Η εξαφανισμένη ήπειρος της Λεμουρίας

Σε μια εποχή μακρινή, πότε ακριβώς δεν μπορεί κανείς να πει με βεβαιότητα, υπήρξε μια ήπειρος μεγάλη και τρανή, η οποία ένωνε την Αμερική με την Ευρώπη.

Η ήπειρος αυτή, η θρυλική Ατλαντίδα, κάποια στιγμή καταποντίστηκε στα βάθη του Ατλαντικού Ωκεανού και μαζί της χάθηκε ένας σπουδαίος πολιτισμός, τον οποίο είχε περιγράψει για πρώτη φορά ο Πλάτωνας σε έναν από τους διαλόγους του, όπως την είχε ακούσει από τους Αιγυπτίους ιερείς, τους σοφούς εκείνους μύστες της αρχαίας Επιστήμης.

Πέραν των φυσιογραφικών αυτών δεδομένων, συντείνουν στην υπόθεση της ύπαρξης της Ατλαντίδας και αρκετές ιστορικές αποδείξεις.

Υπήρξε, όμως, και μια άλλη μυστηριώδης ήπειρος, η οποία φαίνεται πως υπέστη όσα είχε υποστεί και η θρυλική Ατλαντίδα.

Ώστε, υπήρξε κάποτε και μια δεύτερη Ατλαντίδα; Το ερώτημα αυτό ετέθη για πρώτη φορά γύρω στα τέλη του 19ου αιώνα. Διαχεόταν η υποψία ότι μεταξύ της Αφρικής και της Ινδίας, στον Ειρηνικό Ωκεανό, πολύ πριν εμφανιστεί ο άνθρωπος πάνω στη Γη, υπήρχε μια άλλη καταποντισμένη τεράστια έκταση, μια πελώρια ήπειρος, η οποία γεφύρωνε την Ασία με την Αφρική.

Την υποθετική εκείνη ήπειρο ονόμασαν Λεμουρία, αν και την αποκαλούσαν και με άλλα ονόματα. Παρ’ όλο, λοιπόν, που τα ονόματά της ήταν πολλά, οι αποδείξεις για την άλλοτε ύπαρξή της ήταν ελάχιστες.

Στις αρχές του 20ου αιώνα ανεγράφη στον διεθνή επιστημονικό Τύπο ότι η χαμένη Λεμουρία του Ειρηνικού Ωκεανού εντοπίστηκε τελικώς κατόπιν ερευνών μιας ωκεανογραφικής αποστολής με επικεφαλής τον Καθηγητή Sir John Murray.

                                          John Murray (03/03/1841 – 16/03/1914)


Η συγκεκριμένη αποστολή είχε ξεκινήσει από την Αλεξάνδρεια και ερεύνησε τα ύδατα και τον πυθμένα του Ινδικού Ωκεανού, αλλά και του Αραβικού Κόλπου.

Τα αποτελέσματα των ερευνών της αποστολής του πρωτοπόρου Ωκεανογράφου Sir John Murray ανακοινώθηκαν κατόπιν στο Ζωολογικό Εργαστήριο του Πανεπιστημίου του Κέιμπριτζ, διότι, εκτός όλων των άλλων ανακαλύψεων που σχετίζονταν με τη μυστηριώδη χαμένη ήπειρο της Λεμουρίας, η αποστολή εντόπισε και δείγματα ζώων του θαλάσσιου βυθού, άγνωστα μέχρι τότε.

John Stanley Gardiner (1872 – 1946)

Μάλιστα, ο διακεκριμένος Ζωολόγος και Καθηγητής Συγκριτικής Ανατομίας του Πανεπιστημίου του Κέιμπριτζ, John Stanley Gardiner, αλλά και γραμματέας της αποστολής του Murray ανέφερε ότι η ερευνηθείσα περιοχή περιοριζόταν προς τα ανατολικά από μια μακρά υποβρύχια οροσειρά, η οποία πιστευόταν ότι αποτελούσε συνέχεια της εξαφανισμένης ηπείρου, της οποίας ελάχιστα λείψανα ήταν οι σημερινές μικρές συστάδες νησιών, που βρίσκονται διάσπαρτα στον Ειρηνικό Ωκεανό.

Επίσης, ανακαλύφθηκε μια υποβρύχια αλυσίδα γρανιτικών ορέων, τα οποία είχαν ύψος περίπου τριών χιλιάδων μέτρων σε ορισμένα σημεία του πυθμένα. Η οροσειρά αυτή αποτελεί συνέχεια των ορέων Αραβούλι της Ινδίας.

Στην εξαφανισμένη ήπειρο της Λεμουρίας υπήρξε ίσως και μια άλλη “Νεκρά Θάλασσα”, η οποία εντοπίστηκε στην περιοχή μεταξύ της Αραβίας και των Βορείων Ινδιών. Στο σημείο εκείνο δεν υπάρχουν καθόλου ψάρια και άλλα πλάσματα του βυθού, ενώ παραπέρα αφθονούν.

Το παράξενο αυτό φαινόμενο αποδίδεται στο ότι εκεί προφανώς υπάρχει κάποια υποβρύχια πηγή πετρελαίου ή αλάτων, τα οποία, διαλυόμενα, μέχρις ότου αραιωθούν παρακάτω, δεν επιτρέπουν την ανάπτυξη ζωής.

Read More

Η λευκή φυλή Ελλήνων της Βόρειας Αμερικής

Ο μυστηριώδης πολιτισμός των Ανασάζι αποδεικνύει την έντονη ελληνική παρουσία στην Βόρεια Αμερική.

Το όνομα Anasazi σημαίνει «αρχαίοι άνθρωποι», αν και η λέξη Anasazi προέρχεται από τους Ναβάχο και σημαίνει «οι πρόγονοι του εχθρού».

Το όνομα δόθηκε αρχικά στα ερείπια του Mesa Verde από τον Richard Wetherill, που το 1888-1889 εξερεύνησε εκείνη την περιοχή. Αυτός ήξερε την γλώσσα των Ναβάχο και καταλάβαινε τι σήμαινε η λέξη.

Το όνομα κατόπιν υιοθετήθηκε από τον Alfred Kidder, σπουδαίο κοσμήτορα της αρχαιολογίας. Ο καθηγητής θεώρησε ότι το όνομα αυτό ήταν πιο εύχρηστο από το » Άνθρωποι των χωριών » ή » Άνθρωποι των λόφων » ή «Εκείνοι που ήρθαν πριν», όπως περίπου θα έπρεπε να λέγονται και κόλλησε το όνομα Ανασάζι για συντομία.

Αυτό είναι χαρακτηριστικό παράδειγμα του πώς αντιμετωπίζουν συνήθως, πολλοί αρχαιολόγοι τα κάθε είδους ευρήματα. Οι ντόπιοι κάτοικοι έχουν πολλές λέξεις που χαρακτηρίζουν τους Ανασάζι και δυσαρεστούνται όταν ακούνε αυτόν τον όρο.

Οι Ανασάζι ήταν μία λευκή φυλή της Βόρειας Αμερικής, που έχτισε ακροπόλεις, φρούρια, δρόμους, θέατρα(!), αρδευτικά έργα, έκανε ηλιακές και αστρονομικές παρατηρήσεις και κατασκεύαζε πήλινα αγγεία και σκεύη. Δεν έμοιαζαν με τους άλλους Ινδιάνους οι οποίοι συνήθως ζούσαν με νομαδικό τρόπο.

Σήμερα οι κάτοικοι των περιοχών των Ανασάζι είναι οι Χόπι, οι οποίοι διαφέρουν επίσης από τις άλλες φυλές και εθνικά και πολιτιστικά.

Οι Ανασάζι αποτελούν ένα από τα μεγαλύτερα μυστήρια της Βορείου Αμερικής. Η επικράτεια τους εκτεινόταν, ανατολικά του Ρίο Γκράντε, στις πολιτείες Νεβάδα, Γιούτα, Κολοράντο, Νέο Μέξικο και Αριζόνα και είχε έκταση μεγαλύτερη της Καλιφόρνιας.

Το 1987 ο φωτογράφος William Jackson έμαθε ότι εργάτες ανακάλυψαν πέτρινες κατοικίες σε λόφους πάνω από τον ποταμό Manco. Στο Chaco Canyon ανακάλυψε ερείπια κτιρίων, κατάλοιπα ενός εξαφανισθέντος και μυστηριώδους πολιτισμού. Αυτός ήταν και ο πρώτος λευκός που τράβηξε τις πρώτες φωτογραφίες των ερειπίων στους γκρεμούς των λόφων του Mesa Verde.



Παρά την υποτιθέμενη έλλειψη του τροχού, κατασκεύασαν δρόμους εκατοντάδων χιλιομέτρων. Πολύς κόπος για ανθρώπους που έμεναν σε ένα μέρος και μετακινούνταν με τα πόδια, αφού δεν υπήρχαν άλογα και κάρα. Επινόησαν κατασκευές άρδευσης που μπορούσαν να παρέχουν τροφή σε πληθυσμούς μεγαλύτερους των σημερινών. Ο πολιτισμός τους είναι ανώτερος κάθε άλλου γνωστού πολιτισμού της Βόρειας Αμερικής. Τα κατάλοιπα των έργων τους αποτελούν άλυτο αίνιγμα προκαλώντας την απορία των ερευνητών.

Εμφανίστηκαν «ξαφνικά» στην Δυτική Αμερική το 100 π.Χ (υποτίθεται, γιατί ορισμένοι αρχαιολόγοι τους χρονολογούν από το 6000 π.Χ) και εξαφανίστηκαν μυστηριωδώς(;) γύρω στο 1500 μ.Χ. Γενικά οι ημερομηνίες δεν είναι κάτι στο οποίο μπορεί να βασίζεται κανείς, εφόσον είναι γνωστή η συνήθεια των αρχαιολόγων να εκλέγουν τις χρονολογίες που «βολεύουν» την σχολή τους. Φυσικά, όπως συμβαίνει και εδώ στην Ελλάδα, οι χρονολογίες που δίνονται απέχουν πολύ από την πραγματικότητα.



Σε κάποια βραχογραφία εμφανίζονται άνθρωποι και δεινόσαυροι μαζί. Αυτό μπορεί να συνδυαστεί με τις αντίστοιχες Πέτρες της Ίκα στο Περού, που δείχνουν και αυτές ανθρώπους και δεινόσαυρους. Μια ένδειξη του ότι οι προϊστορικές χρονολογήσεις θα πρέπει να αναθεωρηθούν.

Οι Ανασάζι πίστευαν πως οι πρόγονοι τους βγήκαν από τον κάτω κόσμο μέσα από μία τρύπα που ενώνει την επιφάνεια με το κέντρο της γης. Από την ίδια τρύπα γυρνάνε πίσω στην πατρίδα οι ψυχές των νεκρών. Έχτιζαν υπόγειες κατοικίες, ναούς και πενταόροφα κτίρια 2000 δωματίων, πραγματικούς λαβύρινθους. Πολλά είναι κατασκευασμένα μεταξύ του 10ου και 12ου αιώνα μετά Χριστόν.

Ένα εκπληκτικό στοιχείο είναι ότι, σε έρευνα που έκαναν, Άγγλοι επιστήμονες απέδειξαν ότι οι 200.000 ξύλινοι δοκοί που χρειάστηκαν για την κατασκευή αυτών των κτισμάτων, είχαν μεταφερθεί από τα βουνά των San Mateo και Chuska. Αυτές οι περιοχές βρίσκονται σε 100 χιλιόμετρα απόσταση και το βάρος κάθε κορμού φτάνει τα 300 κιλά. Αυτό είναι κατόρθωμα που δεν μπορεί να εξηγηθεί αφού οι Ανασάζι υποτίθεται ότι δεν είχαν άλογα, κάρα, βόδια και γενικά μεταφορικά μέσα και αντιστοιχεί σε κόπο με το χτίσιμο μιας πυραμίδας.



Στο φαράγγι του Τσάκο έχει ανακαλυφθεί το Πουέμπλο Μπονίτο, στην πλευρά ενός γκρεμού με ημικυκλικό σχήμα. Το χαρακτηριστικό της επιφάνειας αυτού του χώρου είναι τα Κίβας, τα οποία χρησιμοποιούσαν για θρησκευτικού και τελετουργικούς σκοπούς. Τα Κίβας είναι παλιά κυκλικά ημιυπόγεια κτίσματα, τα οποία ενσωματώθηκαν στα αρχιτεκτονικά συγκροτήματα και απέκτησαν τελετουργικό χαρακτήρα.



Η είσοδός τους ήταν μια τρύπα στη οροφή από την οποία κατέβαιναν με ξύλινη σκάλα η οποία συμβόλιζε το ουράνιο τόξο. Στο κέντρο υπήρχε η εστία και δίπλα από αυτήν μια αβαθής οπή που συμβόλιζε την είσοδο των νεκρών και το αντίστροφο, δηλαδή την πρόσβαση των νεκρών στο κόσμο των ζωντανών.



Περιμετρικά υπήρχε ένα κτιστό πεζούλι, το οποίο συμβόλιζε την ομίχλη στην οποία ζουν τα πνεύματα της βροχής. Eπάνω του κάθονταν οι άνθρωποι κατά την διάρκεια των τελετών. Ο οικισμός βλέπει προς τα νότια και είναι προστατευμένος από τι ς καιρικές συνθήκες. Το συγκρότημα χτίστηκε από την αρχή με κέντρο τα κίβας. Εκεί συναθροίζονταν για τελετές ή συνελεύσεις για την λήψη σημαντικών αποφάσεων. Γύρω από αυτό το κέντρο χτίστηκαν οι κατοικίες.

