνογραφικά περιοδικά σκληρότερης φύσης». Αυτό «πυροδότησε μια διαδικασία σκέψης», εξήγησε στον αιδεσιμότατο, μιας και «όταν εθιστείς σε αυτό … ψάχνεις ολοένα και πιο σκληρό, δυνατό και σαφές περιεχόμενο … μέχρι που φτάνεις τελικά στο σημείο που μπορεί να φτάσει η πορνογραφία».

Και μετά; «Αγγίζεις αυτό το σημείο καμπής που αρχίζεις να αναρωτιέσαι αν … αν ίσως το κάνεις, αν θα σου δώσει αυτό που δεν μπορεί να σου δώσει το διάβασμα και οι εικόνες». Ήταν όμως μόνο η πορνογραφία; «Δεν κατηγορώ την πορνογραφία», κατέληξε ο Μπάντι πριν ομολογήσει τις 30 αποτρόπαιες δολοφονίες που έκανε σε εφτά πολιτείες μεταξύ 1974-1978, «δεν ισχυρίζομαι πως με έκανε να βγω έξω και να κάνω ο,τι έκανα».

Αντιθέτως, το μόνο που έκανε το σκληρό πορνό ήταν να «με βοηθήσει να διαμορφώσω και να δώσω υπόσταση σε διάφορους τύπους βίαιης συμπεριφοράς» που θα κυριαρχούσαν πια στη ζωή του. Όπως η νεκροφιλία, ο αποκεφαλισμός και άλλα τέτοια φρικιαστικά…

Ο Κεν και η Μπάρμπι δολοφόνοι

«Είναι όλα θέμα δύναμης και ελέγχου», είπε ο νεαρός καναδός κατά συρροή βιαστής και δολοφόνος Πολ Μπερνάρντο όταν προσπάθησε να εφεσιβάλει την πρωτόδικη απόφαση. Κάπου έντεκα χρόνια μετά τη σύλληψη του ίδιου και της σατανικής συζύγου του, Κάρλα Χομόλκα, δηλαδή.

Το διαβολικό ζευγάρι, που ο καναδικός Τύπος έσπευσε να παρομοιάσει με τις κούκλες Μπάρμπι και Κεν, μοιραζόταν λες ένα κοινό διεστραμμένο μυαλό. Όλα ξεκίνησαν τα Χριστούγεννα του 1986, όταν η Κάρλα τον άφησε να βιάσει και να σκοτώσει την ίδια της την αδερφή ως εορταστικό δώρο. Από κει κι έπειτα, το ζευγάρι θα γενίκευε τη δράση του σπέρνοντας τρόμο στα μήκη και τα πλάτη του Καναδά.

Ο Πολ απέδωσε τη σκληρότητα και την αγριότητά του στα ανασφαλή παιδικά του χρόνια: «Ήμουν το είδος του παιδιού που πάγωνε στα ματς του μπέιζμπολ», είπε στον εφέτη δικαστή, «δεν ήθελα να παίξω γιατί ήξερα ότι θα αποτύχω». Ντροπαλός και συνεσταλμένος, κατά δήλωσή του πάντα, κατέφυγε στον βιασμό για να ξεπεράσει το άγχος του αναφορικά με τις σεξουαλικές του επιδόσεις.

«Έτσι ήμουν τότε, χρησιμοποιούσα το σεξ ως βίτσιο». Σήμερα, 21 χρόνια πίσω από τα κάγκελα (καταδικάστηκε το 1995 σε ισόβια κάθειρξη για βιασμούς και φόνους, ενώ η Χομόλκα έκανε συμφωνία και έφαγε μόλις 12 χρόνια), δεν φαίνεται πάντως να νιώθει το ίδιο. Όπως είπε σε σχετικά πρόσφατη συνέντευξή του: «Είμαι το χειρότερο σκουπίδι του πλανήτη»…

Ο Εξολοθρευτής της Ουκρανίας

«Για μένα, το να σκοτώνω ανθρώπους είναι σαν να σκίζω ένα πάπλωμα», δήλωσε ατάραχος ο Ανατόλι Ονοπριένκο στους δημοσιογράφους της χώρας του το 1996, όταν και συνελήφθη. Μέχρι τότε, το Τέρας της Ουκρανίας είχε σφαγιάσει 52 ανθρώπους σε μια περίοδο εφτά ετών και ήταν όσο αμετανόητος έπαιρνε.

«Άντρες, γυναίκες, ηλικιωμένοι, παιδιά, όλοι είναι το ίδιο», έλεγε χωρίς ίχνος μεταμέλειας ο 36χρονος αιώνιος φοιτητής δασοκομίας, προκαλώντας ρίγη ανατριχίλας στο ουκρανικό κοινό: «Δεν ένιωσα ποτέ οίκτο για όσους έχω σκοτώσει. Ούτε αγάπη ούτε μίσος, μόνο τυφλή αδιαφορία. Δεν τους βλέπω ως ανθρώπους, μόνο ως μάζες».

Ο serial killer είχε μάλιστα σταθερά την ίδια μέθοδο: επέλεγε απομονωμένα σπίτια, προκαλούσε κάποιου είδους αναταραχή και κατόπιν σκότωνε όλη την οικογένεια, αρχίζοντας από τον πατέρα, μετά τη μητέρα και κατόπιν σφάγιαζε και τα παιδιά, πριν παραδώσει την οικία στην πυρά. Αν μάλιστα υπήρχε κάποιος αυτόπτης μάρτυρας, πέθαινε αναγκαστικά κι αυτός.

«Με έχει καλέσει ο Σατανάς να τον υπηρετήσω», είπε μετά, «με έχει καταλάβει μια ανώτερη δύναμη, κάτι τηλεπαθητικό ή κοσμικό, το οποίο με κατευθύνει. Για παράδειγμα, ήθελα να σκοτώσω την πρώτη σύζυγο του αδερφού μου, γιατί τη μισούσα. Ήθελα πολύ να τη σκοτώσω, αλλά δεν μπορούσα, κι αυτό γιατί δεν είχα λάβει την εντολή. Την περίμενα συνεχώς, αλλά δεν ήρθε ποτέ».

Το 1995 η Ουκρανία αποτίναξε τη θανατική ποινή, κι έτσι ο Ονοπριένκο καταδικάστηκε σε ισόβια κάθειρξη. Όταν και δήλωσε για άλλη μια φορά ατάραχος: «Αν με αφήσουν ποτέ ελεύθερο, θα αρχίσω να σκοτώνω και πάλι. Αυτή τη φορά θα είναι όμως χειρότερα. Δέκα φορές χειρότερα. Η ορμή είναι εδώ»…

Το Τέρας Δολοφόνος της Κίνας

Κανένας άλλος κατά συρροή δολοφόνος της Χώρας του Δράκου δεν έχει διεκδικήσει τόσες ζωές όσες ο Γανγκ Ξινχάι. Σε μια περίοδο μόλις πέντε ετών (1999-2003), ο κατά συρροή βιαστής και δολοφόνος σκότωσε 67 ανθρώπους και βίασε άλλους 23. Καραδοκούσε για τα θύματά του σε απομονωμένες αγροτικές περιοχές και έμπαινε κατόπιν στα σπίτια τους, όπου βίαζε και εξόντωνε ολόκληρες οικογένειες.

Όταν τον έπιασαν το 2003, ο κινεζικός Τύπος έσπευσε να αποδώσει τα στυγερά του εγκλήματα σε έναν χωρισμό: «Η σύντροφός του τον χώρισε», έγραψε μεγάλη κινεζική εφημερίδα, «και ως αποτέλεσμα, ο Γανγκ Ξινχάι ανέπτυξε μια εκδικητική στάση απέναντι στην κοινωνία».

Στο ίδιο μήκος κύματος κινήθηκαν και οι διαγνώσεις των ψυχιάτρων. Ένας μίλησε για εχθρικά αισθήματα απέναντι στην ανθρωπότητα και κάποιος άλλος διέγνωσε: «Έκανε εγκλήματα για να πληγώσει απλώς την κοινωνία». Ο ίδιος ο Ξινχάι εμφανίστηκε ωστόσο αρκούντως πιο στωικός στις δηλώσεις του: «Δεν έχω καμιά επιθυμία να είμαι μέλος της κοινωνίας. Η κοινωνία δεν με απασχολεί καθόλου», είπε πριν από την εκτέλεσή του στο απόσπασμα το 2004.

