Οι επιστήμονες ρωτούν: Αν οι εξωγήινοι επικοινωνήσουν μαζί μας, τι πρέπει να απαντήσουμε;

Πώς πρέπει να αντιδράσει η ανθρωπότητα, αν μια ωραία μέρα ένας εξωγήινος πολιτισμός επιδιώξει για πρώτη φορά επαφή μαζί μας; Η απάντηση δεν είναι καθόλου προφανής και ασφαλώς υπάρχουν πολλές προτάσεις για τη δέουσα αντίδραση.

Οι επιστήμονες που εδώ και χρόνια αναζητούν κάποιο εξωγήινο μήνυμα στο σύμπαν, αποφάσισαν να ζητήσουν τη γνώμη του κοινού, ώστε με δημοκρατικό τρόπο να εκφρασθεί ο… λαός και να μην πάρουν αυθαίρετες αποφάσεις οι ελίτ (επιστημονικές, κυβερνητικές και άλλες).

Το βρετανικό Δίκτυο Έρευνας για Εξωγήινη Νοημοσύνη (UKSRN) θα πραγματοποιήσει τη μεγαλύτερη μέχρι σήμερα στον κόσμο έρευνα κοινής γνώμης πάνω στο ερώτημα της απάντησης στους εξωγήινους, αν ποτέ οι άνθρωποι βρεθούν αντιμέτωποι με αυτό το δίλημμα - πράγμα καθόλου βέβαιο.

Οι απαντήσεις του κοινού θα χρησιμοποιηθούν για να σχεδιασθεί ένα διεθνές πρωτόκολλο, που θα θέτει πλέον κανόνες για διάφορα πράγματα, από το πώς θα γνωστοποιηθεί στην ανθρωπότητα η πρώτη ανίχνευση εξωγήινου σήματος (υπάρχει πάντα ο φόβος ενός γενικευμένου πανικού) και πώς αυτό θα αποκωδικοποιηθεί (αν αυτό καταστεί εφικτό) έως ποιά θα πρέπει να είναι απάντηση, τόσο όσον αφορά τη μορφή όσο και το περιεχόμενο της.

«Δεν υπάρχει σήμερα απολύτως καμία διαδικασία κατοχυρωμένη στη διεθνή νομοθεσία, όσον αφορά το πώς να απαντήσουμε στο σήμα ενός εξωγήινου πολιτισμού. Θέλουμε να ακούσουμε τις απόψεις των ανθρώπων. Οι επιπτώσεις αφορούν περισσότερους ανθρώπους από ό,τι μόνο επιστήμονες», δήλωσε στη «Guardian» ο αστρονόμος Μάρτιν Ντόμινικ του Πανεπιστημίου Σεντ Άντριους της Σκωτίας.

Οι επιστήμονες ανησυχούν ότι, στην εποχή των μέσων κοινωνικής δικτύωσης και των διάχυτων συνωμοσιολογικών θεωριών, η είδηση για την ανίχνευση εξωγήινου σήματος μπορεί να πυροδοτήσει μια πλημμυρίδα ψευδών ειδήσεων που θα ενσπείρουν τη σύγχυση και τον πανικό. Πολύ περισσότερο που πιθανότατα θα μεσολαβήσει μεγάλο χρονικό διάστημα, εωσότου «διαβαστεί» το μήνυμα.

Η αναζήτηση εξωγήινων μέχρι τώρα έχει γίνει κυρίως μέσω ραδιοτηλεσκοπίων που αναζητούν ραδιοσήματα, δηλαδή «ψύλλους στ' άχυρα», μια προσπάθεια δεκαετιών που έχει αποβεί άκαρπη. Οι αισιόδοξοι αντιτείνουν ότι υπάρχουν περίπου 30 δισεκατομμύρια άστρα στο γαλαξία μας, από τα οποία ένα μικρό μόνο μέρος έχουν διερευνηθεί, οπότε υπάρχει ακόμη ελπίδα κάτι να βρεθεί. Οι απαισιόδοξοι, όπως ο μακαρίτης Στίβεν Χόκινγκ, πάντα έλεγαν ότι ίσως δεν είναι καθόλου καλή ιδέα να προδώσουμε την ύπαρξη μας, καθώς δεν μπορούμε να ξέρουμε πόσο καλές προθέσεις θα έχουν οι εξωγήινοι…