Ένα άλλο σημαντικό στοιχείο στην αρχιτεκτονική του μυστηριώδους αυτού λαού είναι οι δρόμοι στο φαράγγι του Τσάκο, οι οποίοι ενώνουν χωριά και ιερούς τόπους μεταξύ τους. Πρόκειται για ένα ορατό δίκτυο ιερών οδών, τέλεια ευθύγραμμων, άσχετα από την διαμόρφωση του εδάφους. Ανέβαιναν στα σπίτια τους μάλλον με σχοινιά. Κάποιες κατοικίες είναι τόσο δυσπρόσιτες, ώστε μόνο ορειβάτες με σχοινιά μπορούν να πλησιάσουν.



Οι αρχαιολόγοι λένε ότι για να φτάνουν οι Ανασάζι στα σπίτια που είχαν κατασκευάσει σε φυσικές κοιλότητες, (πολλές φορές σε ύψος εκατοντάδων μέτρων) χρησιμοποιούσαν κορμούς δέντρων, στους οποίους είχαν σκαλίσει σκαλοπάτια, καθώς και σκάλες λαξεμένες στον βράχο. Το πιθανότερο όμως είναι ότι η διάβρωση έχει εξαφανίσει τις κλιμακωτές προσβάσεις που υπήρχαν σκαλισμένες στο βράχο. Αν και είναι δυνατόν (κλασικό παράδειγμα Μετέωρα) να υπάρχει ανεφοδιασμός και επικοινωνία μέσω σχοινιών και γερανών, κάτι τέτοιο είναι δύσκολο όταν πρόκειται για ολόκληρη πόλη.

Τα αγγεία που βρέθηκαν στα ερειπωμένα χωριά θυμίζουν πολύ τα αντίστοιχα ελληνικά αγγεία της γεωμετρικής περιόδου. Εμφανίζεται ακόμη σαν διακοσμητικό και ο μαίανδρος, συνδέοντας άμεσα την λευκή φυλή των Ανασάζι με την ελληνική καταγωγή τους.

Ο Πλάτων, στο διάλογο του Τίμαιος, αποκαλύπτει ότι στην Σαϊδα της Αιγύπτου οι εκεί ιερείς του ναού του είχαν πει για την πόλη των Αθηνών τα εξής:

«είναι γραμμένα και θαυμάζονται εδώ πολλά και μεγάλα έργα της πόλης σας. Υπερέχει όμως ένα σε μέγεθος και σπουδαιότητα. Αναφέρουν τα γραπτά ότι η πόλη σας κατέστρεψε κάποτε μία δύναμη, η οποία εξόρμησε από τον Ατλαντικό Ωκεανό και ήρθε εναντίον της Ευρώπης και της Ασίας. Διότι η εκεί θάλασσα ήταν τότε βατή, δηλαδή υπήρχε νησί πριν από το στόμιο που εσείς ονομάζετε Ηράκλειες Στήλες. Το νησί ήταν μεγαλύτερο από την Λιβύη και την Ασία μαζί, και από αυτό μπορούσαν να περάσουν σε άλλα νησιά, οι τότε ταξιδιώτες και από τα νησιά στην αντικρινή ήπειρο(!!!)».

Το κείμενο δηλώνει ξεκάθαρα ότι πέρα από τον Ατλαντικό Ωκεανό υπάρχει άλλη ήπειρος. Επομένως οι αρχαίοι γνώριζαν την ύπαρξη αυτής της ηπείρου και ο μόνος τρόπος για αυτό είναι εάν κάποτε την είχαν επισκεφθεί.



Στην «Πέντρα Πιντάδα» ή «Ζωγραφιστή Πέτρα» ή «Πέτρα με ζωγραφιές», ένα ωοειδή ογκόλιθο μήκους 90 μέτρων και πλάτους 75, ανακαλύφθηκαν ντολμέν όμοια με τα Ευρωπαϊκά. Ανακαλύφθηκαν επίσης και ελληνικά γράμματα! Επάνω στην πέτρα υπάρχουν σκίτσα από καβαλάρηδες με τόξα, άλογα, άμαξες, τροχοί, σπείρες, σταυροί και μεγάλες ομάδες ανθρώπων πιασμένων χέρι-χέρι που χορεύουν κάποιου είδους συρτό χορό χαρακτηριστικό των ελληνικών χορών.



Υπάρχουν επίσης περίεργα σκίτσα που παραπέμπουν άμεσα στους «Αρχαίους». Οι μορφές δεν έχουν χέρια και πόδια, φαίνονται να αιωρούνται και έχουν περίεργα κεφάλια που ορισμένα θυμίζουν σκάφανδρα αστροναυτών. Παρόμοιες τριγωνικές μορφές δημιουργούσαν και οι αρχαίοι Έλληνες με πηλό ή τις ζωγράφιζαν πάνω σε αγγεία. Επίσης η τεχνοτροπία των σκίτσων που υπάρχουν ζωγραφισμένα πάντοτε σε προφίλ, μοιάζει πολύ με εκείνη που χρησιμοποιούσαν στην αρχαία Ελλάδα το 3000 π.Χ.



Μία εικόνα στο φαράγγι «Πέταλο αλόγου» δείχνει έναν κυνηγό, οποίος σημαδεύει κάποια ζώα με τόξο. Το σχήμα του τόξου του είναι καθαρά αρχαιοελληνικό και ομηρικό σχέδιο με διπλές καμπύλες. Επίσης ο Κοκοπέλι, θεός της γονιμότητας, εμφανίζεται να παίζει φλογέρα, θυμίζοντας έντονα τους Σάτυρους της Αρχαίας Ελλάδας. Η καμπούρα πρέπει να δηλώνει την ύπαρξη ενός ταγαριού, γεμάτο σπόρους, που κουβαλούσε μαζί του. Γενικά οι φωτογραφίες θυμίζουν έντονα ελληνικές εικόνες και δύσκολα καταλαβαίνεις ότι τα βάζα ή οι εικόνες δεν προέρχονται από την Ελλάδα.



Η αρχαιολογική σκαπάνη έφερε στην επιφάνεια μεταξύ των άλλων τον τρόπο δόμησης της τοιχοποιίας των Ανασάζι, με μια σειρά τούβλων και μία σειρά από μικρούς σχιστόλιθους επαναλαμβανόμενη διαρκώς. Αυτός ο τρόπος χτισίματος είναι κλασικός στην ελληνική αρχαιότητα και μάλιστα διαδόθηκε στην κεντρική και ανατολική Ασία και τον συναντούμε σε πολλές ξεχασμένες ελληνικές φυλές στα Ιμαλάια, όπως οι Μαλάνα.

Εκτός από τη συγκεκριμένη αυτή δόμηση των τοίχων, εντύπωση προκαλεί ο οικολογικός γεωθερμικός τρόπος συνολικής δόμησης που παρατηρείται και στα ανάκτορα της Κνωσού στην Κρήτη, αλλά και αυτά των Μάγια στο Μεξικό, με την χρήση ενδοδαπέδιας θέρμανσης, αλλά και ενδοδαπέδιου εξαερισμού του χώρου.

Η εξήγηση που μπορεί να δοθεί στο θέμα των λευκών Ανασάζι είναι ότι επρόκειτο περί Ελλήνων που μετά το 9.600 π.Χ. γύρισαν λόγο της παγκόσμιας καταστροφής, που προκλήθηκε από την σύγκρουση των Ελλήνων με τους Άτλαντες, στη λίθινη εποχή και μετά ξαναναπτύχθηκαν.

Τόμ

Read More

Λυκόσουρα: Η αρχαιότερη πόλη του κόσμου που «θαβουν» οι αρχαιολόγοι

Η προϊστορία είναι ιστορία, είπε πριν λίγα χρόνια ο Φερνάρντ Μπροντέλ, ο θεωρούμενος μεγαλύτερος σύγχρονος ιστορικός. Κοινώς, πιστεύει πως δεν υπάρχει προϊστορία, ό,τι ανήκει σε αυτήν είναι ένα αχνό ιστορικό κομμάτι.

Και ο Μπροντέλ, στο σημαντικό βιβλίο του οι «Μνήμες της Μεσογείου», προάγει πολύ διακριτικά την αρχή της ιστορίας του ανθρώπου (και της προϊστορίας του) στη Μεσόγειο.

Η Μεσόγειος, θεωρητικά δεν αποκλείεται να υπήρξε το ενδιάμεσο της ενιαίας γης (Πανγαία – Παγγαία) και τόπος διάνοιξής της προς Λαυρασία και Γκοντβάνα που η δεύτερη δημιούργησε την Αφρική, υποτιθέμενο τόπο καταγωγής του πρώτου ανθρώπου. Και αν αυτός έχει ηλικία έως 3,5 εκατομ. χρόνια, όπως ισχυρίζονται κάποιοι ή μικρότερη, όπως και νάχει το πράγμα, το πλαίσιο της προϊστορίας του αρχίζει σε φάση υποχώρησης της πρόσφατης εποχής των παγετώνων (η οποία ως φαίνεται δεν τελείωσε ακόμα).


Ως εκ τούτου, ασχέτως χρονολογίας, η ανάπτυξη της πρωτανθρώπινης ζωής δεν προκύπτει να είχε καλύτερη και πιο πρόσφορη επιλογή από το να εκπτυχθεί στη «μέση γη», που ήταν τόπος αρχέγονων μικρολιμνών και αβαθών θαλασσών. Αυτή μπορεί να οριστεί ως «ψυχή» της Τηθύος, οι ενδείξεις επι της οποίας συγκλίνουν ότι δονείτο στην ευαίσθητη, καλύτερη σε κλίμα πλην όμως γεωλογικά ασταθή ρηχή θαλάσσια περιοχή της διάνοιξης των μεγάλων τεκτονικών πλακών που επέφεραν τη Μεσόγειο θάλασσα. Το όνομα Μεσόγειος – μέση γη δεν αποκλείεται να είναι μια μνήμη.

Μια πόλη της Μεσογείου, η Λυκόσουρα της Πελοποννήσου, η οποία απέχει 12 χιλιομ, νότια της Μεγαλόπολης, απετέλεσε κατά τον περιηγητή Παυσανία την πρώτη πόλη στον κόσμο, δημιούργημα των Πελασγών, ενός ιθαγενούς λαού της Μεσόγειου – Αιγαίου που ήταν κάτι σαν «Πελαργοί της θάλασσας» – έμποροι και πραματευτάδες. Οι έρευνες επί αυτών συγκλείνουν πως είχαν μάλλον αποβιβαστεί σε μεγάλο αριθμό στα Κύθηρα, λόγω γεωλογικών ασταθειών κι ενός μεγάλου κατακλυσμού σε Μεσόγειο – Αιγαίο…


Τα Κύθηρα – Ελαφόνησος είχαν χαρακτηριστεί από τα παλιά σαν «η σέσουλα της Πελοποννήσου», ιδανικός τόπος αποβίβασης μεγάλου αριθμού ανθρώπων για πορεία στα ενδότερα. (βλ. μορφολογία, αφορισμοί Χίλωνα, Ηρόδοτος – συμβουλές Δημάρατου προς Ξέρξη, κ.λπ.). Στο σημείο αυτό της υποτιθέμενης απόβασης βρέθηκε πρόσφατα η παλαιότερη βυθισμένη πόλη του κόσμου, πιθανό επίκεντρο της Πελασγικής «επιδρομής» και αργότερα επίνειο της Πελασγο-Αρκαδικής υποδομής, στην καλούμενη σήμερα περιοχή «Παυλοπέτρι». Αυτή η βυθισμένη πόλη «Παυλοπέτρι» έχει όμως ηλικία «μόλις» 5.000 ετών. (Σχόλιο diadrastika: Σύμφωνα με άλλη εκδοχή υπήρχε ήδη από την εποχή της Ατλαντίδας, περίπου προ 10.000 π.Χ.)

Και λέω, «μόλις», διότι πιο πάνω, στο Πελασγο-αρκαδικό που μετά έγινε Αρκαδο-λακωνικό βουνό, το Λύκαιο, βρίσκονται τα ερείπια της Λυκόσουρας, της οποίας η αρχή, όπως επισήμως αναφέρεται, χάνεται στο 8-10.0000 π.Χ.. Αν αληθεύει αυτό, προηγείται κατά μερικές χιλιάδες χρόνια από τον θεωρούμενο πρώτο ανθρώπινο οικισμό, της Τσατάλ Χουγιούκ (Μικρασία), και αρκετά περισσότερο της κτίσης των επίσης θεωρούμενων πρώτων πόλεων, Εριντού έως Ουρούκ και Ουρ, πατρίδα η τελευταία του Νώε και όλων μαζί κατακλυσμιαίων ανθρώπων της Μεσοποταμίας.

Δεν χρειάζεται πολύ σκέψη νομίζω κάποιος να αποδεχθεί πως στέκει η υπόθεση ότι η Μεσόγειος, λόγω των στενών του Ευξείνου και του Γιβραλτάρ, με το λιώσιμο των παγετώνων και τις γεωλογικές μεταβολές πλημμύρισε πρώτη (αργότερα έγινε η είσοδος νερών απο τα στενά του Άντεν – Περσικός). Στην πρωτοκαθεδρία της πλημμυρίδας της Μεσογείου εκ του Ατλαντικού και των μεγάλων αλλαγών, όπου τα πάνω ήλθαν κάτω (βλ.αμμώδεις έρημοι, κλίση Αφρικής, βύθιση «Ατλαντίδος» κ.λπ.) συντελεί και η ύπαρξη της Νεκρής θάλασσας που αποτελεί αρχέγονο θαλάσσιο λείψανο (η ηλικία της θάλασσας μετριέται από την περιεκτικότητα των αλάτων).