«Όταν σκότωνα ανθρώπους, είχα την επιθυμία. Αυτό με έκανε να θέλω να σκοτώσω ακόμα περισσότερους. Δεν με ένοιαζε αν θα ζήσουν ή όχι. Αυτό δεν με απασχόλησε ποτέ». Ακόμα χειρότερα, θεωρούσε πως τίποτα το αξιοσημείωτο δεν υπήρχε σε έναν φόνο: «Οι δολοφονίες ανθρώπων είναι πολύ συνηθισμένες. Τίποτα το ιδιαίτερο»…

Ο Χασάπης του Ροστόφ

«Όταν χρησιμοποιούσα το μαχαίρι μου, μου προκαλούσε ψυχολογική ανακούφιση», είπε ο Κόκκινος Αντεροβγάλτης, Αντρέι Τσικατίλο, που τόσο ντρόπιασε τη Σοβιετική Ένωση, η οποία διατεινόταν σταθερά πως οι serial killers ήταν γέννημα του καπιταλισμού και δεν θα μπορούσαν να γεννηθούν στον κομμουνιστικό παράδεισο.

Και το χρησιμοποίησε αρκετά, είναι η αλήθεια, καθώς μεταξύ 1978-1990 σκότωσε και ακρωτηρίασε τουλάχιστον 52 γυναίκες και παιδιά στην ευρύτερη ουκρανική επικράτεια. Με το ίδιο μαχαίρι έβγαζε εξάλλου μάτια, ξεκοίλιαζε τα θύματά του, πετσόκοβε τις σάρκες τους γεμίζοντας τελικά τις σορούς με χώμα και πέτρες.

Ο ίδιος έλεγε βέβαια πως ονειρευόταν μια καλύτερη ζωή: «Ονειρεύτηκα μια μεγάλη πολιτική καριέρα και κατέληξα με αυτή τη ζωή του τίποτα, σε σταθμούς και σε τρένα». Κάθε φορά που έβλεπε μάλιστα ζευγαράκια να κάνουν σεξ σε απόμερες περιοχές, του θύμιζαν τη δική του σεξουαλική ανικανότητα και τις ερωτικές απογοητεύσεις που τόσο είχε δοκιμάσει στη ζωή του. Κι έτσι «άρχισα να αναρωτιέμαι αν αυτά τα ταπεινά μέλη της εργατικής τάξης είχαν το δικαίωμα να υπάρχουν».

Προφανώς και δεν είχαν για τον ίδιο, γι’ αυτό και παρέσυρε τα θύματά του σε δάση και αλσύλλια για να τα βγάλει από τη μέση. Και μόνο τότε ένιωθε συγκίνηση: «Άρχιζα να τρέμω. Ήταν σαν πυρετός», έλεγε ο καλός κομμουνιστής που ήταν υπεράνω υποψίας: «Μετατρεπόμουν σε τέρας, σε άγριο θηρίο». Μόνο οι σκοτωμοί τού προκαλούσαν σεξουαλική συγκίνηση, αλλά και μια αίσθηση ανακούφισης, όπως δήλωσε ατάραχος στη δικαστική αίθουσα.

Πριν καταλήξει: «Ξέρω ότι πρέπει να καταστραφώ. Το καταλαβαίνω. Είμαι ένα λάθος της φύσης». Τον εκτέλεσαν τον Φεβρουάριο του 1994…

Ο Άγγελος του Θανάτου

Ο Τσαρλς Κάλεν ήταν ένας νοσοκόμος του Νιου Τζέρσεϊ που μετατράπηκε, όπως υποπτεύονται οι διωκτικές αρχές, στον παραγωγικότερο serial killer των αμερικανικών εγκληματολογικών χρονικών. Για μια περίοδο 16 ετών, ο Κάλεν χρησιμοποιούσε το λειτούργημά του και την εξ ορισμού εμπιστοσύνη των ασθενών για να τους σκοτώνει με υπερβολικές δόσεις και δηλητήρια, ομολογώντας τουλάχιστον 40 νοσοκομειακούς φόνους.

Θυμόταν βέβαια κι άλλους, αλλά δεν μπορούσε να ανακαλέσει λεπτομέρειες. Οι αστυνομικές και ιατρικές έρευνες μίλησαν για τουλάχιστον 300 μυστηριώδεις θανάτους που αν αληθεύουν, τότε κατατάσσουν τον Κάλεν στον πιο παραγωγικό serial killer της αμερικανικής ιστορίας. «Πίστευα πως έτσι δεν θα υποφέρουν άλλο οι άνθρωποι», είπε ο νοσοκόμος του θανάτου στον Τύπο, «υπό μία έννοια, ένιωθα πως τους βοηθούσα».

Οι ασθενείς του Κάλεν δεν ήταν όμως σε τελικά στάδια ανίατων παθήσεων. Οι χειρισμοί του δεν θα μπορούσαν να λογιστούν κατά κανέναν τρόπο ευθανασίες ή υποβοηθούμενοι θάνατοι, απαλλάσσοντάς τους από ανείπωτους πόνους. Ήταν γενικά υγιείς άνθρωποι που μπήκαν στο νοσοκομείο με μικροπροβλήματα και είχαν μπροστά τους δεκαετίες ευτυχισμένης ζωής.

Όταν τον έφεραν αντιμέτωπο με την πραγματικότητα, ο νοσοκόμος απάντησε: «Ο σκοπός μου δεν είναι να δικαιολογήσω ό,τι έκανα». Ήταν σαφές ότι ζύγιζε τα λόγια του: «Το μόνο που μπορώ να πω είναι ότι ένιωθα καταπιεσμένος εκείνη την εποχή. Ένιωθα πως κάτι έπρεπε να κάνω και το έκανα». Αν μάλιστα δεν τον έπιαναν, «δεν ξέρω αν θα σταματούσα ποτέ». Καταδικάστηκε το 2005 σε ισόβια κάθειρξη τουλάχιστον 100 ετών…

Το γυναικείο Τέρας

Ο Αϊλίν Γουόρνος έπιασε την κοινή γνώμη εξαπίνης, καθώς πολλοί ήταν αυτοί που είδαν με σχετική συμπάθεια την κατά συρροή δολοφόνο που είχε σκοτώσει εφτά άντρες στη Φλόριντα μεταξύ 1989-1990. Ήταν ιερόδουλη και είπε πως τα θύματά της αποπειράθηκαν να τη βιάσουν. Μερίδα του κόσμου τής αναγνώρισε ως ελαφρυντικά τις δυσκολίες του βίου της και τη μακροχρόνια πάλη με την ψυχική νόσο, αν και η ίδια ισχυριζόταν λυσσαλέα πως δεν ήταν ψυχασθενής.

«Είμαι κάποια που μισεί πραγματικά την ανθρώπινη ζωή και θα σκότωνα ξανά», εξομολογήθηκε σε επιστολή της στο Ανώτατο Δικαστήριο της Φλόριντα. Δεν θέλησε μάλιστα να υπερασπιστεί τον εαυτό της και να παρέχει κανένα ελαφρυντικό για τις πράξεις της, εκτός από τον ισχυρισμό ότι το πρώτο της θύμα την είχε βιάσει. Και σίγουρα δεν τη βοήθησε όταν στράφηκε κατά του εισαγγελέα με ένα χυδαίο υβρεολόγιο που κατέληξε στην κραυγή της: «Εύχομαι να βιάσουν τη γυναίκα και τα παιδιά σου από πίσω!».

Πριν την εκτελέσουν με ένεση τον Οκτώβριο του 2002, έπεσε σε παραλήρημα και ούρλιαζε: «Σκότωσα αυτούς τους άντρες και τους έκλεψα, παγωμένη σαν πάγος. Και θα το ξανάκανα ευχαρίστως. Δεν υπάρχει περίπτωση να με κρατήσουν ζωντανή, γιατί θα σκοτώσω ξανά». Έφυγε από τον κόσμο λέγοντας: «Ευχαριστώ την κοινωνία που με διέσυρε»…

Ο περιπλανώμενος serial killer των ΗΠΑ

«Την πρώτη φορά που έκανα ένεση με ντόπα, ήταν η καλύτερη αίσθηση που είχα ποτέ στη ζωή μου», είπε σε τηλεοπτική συνέντευξη ο κατά συρροή δολοφόνος με τα 21 φονικά στο βιογραφικό του (αν και καταδικάστηκε μόνο για ένα), για να συνεχίσει: «Την πρώτη φορά που σκότωσα κάποιον, ένιωσα την ίδια έξαψη. Ήταν ακριβώς σαν αυτό, σαν μια δόση ντόπας κάθε φορά που το έκανα, ήταν η ίδια συγκίνηση, κι έτσι άρχισα να αναζητώ την έξαψη».