Το μυστηριώδες «πούρο» δεν ήταν διαστημόπλοιο

Στο μεταξύ, οι επιστήμονες έδωσαν στη δημοσιότητα το καταληκτικό πόρισμα τους για το περίεργο επίμηκες σαν πούρο διαστρικό σώμα «Ομουαμούα» (σημαίνει «αγγελιοφόρος από μακριά» στη γλώσσα της Χαβάης), που εισέβαλε στο ηλιακό μας σύστημα και έγινε αντιληπτό τον Οκτώβριο του 2017, ενώ αυτή τη στιγμή απομακρύνεται από τη Γη και βρίσκεται πέρα από τον Κρόνο. Αντίθετα με τις εικασίες ορισμένων περί διαστημοπλοίου, οι επιστήμονες, που έκαναν τη σχετική δημοσίευση στο περιοδικό αστρονομίας «Nature Astronomy», σύμφωνα με το πρακτορείο Ρόιτερς και το «New Scientist», αποφάνθηκαν ότι δεν υπάρχουν βάσιμες ενδείξεις για κάτι τέτοιο. Μπορεί ακόμη να μην έχουν καταλήξει τι ακριβώς είναι (πιθανώς ένα πλανητικό θραύσμα που εκτοξεύθηκε από άλλο ηλιακό σύστημα), αλλά είναι σίγουροι ότι δεν είναι εξωγήινο σκάφος.

Οι αστρονόμοι μελέτησαν όλα τα διαθέσιμα στοιχεία που συνέλεξαν μεταξύ 14 Οκτωβρίου 2017 και 2 Ιανουαρίου 2018 (μετά ήταν πια πολύ μακριά για παρατηρήσεις) αναφορικά με την κίνηση και τη συμπεριφορά του σώματος και συμπέραναν ότι αυτές εξηγούνται από φυσικές διαδικασίες. Η ιδιομορφία του έγκειται αφενός στο μακρουλό σχήμα του (το μήκος του περίπου 800 μέτρα είναι τουλάχιστον εξαπλάσιο από το πλάτος του) και αφετέρου στο γεγονός ότι στριφογυρίζει γύρω από τον εαυτό του πολύ γρήγορα (κάθε οκτώ ώρες μια πλήρης περιστροφή).

Ακόμη όμως πιο παράξενη είναι η επιτάχυνσή του, καθώς μόλις προσπέρασε τον Ήλιο, ανέβασε ταχύτητα περισσότερο από ό,τι θα δικαιολογούσαν οι βαρυτικές δυνάμεις. Η απλούστερη εξήγηση είναι ότι, όπως οι κομήτες, λόγω της προσέγγισης στην καυτή ατμόσφαιρα του Ήλιου απελευθερώνει σκόνη και αέρια, τα οποία τον σπρώχνουν προς τα εμπρός. Το πρόβλημα είναι ότι οι παρατηρήσεις δεν έδειξαν να περιβάλλεται ούτε από αέρια ούτε από σωματίδια σκόνης. Το πόρισμα εκτιμά πάντως ότι το περίεργο αντικείμενο απελευθερώνει υδρατμούς που απλώς δεν έχουν γίνει αντιληπτοί.

«Το βασικό εύρημά μας είναι ότι οι ιδιότητες του Ομουαμούα παραπέμπουν σε φυσική προέλευση και δεν δικαιολογούν μια εξωγήινη εξήγηση. Βέβαια, αν έκανε μια ξαφνική ανεξήγητη στροφή, τότε ασφαλώς θα έπρεπε να ψάξουμε το ζήτημα κι άλλο», δήλωσε ο αστρονόμος Μάθιου Νάιτ του Πανεπιστημίου του Μέριλαντ.

Read More

Η μούμια που βρέθηκε στο Περού θα μπορούσε να είναι νέο ανθρώπινο είδος

Ένα μουμιοποιημένο πτώμα με τρία δάκτυλα που βρέθηκε στο Περού ίσως είναι ένα νέο είδος ανθρώπου, σύμφωνα με έναν ερευνητή, ο οποίος ισχυρίζεται ότι θα μπορούσε να είναι η «πιο σημαντική ανακάλυψη του 21ου αιώνα».

Ένας Βρετανός ερευνητής πιστεύει ότι η ομάδα του έχει βρει ένα νέο είδος ανθρώπου, μετά την ολοκλήρωση μιας σειράς επιστημονικών δοκιμών και μελετών ,σε μία από μια παρτίδα μούμιων που έχουν εκσκαφεί από τάφους στο Περού.


Χρησιμοποιώντας δοκιμές DNA και άνθρακα, ο ερευνητής ισχυρίστηκε ότι η μούμια θα μπορούσε να έχει ηλικία 1.800 ετών.

Τα αποτελέσματα που προέκυψαν από τη δοκιμασία υποδηλώνουν ότι η μούμια ήταν 98,5 τοις εκατό «πρωτεύον» και 1,5 τοις εκατό «άγνωστο» – μια παρόμοια γενετική δομή με εκείνη ενός ανθρώπου.