Επίσης, η σχέση ευρημάτων Μεσόγειου – Δραβιδικού πολιτισμού της κοιλάδας του Ινδού στις περιοχών Μοχέντζο Ντάρο και Χαράπα, καθώς και η γλωσσολογική συγγένεια Ελλήνων με Χετταίους ή Ετέους (βλ. Ετεοκρήτες – Αληθείς Κρήτες), όπως και με Λύκιους και Ιρανούς που πέραν των προάριων Ινδών η δαιδαλώδης γραμμή συνάφειας φτάνει ως την Κίνα (με ίχνη και στην Ιαπωνία), συντελεί στην εκτίμηση ότι καταγωγή του ανθρώπου, έστω και αν υπήρξε στικτή (πιο πιθανό από Αφρικανο-κεντρική), δεν αποκλείεται να έχει ένα σημαντικό γενεσιουργό πυρήνα τη Μεσόγειο – Αιγαίο.

Και η διάχυση του Μεσόγειου πρωτοπολιτισμού δεν συνέβη μόνο προς ανατολικά αλλά και προς βόρεια και δυτικά, καθώς οψιδιανός της Μήλου ανιχνεύεται στις βαλτικές χώρες των οποίων οι κάτοικοι ανήγαγαν την καταγωγή τους από τη θάλασσα (βλ. έθιμο της καύσης των αρχηγών σε πλωτό μέσο με πορεία προς το πέλαγος). Εάν κάποτε, μετά την αρχαϊκή σούπα και τις εποχές ζέστης και παγετώνων άναψε κατά κάποιο τρόπο κάπου ο ανθρωπομορφικός δαυλός, αυτός δεν αποκλείεται να είχε επίκεντρο της πυράς του το Αιγαίο.

Η πόλη Λυκόσουρα προκύπτει από πολλές πτυχές σαν η αρχαιότερη πόλη στον κόσμο. Ο Αριστοτέλης αναφέρει τους Αρκάδες (Πελασγούς), «προσελήνιους», δηλαδή ότι υπήρχαν πριν δημιουργηθεί η σελήνη (αυτόχθονες). Εξ’ όλων αυτών των αναφορών και ευρημάτων, αναδύεται στον απλό άνθρωπο και μέτριο ερευνητή το εξής ερώτημα: Είναι όντως η Λυκόσουρα πόλη 10-12.000 χρόνων; Και αν πράγματι, ναι, γιατί σε σχέση με τα ευρήματα του Παυλοπέτρι οι αρχαιολόγοι μας δεν κάνουν σύγκλιση και τηρούν σιγή ιχθύος;

Τι συμβαίνει και τα ευρήματα δεν συντίθενται σε μιαν υπόθεση – σενάριο, όπως γίνεται στην επιστήμη, και «θάβονται» ή δεν αξιοποιούνται; Υπάρχει φόβος μήπως δημιουργήσει αναστάτωση ότι ο Αδάμ, ο αδαμάντινος άνθρωπος, προήλθε από το χώρο του Αιγαίου; Ας μας απαντήσει τουλάχιστον κάποιος αρχαιολόγος: Είναι όντως η Λυκόσουρα πόλις άνω των 10.000 χρόνων;

Read More

Χριστόδουλος: Όταν τα ντοκουμέντα ξεπερνούν την «συνωμοσιολογία»

Ο Χριστόδουλος στο στόχαστρο της SIEMENS

Ο μακαριστός αρχιεπίσκοπος Χριστόδουλος, ο άνθρωπος που συγκλόνισε με τον πατριωτικό και χριστιανικό λόγο του -όσο ελάχιστοι- τις ψυχές των Ελλήνων, είχε προσελκύσει και το ενδιαφέρον πολλών σκοτεινών κέντρων και προσώπων εντός και εκτός Ελλάδας – για ευνόητους λόγους. Μερικοί από εκείνους που συγκέντρωναν και επεξεργάζονταν πληροφορίες για εκείνον την περίοδο της σκληρής δοκιμασίας της υγείας του ήταν μέλη του κυκλώματος της Siemens.

«Γκλύγκσμπουργκ και Ελ Σιντ»

Τα περιβόητα Intelligence Reports ανέφεραν συχνά τις εξελίξεις για την πορεία της υγείας του. Η έκβαση των πραγμάτων απέδειξε ότι σε γενικές γραμμές έκαναν επιτυχείς προβλέψεις, αφού διέθεταν πηγές κοντά (ή ορθότερα μέσα) στο ιατρικό του επιτελείο. Αξιοσημείωτο είναι το ιταμό, απαξιωτικό και σκωπτικό ύφος που χρησιμοποιούσαν τα μέλη του κυκλώματος της Siemens για τον μακαριστό Αρχιεπίσκοπο και οι μειωτικοί χαρακτηρισμοί για έναν άνθρωπο που πάλευε με τον καρκίνο.

Χαρακτηριστικό παράδειγμα αποτελεί απόσπασμα από Intelligence Report της 9ης Ιουλίου 2007, όταν ο Αρχιεπίσκοπος είχε ήδη συμπληρώσει έναν μήνα νοσηλείας στο Αρεταίειο νοσοκομείο: «Στο παράθυρο του Αρεταίειου νοσοκομείου σχεδιάζουν να βγάλουν τον Χριστόδουλο τις επόμενες ημέρες τα κυκλώματα των δελφίνων και οι παρατρεχάμενοι, για να τον δούνε οι δημοσιογράφοι και τα ΜΜΕ για να τον δει ο λαός ότι είναι καλά, να ησυχάσουν κάπως τα πράγματα και να συνεχίσουν κι αυτοί ανενόχλητοι την κούρσα διαδοχής. Η ιστορία επαναλαμβάνεται όπως με τον Παύλο Γλύγκσμπουργκ, τον Σεραφείμ, τον Α. Παπανδρέου και τον Ελ Σιντ»…

Η επιτυχής πρόβλεψη

Στις 20 Αυγούστου 2007, 48 μόλις ώρες έπειτα από την αναχώρησή του μακαριστού Αρχιεπισκόπου από το στρατιωτικό αεροδρόμιο της Ελευσίνας με προορισμό τις ΗΠΑ, ένα Intelligence Report αποστέλλεται στον Μιχάλη Χριστοφοράκο και τον ενημερώνει ότι το ταξίδι είναι μάταιο. Η μεταμόσχευση, στην οποία είχαν επενδύσει ελπίδες εκατομμύρια Ελλήνων που προσεύχονταν για τον “Χριστόδουλο της καρδιάς τους”, αποτελούσε ανέφικτο ενδεχόμενο.

Τίτλος της αναφοράς

«Η Υγεία του Αρχιεπίσκοπου»…. Σε τμήμα του κειμένου διαβάζουμε: «Γιατρός, μέλος της ομάδας των θεραπόντων του Αρχιεπισκόπου ισχυρίζεται ότι “το πιθανότερο είναι να μην υποβληθεί σε επέμβαση στις ΗΠΑ ο Χριστόδουλος, για τον απλό λόγο ότι δεν γίνονται ούτε εκεί τέτοια θαύματα. Η ομάδα Τζάκη τελικά, μετά τις ενδεδειγμένες κλινικές εξετάσεις, είναι βέβαιο ότι θα αποφασίσει να μην επέμβει χειρουργικά λόγω του μεταστατικού καρκίνου των εντέρων που με την καταστολή η οποία θα επακολουθούσε της μεταμόσχευσης, θα φούντωνε την εξάπλωση των υπόλοιπων εστιών με αποτέλεσμα την ραγδαία εξέλιξη του προβλήματος στα έντερα».

Εν τω μεταξύ, ανατριχίλα και σκεπτικισμό προκαλούν μεταγενέστερες εγγραφές στην “εσωτερική ενημέρωση” του κυκλώματος της Siemens αναφορικά με την αλήθεια για την κατάσταση της υγείας του Αρχιεπίσκοπου, που όλοι γνώριζαν εξαρχής αλλά δεν την έλεγαν στον ίδιο για ψυχολογικούς λόγους ή εξαιτίας άλλων… σκοπιμοτήτων. Αν ισχύουν τα γραφόμενα, τότε κάποιοι εξαπάτησαν και κορόιδεψαν τον μακαριστό αλλά και το σύνολο της ελληνικής κοινής γνώμης. Το επίμαχο σημείο είναι το ακόλουθο: «Υπερβολικά και υποκριτικά είναι όλα αυτά τα ερωτήματα και η δήθεν …έκπληξη για την πραγματική κατάσταση της υγείας του αρχιεπισκόπου Χριστόδουλου. Για το αν έπρεπε να κάνουν το ένα ή το άλλο, αν χάθηκε χρόνος κλπ. Η αλήθεια είναι σύμφωνα με ιατρικές πηγές πολύ απλή: Για καθαρά ψυχολογικούς λόγους δεν είχαν πει όλη την …αλήθεια στον Χριστόδουλο, ενώ την γνώριζαν. Τον άφηναν όμως να έχει ελπίδες για την μεταμόσχευση ώστε να κερδίσουν χρόνο. Πιθανότατα και για τις όποιες άλλες σκοπιμότητες μπορεί να φανταστεί κανείς. Αλλά η κατάσταση ήταν γνωστή από τις πρώτες κιόλας ημέρες».

«Το κόμμα της Εκκλησίας»

Τα σχόλια, οι εικασίες και οι εκτιμήσεις για τον σχηματισμό “στρατοπέδων” στο εσωτερικό της ιεραρχίας της Εκκλησίας, δίνουν και παίρνουν στα “εμπιστευτικά” σημειώματα του κυκλώματος της Siemens. Ιεράρχες, κόμματα, επιχειρηματίες και εκδότες σχηματίζουν ένα ετερόκλητο ψηφιδωτό, με τελικό αποδέκτη τον Μιχάλη Χριστοφοράκο και τους ανθρώπους που τον χειρίζονταν.

Στις 10 Οκτωβρίου 2007, τρεις ημέρες έπειτα από την αποτυχημένη απόπειρα μεταμόσχευσης ήπατος, σε Intelligence Report αναφέρονται τα εξής: «Στο Μέγαρο Μαξίμου ενδιαφέρονται πολύ για τις εξελίξεις στην Εκκλησία. Και θέλουν πολύ να διαδεχθεί τον Χριστόδουλο “καραμανλικός” Αρχιεπίσκοπος. Τον χρειάζεται η ΝΔ και για τις επόμενες εκλογές που δεν θα αργήσουν. Το πρόσωπο που έχει πάρει την πολιτική ευλογία του Κ. Καραμανλή είναι ο Μεσογαίας Νικόλαος Χατζηνικολάου προσωπικός φίλος του Θ. Ρουσόπουλου. Είναι αγιορείτης προερχόμενος από τη Μονή Σίμωνος Πέτρα και διατηρεί ισορροπίες με το Οικουμενικό Πατριαρχείο. Αλλά αυτή την στιγμή παίζει ως αουτσάιντερ».

Σε άλλο σημείο του κειμένου, αναφέρεται ότι ο Αρχιεπίσκοπος είχε μπροστά του ελάχιστους μήνες ζωής: «Στο μεταξύ, ίντριγκες, δολοπλοκίες και συνωμοσίες λαμβάνουν χώρα αυτή την περίοδο μεταξύ των ιεραρχών την στιγμή που στον Αρχιεπίσκοπο οι γιατροί δίνουν ελάχιστους μήνες ζωής. Αυτό το τελευταίο μετέφερε άνθρωπος που καθημερινά βρίσκεται στην Ιερά Σύνοδο και είπε παράλληλα ότι “Μάλιστα υπάρχει και σύνδεση μεταξύ πολιτικής και εκκλησιαστικών αφού και στη ΝΔ και στο ΠΑΣΟΚ, αλλά και στο ΛΑΟΣ έχουν τις προτιμήσεις τους στην μάχη της διαδοχής. Δεν είναι αμελητέο το “κόμμα” της Εκκλησίας…»
Οι αναφορές για τη διαδοχή πυκνώνουν, όσο περνούν οι ημέρες και επιδεινώνεται η υγεία του τότε Αρχιεπισκόπου.

Στις 14 Οκτωβρίου 2007, τα Intelligence Reports περιλαμβάνουν αρκετό εκκλησιαστικό “ρεπορτάζ”, όπου αναφέρονται εκτιμήσεις για τους διεκδικητές του αρχιεπισκοπικού θρόνου: «Οι 3 βασικοί διεκδικητές της θέσης του Χριστόδουλου ανήκουν χονδρικά σε 3 διαφορετικούς πόλους. Στον πρώτο και βασικότερο είναι οι “Χριστοδουλικοί”, που αποτελούν και το φαβορί για την διαδοχή. Από αυτό τον πόλο ξεχωρίζουν 3 πρόσωπα. Ο Ευστάθιος (Σπάρτης) που έχει την υποστήριξη σχεδόν όλης της Πελοποννήσου (και όχι μόνο), ο Παντελεήμων (Ξάνθης) που κατά κοινή παραδοχή παράγει σημαντικό έργο στην περιοχή του και τέλος ο Σύρου (Δωρόθεος) που έχει ως δύναμή του την υποστήριξη που έχει στο Αιγαίο καθώς και τις πολύ καλές σχέσεις με το περιβάλλον του Χριστόδουλου. Στον δεύτερο πόλο, αυτό του Θήβας, ανήκει ο ίδιος (Ιερώνυμος) και αποτελεί τον υποψήφιο που φαίνεται να προτιμά το Πατριαρχείο. Παλιότερα ήταν από τους φανατικούς “Σεραφειμικούς”.Ο τρίτος πόλος εκπροσωπείται από τον Θεσσαλονίκης, τον γνωστό Άνθιμο που παρά τις πολιτικές του προσβάσεις δεν έχει ιδιαίτερες συμπάθειες μεταξύ των ιεραρχών. Είναι ο πιο μεγάλος σε ηλικία από τους διεκδικητές (74) και σίγουρα αυτή θα είναι η τελευταία του ευκαιρία».