Τον καταδίκασαν για τον φόνο ενός 13χρονου κοριτσιού, την οποία μαχαίρωσε 13 φορές στον ύπνο της, αν και μέχρι τότε είχε δολοφονήσει τουλάχιστον άλλες 21 ψυχές. Πριν από την εκτέλεσή του το 2014 στις πολιτειακές φυλακές του Τέξας, προσπάθησε να εξηγήσει τα κίνητρα της πράξης του: «Δεν έχω διακόπτη λειτουργίας, ξέρετε. Κυνηγώ απλώς αυτό το ναρκωτικό, ψάχνω αυτό το συναίσθημα». Το ναρκωτικό ήταν για τον Σελς ο φόνος. «Γουστάρω να βλέπω τα μάτια να κλείνουν, τις κόρες να ξεθωριάζουν. Είναι σαν να απελευθερώνω τις ψυχές τους»…

Ο μακελάρης της Νέας Υόρκης

Ένας ιδιαίτερος κατά συρροή μαζικός δολοφόνος κατατρομοκράτησε τη Νέα Υόρκη με μια σειρά οχτώ διαφορετικών μακελειών κατά τη διάρκεια του καλοκαιριού του 1976. Εξίσου τραγικός ήταν και ο λόγος που είπε ότι έκανε ό,τι έκανε: του το είχε πει ο σκύλος του! Μέχρι τον Ιούλιο του 1977, ο Ντέιβιντ Μπέρκοβιτς είχε σκοτώσει έξι ανθρώπους και τραυματίσει άλλους οχτώ, πυροδοτώντας έτσι το μεγαλύτερο μέχρι τότε ανθρωποκυνηγητό της Νέας Υόρκης.

Εκείνος έπαιζε με την αστυνομία αφήνοντας επιστολές που απειλούσαν για νέα χτυπήματα. Κάπου 25 χρόνια αργότερα (τον έπιασαν τον Αύγουστο του 1977), όταν συνομίλησε με τον Λάρι Κινγκ, είχε εγκαταλείψει την ιστορία με τον σκύλο και τώρα είχε νέα εξήγηση: «Το πράγμα πηγαίνει πίσω στην παιδική μου ηλικία και τον αγώνα που έδωσα ως παιδί με τα τόσα ψυχολογικά προβλήματα της ανάπτυξής μου. Υπέφερα από τρομερά έντονες περιόδους κατάθλιψης όταν ήμουν μικρός. Και ήμουν πολύ αυτοκτονικός».

Μεγαλώνοντας, ένιωθε εξίσου μόνος: «Μέχρι τότε, είχα κάνει συμφωνία με τον Σατανά, επιτρέποντας στο διαβολικό αυτό πράγμα να με ελέγχει και νιώθοντας τις υπερφυσικές του δυνάμεις. Ένιωθα πως κάπως ήμουν ανίκητος. Αισθανόμουν πως είχα αυτές τις δυνάμεις και, χωρίς να το ξέρω, διάβαινα αργά τον δρόμο της καταστροφής».

Είπε όμως κι άλλα: «Ένιωθα σαν να ήμουν ένα ρομπότ με πλύση εγκεφάλου. Ήταν σαν κάτι άλλο να με ελέγχει … Πίστεψα ότι οι φόνοι ήταν αυτό που έπρεπε να κάνω». Έδειξε πάντως μεταμέλεια: «Δεν μου αρέσει αυτό καθόλου. Ήταν ένα φρικτό πράγμα», είπε στον Λάρι Κινγκ, «ένα φρικτό πράγμα»…

Read More

Ο άνθρωπος που κατάφερε να αποτρέψει ένα σωρό αυτοκτονίες και ονομάστηκε «άγγελος της Αυστραλίας»

Σε αυτές τις δύσκολες στιγμές, όταν οι χαμένες ψυχές βρίσκονταν στην κορυφή του βράχου και αναρωτιόνταν αν θα πηδήξουν, τον ήχο του ανέμου και τα κύματα έσπαζε μια απαλή φωνή. «Γιατί δεν έρχεστε για ένα φλιτζάνι τσάι;» τους ρωτούσε ο ξένος άνδρας χαμογελώντας και κρατώντας για λίγο στα χέρια του τη σωτηρία τους.

Για σχεδόν πενήντα χρόνια ο Don Ritchie απέτρεπε ανθρώπους από το να δώσουν τέλος στη ζωή τους στο πιο διάσημο σημείο αυτοκτονίας στη Νέα Νότια Ουαλία της Αυστραλίας, έναν απότομο βράχο που τον αποκαλούσαν «το Χάσμα».

Κάποιοι από αυτούς μετά από την προτροπή του, μάζευαν τα παπούτσια και τα πορτοφόλια τους από το έδαφος και τον ακολουθούσαν αμίλητοι. Άλλοι προσπαθούσαν να ελευθερωθούν από τα χέρια του λίγο πριν πέσουν από το βράχο στη θάλασσα. Μέχρι το τέλος της ζωής του ο «άγγελος της Αυστραλίας», όπως έμεινε γνωστός κατάφερε να σώσει 160 απελπισμένους προσφέροντας τους απλά πρωινό.



Κάθε μέρα ξυπνούσε στο σπίτι του και κοιτούσε έξω από το παράθυρο να δει μήπως κάποιος στεκόταν πολύ κοντά στον γκρεμό. Όταν βεβαιωνόταν ότι κάτι δε πήγαινε καλά, περπατούσε μέχρι το βράχο και ρωτούσε τον άγνωστο αν μπορεί να κάνει κάτι για να τον βοηθήσει. Αν και ακούγεται απίστευτα απλό, αυτό το τέχνασμα λειτουργούσε σχεδόν πάντα. Ο Don κατέληγε να τους καλεί στο σπίτι του για τσάι ή πρωινό.

«Ήταν το μόνο που χρειαζόταν για να μεταπείσει τους ανθρώπους και πάντα έλεγε ότι δεν πρέπει να υποτιμάμε τη δύναμη ενός καλοσυνάτου λόγου και ενός χαμόγελου», αναφέρει η κόρη του.

Μερικοί από αυτούς αντιμετώπιζαν ιατρικά προβλήματα, ενώ άλλοι υπέφεραν από κάποια ψυχική ασθένεια. Μια ανώνυμη ζωγραφιά, ένα ευχαριστήριο γράμμα ή ένα μπουκάλι σαμπάνια έφταναν συχνά σπίτι του ως ένδειξη ευγνωμοσύνης από όσους είχε σώσει. «Στην πραγματικότητα τους προσφέρω μια εναλλακτική λύση», είχε δηλώσει κάποτε ο Don. «Πάντα ενεργώ με φιλικό τρόπο, χαμογελάω και τους καλώ για ένα φλιτζάνι τσάι απλά για να τους αποσπάσω την προσοχή».



Ο Donald Taylor «Don» Ritchie γεννήθηκε στις 9 Ιουνίου του 1926 στο Vaucluse της Αυστραλίας. Κατά τη διάρκεια του Β' Παγκοσμίου Πολέμου είχε υπηρετήσει στο Βασιλικό Ναυτικό της Αυστραλίας και μετά τον πόλεμο εργάστηκε ως ασφαλιστής. Το 1964, μετακόμισε με τη σύζυγό του, Moya σε ένα σπίτι στο Σίδνεϋ ακριβώς απέναντι από τον επιβλητικό γκρεμό εξαιτίας της εντυπωσιακής θέας του.

Σύντομα συνειδητοποίησε ότι τη μια στιγμή έβλεπε κάποιους να βρίσκονται στην άκρη του γκρεμού και την επόμενη στιγμή εξαφανίζονταν. Λίγο καιρό αργότερα βρέθηκε να σώζει αγνώστους από την αυτοκτονία. Όπως υποστήριζε, με τα χρόνια είχε γίνει πλέον τρόπος ζωής για τον ίδιο να προσπαθεί να τους δελεάσει με ένα ζεστό ρόφημα για να τους σώσει. Τα πράγματα ήταν διαφορετικά τότε, δεν υπήρχαν τηλεφωνικές γραμμές ψυχολογικής υποστήριξης ούτε διασωστικά μέσα.

Όταν κάποτε τον ρώτησαν για ποιο λόγο έκανε ότι έκανε, ο Don δήλωσε ότι «δεν μπορείς απλά να κάτσεις εκεί και να τους παρακολουθείς, πρέπει να προσπαθήσεις να τους σώσεις. Είναι πολύ απλό». Καθισμένος στην αγαπημένη του δερμάτινη πράσινη καρέκλα παρακολουθούσε με άγρυπνο βλέμμα το βράχο. Πιο νέος, συνήθιζε να σκαρφαλώνει το φράχτη που υπήρχε στο γκρεμό, για να τραβήξει όσους προσπαθούσαν να πέσουν ενώ η γυναίκα του καλούσε την αστυνομία.