Ο Steve Mera, ένας βρετανός ερευνητής και δημιουργός ντοκιμαντέρ, κατόρθωσε να αποκτήσει πρόσβαση στα πτώματα στο Περού και του επιτράπηκε να πάρει αρκετά δείγματα για έλεγχο DNA.

Ο Steve και ο ερευνητής του Barry Fitzgerald πέταξαν στη χώρα της Νότιας Αμερικής τον περασμένο Ιούλιο, για να συνομιλήσουν με τους βασικούς παίκτες.

Η εφημερίδα Sun αναφέρει ότι οι δύο άνδρες, ντυμένοι με χειρουργικά κοστούμια, μεταφέρθηκαν σε μια μυστική τοποθεσία στις Άνδεις, για να εξετάσουν τα σώματα χρησιμοποιώντας τεχνολογία ακτίνων Χ.

Ο κ. Mera πιστεύει ότι τα ευρήματα θα μπορούσαν «να αλλάξουν τα βιβλία της ιστορίας για πάντα», καθώς δημιουργούν ένα τρισδιάστατο ντοκιμαντέρ για το ταξίδι και τις ανακαλύψεις τους.

Πιστεύει επίσης ότι τα άλλα πτώματα που βρέθηκαν, τα οποία μερικοί σκέφτηκαν ότι ήταν εξω-γήινα όντα – είχαν πλαστογραφηθεί ως παγίδες που χρησιμοποιούν οστά ζώων και δέρμα.

Η έρευνά του διαπίστωσε ότι ένα από τα σώματα, με το ψευδώνυμο Μαρία, περιείχε τρία δάκτυλα και επιμήκη κεφαλή – οδηγώντας τον κ. Μέρα να πιστέψει ότι το σώμα είναι πρώιμη και προηγουμένως άγνωστη εκδοχή ενός ανθρώπου.

Η έρευνα ανακάλυψε επίσης ότι η «Μαρία» είχε όλα τα όργανα, δάχτυλα και δάχτυλα.

Τα μουμιοποιημένα σώματα παραδόθηκαν στο Ινκκάρι Ινστιτούτο στο Κούσκο του Περού – το οποίο ερευνά τις αρχαιολογικές ανακαλύψεις που πιστεύεται ότι συνδέονται με τους Ίνκας – τον Απρίλιο του περασμένου έτους.

Ο κ. Mera δήλωσε: «Μπορούμε να επιβεβαιώσουμε ότι έχουμε αποδείξεις ότι το σώμα της Μαρίας αποτελεί μια απίστευτη ανακάλυψη.

Μια ανακάλυψη που μπορεί να μας κάνει να αλλάξουμε για πάντα τα βιβλία της ιστορίας μας. Θα μπορούσε να είναι η πιο σημαντική ανακάλυψη του 21ου αιώνα.

Μια συνέντευξη Τύπου πραγματοποιήθηκε στη Λίμα τον Μάρτιο για να ανακοινώσει την ανακάλυψη στα μέσα ενημέρωσης του κόσμου – προτού να είναι γνωστά τα αποτελέσματα του DNA.

Ο κ. Mera δήλωσε ότι πιστεύει επίσης ότι τα αξιοσημείωτα χαρακτηριστικά γνωρίσματα -όταν πιστεύεται ότι έχουν γίνει στο σώμα μετά την πάροδο- είναι πραγματικά, συμπεριλαμβανομένων των δοντιών του σκύλου, της απουσίας αυτιών και των οριζόντιων δερματικών κορυφογραμμών.

Ο ερευνητής της Βρετανίας λέει επίσης ότι η ομάδα του είναι οι μόνοι που κατάφεραν να αποκτήσουν αυθεντικά αποτελέσματα DNA – και θέλουν απεγνωσμένα τη Μαρία να φροντίζει την κυβέρνηση του Περού.



Συνεχίζοντας, ο κ. Mera είπε: «Εμείς πήραμε την υπόθεση για να διαψεύσουμε πολλούς από τους μη επιστημονικούς ισχυρισμούς ότι αυτά τα μυστηριώδη σώματα ήταν στην πραγματικότητα« εξωγήινα »από την προέλευσή τους και καταφέραμε να κάνουμε ακριβώς αυτό – εκτός από το μεγάλο σώμα της Μαρίας».

Ήμασταν σε επικοινωνία με τον Δήμαρχο της Nazca που θέλει τα σώματα που απελευθερώθηκαν και τοποθετήθηκαν σε ένα μουσείο στη Nazca.

«Οι αρχές συνεχίζουν να αναζητούν τα σώματα και έχουν αναπτύξει ακόμη και μια task force που ονομάζεται Task Force Wawita.

«Γνωρίζουμε πού φυλάσσονται αυτά τα σώματα και ότι η διατήρηση αυτών των σωμάτων είναι εξαιρετικά σημαντική.