Η «ιερή» μάχη των εκδοτών

Στις 16 Οκτωβρίου, το κύκλωμα των Intelligence Reports δίνει ρέστα! Εμπλέκει εκδότες και πολιτικούς και παρατάξεις στην υπόθεση της αλλαγής φρουράς στην Αρχιεπισκοπή Αθηνών.

Σ’ αυτή την αναφορά η αγωνία του συντάκτη να φανεί απόλυτα ενημερωμένος για τις πολιτικο-οικονομικές ισορροπίες οδήγησε στη συγγραφή μιας ιστορίας που περισσότερο ομοίαζε με μυθιστόρημα παρά με την πραγματικότητα: «Στην μάχη της διαδοχής του Χριστόδουλου δεν εμπλέκονται μόνο πολιτικοί αλλά και επιχειρηματίες και κυρίως αυτοί που έχουν συμμετοχή σε κάποιο ΜΜΕ. Για παράδειγμα ο Alpha του Κοντομηνά στηρίζει τον Σύρου Δωρόθεο, τον οποίο λέγεται ότι στηρίζουν και οι εκδότες Λαμπράκης-Μπόμπολας (Mega) αλλά και η οικογένεια Μητσοτάκη. Ο Βαρδινογιάννης (Star & Mega) στηρίζει τον Μεσογαίας Νικόλαο με τον οποίο διατηρεί προσωπική σχέση τόσο ο ίδιος ο Βαρδής όσο και ο πολιτικός φίλος της οικογένειας Θ. Ρουσόπουλος. Οι Λάτσηδες τάσσονται υπέρ του Ευστάθιου Σπάρτης το ίδιο και ο συντοπίτης του Α. Σαμαράς αλλά και η οικογένεια Βαρβιτσιώτη. Τον Ευστάθιο στηρίζει σχεδόν όλος ο επιχειρηματικός και πολιτικός κόσμος της Πελοποννήσου που ανήκουν στη ΝΔ. Οι Αγγελόπουλοι πάλι προτιμούν τον Ναυπάκτου Ιερόθεο αλλά η υποψηφιότητά του δεν συγκεντρώνει πολλές πιθανότητες νίκης. Στο ΠΑΣΟΚ τώρα αν και είναι λιγότερο αναμεμειγμένοι με τα εκκλησιαστικά έχουν και αυτοί τις προτιμήσεις τους. Οι παπανδρεϊκοί προτιμούν τον Θηβών Ιερώνυμο (που είναι πατριαρχικός) ενώ οι “εκσυγχρονιστές” είναι μοιρασμένοι μεταξύ Δωρόθεου και Ιερώνυμου. Προσκείμενος στο ΠΑΣΟΚ θεωρείται και ο (σχετικά χριστοδουλικός) Παντελεήμων (Ξάνθης) ο οποίος είναι από τα αουτσάιντερ».

Αρχή και φινάλε

Η τελευταία αναφορά με πρόβλεψη για την ανεπίστροφη διαδρομή του μακαριστού Αρχιεπισκόπου προς το τέλος, χρονολογείται στις 25 Οκτωβρίου 2007. Οι πληροφορίες του κυκλώματος ήταν ακριβείς: «Στο χειρότερό της σημείο βρίσκεται η κατάσταση της υγείας του Αρχιεπισκόπου όπως μαθαίνουμε ενώ η μεταφορά του στο νοσοκομείο “δεν θα είχε νόημα” όπως λένε οι θεράποντες ιατροί ουσιαστικά προμηνύοντας το τέλος. Οι άνθρωποι που είναι κοντά του αυτές τις ώρες λένε ότι “ο Χριστόδουλος κοιμάται βαθιά κατά το μεγαλύτερο διάστημα της ημέρας ενώ όταν είναι ξύπνιος μιλάει ασυνάρτητα καθώς οι εκλάμψεις λογικής είναι όλο και σπανιότερες”. Ούτε με θαύμα πλέον».

Το μαφιόζικο ύφος των Intelligence Reports που αφορούσαν τον αλησμόνητο Αρχιεπίσκοπο βοηθάει πολύ τον αναγνώστη των κατασχεθέντων αρχείων από τους σκληρούς δίσκους της Siemens να συνειδητοποιήσει την έκταση της εσωτερικής ασχήμιας και το μέγεθος της υποκρισίας του Μιχάλη Χριστοφοράκου (και του κόσμου που εκπροσωπεί) όταν στις 5 Αυγούστου του 2004 του απηύθυνε την κάτωθι επιστολή, εξαιτούμενος την… ευλογία του, μια δεκάλεπτη συνάντηση και μια ακρόαση του Heinrich v. Pierer, προέδρου της Siemens: «Μακαριώτατε, έχω την τιμή να Σας απευθύνω την προκείμενη επιστολή στο προσωπικό Σας φαξ, το οποίο μου έδωσε ο φίλος κύριος Φίλιππος Σπυρόπουλος.

Την 23η Αυγούστου ε.έ., ώρα 18.00, έχετε την καλοσύνη να δεχθείτε σε ακρόαση τον κύριο Dr. Heinrich v. Pierer, Πρόεδρο της Siemens, τον οποίο θα συνοδεύσω ως Πρόεδρος της Siemens Ελλάδος.
Θα παρακαλούσα πριν από τη συνάντηση αυτή να με δεχθείτε για 10 λεπτά περίπου κατά την επομένη εβδομάδα (9 έως 13 Αυγούστου ε.έ.).

Εξαιτούμενος την ευλογία Σας
Μετά τιμής και θερμών ευχαριστιών
Μιχάλης Χριστοφοράκος».

Read More

Υπάρχουν τελικά πυραμίδες στην Ελλάδα;

Οι πυραμίδες είναι το σήμα κατατεθέν της Αιγυπτιακής αρχιτεκτονικής. Ωστόσο, στον Ευρωπαϊκό χώρο οι αρχαιότερες πυραμίδες βρίσκονται στην Ελλάδα. Οι ιστορικές αναφορές στις ελληνικές πυραμίδες είναι ελάχιστες αλλά συνολικά ξεπερνούν τις 26. Σε αντίθεση με τις Αιγυπτιακές, οι ελληνικές πυραμίδες έχουν μικρότερο μέγεθος και είναι κατασκευασμένες με λίθους. Ο σκοπός κατασκευής τους παραμένει αδιευκρίνιστος αλλά αποτελούν μοναδικά ιστορικά μνημεία. Η πυραμίδα του Λυγουριού, των Χανίων, των Βιγκλαφίων είναι μερικές από τις πιο γνωστές στην Ελλάδα με τις περισσότερες να μην διασώζονται σε καλή κατάσταση, εξαιτίας της φθοράς του χρόνου και του ανθρώπινου παράγοντα.

Η πιο καλοδιατηρημένη είναι η πυραμίδα του Ελληνικού. Σύμφωνα με τον Παυσανία, η πυραμίδα χτίστηκε για να ταφούν οι νεκροί από την μάχη του Προίτου και του Ακρισίου. Οι δύο άντρες ήταν απόγονοι του Βασιλιά του Άργους, Δαναού και ήρθαν αντιμέτωποι για τη βασιλεία σε μία μάχη δίχως νικητή. Τότε χρησιμοποιήθηκαν για πρώτη φορά οι ασπίδες. Για να τιμήσουν τους νεκρούς τους, κατασκευάστηκε ένα κοινό μνημείο που ήταν διακοσμημένο με αργολικές ασπίδες. Η χρήση του μνημείου ως τάφου δεν είναι διασταυρωμένη, καθώς δεν έχει διευκρινιστεί εάν ο Παυσανίας αναφέρεται σε αυτή ή στη γειτονική πυραμίδα του Λυγουριού.

Ίσως να χτίστηκε ως φρούριο ή ως παρατηρητήριο για τα άστρα. Το μόνο βέβαιο είναι ότι η ιστορική πυραμίδα είναι χτισμένη σε σημείο στρατηγικής σημασίας. Συγκεκριμένα βρίσκεται στον αρχαίο δρόμο που οδηγούσε από το Άργος στην Τεγέα. Είναι κατασκευασμένη από τεράστιες πέτρες από ασβεστόλιθο. Έχει μια στέρεη βάση και πάνω της συνεχίζουν τέσσερις άνισες πλευρές. Η δυτική πλευρά της είναι 14,70 μέτρα, η βόρεια 12.58, η ανατολική 8.62 και η νότια 8.61. Στην ανατολική πλευρά που κοιτάζει προς τη θάλασσα βρίσκεται η πύλη της πυραμίδας. Αποτελείται από δύο μεγάλες πέτρες που ενώνονται σε τοξοειδές σχήμα. Οι αρχαιολογικές έρευνες που έγιναν έφεραν στο φως ένα λουτρό, ένα πηγάδι και μία δεξαμενή. Υπολογίζεται κατά προσέγγιση, ότι χτίστηκε τον 4ο αι. π.Χ.

Ωστόσο, έρευνα του τμήματος Φυσικής του πανεπιστημίου του Εδιμβούργου αναφέρει ότι η πυραμίδα είναι χτισμένη το 2.720 π.Χ. Έαν ισχύει η χρονολόγηση του Εδιμβούργου τότε η πυραμίδα του Ελληνικού είναι από τις αρχαιότερες στον κόσμο. Σήμερα μεγάλο μέρος του κτίσματος διατηρείται σε καλή κατάσταση ενώ η κορυφή του έχει καταστραφεί.

Η αρχαιότερη πυραμίδα στην Ευρώπη και στην Ελλάδα σύμφωνα με τα επίσημα στοιχεία, βρίσκεται στην περιοχή της Θήβας. Ο λόφος του Αμφείου, όπως είναι γνωστό το μνημείο, είναι στην ουσία ένας τύμβος σε μορφή πυραμίδας. Χρονολογείται από το 2.000 π.Χ. και αποτελείται από τρεις βαθμίδες. 

Είναι μια μεγάλη πυραμίδα λαξευμένη στο χώμα και βρίσκεται στην ακρόπολη της Θήβας. Χρησιμοποιήθηκε για να ενταφιαστούν οι Βασιλείς της πόλεις, ο Ζύθος και ο Αμφίων. Τα δίδυμα αδέρφια ήταν οι ιδρυτές της Θήβας, όπως αναφέρεται στην Οδύσσεια. Το «Άμφειον» πήρε το όνομα του από τον δεύτερο αδερφό και έχει ύψος 33 μέτρα. 

Ο Θεόδωρος Σπυρόπουλος, σημαντικός αρχαιολόγος, ασχολήθηκε ιδιαίτερα με την έρευνα και διαμόρφωση του λόφου του Αμφείου την δεκαετία του ’70. Ανακάλυψε υπόγειους τύμβους και ατελείωτους διαδρόμους στο εσωτερικό του. Ο διπλός τάφος των αδερφών ανακαλύφθηκε στην κορυφή της πυραμίδας, με αγγεία και χρυσά κοσμήματα να κοσμούν το εσωτερικό του.

Η πιο εντυπωσιακή πυραμίδα που προκαλεί δέος με το μέγεθος της, βρίσκεται σε υψόμετρο 2.407 μέτρων στην κορυφή του Ταΰγετου στην Λακωνία. Στην πραγματικότητα είναι η προέκταση του βουνού. Αρχικά υπήρχαν αμφιβολίες σχετικά με το αν αποτελεί δημιούργημα της φύσης ή εάν έχει παρέμβει ανθρώπινο χέρι. Ωστόσο, η λεία επιφάνεια της κορυφής έρχεται σε αντίθεση με το υπόλοιπο βουνό καθώς το πέτρωμα είναι διαφορετικό στην κορυφή. Η τετράπλευρη πυραμίδα αποτελείται από απόλυτα κάθετες και ίσες πλευρές. 

Η επικρατέστερη εκδοχή, σύμφωνα με τους ερευνητές, είναι ότι λαξεύτηκε ώστε να πάρουν αυτή τη μορφή. Το όνομα του νομού είναι η απόδειξη της ύπαρξης της πυραμίδας από τα αρχαία χρόνια παρόλο που η χρονολόγηση της δεν έχει υπολογιστεί. Στα αρχαία ελληνικά «Λακωνία» σήμαινε ο κωνικός λίθος, δηλαδή η πέτρα που έχει σχήμα κώνου. Ο αρχαίος γεωλόγος Παυσανίας, αναφέρει ότι η κορυφή του βουνού χρησιμοποιούταν ως τόπος θυσίας για τους Λακεδαιμονίους.