Όσους δεν προλάβαινε ή δεν κατόρθωνε να σώσει, βοηθούσε τα συνεργεία διάσωσης να μεταφέρουν τα σώματά τους, ενώ στη συνέχεια καλούσε τους διασώστες σπίτι του για ένα ποτό της παρηγοριάς.



Η προσπάθεια του να σώσει όποιους επιχειρούσαν να πέσουν παραλίγο να του στοιχίσει κάποτε και τη δική του ζωή. Μια νεαρή γυναίκα προσπαθούσε να απελευθερωθεί από τα χέρια του ενώ εκείνος την τραβούσε από τον γκρεμό όταν μια απότομη κίνησή της πήγε να τους τραβήξει και τους δύο στην άβυσσο. Ωστόσο στάθηκε τυχερός, όπως και η γυναίκα.

«Συχνά δε θέλουν να πεθάνουν, περισσότερο θέλουν να διώξουν τον πόνο και δε βρίσκουν άλλο τρόπο», υποστήριζε. Από το 1800, οι Αυστραλοί διάλεγαν το συγκεκριμένο σημείο για να δώσουν τέλος στη ζωή τους, με μόνο εμπόδιο ένα φράχτη ενός μέτρου περίπου να τους χωρίζει από το κενό.



Στα τελευταία χρόνια της ζωής του ο Don δεν μπορούσε πλέον να σκαρφαλώνει το φράχτη και παραδεχόταν με ανακούφιση ότι οι περισσότεροι επισκέπτες είχαν μαζί τους κινητά τηλέφωνα και μόλις έβλεπαν μια μοναχική φιγούρα στην άκρη του γκρεμού καλούσαν αμέσως την αστυνομία. «Οι άνθρωποι θα συνεχίσουν να έρχονται πάντα εδώ. Δεν νομίζω ότι θα σταματήσει ποτέ», είχε δηλώσει.

Ορισμένοι θάνατοι έχουν καταγραφεί στο ημερολόγιό του, άλλοι είχαν μείνει χαραγμένοι στο μυαλό του. Ένα καλοκαιρινό βράδυ είδε έναν νεαρό άνδρα να σκαρφαλώνει τον φράχτη. «Πήγα κοντά του και προσπάθησα να του μιλήσω, ρωτώντας τον από πού είναι. Δεν μιλούσε πολύ, απλά συνέχισε να κοιτάει το κενό. Του μιλούσα για περίπου μισή ώρα νομίζοντας ότι είχε κάνει πρόοδο.

Του πρότεινα να έρθει σπίτι για ένα φλιτζάνι τσάι, ή μια μπύρα. Εκείνος απάντησε ένα απλό όχι και έπεσε. Μόλις που κατάφερα να πιάσω το καπέλο του την ώρα που το πήρε ο αέρας», είχε εκμυστηρευθεί. Αργότερα, ο Don ανακάλυψε ότι ο 19χρονος είχε μεγαλώσει σε ένα από τα γειτονικά σπίτια και συνήθιζε όταν ήταν μικρός να παίζει με τα εγγόνια του. Χρόνια αργότερα, ενθάρρυνε μια γυναίκα που βρισκόταν σε σύγχυση κοντά στον γκρεμό με τα παπούτσια ακουμπισμένα δίπλα της, να τον ακολουθήσει στο σπίτι.

Μετά από ένα φλιτζάνι τσάι και ένα τοστ, η γυναίκα του αποκάλυψε ότι ήταν απογοητευμένη με τα φάρμακα που της είχαν συνταγογραφηθεί για την κατάθλιψη. Η σύζυγος του Don της πρότεινε να ζητήσει και μια δεύτερη γνώμη. Λίγους μήνες αργότερα τους έστειλε με το ταχυδρομείο ένα μπουκάλι γαλλική σαμπάνια. Αργότερα έλαβαν μια χριστουγεννιάτικη κάρτα από αυτήν και ένα καρτ-ποστάλ που έγραφε «Δεν θα ξεχάσω ποτέ τη σημαντική παρέμβασή σας στη ζωή μου. Είμαι καλά».



Η Dianne Gaddin θέλει να πιστεύει ότι ο Don βρίσκονταν στο πλευρό της κόρης της Tracy πριν εκείνη αυτοκτονήσει το 2005. Αν και ο ίδιος δεν μπόρεσε να θυμηθεί τη συγκεκριμένη κοπέλα, για τη μητέρα της αποτελεί παρηγοριά η σκέψη ότι η Tracy αισθάνθηκε τη ζεστασιά και την ανθρωπιά του στις τελευταίες της στιγμές.

«Είναι ένας άγγελος», είχε δηλώσει η μητέρα της άτυχης κοπέλας. «Οι περισσότεροι άνθρωποι θα ήταν πολύ φοβισμένοι για να κάνουν κάτι. Αλλά εκείνος είχε το θάρρος και το χάρισμα να "αγγίζει" τους ανθρώπους που έρχονταν να δώσουν τέλος στη ζωή τους».



Δεν κατάφερε προφανώς να αποτρέψει όλες τις αυτοκτονίες, ωστόσο δεν άφησε αυτές τις επώδυνες εμπειρίες να τον στοιχειώσουν. Ο ίδιος έβαζε πάντα τα δυνατά του με κάθε άτομο, και αν δεν τα κατάφερνε αποδεχόταν ότι δεν υπήρχε τίποτα περισσότερο που θα μπορούσε να κάνει. Συνέχισε να μένει στο σπίτι απέναντι από το βράχο μέχρι το θάνατό του το 2012 έχοντας πάντα το σπίτι και την καρδιά του ανοιχτή για όσους βρίσκονταν σε απελπισία.

Το 2006, του απονεμήθηκε το μετάλλιο του Τάγματος της Αυστραλίας για τη συνολική του προσφορά και το 2011 το μετάλλιο του τοπικού ήρωα. Παρέμεινε αισιόδοξος μέχρι το τέλος: «Φαντάζομαι κάποιος άλλος θα έρθει και θα συνεχίσει αυτό που έκανα», είχε δηλώσει σε μια από τις τελευταίες συνεντεύξεις του. Η ιστορία του Don άγγιξε τις καρδιές όχι μόνο των κατοίκων της Αυστραλίας αλλά και παγκοσμίως.

Με τις απλές του ενέργειες κατάφερε να αλλάξει τις ζωές δεκάδων ανθρώπων και να δείξει σε όλους τι σημαίνει να είσαι καλός γείτονας αλλά κυρίως ένας συμπονετικός άνθρωπος.

Read More

Η υπόγεια πόλη που ζουν 2.000 άνθρωποι

Στην απομακρυσμένη έρημο της Νότιας Αυστραλίας εκεί που οι θερμοκρασίες φτάνουν ακόμα και τους 50 βαθμούς Κελσίου, 846 χιλιόμετρα από την Αδελάιδα της Αυστραλίας βρίσκεται η Coober Pedy, η μοναδική υπόγεια πόλη του κόσμου…

Με πληθυσμό που δεν ξεπερνά τους 2.000 κατοίκους η πόλη που το όνομά της στην γλώσσα των ιθαγενών σημαίνει «λευκός άνθρωπος μέσα στην τρύπα» είναι γνωστή ως η πρωτεύουσα του Οπαλίου, ενός πολύτιμου λίθου που αποτελεί πόλο έλξης για χιλιάδες τουρίστες. Εκτός από το οπάλιο η Coober Pedy είναι μοναδική υπόγεια πόλη στον κόσμο. Μέσα στις στοές υπάρχουν σπίτια, εκκλησία, εστιατόριο ακόμα και ξενοδοχείο.
Γνωστά ως «πιρόγες», τα σπίτια εκτός από φυσικό κλιματισμό δεν έχουν να ζηλέψουν τίποτα από τις κανονικές κατοικίες που βρίσκονται στην επιφάνεια της γης.

Χαρακτηριστικά του Coober Pedy: Μια μεγάλη μερίδα των μόνιμων κατοίκων είναι.. Έλληνες! Κινηματογραφικές ταινίες όπως το Pitch Black, Queen of the Desert, Κόκκινος Πλανήτης και Opal Dream έχουν γυριστεί εκεί..

Read More

Είναι πιθανή η ύπαρξη ζωής από μεταλλικά ανόργανα όντα;

Τέρατα από υγρό μέταλλο από έναν πλανήτη που ονομάζεται Janssen.. Αυτή θα ήταν μια τελείως
''ξένη'' μορφή ζωής προς εμάς, έτσι όπως την γνωρίζουμε.