«Τα σώματα εκφυλίζονται γρήγορα. Υπάρχουν πολλά άλλα κόμματα που προσπαθούν να πείσουν το ευρύ κοινό ότι όλα τα σώματα αντιπροσωπεύουν ζωντανούς και αναπνευστικούς υβριδικούς εξωγήινους.

«Αυτό απλά δεν είναι αλήθεια και πρέπει να τελειώσει. Οι αναφορές των εργαστηρίων από άλλους εμπλεκόμενους είναι αμφισβητήσιμες και ακόμη και τα διαπιστευτήρια των εμπλεκόμενων γιατρών. Η εκπληκτική ανακάλυψη μέσα στο DNA της Μαρίας αξίζει την ανώτατη ακαδημαϊκή προσοχή »και τίποτα λιγότερο».

Read More

Ο μετάνθρωπος προ των πυλών. Πως η τεχνολογία θα αλλάξει το ανθρώπινο είδος

Το μέλλον μας επιφυλάσσει πολλά. Οι επιστήμονες ήδη πειραματίζονται με το DNA των εμβρύων, ενώ δεν είναι λίγοι εκείνοι που υποστηρίζουν ότι η εποχή του μετανθρώπου είναι κοντά. Το νέο είδος, σύμφωνα με μελλοντολόγους, θα είναι μια μίξη ανθρώπου και μηχανής ή καλύτερα ανθρώπου και υπολογιστή.

Η εξέλιξη της τεχνολογίας είναι αλματώδης φαίνεται ότι τίποτα δεν τη σταματά, τεχνητά μέλη για άτομα με αναπηρία όπου πλέον συνδέονται με τον εγκέφαλο προσφέροντας στους χρήστες να έχουν την αίσθηση του πραγματικού. Τυφλοί μπορούν να δουν για πρώτη φορά στη ζωή τους. Επιτυχή είναι αρκετά πειράματα όπου άνθρωποι μπορούν και τηλεκατευθύνουν αυτοκίνητα ή drones ακόμη και ελικόπτερο μόνο με τη δύναμη του μυαλού τους με τη χρήση των ηλεκτρομαγνητικών κυμάτων και η λίστα δεν έχει τέλος. Πρόσφατες μελέτες κάνουν λόγο για την άνοδο των ρομπότ και τις επιπτώσεις που αυτό θα έχει όσον αφορά στην απώλεια θέσεων εργασίας.

Όμως κάποιοι παρακαλούν για αυτή την εξέλιξη, αφού άλλωστε πιστεύουν ότι η επιβίωση της ανθρωπότητας εναπόκειται στην εξέλιξη του ανθρωπίνου είδους και στον αποικισμό του διαστήματος.

Ένας γνωστός μελλοντολόγος ο δρ. Ιάν Πίρσον πιστεύει ότι οι σημερινοί 40ρηδες ίσως να αποκτήσουν αθανασία, ηλεκτρονική αθανασία για να είμαστε ακριβείς με το να κάνουν download, να κατεβάζουν δηλαδή τη μνήμη τους και να την αποθηκεύουν για χρήση των μελλοντικών γενιών. Ο Πίρσον είναι πεπεισμένος ότι μέχρι το 2050 θα γίνει τελικά το «πάντρεμα» ανθρώπου με υπολογιστή όπου μέσα από αυτό θα γεννηθεί ένα νέο είδος, ο Homo optimus.

Ο μετάνθρωπος, ένας εξελιγμένος μέσω της τεχνολογίας άνθρωπος, θα είναι κάτι το σύνηθες κάποιοι στιγμή στις προσεχείς δεκαετίες.

Όπως εξηγεί ο συγκεκριμένος επιστήμονας η δυνατότητα επέμβασης στο ανθρώπινο γονιδίωμα θα έχει σαν αποτέλεσμα οι μελλοντικές γενιές να είναι πιο όμορφες, πιο έξυπνες, πιο υγιείς, πιο ικανές από ότι εμείς σήμερα.

Μπορεί να μιλάμε για έναν άνθρωπο ανδροειδές ή cyborg (Σάιμποργκ, στα λατινικά «cyborg, cyberneticus organismus» πρόκειται για έναν αυτοματοποιημένο τεχνητό οργανισμό ο οποίος ενισχύει ή διευρύνει τις δυνατότητές του χρησιμοποιώντας τεχνολογικά μέσα).

Πρόκειται για το καινούργιο σύνορο (the new frontier), που όμως αυτό δεν θα συμπεριλαμβάνει ή καλύτερα αυτό το σύνορο δεν θα μπορεί να το διαβεί ο άνθρωπος ως έχει σήμερα.