Read More

Το ντοκιμαντέρ που συντρίβει την γνωστή ιστορία για τις πυραμίδες

Δεν αποτελεί έκπληξη πια ότι υπάρχουν πολλά αινίγματα στην ιστορία που παραμένουν αναπάντητα. Πολλά από αυτά, ακόμα και όταν λύνονται, δεν βλέπουν ποτέ το φως της δημοσιότητας -και όταν το βλέπουν κάποια πέφτουν σε δυσμένεια…

Γιατί οι αρχαίοι έχτισαν πυραμίδες; Γιατί στην συντριπτική πλειοψηφία τους είναι παρόμοιες στον σχεδιασμό; Γιατί είναι τόσο πολλές πυραμίδες διάσπαρτες σε όλο τον κόσμο; Πώς είναι δυνατόν οι αρχαίοι να ανήγειραν αυτές τις δομές χωρίς τη χρήση προηγμένης τεχνολογίας -όπως την εννοούμε σήμερα; Γιατί οι περισσότερες πυραμίδες και πάρα πολλοί ναοί έχουν κατασκευαστεί με συγκεκριμένο προσανατολισμό ή «μιμούνται» ορισμένους αστερισμούς; Γιατί φτιάχτηκαν να υπάρχουν για αιώνες και αιώνες; Ποιός είναι ο τελικός σκοπός τους;

Γιατί υπάρχουν αιγυπτιακά ιερογλυφικά στην Αυστραλία, ενώ παράλληλα υπάρχουν αποδείξεις επαφής της αρχαίας Αιγύπτου με τους Μεσοαμερικανικούς πολιτισμούς;

Γιατί τόσα πολλά πράγματα λείπουν από τα βιβλία της ιστορίας μας; Γιατί όλα αυτά αποκρύπτονται; Μήπως υπήρχε ένας αρχαίος παγκόσμιος πολιτισμός σε ολόκληρο τον πλανήτη; Έχουμε δείξει πολλές φορές, βάση πολλών ενδείξεων αλλά και αποδείξεων, ότι θα μπορούσε αυτός ο αρχαίος παγκόσμιος πολιτισμός να είναι Ελληνικός -αλλά αυτό είναι μία άλλη ιστορία…

Η αλήθεια είναι ότι πολλοί θεωρούν ότι είναι εξαιρετικά δύσκολο να καταλάβουμε τι συνέβη στη Γη πριν από 2.000 χρόνια, πόσο μάλλον πριν από 20.000 χρόνια, ίσως και περισσότερο…

Όχι πολύ καιρό πριν, ειδικοί εμπειρογνώμονες, αποκάλυψαν ότι οι αρχαίοι άνθρωποι της λίθινης εποχής στην Κίνα ήταν οι πρώτοι που χρησιμοποίησαν τα διαμάντια ως εργαλείο, και όχι μόνο αυτό, αλλά ότι δύο χιλιάδες χρόνια πριν κάποιος άλλος είχε τη μεγάλη ιδέα… Παραδόξως, τα διαμάντια χρησιμοποιήθηκαν για να γυαλίσουν τελετουργικούς πέλεκεις από νεφρίτη…

Κάποιοι άλλοι το προχωρούν λίγο πιο πέρα και υποθέτουν πως τα διαμάντια θα μπορούσαν να είχαν χρησιμοποιηθεί για την παραγωγή κάποιου είδους ακτίνας laser, με την οποία έκοβαν τόσο τέλεια μεγάλα κομμάτια γρανίτη ή άλλης σκληρής πέτρας, με τα οποία θα οικοδομούσαν για τις μεγαλιθικές κατασκευές τους…

Πολλοί ερευνητές πιστεύουν ότι γυάλιζαν τα τσεκούρια με χαλαζία. Ο χαλαζίας, είναι ένα άλλο ορυκτό με περίεργες και παράδοξες ιδιότητες. Μήπως, όμως, υπάρχουν ενδείξεις ότι γνώριζαν και πολλά μυστικά του χαλαζία, πέρα από το να γυαλίζουν τα τελετουργικά εργαλεία τους; Η εξέταση κάποιων κρυστάλλινων κρανίων, δείχνουν ότι ήξεραν πολύ περισσότερα από όσα νομίζουμε…

Ωστόσο, μια ομάδα Κινέζων και Αμερικανών επιστημόνων του Πανεπιστημίου Χάρβαρντ υποστηρίζουν ότι είναι πιθανότερο να χρησιμοποιήθηκαν διαμάντια πριν από χιλιάδες χρόνια, προκειμένου να γίνουν τόσο τέλεια γυαλισμένα…

Μια άλλη ανακάλυψη -που, επίσης, μπορεί να ξαναγράψει την ιστορία- είναι πως οι επιστήμονες ανακάλυψαν ότι οι πρώτοι άνθρωποι έφτασαν στη Βόρεια Αμερική μέσω του Βερίγγειου Πορθμού, 10.000 χρόνια νωρίτερα από ό, τι εθεωρείτο μέχρι σήμερα.

Μια ομάδα ερευνητών από τα πανεπιστήμια στον Καναδά και το Ηνωμένο Βασίλειο, αναφέρουν στο Phys.org, ότι η πρώτη ανθρώπινη εγκατάσταση στη Βόρεια Αμερική, έγινε τουλάχιστον πριν από 24.000 χρόνια. Με άλλα λόγια, χρονολογείται από το ύψος της τελευταίας παγετώδους περιόδου…

Τα παραπάνω είναι απλώς μία «σταγόνα στον ωκεανό»… Αυτό που μπορούμε να αντιληφθούμε είναι πως υπάρχουν λεπτομέρειες και αμέτρητες ανακαλύψεις και μελέτες που επισημαίνουν το γεγονός ότι η ιστορία, όπως μας την είπαν και εξακολουθούν να μας την λένε είναι ιδιαίτερα ελλιπής, ή αποκρύπτεται συνειδητά…

Το μεγαλύτερο μέρος του παζλ είναι κενό. Λείπουν πολλά κομμάτια…

Παρακολουθείστε το πολύ ενδιαφέρον ντοκυμαντέρ που, δυστυχώς, για τους μη αγγλομαθείς, δεν έχει ελληνικούς υπότιτλους. Ωστόσο και πάλι αξίζει τον κόπο να το δείτε:

Read More

Το πρώτο θανατηφόρο τροχαίο στην Ελλάδα έγινε όταν υπήρχαν μόλις επτά αυτοκίνητα, 110 χρόνια πριν

Με τον πιο παράδοξο αλλά και τραγικό τρόπο ξεκινάει η ιστορία των τροχαίων δυστυχημάτων στην Ελλάδα, 110 χρόνια πριν, στην… εκτός πόλεως, Λεωφόρο Συγγρού , σε μια εποχή, μάλιστα, που τα αυτοκίνητα ήταν μόλις επτά.

Το να υπάρχουν σε μια πόλη μόλις επτά αυτοκίνητα και δυο από αυτά να εμπλακούν σε ένα θανατηφόρο τροχαίο ατύχημα, δεν αποκλείεται να πρόκειται για κάποια παγκόσμια πρωτοτυπία. Για ένα ρεκόρ που πιθανότατα θα μείνει «άσπαστο» στον αιώνα τον άπαντα!





Τα πρώτα αυτοκίνητα που έφτασαν στην φτωχή Ελλάδα

Αλλά ας πάρουμε τα πράγματα από την αρχή. Σύμφωνα με τα όσα λέγονται και πέρασαν από γενιά σε γενιά το πρώτο αυτοκίνητο έφτασε στην Ελλάδα είτε το 1899, είτε το Φθινόπωρο του 1900. Στην πρώτη περίπτωση ιδιοκτήτης φέρεται να είναι ο μεγαλοαστός Κωνσταντίνος Χρηστομάνος. Στην δεύτερη περίπτωση ιδιοκτήτης είναι ο βασιλιάς Κωνσταντίνος Α’. Όποια εκδοχή κι αν είναι αληθινή το μόνο σίγουρο είναι πως το αυτοκίνητο, τα πρώτα χρόνια ήταν ένα… σπορ εξαιρετικά ακριβό και γι’ αυτόν τον λόγο το είχαν μόνο όσοι τα… είχαν!

Ο Κωνσταντίνος Χρηστομάνος

Για τους φτωχούς ήταν άπιαστο όνειρο. Για τους πλούσιους ή τους γαλαζοαίματος, ωστόσο, ήταν κάτι πιο χειροπιαστό αν και σε αρκετές περιπτώσεις οι τιμές των αυτοκινήτων ήταν «τσουχτερές» ακόμα και γι’ αυτούς. Δεν είναι τυχαίο, άλλωστε, πως επτά χρόνια μετά την εμφάνιση του πρώτου αυτοκινήτου στην Ελλάδα υπήρχαν μόλις έξι ακόμα.

Ο βασιλιάς Κωνσταντίνος Α΄στο γραφείο του

Σύμφωνα με όσα είναι γνωστά (από τους πρώτους αν όχι ο πρώτος) δρόμος που ασφαλτοστρώθηκε, για να διευκολύνει τις κινήσεις των ιδιοκτητών αυτοκινήτων ήταν η Αιόλου. Καθόλου παράξενο αν σκεφτεί κανείς πως η σημερινή λεωφόρος Συγγρού, που ήταν ο δρόμος που σημειώθηκε το πρώτο θανατηφόρο τροχαίο, βρισκόταν εκτός πόλεως.

Η κόντρα στην Συγγρού και το πρώτο θανατηφόρο τροχαίο


Όπως γίνεται εύκολα κατανοητό η απόκτηση ενός αυτοκινήτου ήταν «σημάδι» πλούτου και κοινωνικής αναβάθμισης. Η δε επίδειξη του ισοδυναμούσε με… παράσημο για τον ιδιοκτήτη. Οποιαδήποτε ομοιότητα με τα όσα ακολούθησαν τις επόμενες δεκαετίες (μέχρι και τις ημέρες μας) κάθε άλλο παρά συμπτωματική είναι…

Ο πρίγκηπας Ανδρέας

Αυτό, άλλωστε, ήταν και η αιτία για όσα συνέβησαν το πρωί της 4ης Μαρτίου 1907, στη Συγγρού, στο ύψος του ΦΙΞ! Περίπου στις 11:30 ο τότε υπουργός και βουλευτής Φθιώτιδος Νικόλαος Σιμόπουλος, σύμφωνα με την ανακοίνωση της Αστυνομίας, κινούταν στην λεωφόρο. Περίπου 30 μέτρα μπροστά του κινούταν το αυτοκίνητο του πρίγκηπα Ανδρέα (παππού του σημερινού Καρόλου της Αγγλίας). Αμφότεροι είχαν προορισμό το Παλαιό Φάληρο.

Ο βουλευτής Φθιώτιδος Νικόλαος Σιμόπουλος

Στο ύψος του ΦΙΞ ο υπουργός και ο πρίγκηπας επιδόθηκαν σε μια κόντρα. Όταν ο Σιμόπουλος προσπέρασε βρέθηκε μπροστά στην μόλις 25 χρονών Ευφροσύνη Βαμβακά, μητέρα δυο ανήλικων παιδιών. Ο οδηγός δεν κατάφερε να την αποφύγει και πέρασε με το όχημά του πάνω από το σώμα της. Στη συνέχεια, πάνω από την άτυχη γυναίκα πέρασε και το αυτοκίνητο του πρίγκηπα, παρ’ όλο που προσπάθησε να μειώσει την ταχύτητά του.

Και επειδή στην Ελλάδα όλες οι… πολύκροτες υποθέσεις έχουν και μπόλικο παρασκήνιο (υπαρκτό ή ανύπαρκτο), λέγεται πως στην πραγματικότητα την άτυχη γυναίκα τη σκότωσε ο πρίγκηπας και πως ο Σιμόπουλος απλά ανέλαβε την ευθύνη του ατυχήματος, προκειμένου να «καλύψει» τον πρίγκηπα Ανδρέα καθώς προστατευόταν και από την βουλευτική ασυλία και μια πιθανή δίωξη σε βάρος του θα ήταν δυσκολότερη.



Ο έξαλλος διοικητής της Αστυνομίας και το Τύπος της εποχής


Όπως είναι εύκολα κατανοητό, η είδηση του τραγικού περιστατικού έσκασε σαν βόμβα. Ο διοικητής της Αστυνομίας την επομένη ημέρα κιόλας, σε έξαλλη κατάσταση, κάλεσε τους επτά οδηγούς-κατόχους αυτοκινήτων της τότε Αθήνας και τους έκανε αυστηρότατες συστάσεις να οδηγούν με προσοχή.

Ο ίδιος, άλλωστε, με απόφασή του είχε ξεκαθαρίσει πως «εντός της πόλεως δεν επιτρέπεται να αναπτύσσεται ταχύτης πλέον των 10 χιλιομέτρων». Το θέμα, ωστόσο, όπως προαναφέραμε, είναι πως η Συγγρού τότε ήταν περιοχή… εκτός πόλεως!





Οι εφημερίδες της εποχής, είχαν αναγάγει σε πρώτο θέμα το τροχαίο αυτό, αναφέροντας χαρακτηριστικά «Επτά αυτοκίνητα κυκλοφορούν και θρηνούμε θύματα…Φανταστείτε τι θα γίνει αν γίνουν εβδομήντα»!

Χαρακτηριστικά και άκρως ενδιαφέροντα είναι τα αποσπάσματα από τα ρεπορτάζ των εφημερίδων «Ακρόπολις», «Καιροί» και «Εστία» που κυκλοφόρησαν τη Δευτέρα 5 Μαρτίου 1907.



«Όταν τα δυο αυτοκίνητα ευρίσκοντο προ της γέφυρας και πλησίον του Ζυθοπωλείου Φιξ, ο Σιμόπουλος ηθέλησε να υπερβεί το αυτοκίνητο του Πρίγκηπος, αυξάνων κατά τι την ταχύτητα του αυτοκινήτου του. Η οδός ήτο ελεύθερη από πεζούς και το αυτοκίνητο του Σιμόπουλου αφού προσπέρασε το προπορευόμενο, κατέλαβε το δεξιό της οδού και έβαινε κανονικώς επί της λεωφόρου. Ξαφνικά μία γυναίκα ευρισκόμενη με ένα παιδί επί του πεζοδρομίου εισήλθε επί της λεωφόρου και ευρέθη αντιμέτωπη με το αυτοκίνητο του Σιμόπουλου. Αυτός βλέποντας τον προφανή κίνδυνο ηθέλησε δι’ ελιγμών ν’ αποφύγει την μετά της γυναικός σύγκρουση, πλην όμως η άτυχη γυναίκα φοβηθείσα δεν εσταμάτησε αλλά έτρεξε να περάσει στο απέναντι πεζοδρόμιο με αποτέλεσμα το αυτοκίνητο να την ρίξει επί του εδάφους και να περάσει από το σώμα της. Φαίνεται ότι πάνω από το σώμα της άτυχης γυναίκας διήλθε και το αυτοκίνητο του Πρίγκηπος Ανδρέου, παρά το γεγονός ότι προσπάθησε να ανακόψει την ταχύτητά του», ανέφεραν για το περιστατικό.