Προς το παρόν, ο άνθρωπος είναι ο αφέντης. Τα μεταλλικά αντικείμενα είναι σκλάβοι του. Αλλά νέες ανακαλύψεις πάνω σε έναν ασυνήθιστο εξωπλανήτη, υποδεικνύουν ότι θα μπορούσαμε να αντιμετωπίσουμε μια απειλή από τέρατα κατασκευασμένα από μέταλλο, και φυσικά εξελισσόμενες οντότητες που μοιάζουν με μηχανές, πλάσματα που όχι μόνο θα ανέτρεπαν τις πεποιθήσεις μας σχετικά με τη φύση της ίδιας της ζωής, αλλά που θα μπορούσαν να μας αμφισβητήσουν, να μας προκαλέσουν και να μας κερδίσουν στη μάχη για τον έλεγχο του πλανήτη μας.

Συχνά υποθέτουμε ότι εξωγήινοι θα ενδιαφερόταν για μας, αλλά τα συγκεκριμένα πλάσματα μπορεί
να ενδιαφέρονται απλά για τον καυτό πυρήνα του πλανήτη μας...

Ιανουάριος 2018, Μεγάλη Βρετανία

Ένας επιστήμονας φτιάχνει μια μηχανή. με σχεδόν θεϊκές δυνάμεις. Έχει σχεδιαστεί για να δημιουργήσει ζωή, αλλά όχι όπως την ξέρουμε.

''Φτιάχνουμε αυτή τη μηχανή, για να εξερευνήσουμε τη προέλευση της ζωής αλλά και την δυνατότητα τεχνητών μορφών ζωής'', τονίζει ο Λι Κρόνιν, καθηγητής χημείας στο Πανεπιστήμιο της Γλασκώβης.

Με την παραγωγή ανόργανων κυττάρων, η μηχανή ενώνεται σε διαφορετικές χημικές ενώσεις. Αφήνονται το ένα δίπλα στο άλλο και παρατηρούν τις αλληλεπιδράσεις μεταξύ τους. Και στη συνέχει παρατηρούν για πιθανές ενδείξεις για πιθανή δημιουργία ζωής.
Μέσα σε λίγα δευτερόλεπτα, θα αρχίσουν να κάνουν μερικά πραγματικά παράξενα πράγματα καθώς εξερευνούν περισσότερο το περιβάλλον τους. Μέχρι που αρχίζουν να κινούνται αυθόρμητα Τα κύτταρα στις θήκες φέρονται σαν να ζουν, αλλά όχι με τον τρόπο που γνωρίζουμε εμείς την ζωή.

''Ανόργανα κύτταρα παρουσιάζουν αληθοφανείς ιδιότητες ζωής, που μας κάνουν να νομίζουμε ότι είναι ζωντανά. Και σε κάποιο σημείο, δεν θα μπορούμε να ξεχωρίζουμε αν είναι ζωντανά ή όχι'', αναφέρει ο Κρόνιν.

Η μηχανή δημιουργίας ζωής του Κρόνιν για αυτόματη τροποποίηση και προσαρμογή στις χημικές συνταγές της, εκτελεί μια απολύτως αφύσικη δραστηριότητα, μιλώντας πλέον για την ταχεία εξέλιξη μιας νέας μορφής ζωής μέσα σε ένα εργαστήριο.

''Τώρα ξέρουμε πως να φτιάχνουμε ζωή μέσα σε ένα εργαστήριο. Μέσα στην επόμενη δεκαετία,
θα έχουμε δημιουργήσει μερικές  πολύ παράξενες μορφές ζωής. Στο εργαστήριό μου,
προσπαθούμε να συνθέσουμε πρωτόγονες μορφές ζωής με βάση ένα οξείδιο του σιδήρου. Εαν το πετύχουμε αυτό, θα μας επέτρεπε να αλλάξουμε ολόκληρο το σύνολο των παραμέτρων μας, για το πως μπορεί να είναι μια πιθανή μορφή ζωής στο υπόλοιπο σύμπαν'' συμπληρώνει ο Κρόνιν.

Όσο παράξενα και αν δείχνουν τα πειράματα του Κρόνιν, έχει κάνει αρκετούς επιστήμονες να πειστούν ότι υπάρχει το ενδεχόμενο σε ορισμένα σημεία του αχανούς σύμπαντος, η ζωή να μην υφίσταται με βάση τον άνθρακα, αλλά με βάση το  μέταλλο, ή κάποια άλλη ανόργανη μορφή. Η έρευνά τους τους οδήγησε να μελετήσουν ξανά ένα κοντινό αστέρι, τον 55 Cancri o οποίος είναι ένα αστέρι λίγο μικρότερο και λιγότερο ογκώδης από τον ήλιο μας. Είναι ένα αστέρι που είναι μόνο
40 έτη φωτός μακριά μας, ουσιαστικά βρίσκεται στην ''αστρονομική μας αυλή''. Γύρω από αυτόν τον κοντινό ήλιο, ανακάλυψαν έναν εξωπλανήτη τύπου ''σούπερ γης'' που οι αστρονόμοι ονόμασαν Janssen, o οποίος έχει περίπου δύο φορές τη  διάμετρο της γης και οκτώ φορές την μάζα της, ο οποίος θα μπορούσε να φιλοξενήσει μορφές ζωής.

Οι σούπερ-γαίες περιέχουν πολλά ενδιαφέροντα στοιχεία πάνω τους, πολλή θερμότητα και βαρύτητα
για να σύρουν όλα τα υλικά που είναι απαραίτητα ώστε να προκαλέσουν τις διαδικασίες για την δημιουργία ζωής. Για να εξελιχθούν μορφές ζωής από πέτρα ή μέταλλο,θα πρέπει οι γεωλογικές, χημικές, και κλιματολογικές συνθήκες να είναι απολύτως σωστές. Οι αστρονόμοι έχουν χρησιμοποιήσει το διαστημικό τηλεσκόπιο Hubble για να παρατηρήσουν τον Janssen και την ατμόσφαιρά του και φαίνεται ότι είναι αρκετά παχιά, σχεδόν παρόμοια με εκείνη της Γης, ενώ περιέχει και μεγάλες ποσότητες αζώτου, οξυγόνο και ίσως νερό. Βέβαια, αν στεκόσουν πάνω
στην επιφάνεια του πλανήτη Janssen, ο ήλιος στον ουρανό θα φαινόταν 60 φορές μεγαλύτερος και θα ήταν 3.600 φορές πιο φωτεινός από τον ήλιο μας.

Ο Janssen είναι πολύ, πολύ καυτός με μια θερμοκρασία που μπορεί να φτάσει και τους 2200 βαθμούς Κελσίου, κάτι που αποκλείει οποιαδήποτε πιθανότητα για ύπαρξη ζωής, με βάση τα ανθρώπινα δεδομένα. Για τους ανθρώπους, αυτή η σούπερ-γη, μοιάζει σαν μια φλογερή καταδίκη. Θα βλέπαμε υγρό μέταλλο να πέφτει σαν βροχή απ' την ατμόσφαιρα, ανέμους απίστευτα υψηλής ταχύτητας να πνέουν ανεξέλεγκτα προς κάθε κατεύθυνση. Ουσιαστικά θα ήταν μια απεικόνιση της κόλασης του Δάντη, ενώ πιθανή ανθρώπινη έκθεση πάνω στον πλανήτη, θα σήμαινε ακαριαίο θάνατο.

 Η ζωή στη γη επικεντρώνεται στο DNA, στο ρόλο των πρωτεϊνών και των επιδράσεων τους με τα υπόλοιπα χημικά στοιχεία. Αν τα στοιχεία αυτά υπερθερμανθούν, θα σπάσουν σαν μια κλωστή και έτσι θα καταρρεύσει και η ζωή μας. Η έντονη θερμότητα είναι αρκετή να μετατρέψει τα στερεά σε υγρά. Θα ήταν αδύνατη μια βιολογική οργανική ζωή αλλά η ατμόσφαιρα και το κλίμα θα ήταν ιδανικά για την εξέλιξη ανόργανων όντων.