Το νέο είδος, σύμφωνα με ακαδημαϊκούς ερευνητές, και άλλους ειδικούς που συνεργάστηκαν με τον δρ. Ιάν Πίρσον για το «The Big Bang Fair», (πρόκειται για τη γιορτή της τεχνολογίας στον τομέα των επιστημών, της τεχνολογίας, της μηχανικής και των μαθηματικών που διεξάγεται στη Βρετανία και απευθύνεται σε νέους, φοιτητές και όχι μόνο), θα έχει μεταξύ άλλων, ενδεχομένως τα εξής χαρακτηριστικά:

Θα μπορεί να επικοινωνεί με τους ομοειδείς του απευθείας μέσω εμφυτευμάτων που θα έχουν τοποθετηθεί στο «ηλεκτρονικό δέρμα» του.

Με τη βοήθεια της νανοτεχνολογίας θα ελέγχεται η υγεία του μετανθρώπου και εσωτερικά θα επιδιορθώνονται οι όποιες βλάβες. Τα δόντια θα επιδιορθώνονται μόνα τους ή θα αντικαθίστανται μόνα τους.

Μέσω παρεμβάσεων εσωτερικών ή εξωτερικών θα αυξάνεται η μυική δύναμη του αντικειμένου.

Επίσης η τεχνολογία θα επιτρέψει, όπως πιστεύουν οι ειδικοί, να κατανοούμε τι λένε τα κατοικίδιά μας ακόμη και αυξήσουμε τη νοημοσύνη τους.

«Θα μπορούσαμε μέσω της τεχνολογίας να αλλάξουμε τα κατοικίδιά μας ακόμη και τα άγρια ζώα και ίσως θα μπορούσαμε να φτιάξουμε ένα ολοκαίνουργιο είδος κάτι σαν πραγματικό Furbie» ανέφερε ο δρ. Ιαν Πίρσον.


View image on Twitter

Μέσω της κρυονικής ίσως ο άνθρωπος να ξεγελάσει τον θάνατο. Η συγκεκριμένη επιστήμη, η οποία ξεκίνησε το 1962, ελπίζει αφού καταψύξει τον άνθρωπο που έχει πεθάνει από κάποια ανίατη αρρώστια για παράδειγμα, να καταφέρει, κάποια στιγμή που η τεχνολογία θα έχει εξελιχθεί αρκετά στο μέλλον, να μπορέσει να τον επαναφέρει και όχι μόνο να τον γιατρέψει αλλά και να τον βελτιώσει. Η συγκεκριμένη μέθοδος εκτιμάται ότι μπορεί να χρησιμοποιηθεί προκειμένου να βάζει σε βαθύ ύπνο ανθρώπους που πρόκειται να ταξιδέψουν για χρόνια στο βαθύ διάστημα κάτι που δεν θα είναι εφικτό εάν οι ζωτικές λειτουργίες των αστροναυτών βρίσκονται σε πλήρη λειτουργία.

«Είναι οι νέοι άνθρωποι που θα μας οδηγήσουν σε αυτές τις αλλαγές για τις οποίες μιλάμε» δήλωσε στο ίδιο μέσο ο Πολ Τζάκσον ένας από τους επικεφαλής για τη διοργάνωση του The Big Bang Fair.


«Είναι εντυπωσιακό ότι δεν είναι η φύση που πλέον επιβάλει τις αλλαγές σε εμάς, αλλά είμαστε εμείς που θα επιχειρούμε τις αλλαγές τις οποίες επιθυμούμε», επισημαίνει ο δρ. Ιαν Πίρσον αφήνοντας με αυτή την τοποθέτησή του ανοιχτά πολλά ερωτήματα βιοηθικής.

Read More

Πώς θα μπορούσαν να μοιάζουν οι άνθρωποι στο μέλλον

Ο επιστήμονας Matthew Skinner προβλέπει μεγάλη αλλαγή του κλίματος, μια νέα εποχή των παγετώνων και εξελίξεις που θα μπορούσαν να κάνουν τους ανθρώπους να εξελιχθούν με πρωτοφανείς τρόπους.

Η κλιματική αλλαγή θα μπορούσε να οδηγήσει τους ανθρώπους να αναπτύσσουν χέρια και πόδια με νηκτικές μεμβράνες, καθώς βράγχια, για να προσαρμοστούν στις συνθήκες ζωής κάτω από το νερό, σύμφωνα με τον ακαδημαϊκό.

Ο παλαιοανθρωπολόγος θεωρεί ότι οι άνθρωποι θα μπορούσαν να αρχίσουν να μοιάζουν με ψάρια για να μπορούν να δημιουργήσουν υδρόβιες κοινότητες και να ζήσουν στον κόσμο του νερού, αν η στάθμη της θάλασσας αρχίσει να ανεβαίνει. Για την προσαρμογή στον υποβρύχιο κόσμο για την αναζήτηση της τροφής τους οι άνθρωποι, σύμφωνα πάντα με τη θεωρία του, θα αναπτύξουν τεχνητά βράγχια για να βγάζουν το οξυγόνο της θάλασσας, τα οποία θα τους επιτρέπουν να αναπνέουν, ενώ θα αναπτύξουν και ένα διαφανές βλέφαρο για να βλέπουν κάτω από το νερό.