Παράλληλα, κάνουν γνωστή και την ταυτότητα του θύματος: «Ούτω, το πρώτο τροχαίο ατύχημα στην Αθήνα, είχε διαπραχθεί. Το πρώτο θύμα ήτο η άτυχη γυναίκα Ευφροσύνη Βαμβακά, ηλικίας 25 ετών, καταγόμενη από το Αργοστόλι, σύζυγος του σανδαλοποιού Θεοδώρου».



Οι εφημερίδες της εποχής, ωστόσο, δεν έμειναν στην περιγραφή του δυστυχήματος αλλά προχώρησαν το ρεπορτάζ τους και σε ότι αφορά τις αντιδράσεις αλλά και τις ενέργειες που έγιναν προκειμένου να… «αποδοθεί δικαιοσύνη», να «χυθεί άπλετο φως» και να «φτάσει το μαχαίρι στο κόκκαλο», όπως άλλωστε συνηθίζεται στην Ελλάδα…

«Ο βασιλεύς όταν επληροφορήθη υπό του Πρίγκηπος Ανδρέου, το γεγονός, έδωσε εντολή σ’ αυτόν να τεθεί στην διάθεση του Εισαγγελέως και του Ανακριτή, καλώντας αμέσως στα ανάκτορα τον Διευθυντήν της Αστυνομίας κ. Δαμηλάτην εις τον οποίον συνέστησε να ενεργήσει αυστηρότατες ανακρίσεις για την ανακάλυψη της αληθείας και εύρεσιν του αληθούς ενόχου. Επίσης τον βασιλέα ενημέρωσε περί των πραγματικών περιστατικών και ο βουλευτής Νικόλαος Σιμόπουλος, όστις ετέθη στην διάθεση της δικαιοσύνης. Οι ανακρίσεις άρχισαν αμέσως. Η υπόθεση ανετέθη στον τακτικό ανακριτή κ. Λογοθέτη ο οποίος παρισταμένου και του Εισαγγελέως κ. Λυκουρέζου εξήτασε στο εισαγγελικό κατάστημα, τον υπασπιστή του Πρίγκηπος Ανδρέου, κ. Μεταξάν, τον σύζυγον της φονευθείσης γυναικός Θεόδωρον Βαμβακά και άλλους.



Ο εισαγγελεύς και ο Ανακριτής μετέβησαν στη συνέχεια στον τόπον του δυστυχήματος και ανέκριναν γείτονας τινάς. Ο κ. Λογοθέτης θα λάβη στη συνέχεια κατάθεση του Πρίγκηπος Ανδρέου και θα εξετάσει στη συνέχεια τον Νικόλαον Σιμόπουλον, υποβάλλοντας την δικογραφίαν στον Εισαγγελέα, όστις θα ασκήσει στην συνέχεια ποινικήν δίωξη για φόνο εξ αμελείας»

Read More

Το «Πείραμα της Φιλαδέλφειας»: Η ιστορία του μυστηριώδους πλοίου που ταξίδεψε στο χωροχρόνο

Βρισκόμαστε στο 1943, εν μέσω του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου. Πόσο πιστευτή μπορεί να γίνει μια ιστορία που θέλει ένα πολεμικό πλοίο να εξαφανίζεται μαζί με το πλήρωμά του στο λιμάνι της Φιλαδέλφειας, να «ταξιδεύει» μίλια μακριά και να επανεμφανίζεται στη θέση του λίγα λεπτά αργότερα;


Το «Πείραμα της Φιλαδέλφειας» με την επίσημη ονομασία «Rainbow Project» -και η εμπλοκή του Άλμπερτ Αϊνστάιν σ’ αυτό- αποτελεί ένα από τα μεγαλύτερα μυστήρια του κόσμου, που ποτέ κανείς μέχρι τώρα δεν κατάφερε να εξηγήσει επαρκώς, αλλά ούτε και να αμφισβητήσει με δυνατά επιχειρήματα.


Το «γιατί» του πειράματος

Οκτώβριος 1943 και το Πολεμικό Ναυτικό των ΗΠΑ αποφασίζει να πραγματοποιήσει το πιο απόκοσμο πείραμα όλων των εποχών: να εξαφανίσει το πλοίο US Eldridge έχοντας βασιστεί στη Θεωρία των Ενιαίων Πεδίων του Αϊνστάιν. Τηλεμεταφορά, οπτική εξαφάνιση ή χωροχρονική μετακίνηση; Κανείς δε μπορεί να αποφανθεί με βεβαιότητα. Γιατί όμως έλαβε χώρα ένα τόσο διακινδυνευμένο πείραμα;

Ο λόγος είναι απλός. Ένα… αόρατο πλοίο θα δυσκόλευε τον εχθρό να κερδίσει τη μάχη. Σκοπός του πειράματος ήταν με τη βοήθεια της τεχνολογίας το Πολεμικό Ναυτικό να πετύχει το ακατόρθωτο: το ταξίδι των πλοίων στο χωροχρόνο. Το τεράστιο αυτό επιστημονικό άλμα, ξάφνιασε, αναστάτωσε, τρόμαξε και συντάραξε τον κόσμο, με το «Πείραμα της Φιλαδέλφειας» να μένει στην ιστορία ως το απόλυτο μυστήριο που τόσα χρόνια μετά αναζητά την εξήγησή του.


Το US Eldridge εξαφανίζεται μυστηριωδώς

Έχοντας ολοκληρώσει τη «Θεωρία των Ενιαίων Πεδίων» σύμφωνα με την οποία η βαρύτητα συνδέεται με τον ηλεκτρισμό και τον μαγνητισμό, ο Άλμπερτ Αϊνστάιν, θέλοντας να επαληθεύσει όσα υποστήριζε, συνεργάστηκε με το αμερικανικό Πολεμικό στο «Rainbow Project».

28 Οκτωβρίου του 1943, (η ημερομηνία έχει απόκλιση, ωστόσο αυτή είναι η επικρατέστερη εκδοχή), το αντιτορπιλικό - «πειραματόζωο» επανδρωμένο πλήρως εξαφανίζεται από τη ναυτική βάση της Φιλαδέλφειας με τη χρήση ηλεκτρομαγνητικών πεδίων για να εμφανιστεί λίγα λεπτά αργότερα στο Νόρφολκ της Βιρτζίνια, 350 χιλιόμετρα μακριά. Το μυστήριο ωστόσο δεν σταματά εδώ, αφού μέσα σε ελάχιστο χρόνο επανήλθε στη Φιλαδέλφεια, χωρίς κανείς να το δει προτού φτάσει στο λιμάνι.

Κανείς από όσους είδαν το πλοίο να εξαφανίζεται και να εμφανίζεται ξανά μπροστά στα μάτια τους δε μπόρεσε να συνειδητοποιήσει το πώς μπόρεσε να συμβεί κάτι τέτοιο μέσα σε ελάχιστα λεπτά της ώρας, αφού για μια τέτοια απόσταση το πλοίο θα χρειάζονταν τουλάχιστον 24 ώρες για να πλεύσει ως το Νόρφολκ και να καταφέρει να φτάσει πίσω εκεί από όπου ξεκίνησε.




Ο ρόλος του ηλεκτρομαγνητικού πεδίου που «έσβησε» το αντιτορπιλικό

Το αρχικό σχέδιο ήταν η δημιουργία ενός ισχυρού ηλεκτρομαγνητικού πεδίου γύρω από το πλοίο, το οποίο θα εμπόδιζε τις τορπίλες του εχθρού να το αγγίξουν και –γιατί όχι- να τις «σπρώξει» πίσω εκεί από όπου εκτοξεύτηκαν.

Με τον ίδιο ακριβώς τρόπο, οι αμερικανικές δυνάμεις σκέφτηκαν να χρησιμοποιήσουν το ίδιο πεδίο ώστε να «εξαφανίσουν» οπτικά το πλοίο κάνοντας το αόρατο στο νερό και τον αέρα.

Σύμφωνα με όσα έχουν γίνει γνωστά από μαρτυρίες, το συγκεκριμένο πείραμα πραγματοποιήθηκε σε δύο φάσεις. Αρχικά, το αντιτορπιλικό των 1.520 τόνων δεν εξαφανίστηκε τελείως, καθώς το αποτύπωμα του σκελετού του διαγραφόταν καθαρά στο νερό.

Κατά τη δεύτερη φάση, εξαφανίστηκε ολόκληρο και επανεμφανίστηκε 18 λεπτά αργότερα στη Βιρτζίνια, με το πλήρωμά του να βρίσκεται σε τραγική κατάσταση: άνθρωποι βρίσκονταν «χτισμένοι» στους τοίχους, κάποιοι άλλοι δε μπορούσαν ούτε να μιλήσουν, ορισμένοι έχασαν τα λογικά τους, ενώ δηλώθηκαν και απώλειες, καθώς μέλη του πληρώματος εξαφανίστηκαν κατά την «μεταφορά».


Όσοι επέζησαν, εικάζεται ακόμη πως εξαφανίζονταν και επανεμφανίζονταν μετά από ώρες

Παρότι κανείς ποτέ δε μπόρεσε να εξηγήσει το που βρισκόταν το πλοίο κατά τη διάρκεια της εξαφάνισής του, ο Αλ Μπιέλεκ, ο οποίος -όπως υποστήριζε- ήταν ένας από τους δύο ναύτες του Πολεμικού Ναυτικού που έθεσαν σε λειτουργία τα μηχανήματα στο δωματίου ελέγχου του πλοίου, δήλωσε πως το US Eldridge ταξίδεψε 40 χρόνια μπροστά στο χρόνο, δηλαδή στο 1983 και βρέθηκε στις υπόγειες εγκαταστάσεις του προγράμματος «Μόντοκ» στο Λονγκ Άιλαντ.

Ο φόβος του Αϊνστάιν για την ανθρωπότητα και η λήξη του πειράματος

Λέγεται πως μετά την ολοκλήρωση του πειράματος, ο Αϊνστάιν έχοντας συνειδητοποιήσει πως οι άνθρωποι δεν ήταν έτοιμοι να δεχθούν μια τέτοια τεχνολογική γνώση και εξέλιξη, κατέστρεψε τα χειρόγραφά που εξηγούσαν το πείραμα και όσα ο ίδιος είχε καταφέρει να αποδείξει.

Από τη μεριά του το αμερικανικό Πολεμικό Ναυτικό εγκατέλειψε την προσπάθεια παντοδυναμίας του μέσω της επανάληψης του πειράματος, λόγω των όσων συνέβησαν στο πλήρωμα του πλοίου…


Το πλοίο – μυστήριο στην Ελλάδα

Στο πλαίσιο της αμερικανικής βοήθειας, το US Eldridge χαρίστηκε το 1951 στην Ελλάδα και ξεκίνησε ως «Λέων» την υπηρεσία του στο Πολεμικό μας Ναυτικό. Παρά την αλλαγή του ονόματός του, η φήμη του μοιάζει να το κυνηγούσε με τους Έλληνες ναυτικούς να κάνουν λόγο για μεταφυσικά περιστατικά και ανεπιβεβαίωτους θρύλους που ήθελαν το πλοίο να εμπλέκεται σε περίεργες «συμπτώσεις».

Σύμφωνα με όσα έχουν ακουστεί, οι ναύτες που υπηρέτησαν στο πλοίο υιοθέτησαν μια παράξενη συμπεριφορά, ενώ κάποιοι από αυτούς παρουσίασαν σοβαρά νευρολογικά και ψυχολογικά προβλήματα.

Λαϊκοί θρύλοι μάλιστα, θέλουν το πλοίο να εξαφανίζεται για δύο ημέρες κατά τη διάρκεια ασκήσεων στο Ιόνιο τη δεκαετία του ‘50 και ορισμένα μέρη του να παραμένουν σφραγισμένα χωρίς κανείς να εξηγεί το λόγο.

Ο «Λέων» παροπλίσθηκε το 1992. Το μόνο βέβαιο είναι ότι έως ότου δοθεί μια ολοκληρωμένη εξήγηση για το τι ακριβώς συνέβη στο πλοίο και τους ανθρώπους που το επάνδρωναν, το «Πείραμα της Φιλαδέλφειας» θα παραμένει ένα από τα πιο ανατριχιαστικά μυστήρια του κόσμου...

Read More

Η ιστορία δύο καραβιών και ο κανιβαλισμός του πληρώματος

Η ανθρωπότητα πάντα είχε την τάση να ξεπερνά τα φυσικά της όρια. Πολλές φορές εξερευνητές βρέθηκαν μπροστά σε θησαυρούς πολιτισμών και φυσικών τοπίων που μόνο σε βιβλία μυθολογίας μπορούσαν να απαντηθούν.

Πολλές φορές όμως η ματαιοδοξία οδήγησε και σε τραγωδίες που οι λεπτομέρειες των οποίων χάνονται κάπου μεταξύ της προφορικής παράδοσης, της χρονικής απόστασης και της φύσης. Αυτής που αν δεν την σεβαστείς και θεωρήσεις ότι μπορείς να την νικήσεις θα βρει τον τρόπο να σε καταβάλει.

Και όταν οι συνθήκες είναι τόσο ακραίες όπως στον Αρκτικό κύκλο τότε οι πιθανότητες επιβίωσης σε περίπτωση που κάτι πάει στραβά είναι μηδαμινές. Και όταν λέμε στραβά να μείνεις για δύο χειμώνες κολλημένος στον πάγο και σε θερμοκρασίες που έφταναν τους -48 βαθμούς κελσίου.