Αυτός ο πλανήτης έχει ωκεανούς, αλλά ωκεανούς λάβας. Σε έναν πλανήτη όπως τον Janssen, θα έχουμε λιωμένες λίμνες μετάλλου και πετρωμάτων. Μπορούν άραγε να λειτουργήσουν όπως οι ωκεανοί στη Γη ώστε να μπορούν να φιλοξενούν κάποιου είδους πλάσματα;

Αν απομακρύνουμε την θεωρία της δημιουργίας ζωής με βάση τον άνθρακα, θα μπορούσε κάποιος να αναρωτηθεί: ''Θα μπορούσε να δημιουργηθεί ζωή από ανόργανη χημεία'';  Γνωρίζουμε τις δυνατότητες για ανάπτυξη ανόργανης ζωής μέσα από εργαστηριακές δοκιμές, αλλά μια τέτοια διαφορετική μορφή ζωής θα έσπαγε όλους τους κανόνες της βιολογίας, όπως τους ξέρουμε. Πώς θα μπορούσαν αυτά τα πλάσματα να βλέπουν, να σκέφτονται η ακόμα και να συμπεριφέρονται, σε χημικό επίπεδο; Ένα από τα πιο εκπληκτικά  πράγματα σχετικά με τις προοπτικές για την εύρεση ζωής σε μακρινά συστήματα,  είναι πως  χημεία τους μπορεί να είναι πέρα από καθετί που έχουμε φανταστεί.

Η σκέψη για πλάσματα από υγρό μέταλλο μοιάζει ακραία, ας αναλογιστούμε όμως ότι ήδη έχουμε αρχίσει να ''φτιάχνουμε'' τέτοια πλάσματα, σε εμβρυική μορφή, στα εργαστήρια μας. Φανταστείτε λοιπόν ένα εργαστήριο στο μέγεθος ενός πλανήτη, με μια εξέλιξη δισεκατομμυρίων ετών, τι θα μπορούσε να πετύχει. Οι σεναριογράφοι βιβλίων και ταινιών επιστημονικής φαντασίας έχουν αποτυπώσει μερικά τέτοια σενάρια για τέρατα από υγρό μέταλλο, όπως για παράδειγμα στην ταινία ''Εξολοθρευτής''.

Λόγω της φύσης του τόπου που ζουν, θα ήταν σχεδόν αδύνατο για οποιοδήποτε στοιχείο να είναι στέρεο και σταθερό, οπότε αποκλείεται αυτά τα πλάσματα να έχουν κάτι σαν σκελετό,  αλλά θα μοιάζουν με άμορφες σταγόνες  όπως ο  Τ-1000. Οι υγροί μεταλλικοί οργανισμοί που ζουν στις καυτές λίμνες του Janssen, θα μπορούν να διαμορφώνουν το σχήμα τους σε ότι εκείνοι επιθυμούν. Θα μπορούσαν να έχουν ένα σφαιρικό σχήμα για εξοικονόμηση ενέργειας, ή ένα πιο επίμηκες σχήμα
για επιθετικές δραστηριότητες;

Τέτοια υγρά μεταλλικά όντα θα έχουν εξελιχθεί όπως έχουμε εξελιχθεί κι εμείς, ικανά να  προσαρμοστούν και να επιβιώσουν στις  συνθήκες τριγύρω τους. Η ιδέα ότι μπορούν να κινούνται προσαρμόζοντας τα μαγνητικά πεδία με βάση το δικό τους σώμα δυνητικά θα σήμαινε ότι θα μπορούσαν να το κάνουν αυτό εξίσου και με τα αντικείμενα που υπάρχουν κοντά τους. Επίσης μετά από δισεκατομμύρια χρόνια σε μια τέτοια φλογερή σούπερ-Γη ίσως έχουν την ικανότητα να δημιουργούν μεταλλικές κατασκευές, με δομές και προεκτάσεις σε σημείο που εμείς δεν έχουμε καν φανταστεί, αξιοποιώντας τεχνικές και την τεράστια ποσότητα ενέργειας που εισρέει από το αστέρι τους. Άραγε, έχουν αξιοποιήσει τόσο πολύ τα φυσικά στοιχεία στον πλανήτη τους έτσι ώστε να μπορούν να φύγουν από αυτόν..;

Οι επιστήμονες ερευνούν το σενάριο τεχνολογικώς εξελιγμένοι οργανισμοί σε μορφή υγρού μετάλλου να έχουν εξελιχθεί έτσι ώστε να μπορούν να κάνουν διαγαλαξιακά ταξίδια και την περίπτωση να κινούνται ακόμα και προς την κατεύθυνση μας. Λόγω της χημικής τους κατάστασης, το ταξίδι τους θα ήταν πολύ πιο εύκολο απ' οτι το ταξίδι που μπορεί να κάνει ένας άνθρωπος στο διάστημα, όμως οι συνθήκες για εκείνους πάνω στην Γη, θα ήταν ακραίες ως θανάσιμες. Γι' αυτό σκοπός τους θα ήταν ένας: Το καυτό κέντρο της Γης και η προσπάθεια μετατροπής του πλανήτη μας σε συνθήκες ίδιες με εκείνες που υπάρχουν στον δικό τους, οπότε τα ηφαίστεια μας με θερμοκρασίες που ξεπερνούν τους 2.200 βαθμούς Κελσίου, θα τους έκανε να νιώσουν σαν το σπίτι τους.

Και αν ποτέ θα μπορούσαν να πραγματοποιήσουν αυτή την επίσκεψη στον πλανήτη μας, φαντάζει σχεδόν αδύνατο να μπορούσε κάτι να τους σταματήσει...

Read More

Ο μετάνθρωπος προ των πυλών. Πως η τεχνολογία θα αλλάξει το ανθρώπινο είδος

Το μέλλον μας επιφυλάσσει πολλά. Οι επιστήμονες ήδη πειραματίζονται με το DNA των εμβρύων, ενώ δεν είναι λίγοι εκείνοι που υποστηρίζουν ότι η εποχή του μετανθρώπου είναι κοντά. Το νέο είδος, σύμφωνα με μελλοντολόγους, θα είναι μια μίξη ανθρώπου και μηχανής ή καλύτερα ανθρώπου και υπολογιστή.

Η εξέλιξη της τεχνολογίας είναι αλματώδης φαίνεται ότι τίποτα δεν τη σταματά, τεχνητά μέλη για άτομα με αναπηρία όπου πλέον συνδέονται με τον εγκέφαλο προσφέροντας στους χρήστες να έχουν την αίσθηση του πραγματικού. Τυφλοί μπορούν να δουν για πρώτη φορά στη ζωή τους. Επιτυχή είναι αρκετά πειράματα όπου άνθρωποι μπορούν και τηλεκατευθύνουν αυτοκίνητα ή drones ακόμη και ελικόπτερο μόνο με τη δύναμη του μυαλού τους με τη χρήση των ηλεκτρομαγνητικών κυμάτων και η λίστα δεν έχει τέλος. Πρόσφατες μελέτες κάνουν λόγο για την άνοδο των ρομπότ και τις επιπτώσεις που αυτό θα έχει όσον αφορά στην απώλεια θέσεων εργασίας.

Όμως κάποιοι παρακαλούν για αυτή την εξέλιξη, αφού άλλωστε πιστεύουν ότι η επιβίωση της ανθρωπότητας εναπόκειται στην εξέλιξη του ανθρωπίνου είδους και στον αποικισμό του διαστήματος.

Ένας γνωστός μελλοντολόγος ο δρ. Ιάν Πίρσον πιστεύει ότι οι σημερινοί 40ρηδες ίσως να αποκτήσουν αθανασία, ηλεκτρονική αθανασία για να είμαστε ακριβείς με το να κάνουν download, να κατεβάζουν δηλαδή τη μνήμη τους και να την αποθηκεύουν για χρήση των μελλοντικών γενιών. Ο Πίρσον είναι πεπεισμένος ότι μέχρι το 2050 θα γίνει τελικά το «πάντρεμα» ανθρώπου με υπολογιστή όπου μέσα από αυτό θα γεννηθεί ένα νέο είδος, ο Homo optimus.

Ο μετάνθρωπος, ένας εξελιγμένος μέσω της τεχνολογίας άνθρωπος, θα είναι κάτι το σύνηθες κάποιοι στιγμή στις προσεχείς δεκαετίες.

Όπως εξηγεί ο συγκεκριμένος επιστήμονας η δυνατότητα επέμβασης στο ανθρώπινο γονιδίωμα θα έχει σαν αποτέλεσμα οι μελλοντικές γενιές να είναι πιο όμορφες, πιο έξυπνες, πιο υγιείς, πιο ικανές από ότι εμείς σήμερα.

Μπορεί να μιλάμε για έναν άνθρωπο ανδροειδές ή cyborg (Σάιμποργκ, στα λατινικά «cyborg, cyberneticus organismus» πρόκειται για έναν αυτοματοποιημένο τεχνητό οργανισμό ο οποίος ενισχύει ή διευρύνει τις δυνατότητές του χρησιμοποιώντας τεχνολογικά μέσα).