Η εξάρτηση από τα βράγχια, σύμφωνα με τη θεωρία του, θα μειώσει την απαίτηση για χωρητικότητα των πνευμόνων και τα πλευρά πιθανόν να συρρικνωθούν.

Ουσιαστικά, ο δρ. Skinner προβλέπει πώς μπορεί να αλλάξουν οι άνθρωποι σε περίπτωση ακραίων κλιματικών αλλαγών και μιας άλλης εποχής παγετώνων.

Αν ένας αστεροειδής χτυπήσει τη Γη, υγρασία και σκόνη θα συντρίψουν την ατμόσφαιρα και θα αποκλειστούμε από τον ήλιο, κάτι που θα είχε σαν αποτέλεσμα χαμηλές θερμοκρασίες. Η μύτη και το πρόσωπο των ανθρώπων θα μπορούσε να διογκωθεί ώστε να βοηθήσει τον κρύο αέρα να θερμαίνεται όταν εισπνέεται μέσα στο ρινοφάρυγγα, στην περιοχή πίσω από τη μύτη.

Ο δρ. Skinner προβλέπει επίσης ότι η έλλειψη σύγχρονης τεχνολογίας θα σήμαινε ότι η σωματική δύναμη θα γινόταν πιο σημαντική για την επιβίωση, με αποτέλεσμα οι άνδρες να χρησιμοποιούν τη σωματική τους κυριαρχία για να προσελκύσουν τις γυναίκες όπως κάνουν σήμερα οι γορίλες. Όπως λέει ο ίδιος εν τέλει δεν έχει σημασία αν και πότε θα αλλάξει το ανθρώπινο γένος, αλλά ότι θα είναι ένας αγώνας για επιβίωση...

Read More

Γρίφος για τους επιστήμονες: Το μεθάνιο στην ατμόσφαιρα αυξάνεται για άγνωστο λόγο

Το διοξείδιο του άνθρακα είναι το πιο άφθονο «αέριο του θερμοκηπίου» στην ατμόσφαιρα, αλλά το μεθάνιο το πιο ισχυρό.

Οι εκπομπές του τελευταίου αυξάνονται συνεχώς τα τελευταία χρόνια, προκαλώντας ανησυχία στους επιστήμονες, καθώς συνιστούν μια πρόσθετη απειλή που μπορεί να «εκτροχιάσει» τη Συμφωνία του Παρισιού για συγκράτηση της ανόδου της θερμοκρασίας και έλεγχο της κλιματικής αλλαγής.

Οι ατμοσφαιρικές συγκεντρώσεις του μεθανίου αυξήθηκαν ξανά το 2018 κατά 10,77 ppb (μέρη ανά δισεκατομμύριο μόρια αέρα), φθάνοντας τα 1.858 ppb και συμβάλλοντας πλέον κατά το ένα έκτο στην παγίδευση της θερμότητας στη Γη, έναντι των δύο τρίτων που είναι η συμβολή του διοξειδίου του άνθρακα, σύμφωνα με τα νέα στοιχεία της Εθνικής Υπηρεσίας Ωκεανών και Ατμόσφαιρας (ΝΟΑΑ) των ΗΠΑ.

Όχι μόνο συνεχίστηκε η ανοδική τάση των τελευταίων ετών, αλλά η περυσινή αύξηση υπήρξε η δεύτερη υψηλότερη ετήσια άνοδος των δύο τελευταίων δεκαετιών. Οι επιστήμονες δυσκολεύονται να βρουν μια εξήγηση γι’ αυτή την εξέλιξη.

Το μεθάνιο «ζει» λιγότερο χρόνο από το διοξείδιο του άνθρακα στην ατμόσφαιρα (γύρω στα εννέα χρόνια), αλλά είναι πολύ πιο ισχυρό «αέριο του θερμοκηπίου» (κατά περίπου 28 φορές). Προέρχεται τόσο από φυσικές-βιολογικές, όσο και από ανθρωπογενείς πηγές. Εμφανίζει αυξητική τάση στην ατμόσφαιρα από το 2007, η οποία έχει επιταχυνθεί κατά την τελευταία πενταετία για άγνωστο λόγο. Μεταξύ 2013-2018 οι εκπομπές μεθανίου αυξήθηκαν κατά 50% περίπου σε σχέση με την προηγούμενη πενταετία 2007-2012.