Η ιστορία των δύο καραβιών του «Τρόμου» και του «Έρεβου» είναι από εκείνες που δίνουν το απαραίτητο καύσιμο για ταινίες ή σειρές. Και μπορεί η μυθοπλασία να δίνει ένα τόνο υπερβολής στην ιστορία, αλλά η φρίκη της πραγματικής ζωής έχει την τάση, κάποιες φορές, ξεπερνά τη φαντασία.

Η εμμονική ιδέα για το «βορειοδυτικό πέρασμα»



Ο σερ Τζον Φράνκλιν εντάχθηκε στο Βασιλικό Ναυτικό ήδη από τα 14 του και είδε πολεμική δράση κατά τους Ναπολεόντειους Πολέμους αλλά και αργότερα. Ο βαρύς τραυματισμός του το 1812 τον ανάγκασε να στραφεί στις εξερευνήσεις. Ήθελε να βάλει το όνομά του με χρυσά γράμματα δίπλα στους μεγάλους ναυτικούς της εποχής του και αυτών που θα έπονταν.

Όργωσε τον Αρκτικό Κύκλο ψάχνοντας το μυθικό «βορειοδυτικό πέρασμα». Το σημείο εκείνο που γινόταν η βόρεια ένωση του Ατλαντικού με τον Ειρηνικό ωκεανό. Το κυνήγι για κάτι που δεν υπήρξε ποτέ θα τον οδηγούσε σε ένα φρικτό θάνατό.



Λίγο πριν από τα 60 χρόνια ζωής, αποφάσισε να πάρει μέρος σε μια τελευταία αποστολή ολοκλήρωσης του χάρτη του Βορειοδυτικού Περάσματος της Αρκτικής, καθώς έμεναν ανεξερεύνητα και αχαρτογράφητα καμιά 500αριά χιλιόμετρα από τα βόρεια του Καναδά ως την Αρκτική, μια περιοχή που κανείς δεν ήξερε σαν τον Φράνκλιν.

Στις 19 Μαΐου του 1845 η αποστολή του «Τρόμου» και του «Έρεβου» ξεκίνησε μετρώντας 127 άνδρες (πλήρωμα και αξιωματικούς, τον σερ Τζον Φράνκλιν πλοίαρχο του Έρεβου και τον Φράνσις Κρόζιερ πλοίαρχου του Τρόμου.

Η λάθος απόφαση και ο… εχθρός εκ των έσω

Πίνακας από την 2η αποστολή διάσωσης

Ο Φράνκλιν κυνηγούσε κάτι που δεν υπήρχε. Οι λάθος αποφάσεις των διοικητών ωστόσο φέρουν την ευθύνη και για όσους βρίσκονται υπό τις εντολές τους. Και σε αυτή την περίπτωση η απόφαση του Φράνκλιν και του υποπλοιάρχου του, Τζέιμς Φιτζέιμς, να συνεχίσουν παρόλο που ο πάγος το χειμώνα του 1845 άρχισε να κλείνει επικίνδυνα τα πλοία, έμελλε να «θάψει» 129 άτομα, βασανισμένα, κάτω από το χιόνι σε ένα ακατοίκητο νησί.



Όλα όσα ακολούθησαν έφτασαν αποσπασματικά σε γνώση των ιστορικών και των επιστημόνων από τις αποστολές διάσωσης και τα ευρήματά τους και τις προφορικές διηγήσεις των Ινουίτ, των νομάδων Εσκιμώων.

Στις προμήθειες του καραβιού ωστόσο κρυβόταν ένας ακόμα πιο ύπουλος εχθρός από το πολικό ψύχος. Στην αποστολή είχαν μαζί τους, μεταξύ άλλων, περίπου 16.550 κιλά μπισκότα, 61.980 κιλά αλεύρι και 44.000 κιλά κρέας σε κονσέρβα.

Το πρώτο από τα πτώματα που βρέθηκαν τη δεκαετία του '80

Αφού τα καράβια είχαν κολλήσει στον πάγο, τα 129 άτομα έμειναν εκεί για 2 χειμώνες. Αυτό που δεν μπορούσαν να φανταστούν ωστόσο ήταν ότι οι προμήθειές τους θα τους σκότωναν σιγά σιγά καθώς δηλητηριάζονταν από τις κονσέρβες.

Μόλις το 1980 ανασύρθηκαν τρία πτώματα της αποστολής, τα οποία περιείχαν εντός τους υψηλές συγκεντρώσεις μολύβδου, απ’ όπου συμπέραναν οι αναλυτές ότι πρέπει να πέθαναν από δηλητηρίαση που προκλήθηκε από τις κονσέρβες των τροφίμων. Μαζί με την διάβρωση του πόσιμου νερού που είχαν γίνεται αντιληπτό ότι οι προμήθειες που είχαν για να κρατηθούν στη ζωή, τους την στερούσαν κάθε μέρα και περισσότερο.
Η απόφαση για την «κάθοδο των μυρίων» και η… κατανάλωση ανθρώπων

Ο σερ Τζον Φράνκλιν πέθανε τον Ιούνιο του 1847 και ανέλαβε ως επικεφαλής ο Κρόζιερ. Εκείνος ήταν έτσι και αλλιώς αντίθετος με το γεγονός ότι συνέχιζαν αν και οι πιθανότητες ήταν εναντίον τους.

Τον Απρίλιο του 1848 οι εναπομείναντες άνδρες στα δύο πλοία ξεκίνησαν το μεγάλο ταξίδι προς το Νότο και την ενδεχόμενη σωτηρία. Αυτό ωστόσο δεν έμελλε να συμβεί για κανέναν τους καθώς στη διαδρομή πέθαναν όλοι μηδενός εξαιρουμένου. Δεν έχει επιβεβαιωθεί πόσοι ήταν οι άνδρες σε αυτό το τελικό στάδιο της Οδύσσειάς τους.


Αρχαιολογικές αποστολές τη δεκαετία του '80 κατάφεραν να εντοπίσουν κάποια από τα απομεινάρια της άλλοτε κραταιάς εξερευνητικής αποστολής του Βασιλικού ναυτικού της Μεγάλης Βρετανίας. Και μαζί με αυτά τα απομεινάρια ήρθαν και στο φως της δημοσιότητας και οι φρικτές λεπτομέρειες της κατάστασης που είχαν περιέλθει στο τέλος της ζωής τους.

Το κουφάρι του «Τρόμου» σε εικόνα από σόναρ όπως εντοπίστηκε από το Parks Canada το 2016


Κάποιοι από τους σωρούς που εντοπίστηκαν είχαν σημάδια κανιβαλισμού ενώ βρέθηκαν κάποια οστά τα οποία είχαν βράσει. Αυτή η τακτική έχει εντοπιστεί στα τελευταία στάδια προσπάθειας επιβίωσης όταν βράζουν τα κόκαλα για να καταναλωθεί ο μυελός των οστών.
Η ιστορική ανακάλυψη 170 χρόνια μετά

Η καναδική κυβέρνηση εξουσιοδότησε γιγαντιαία επιχείρηση το 2014, από την οποία εντοπίστηκε το ένα από δύο πλοία στα ανοιχτά καναδικού νησιού. Ο Έρεβος ήταν το πρώτο από τα δύο πλοία που εντοπίστηκε.

Δύο χρόνια μετά ωστόσο βρέθηκε και το κουφάρι του Τρόμου, σε πολύ καλή κατάσταση δεδομένου των συνθηκών και των ετών που αγνοείται.

«Βρήκαμε το "Terror" σε βάθος 24 μέτρων, άριστα διατηρημένο από τα παγωμένα νερά του Βορειοδυτικού Περάσματος», δήλωσε ο Άντριαν Σιμνόφσκι, ένας εκπρόσωπος του Ιδρύματος, σε ένα βίντεο που μεταδόθηκε από τη δημόσια καναδική τηλεόραση CBC.

Ο «Τρόμος» βρέθηκε σε έναν κόλπο του νησιού του Βασιλιά Γουλιέλμου, στο σημείο όπου ένας Ινούιτ, μέλος μιας επιστημονικής ομάδας, είχε δηλώσει πριν από μερικά χρόνια ότι είχε δει ένα κατάρτι να υψώνεται από την επιφάνεια της θάλασσας.

Read More

Από το γήπεδο στην αγχόνη – Η ελληνική ποδοσφαιρική ομάδα που εκτελέστηκε το 1921

Αθλητικός Σύλλογος «Πόντος» Μερζιφούντας, του οποίου τα μέλη του απαγχονίστηκαν στην Αμάσεια το 1921, αφού ο Σύλλογος κατηγορήθηκε σαν «επαναστατικός» από τις κεμαλικές αρχές.

Ο Ελληνικός Αθλητικός Σύλλογος Μερζιφούντας «Πόντος», ιδρύθηκε από μαθητές και αποφοίτους του Κολλεγίου «Ανατόλια» το 1903. Στη διοίκησή του συμμετείχαν τόσο οι μαθητές όσο και οι δάσκαλοι του κολεγίου και η δραστηριότητά του αφορούσε τους τομείς του αθλητισμού, του πνεύματος, της τέχνης. Επίσης, ο σύλλογος διοργάνωνε ερασιτεχνικές θεατρικές παραστάσεις, δημιούργησε εξαιρετική βιβλιοθήκη, ενώ το 1910 ο σύλλογος ανέλαβε την έκδοση του περιοδικού «Πόντος», «Μηνιαίον δημοσίευμα φιλολογικόν, επιστημονικόν και παιδαγωγικόν».

Ο Ελληνικός Αθλητικός Σύλλογος «Πόντος» κατέχει ιδιαίτερη θέση μεταξύ των συλλόγων εξαιτίας της ιδιαιτερότητας του χαρακτήρα του, αφού συγκροτήθηκε στο πλαίσιο ενός σχολείου και ταυτόχρονα εργάστηκε για την ταυτότητα των μελών του.


Στις τελευταίες εκλογές που έγιναν το Μάιο του 1920 στο αξίωμα προέδρου αναδείχθηκε ο καθηγητής Δ. Θεοχαρίδης, στη θέση του αντιπροέδρου ο Χαράλαμπος Ευσταθιάδης, γραμματέας ο Αναστάσιος Παυλίδης, ταμίας ο Συμεών Ανανιάδης, και υπεύθυνος για το αθλητικό τμήμα ο Γρηγόριος Τσακάλωφ. Όλοι τους 8 μήνες αργότερα θα συλλαμβανόταν από τους Τούρκους, και με εξαίρεση τον Τσακάλωφ ο οποίος ήταν Ρώσος πολίτης, θα δολοφονούνταν στην Αμάσεια το καλοκαίρι και το φθινόπωρο του 1921.

Σημαντικό μέλος και αθλητής του Συλλόγου ήταν ο Συμεών Ανανιάδης.
Ο Ανανιάδης γεννήθηκε στη Σαμψούντα, εισήχθη στο «Ανατόλια» το 1919, και ήταν πολύ καλός αθλητής του στίβου. Όπως γράφει ο συμμαθητής και φίλος του Ε. Κουζινός το 1920 έβλεπε το μέλλον του ρόδινο:

«Είχαμε επιβιώσει από σφαγές τα προηγούμενα τέσσερα χρόνια και είχε βάλει τρεις στόχους, να πιάσει και εάν είναι δυνατόν να «σπάσει» το παγκόσμιο ρεκόρ στα 100 μέτρα, να φοιτήσει στην αμερικανική ιατρική σχολή στη Βηρυτό και να συνεχίσει σπουδές στη Βιέννη και να παντρευτεί μία όμορφη συμπατριώτισσα του από την περιοχή του Αλαχάμ το οποίο φοιτούσε στο αμερικανικό Λύκειο. Μάλιστα κάθε Σάββατο δεν έχανε την ευκαιρία να συμμετέχει στα συνεδριάσεις του «Πόντος», όπου εκεί την έβλεπε ο Συμεών». ( Couzinos E Twenty three years in Asia Minor (1899-1922). New York: Vantage Press 1969, σ. 67)

Στις 12 Φεβρουαρίου 1921 οι Τούρκοι περικύκλωσαν το «Ανατόλια». Αρχικά έψαχναν για όπλα και εκρηκτικά και στη συνέχεια αφού δε βρήκαν τίποτα κατευθύνθηκαν στο γραφείο του προέδρου του Κολλεγίου Γ. Γουάιτ. Εκεί οι Τούρκοι είδαν δύο χάρτες που απεικόνιζαν την περιοχή του Πόντου, σύμφωνα με τους αρχαίους Έλληνες και τους Ρωμαίους. Η εύρεση των χαρτών οδήγησε τους Τούρκους να ζητήσουν να δουν τη βιβλιοθήκη του συλλόγου «Πόντος». Στη βιβλιοθήκη υπήρχαν εκατοντάδες βιβλία στην ελληνική και ειδικότερα στην αρχαιοελληνική γλώσσα, έργα κλασσικών συγγραφέων τυπωμένα τα περισσότερα στην Αθήνα. Ανάμεσά τους βρήκαν και ένα σημειωματάριο με τις δραστηριότητες του Συλλόγου, το οποίο θεωρήθηκε «επαναστατικό».


Η φωτογραφία του ποδοσφαιρικού τμήματος του Συλλόγου, εξόργισε ακόμη περισσότερο τους Τούρκους. Οι αθλητές της ποδοσφαιρικής ομάδας «Πόντος» είχαν άσπρες και μπλε οριζόντιες ρίγες και το γράμμα «Π» στο στήθος.