Πρόκειται για το καινούργιο σύνορο (the new frontier), που όμως αυτό δεν θα συμπεριλαμβάνει ή καλύτερα αυτό το σύνορο δεν θα μπορεί να το διαβεί ο άνθρωπος ως έχει σήμερα.

Το νέο είδος, σύμφωνα με ακαδημαϊκούς ερευνητές, και άλλους ειδικούς που συνεργάστηκαν με τον δρ. Ιάν Πίρσον για το «The Big Bang Fair», (πρόκειται για τη γιορτή της τεχνολογίας στον τομέα των επιστημών, της τεχνολογίας, της μηχανικής και των μαθηματικών που διεξάγεται στη Βρετανία και απευθύνεται σε νέους, φοιτητές και όχι μόνο), θα έχει μεταξύ άλλων, ενδεχομένως τα εξής χαρακτηριστικά:

Θα μπορεί να επικοινωνεί με τους ομοειδείς του απευθείας μέσω εμφυτευμάτων που θα έχουν τοποθετηθεί στο «ηλεκτρονικό δέρμα» του.

Με τη βοήθεια της νανοτεχνολογίας θα ελέγχεται η υγεία του μετανθρώπου και εσωτερικά θα επιδιορθώνονται οι όποιες βλάβες. Τα δόντια θα επιδιορθώνονται μόνα τους ή θα αντικαθίστανται μόνα τους.

Μέσω παρεμβάσεων εσωτερικών ή εξωτερικών θα αυξάνεται η μυική δύναμη του αντικειμένου.

Επίσης η τεχνολογία θα επιτρέψει, όπως πιστεύουν οι ειδικοί, να κατανοούμε τι λένε τα κατοικίδιά μας ακόμη και αυξήσουμε τη νοημοσύνη τους.

«Θα μπορούσαμε μέσω της τεχνολογίας να αλλάξουμε τα κατοικίδιά μας ακόμη και τα άγρια ζώα και ίσως θα μπορούσαμε να φτιάξουμε ένα ολοκαίνουργιο είδος κάτι σαν πραγματικό Furbie» ανέφερε ο δρ. Ιαν Πίρσον.


View image on Twitter

Μέσω της κρυονικής ίσως ο άνθρωπος να ξεγελάσει τον θάνατο. Η συγκεκριμένη επιστήμη, η οποία ξεκίνησε το 1962, ελπίζει αφού καταψύξει τον άνθρωπο που έχει πεθάνει από κάποια ανίατη αρρώστια για παράδειγμα, να καταφέρει, κάποια στιγμή που η τεχνολογία θα έχει εξελιχθεί αρκετά στο μέλλον, να μπορέσει να τον επαναφέρει και όχι μόνο να τον γιατρέψει αλλά και να τον βελτιώσει. Η συγκεκριμένη μέθοδος εκτιμάται ότι μπορεί να χρησιμοποιηθεί προκειμένου να βάζει σε βαθύ ύπνο ανθρώπους που πρόκειται να ταξιδέψουν για χρόνια στο βαθύ διάστημα κάτι που δεν θα είναι εφικτό εάν οι ζωτικές λειτουργίες των αστροναυτών βρίσκονται σε πλήρη λειτουργία.

«Είναι οι νέοι άνθρωποι που θα μας οδηγήσουν σε αυτές τις αλλαγές για τις οποίες μιλάμε» δήλωσε στο ίδιο μέσο ο Πολ Τζάκσον ένας από τους επικεφαλής για τη διοργάνωση του The Big Bang Fair.


«Είναι εντυπωσιακό ότι δεν είναι η φύση που πλέον επιβάλει τις αλλαγές σε εμάς, αλλά είμαστε εμείς που θα επιχειρούμε τις αλλαγές τις οποίες επιθυμούμε», επισημαίνει ο δρ. Ιαν Πίρσον αφήνοντας με αυτή την τοποθέτησή του ανοιχτά πολλά ερωτήματα βιοηθικής.

Read More

Ταινίες τρόμου βγαλμένες από τη ζωή

«Μην φοβάσαι, είναι απλά μια ταινία» ή μήπως όχι; Όταν παρακολουθούμε ταινίες τρόμου εύκολα κάποιος μπορεί να καταφύγει στη σκέψη ότι αυτό που βλέπει μια φανταστική δημιουργία προκειμένου να κατανικήσει το φόβο.

Δεν είναι όμως όλες οι ταινίες τρόμου, προϊόντα νοσηρής φαντασίας. Αρκετές από αυτές έχουν βασιστεί σε πραγματικά γεγονότα και περιστατικά που κάνουν και τον πλέον ψύχραιμο να ανατριχιάσει.

Δείτε 10 παραδείγματα ταινιών τρόμου που βασίζονται σε πραγματικά γεγονότα...

Εφιάλτης στο Δρόμο με τις Λεύκες

Ο σκηνοθέτης Γουές Κρέιβεν της γνωστής ταινίας τρόμου «Εφιάλτης στο Δρόμο με τις Λεύκες», είχε δηλώσει ότι βάσισε το φιλμ του σε μια σειρά άρθρων στους Los Angeles Times για μια σειρά περίεργων θανάτων ασιατών προσφύγων κατά τη διάρκεια του ύπνου. Σύμφωνα με το άρθρο πολλοί έφτασαν να φοβούνται να κοιμηθούν, αναφέροντας τρομερούς εφιάλτες που μπορεί να τους οδηγούσαν στο θάνατο.

Ψυχώ

Ο πρωταγωνιστής της πασίγνωστης ταινίας του Άλφρεντ Χίτσκοκ, βασίζεται εν μέρει στη φιγούρα του καταδικασμένου δολοφόνου και τυμβωρύχου Ed Gein, ο οποίος στα τέλη του ’50 σκότωνε γυναίκες και ξέθαβε πτώματα και κρατούσε τρόπαια και «αναμνηστικά» από τα οστά και το δέρμα τους.

Ο συγγραφέας του Ψυχώ, Πήτερ Μπλοχ, βάσισε τον ήρωα του έργο στον Gein, κάτι που έκαναν και οι συγγραφείς του «Σχιζοφρενή Δολοφόνου Με Το Πριόνι» και της «Σιωπής των Αμνών».

Eaten Alive

Ο δημιουργός του «Σχιζοφρενή Δολοφόνου Με Το Πριόνι», Τομπ Χούπερ λίγα χρόνια μετά την περίφημη ταινία τρόμου, παρουσίασε στο κοινό το «Eaten Alive». Ο ήρωας Neville Brand που είχε την κακή συνήθεια να σκοτώνει όποιον και κυρίως όποια τον τσάντιζε και κατόπιν να τον δίνει για τροφή στους αγαπημένους κροκόδειλους, βασίζεται στον Joe Ball. Ο «άντρας-αλιγάτορας» ξεπάστρεψε στη δεκαετία του ’30, γύρω στις 20 γυναίκες, οι οποίες κατέληξαν τροφή στους αλιγάτορες. Ωστόσο, δεν βρέθηκε ποτέ ενώπιον της δικαιοσύνης γιατί όταν ένας αστυνομικός επιχείρησε να τον ανακρίνει, ο Ball έβγαλε το όπλο του και αυτοκτόνησε.

Εξορκιστής

Πηγή έμπνευσης για το συγγραφέα του «Εξορκιστή», William Peter Blatty, που ανέλαβε και την προσαρμογή για τη μεταφορά του έργου στη μεγάλη οθόνη, στάθηκε ένα άρθρο στην Washington Post, το 1949, με τίτλο «Ιερέας απελευθερώνει τον γιο του κ. Rainier που φέρεται να είχε πιαστεί από το Διάβολο». Το άρθρο αφηγούνταν ένα περιστατικό όπου 4 ιερείς είχαν συμμετάσχει σε μια τελετή εξορκισμού ενός αγοριού στο Μέριλαντ. Σύμφωνα με τους ιερείς, κατά τη διάρκεια της τελετής, το αγόρι διατύπωνε ακατανόητες φράσεις (γλωσσολαλιά), το κρεβάτι του έτρεμε και σηκώνονταν στον αέρα και αντικείμενα εκσφενδονίζονταν προς κάθε κατεύθυνση.

Primeval

Στο ταινιάκι τρόμου του ‘07 που στη χώρα μας κυκλοφόρησε μόνο σε DVD υπό τον τίτλο «Πρωτόγονος» (!), μια ομάδα αμερικανών δημοσιογράφων ταξιδεύει στο Μπουρούντι προκειμένου να φιλμογραφήσει και να αιχμαλωτήσει έναν τεράστιο, ανθρωποφάγος κροκόδειλο!