Αν τα επίπεδα του μεθανίου συνεχίσουν να αυξάνουν με αυτό το ρυθμό, τότε θα είναι πολύ δύσκολο να επιτευχθεί ο στόχος της Συμφωνίας του Παρισιού, δηλαδή να περιορισθεί η άνοδος της θερμοκρασίας το πολύ στους δύο βαθμούς Κελσίου σε σχέση με τα προβιομηχανικά επίπεδα και να καταβληθεί προσπάθεια η άνοδος να μην ξεπεράσει τον ενάμιση βαθμό (ήδη έχει αυξηθεί κατά ένα βαθμό), σύμφωνα με το New Scientist, την «Ιντιπέντεντ» και τους «Φαϊνάνσιαλ Τάιμς».

«Το ενοχλητικό είναι ότι δεν ξέρουμε ποιες διαδικασίες ευθύνονται για την τόσο ταχεία αύξηση του μεθανίου», δήλωσε ο χημικός Εντ Ντλουγκοκένκι της ΝΟΑΑ.

Read More

Ότι δεν θέλουν να ξέρουμε για το σπήλαιο των Πετραλώνων

Ο Άρης Πουλιανός είναι από την κάστα εκείνη των ανθρώπων που γι’ αυτούς γράφουν οι εγκυκλοπαίδειες. Το έργο τους αθόρυβο, πολυετές, κοπιώδες, μα η σημασία του τόσο μεγάλη που η ιστορία έχει φυλάξει αρκετές σελίδες για να την καταγράψει.

Ο Άρης Πουλιανός έχει συνδέσει το όνομά του με τα Πετράλωνα της Χαλκιδικής και τα υπολείμματα ενός ανθρώπου που έζησε στην περιοχή πριν από εκατοντάδες χιλιάδες χρόνια. Το όνομα που του έδωσε ο Πουλιανός: αρχάνθρωπος. Ο αρχάνθρωπος των Πετραλώνων.

Μέχρι την ανακάλυψη αυτή ο ελλαδικός χώρος εθεωρείτο από την επιστήμη της παλαιοανθρωπολογίας λευκό σημείο, blank spot, δηλαδή περιοχή όπου κανένα σημαντικό εύρημα δεν είχε βρεθεί που να αποτελεί κρίκο της εξέλιξης στην ιστορία του ανθρώπινου είδους.

Η ανακάλυψη του αρχανθρώπου έγινε τον Σεπτέμβριο του 1960 κι από τότε άρχισαν τα προβλήματα.

«Στην Ελλάδα εγκαταστάθηκα στην Αθήνα γιατί του Καραμανλή η πρόσκληση το ’62 ήταν να ‘ρθω να αναλάβω την έδρα της ανθρωπολογίας στο Πανεπιστήμιο Αθηνών. Στα Πετράλωνα είχε βρεθεί το κρανίο του αρχανθρώπου και φυσικά ήταν το πρώτο εύρημα παλαιού ανθρώπου στον ελλαδικό χώρο και ήταν τμήμα της διατριβής μου, δηλαδή από πού βαστάνε οι Έλληνες. Έτσι και ξεκίνησα. Η καταγωγή των Ελλήνων ήταν το θέμα μου».
Η έρευνα γύρω από το θέμα της καταγωγής των Ελλήνων αποτελεί κόκκινο πανί για την επιστημονική κοινότητα τόσο στην Ελλάδα όσο και εκτός. Στα σχολικά βιβλία διαβάζουμε πως οι πρόγονοι των Ελλήνων ήταν κάποιοι άλλοι που κατέβηκαν από τον Βορρά εξολοθρεύοντας τους γηγενείς. Αυτό δηλαδή που διαβάζουμε είναι πως κάποιοι Ινδοευρωπαίοι εξολόθρευσαν κάποιους Προέλληνες.

Εδώ, όμως, προκύπτει ένα απλό ερώτημα: αν αυτοί που ήρθαν από τον Βορρά δεν ήταν Έλληνες και αυτοί που ζούσαν εδώ δεν ήταν Έλληνες, τότε τελικώς ποιοι είναι οι Έλληνες;
Η απάντηση στο θέμα γύρω από την καταγωγή των ανθρώπων που κατοικούσαν στον ευρύτερο ελληνικό χώρο φαίνεται να βρίσκεται ακόμα και σήμερα καλά κρυμμένη κάτω από την επιφάνεια της γης.

Ο Άρης Πουλιανός επί σειρά ετών ισχυρίζεται πως η αφροκεντρική θεωρία καταγωγής του ανθρώπου ανατρέπεται με στοιχεία που ο ίδιος έχει φέρει στο φως.