Το βράδυ της ίδιας μέρας ο Συμεών Ανανιάδης ο οποίος ήταν παρών κατά τη διάρκεια της εφόδου των κεμαλικών στη βιβλιοθήκη του Συλλόγου, μίλησε με τον Κουζινό, λέγοντάς του πόσο δύσκολα είναι τα πράγματα. Όπως είπε ο Ανανιάδης «αυτό είναι το τέλος». Λίγο πριν τις 12 το βράδυ τα μέλη του διοικητικού συμβουλίου του συλλόγου κατευθύνθηκαν στο γραφείο του προέδρου του Κολεγίου, όπου έγινε η σύλληψή τους από τους Τούρκους. Στην συνέχεια θα οδηγηθούν στην Αμάσεια όπου με ψευδείς κατηγορίες καταδικάστηκαν σε θάνατο μαζί με τις πιο σημαντικές προσωπικότητες του Ελληνισμού.

Οι σύλλογοι των Ελλήνων, προήλθαν από την ανάγκη που βίωνε ο Ελληνισμός να διατηρήσει την ιδιαιτερότητά του, να ανυψώσει το πνευματικό του επίπεδο, να ενισχύσει τους ανήμπορους, να ασχοληθεί με τον αθλητισμό. Στη Μερζιφούντα, η οποία αποτέλεσε πηγή αξιόλογων επιτευγμάτων, οι Έλληνες ίδρυσαν συλλόγους ιδιαίτερα σημαντικούς για τη διάδοση της εθνικής αυτογνωσίας και αυτοσυνειδησίας. Ο Ελληνικός Αθλητικός Σύλλογος «Πόντος» Μερζιφούντας αποτέλεσε ένα θεσμικό δημιούργημα των Ελλήνων, που συνέβαλλε αποφασιστικά στην πνευματική, πολιτισμική, αθλητική και κοινωνική ανύψωση.







* Η ιστορία που παρουσιάστηκε προέρχεται από το βιβλίο του Θεοφάνη Μαλκίδη «Ο Ελληνικός Αθλητικός Σύλλογος «Πόντος» Μερζιφούντας – Από το γήπεδο στην αγχόνη».

Read More

Ότι δεν θέλουν να ξέρουμε για το σπήλαιο των Πετραλώνων

Ο Άρης Πουλιανός είναι από την κάστα εκείνη των ανθρώπων που γι’ αυτούς γράφουν οι εγκυκλοπαίδειες. Το έργο τους αθόρυβο, πολυετές, κοπιώδες, μα η σημασία του τόσο μεγάλη που η ιστορία έχει φυλάξει αρκετές σελίδες για να την καταγράψει.

Ο Άρης Πουλιανός έχει συνδέσει το όνομά του με τα Πετράλωνα της Χαλκιδικής και τα υπολείμματα ενός ανθρώπου που έζησε στην περιοχή πριν από εκατοντάδες χιλιάδες χρόνια. Το όνομα που του έδωσε ο Πουλιανός: αρχάνθρωπος. Ο αρχάνθρωπος των Πετραλώνων.

Μέχρι την ανακάλυψη αυτή ο ελλαδικός χώρος εθεωρείτο από την επιστήμη της παλαιοανθρωπολογίας λευκό σημείο, blank spot, δηλαδή περιοχή όπου κανένα σημαντικό εύρημα δεν είχε βρεθεί που να αποτελεί κρίκο της εξέλιξης στην ιστορία του ανθρώπινου είδους.

Η ανακάλυψη του αρχανθρώπου έγινε τον Σεπτέμβριο του 1960 κι από τότε άρχισαν τα προβλήματα.

«Στην Ελλάδα εγκαταστάθηκα στην Αθήνα γιατί του Καραμανλή η πρόσκληση το ’62 ήταν να ‘ρθω να αναλάβω την έδρα της ανθρωπολογίας στο Πανεπιστήμιο Αθηνών. Στα Πετράλωνα είχε βρεθεί το κρανίο του αρχανθρώπου και φυσικά ήταν το πρώτο εύρημα παλαιού ανθρώπου στον ελλαδικό χώρο και ήταν τμήμα της διατριβής μου, δηλαδή από πού βαστάνε οι Έλληνες. Έτσι και ξεκίνησα. Η καταγωγή των Ελλήνων ήταν το θέμα μου».
Η έρευνα γύρω από το θέμα της καταγωγής των Ελλήνων αποτελεί κόκκινο πανί για την επιστημονική κοινότητα τόσο στην Ελλάδα όσο και εκτός. Στα σχολικά βιβλία διαβάζουμε πως οι πρόγονοι των Ελλήνων ήταν κάποιοι άλλοι που κατέβηκαν από τον Βορρά εξολοθρεύοντας τους γηγενείς. Αυτό δηλαδή που διαβάζουμε είναι πως κάποιοι Ινδοευρωπαίοι εξολόθρευσαν κάποιους Προέλληνες.

Εδώ, όμως, προκύπτει ένα απλό ερώτημα: αν αυτοί που ήρθαν από τον Βορρά δεν ήταν Έλληνες και αυτοί που ζούσαν εδώ δεν ήταν Έλληνες, τότε τελικώς ποιοι είναι οι Έλληνες;
Η απάντηση στο θέμα γύρω από την καταγωγή των ανθρώπων που κατοικούσαν στον ευρύτερο ελληνικό χώρο φαίνεται να βρίσκεται ακόμα και σήμερα καλά κρυμμένη κάτω από την επιφάνεια της γης.

Ο Άρης Πουλιανός επί σειρά ετών ισχυρίζεται πως η αφροκεντρική θεωρία καταγωγής του ανθρώπου ανατρέπεται με στοιχεία που ο ίδιος έχει φέρει στο φως.

«Από ‘δω βέβαια, όταν μας πέταξαν έξω το 1982, μπήκαν μέσα μερικοί απ’ τους καθηγητές της εποχής εκείνης του Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης και εξαφάνισαν σιαγόνες ιππαρίων και αλόγων που είχαμε εδώ. Τώρα όταν επανήλθα το 1997 είχαν χαθεί βέβαια».

«Για πρώτη φορά διαπιστώνω πως εδώ περνάει και τα 700 και το εκατομμύριο χρόνια η ζωή του ανθρώπου μέσα σ’ αυτή τη σπηλιά. Άρα ήταν πολύ σημαντική η τομή Α1, γιατί μας βοήθησε να καταλάβουμε από πού ν’ αρχίσουμε και πού να τελειώσουμε.

Σ’ αυτό το σημείο βρήκα την πρώτη στάχτη φωτιάς και μου ‘δωσε πολύ κουράγιο που απεδείκνυε ότι εδώ μέσα μπήκε άνθρωπος και την άναψε. Αυτή η φωτιά είναι ενός εκατομμυρίου ετών, χιλιάδων ετών…
Έχουμε μία 300 χιλιάδων ετών στη Νίκαια της Γαλλίας σε σπήλαιο, αλλά η αρχαιότερη φωτιά της γης έχει ανάψει εδώ. Αυτή που έχουμε μέσα στο μουσείο».

Τη σημαντικότητα των ευρημάτων του σπηλαίου των Πετραλώνων δε φαίνεται να συμμερίζεται το επίσημο ελληνικό κράτος. Στην ιστοσελίδα του Υπουργείου Πολιτισμού που αναφέρεται στο σπήλαιο για τον αρχάνθρωπο διαβάζουμε μια χλιαρή περιγραφή των δύο σειρών χωρίς λεπτομέρειες και κυρίως χωρίς χρονολόγηση.

Στον ιστότοπο του Γαιολογικού – Παλαιοντολογικού Μουσείου του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης ο άνθρωπος των Πετραλώνων αποκτά ηλικία 200.000 ετών (!), ηλικία που υπολείπεται τουλάχιστον 500.000 έτη από τη χρονολόγηση που δίνει ο Πουλιανός. Για τον ίδιο τον Πουλιανό δεν δίνεται ούτε η παραμικρή αναφορά, παρότι είναι ο σημαντικότερος ανασκαφέας του σπηλαίου.

Γιατί, όμως, ο Πουλιανός έχει τόσες αντιπάθειες; Γιατί τόσα χρόνια η πανεπιστημιακή κοινότητα και ο πολιτικός κόσμος τον έχουν σχεδόν επικηρύξει;

«Τι να πω; Είναι φασίστες στο μυαλό. Δε θέλουν πρόοδο εδώ. Και ήρθε εδώ ένας Μοσχοβίτης, όπως έλεγε ο Μαρινάτος παλιά, και τους έκαμε ανατροπή. Τις ανατροπές φοβούνται. Να μη θίξεις αυτά που διδάσκονται».

Ο Άρης Πουλιανός διέθεσε για υποδομές και έρευνα ολόκληρη την περιουσία του, αλλά και πάνω από μισό αιώνα προσωπικού έργου και το περίεργο είναι πως η επίσημη πολιτεία όχι απλώς δεν το αναγνωρίζει, αλλά και το εχθρεύεται.

Η διαμάχη είναι μόνο στην επιφάνειά της «επιστημονική», καθώς είναι φανερό πως από πίσω κρύβονται συμφέροντα.

Όταν ένας πρώην υπουργός Δικαιοσύνης αποκαλεί «εμμονική» τη δικαστική εξουσία, όπως την αποκάλεσε στην περίπτωση του Πουλιανού, τότε είναι φανερό πως το πολίτευμα της χώρας πάσχει.

Ο Πουλιανός έχει περάσει περισσότερο χρόνο στις αίθουσες των δικαστηρίων παρά ανασκάπτοντας κι ερευνώντας. Αυτός ίσως να ήταν και ο σκοπός από την αρχή: η αδρανοποίησή του. Αυτοί που λένε πως οι ιδέες παλεύονται με ιδέες δεν γνωρίζουν καλά την ελληνική πραγματικότητα…

Η ταινία μικρού μήκους – αφιέρωμα στον ανθρωπολόγο Άρη Πουλιανό που συνέδεσε τ’ όνομά του με την έρευνα του Ανθρώπου στην Ελλάδα.

Read More

Πως από ένα ατύχημα, δημιουργήθηκε η Οθωμανική Αυτοκρατορία

Όταν ο Τζέγκις Χαν κατέλαβε το Χοβαρεσμικό κράτος , ο Σουλεϊμάν Σαχ (αγούζος Τούρκος), μαζί με 50.000 πήγε και εγκαταστάθηκε στη Αρμενία. Εκεί παρέμειναν για επτά χρόνια και όταν πληροφορήθηκαν το θάνατο του Τσέγκις Χαν ξεκίνησαν να επιστρέψουν στον τόπο τους το Χορασόν (KHORASAN), που βρίσκεται μεταξύ Περσίας και Μεσοποταμίας. 

Καθώς ο συρφετός των 50.000 ανθρώπων περνούσαν τον Ευφράτη ποταμό γλίστρησε το άλογο του Σουλεϊμάν Σαχ, με αποτέλεσμα να πνιγεί ο ίδιος μιας και δεν ήξερε κολύμπι. Από τα τέσσερα παιδιά του, οι δύο με το μεγαλύτερο τμήμα συνέχισαν τη πορεία τους, ενώ οι άλλοι δύο, ο Δινδάρ και ο Ερντογούλ με 400 οικογένειες (2.000 έως 2.5000 άτομα) κατευθύνθηκαν προς το Ικόνιο, όπου και εγκαταστάθηκαν με την άδεια του σουλτάνου του Ικονίου Αλεαεδίν. Από τα δύο αδέρφια ο Ερντογούλ ήταν ο εξυπνότερος και ικανότερος διοικούσε αυτή την ομάδα. Επειδή βοήθησαν τον Σουλτάνο Αλεαδίν σε πολεμικές επιχειρήσεις εναντίον των Ελλήνων της Τραπεζούντας και του βασιλείου της Νίκαιας , ο Σουλτάνος τους παραχώρησε μια μικρή περιοχή στην Βιθυνία (1235 μ.Χ.) για να βόσκουν τα κοπάδια τους και ταυτόχρονα να φυλάνε τα σύνορα. Εκεί πολλαπλασιάσθηκαν και σε 45 χρόνια έφτασαν τους 10.000. 

Ο Ερντογούλ πέθανε και τον διαδέχθηκε ο γιός του Οσμάν ή Οθμάν ο οποίος θεωρείται γενάρχης των Τούρκων και από αυτόν πήραν το όνομα τους Οσμανλήδες ή Οθωμανοί. Ο Οσμάν κατέλαβε το Ελληνικό φρούριο Χερμέγκια και στην συνέχεια το Βυζαντινό φρούριο του Δορύλαίου (Εσκί Σεχίρ, γνωστό από την μικρασιατική εκστρατεία). 

Για την επιτυχία του αυτή ο σουλτάνος Αλεαδίν του έδωσε τα πρώτα ηγεμονικά σύμβολα , ήτοι μια ουρά αλόγου,, ένα τύμπανο και μια σημαία και με αυτό τον τρόπο ξεκινά η δημιουργία της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας. Όταν ο Σουλτάνος Αλεαδίν έρχεται σε σύγκρουση με τους Μογγόλους ο Οσμάν δράττεται της ευκαιρίας και προσαρτά αρκετά τμήματα Ικονίου και επεκτείνει τις κτήσεις του προς την Προποντίδα με ταυτόχρονο εξισλαμισμό των κατακτηθέντων περιοχών. Ο Οσμάν ήταν ήδη άρρωστος όταν πολιορκούνταν Η Προύσα και πέθανε μέσα στην Προύσα η οποία έγινε και πρώτη πρωτεύουσα της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας. 

Έτσι με το στραβοπάτημα ενός αλόγου ….. ξεκινά η δημιουργία της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας. Εάν δεν είχε στραβοπατήσει το άλογο του Σουλεϊμάν Σαχ, πιθανώς τα πράγματα να ήταν διαφορετικά στην περιοχή μας. Αλλά επειδή η ιστορία δεν γράφεται με τα αν …. 

Read More