Πράγματι στην κεντροαφρικανική χώρα ζει (ή τουλάχιστον ζούσε, μιας και έχουμε να τον δούμε από το 2008), ένας 6μετρος κροκόδειλος, που πιστεύεται ότι είναι άνω των 65 ετών! Ο Γκουστάβ, όπως ονομάζεται, θεωρείται πως έχει φάει περίπου 300 ανθρώπους και αποτελεί το φόβο και τον τρόμο των γηγενών.

The Blob

Στην ταινία τρόμου του ΄58 που στη χώρα μας έχει κυκλοφορήσει με διάφορους τίτλους («Εισβολή από άγνωστο πλανήτη», «Επικίνδυνες επαφές απ’ το διάστημα» και άλλες), πρωταγωνιστεί μια μυστηριώδης, εξωγήινη μορφή ζωής, η οποία τρομοκρατεί μια μικρή πόλη, κατασπαράζοντας τα πάντα στο πέρασμά της και μεγαλώνοντας διαρκώς.

Και όμως πρόκειται για ακόμη μια ταινία τρόμου που βασίστηκε σε ένα άρθρο των New York Times, το 1950. Σύμφωνα με αυτό 4 αστυνομικοί από τη Φιλαδέλφεια ήρθαν σε επαφή με ένα παράξενο, κολλώδες πράγμα που σήμερα πιστεύεται ότι ήταν μια διάφανη, ζελατινώδης ουσία που ονομάζεται «Star jelly» και για το τι ακριβώς είναι, έχουν προταθεί διάφορες ερμηνείες. Όταν ένας από τους αστυνομικούς επιχείρησε να τη σηκώσει, η περίεργη ουσία διαλύθηκε και εξατμίστηκε.

Ο εξορκισμός της Έμιλυ Ρόουζ

Η ταινία που έφερε ξανά στο προσκήνιο τη θεματολογία του εξορκισμού, βασίζεται στην περίπτωση ενός 16χρονου κοριτσιού από τη Γερμανία, ονόματι Anneliese Michel, το οποίο πιστεύονταν ότι είχε καταληφθεί από δαίμονες, το 1968. Το 1975, δύο ιερείς έλαβαν άδεια από τον τοπικό επίσκοπο να πραγματοποιήσουν τελετή εξορκισμού, δίχως αποτέλεσμα, αφού το κορίτσι έχασε τελικά τη ζωή του.

The Hills Have Eyes

Η ταινία του ’77 του Γουές Κρέιβεν που έγινε κλασσική και ξαναείδαμε το 2006, πηγή έμπνευσης είχε μια οικογένεια Σκωτσέζων που έζησε τον 15ο ή 16ο αιώνα, που ζούσε σε μια σπηλιά και σαν «χόμπι» είχαν τον κανιβαλισμό των άτυχων που θα περνούσαν από τα λημέρια τους. Η συμμορία έφτασε να αριθμεί 48 μέλη, τα περισσότερα τέκνα αιμομικτικών επαφών.

Το Κάλεσμα

Η ταινία βασίζεται στα όσα έζησαν οι ερευνητές Ed και Lorraine Warren που ασχολούνταν με παραφυσικές δραστηριότητες με τους Perrons, μια οικογένεια που μετακόμισε το 1971 σε μια φάρμα στο Rhode Island που θεωρούσαν ότι ήταν στοιχειωμένη. Το ζευγάρι έκανε λόγο για μια γριά με κομμένο κεφάλι, φωνές παιδιών και άλλα περίεργα συμβάντα για το όποια «ευθύνονταν» μια μάγισσα, ονόματι Bathsheba Sheran που είχε ζήσει εκεί τον 19ο αιώνα.

Το Κορίτσι της διπλανής πόρτας

Η ταινία φρίκης του ’07 βασίστηκε στο ομώνυμο βιβλίο του Jack Ketchum το οποίο με τη σειρά του περιγράφει μια αληθινή ιστορία εγκλήματος που συντάραξε την πολιτεία της Ιντιάνας. Το καλοκαίρι του 1965, ένα 16χρονο κορίτσι, η Sylvia Likens, βασανίστηκε με κάθε πιθανό τρόπο, μέχρι θανάτου από την Gertrude Baniszewski, τα παιδιά της και άλλους νεαρούς γείτονες!

Το κορίτσι εντοπίστηκε από τους αστυνομικούς νεκρό, με το σώμα του καλυμμένο από πάνω από 100 πληγές, μώλωπες, κοψίματα και εγκαύματα. Κάποια από τα δόντια της ήταν σπασμένα, ενώ τα γενετικά όργανα του κοριτσιού ήταν φρικτά μωλωπισμένα. Στο στήθος και στην κοιλία του κοριτσιού είχε χαραχτεί το γράμμα «S» και η φράση «Είμαι μια πόρνη και είμαι περιφανή γι’αυτό». Οι ανατριχιαστικές λεπτομέρειες του φρικτού βασανισμού που παρουσιάστηκαν στο δικαστήριο, ανάγκασαν τον εισαγγελέα να περιγράψει το έγκλημα σαν «το πιο φρικτό που έχει ποτέ διαπραχθεί στην πολιτεία της Ιντιάνας».

Read More

Πώς θα μπορούσαν να μοιάζουν οι άνθρωποι στο μέλλον

Ο επιστήμονας Matthew Skinner προβλέπει μεγάλη αλλαγή του κλίματος, μια νέα εποχή των παγετώνων και εξελίξεις που θα μπορούσαν να κάνουν τους ανθρώπους να εξελιχθούν με πρωτοφανείς τρόπους.

Η κλιματική αλλαγή θα μπορούσε να οδηγήσει τους ανθρώπους να αναπτύσσουν χέρια και πόδια με νηκτικές μεμβράνες, καθώς βράγχια, για να προσαρμοστούν στις συνθήκες ζωής κάτω από το νερό, σύμφωνα με τον ακαδημαϊκό.

Ο παλαιοανθρωπολόγος θεωρεί ότι οι άνθρωποι θα μπορούσαν να αρχίσουν να μοιάζουν με ψάρια για να μπορούν να δημιουργήσουν υδρόβιες κοινότητες και να ζήσουν στον κόσμο του νερού, αν η στάθμη της θάλασσας αρχίσει να ανεβαίνει. Για την προσαρμογή στον υποβρύχιο κόσμο για την αναζήτηση της τροφής τους οι άνθρωποι, σύμφωνα πάντα με τη θεωρία του, θα αναπτύξουν τεχνητά βράγχια για να βγάζουν το οξυγόνο της θάλασσας, τα οποία θα τους επιτρέπουν να αναπνέουν, ενώ θα αναπτύξουν και ένα διαφανές βλέφαρο για να βλέπουν κάτω από το νερό.

Η εξάρτηση από τα βράγχια, σύμφωνα με τη θεωρία του, θα μειώσει την απαίτηση για χωρητικότητα των πνευμόνων και τα πλευρά πιθανόν να συρρικνωθούν.

Ουσιαστικά, ο δρ. Skinner προβλέπει πώς μπορεί να αλλάξουν οι άνθρωποι σε περίπτωση ακραίων κλιματικών αλλαγών και μιας άλλης εποχής παγετώνων.

Αν ένας αστεροειδής χτυπήσει τη Γη, υγρασία και σκόνη θα συντρίψουν την ατμόσφαιρα και θα αποκλειστούμε από τον ήλιο, κάτι που θα είχε σαν αποτέλεσμα χαμηλές θερμοκρασίες. Η μύτη και το πρόσωπο των ανθρώπων θα μπορούσε να διογκωθεί ώστε να βοηθήσει τον κρύο αέρα να θερμαίνεται όταν εισπνέεται μέσα στο ρινοφάρυγγα, στην περιοχή πίσω από τη μύτη.

Ο δρ. Skinner προβλέπει επίσης ότι η έλλειψη σύγχρονης τεχνολογίας θα σήμαινε ότι η σωματική δύναμη θα γινόταν πιο σημαντική για την επιβίωση, με αποτέλεσμα οι άνδρες να χρησιμοποιούν τη σωματική τους κυριαρχία για να προσελκύσουν τις γυναίκες όπως κάνουν σήμερα οι γορίλες. Όπως λέει ο ίδιος εν τέλει δεν έχει σημασία αν και πότε θα αλλάξει το ανθρώπινο γένος, αλλά ότι θα είναι ένας αγώνας για επιβίωση...

Read More