«Από ‘δω βέβαια, όταν μας πέταξαν έξω το 1982, μπήκαν μέσα μερικοί απ’ τους καθηγητές της εποχής εκείνης του Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης και εξαφάνισαν σιαγόνες ιππαρίων και αλόγων που είχαμε εδώ. Τώρα όταν επανήλθα το 1997 είχαν χαθεί βέβαια».

«Για πρώτη φορά διαπιστώνω πως εδώ περνάει και τα 700 και το εκατομμύριο χρόνια η ζωή του ανθρώπου μέσα σ’ αυτή τη σπηλιά. Άρα ήταν πολύ σημαντική η τομή Α1, γιατί μας βοήθησε να καταλάβουμε από πού ν’ αρχίσουμε και πού να τελειώσουμε.

Σ’ αυτό το σημείο βρήκα την πρώτη στάχτη φωτιάς και μου ‘δωσε πολύ κουράγιο που απεδείκνυε ότι εδώ μέσα μπήκε άνθρωπος και την άναψε. Αυτή η φωτιά είναι ενός εκατομμυρίου ετών, χιλιάδων ετών…
Έχουμε μία 300 χιλιάδων ετών στη Νίκαια της Γαλλίας σε σπήλαιο, αλλά η αρχαιότερη φωτιά της γης έχει ανάψει εδώ. Αυτή που έχουμε μέσα στο μουσείο».

Τη σημαντικότητα των ευρημάτων του σπηλαίου των Πετραλώνων δε φαίνεται να συμμερίζεται το επίσημο ελληνικό κράτος. Στην ιστοσελίδα του Υπουργείου Πολιτισμού που αναφέρεται στο σπήλαιο για τον αρχάνθρωπο διαβάζουμε μια χλιαρή περιγραφή των δύο σειρών χωρίς λεπτομέρειες και κυρίως χωρίς χρονολόγηση.

Στον ιστότοπο του Γαιολογικού – Παλαιοντολογικού Μουσείου του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης ο άνθρωπος των Πετραλώνων αποκτά ηλικία 200.000 ετών (!), ηλικία που υπολείπεται τουλάχιστον 500.000 έτη από τη χρονολόγηση που δίνει ο Πουλιανός. Για τον ίδιο τον Πουλιανό δεν δίνεται ούτε η παραμικρή αναφορά, παρότι είναι ο σημαντικότερος ανασκαφέας του σπηλαίου.

Γιατί, όμως, ο Πουλιανός έχει τόσες αντιπάθειες; Γιατί τόσα χρόνια η πανεπιστημιακή κοινότητα και ο πολιτικός κόσμος τον έχουν σχεδόν επικηρύξει;

«Τι να πω; Είναι φασίστες στο μυαλό. Δε θέλουν πρόοδο εδώ. Και ήρθε εδώ ένας Μοσχοβίτης, όπως έλεγε ο Μαρινάτος παλιά, και τους έκαμε ανατροπή. Τις ανατροπές φοβούνται. Να μη θίξεις αυτά που διδάσκονται».

Ο Άρης Πουλιανός διέθεσε για υποδομές και έρευνα ολόκληρη την περιουσία του, αλλά και πάνω από μισό αιώνα προσωπικού έργου και το περίεργο είναι πως η επίσημη πολιτεία όχι απλώς δεν το αναγνωρίζει, αλλά και το εχθρεύεται.

Η διαμάχη είναι μόνο στην επιφάνειά της «επιστημονική», καθώς είναι φανερό πως από πίσω κρύβονται συμφέροντα.

Όταν ένας πρώην υπουργός Δικαιοσύνης αποκαλεί «εμμονική» τη δικαστική εξουσία, όπως την αποκάλεσε στην περίπτωση του Πουλιανού, τότε είναι φανερό πως το πολίτευμα της χώρας πάσχει.

Ο Πουλιανός έχει περάσει περισσότερο χρόνο στις αίθουσες των δικαστηρίων παρά ανασκάπτοντας κι ερευνώντας. Αυτός ίσως να ήταν και ο σκοπός από την αρχή: η αδρανοποίησή του. Αυτοί που λένε πως οι ιδέες παλεύονται με ιδέες δεν γνωρίζουν καλά την ελληνική πραγματικότητα…

Η ταινία μικρού μήκους – αφιέρωμα στον ανθρωπολόγο Άρη Πουλιανό που συνέδεσε τ’ όνομά του με την έρευνα του Ανθρώπου στην Ελλάδα.

Read More

Τα 36 ανθρώπινα πειραματόζωα που δέχτηκαν να λιμοκτονήσουν για χάρη της επιστήμης

Βρισκόμαστε στις αρχές του 1945. Τριάντα έξι Αμερικανοί, στην πραγματικότητα 36 ανθρώπινα πειραματόζωα, βρίσκονται σε ένα δωμάτιο δίχως παράθυρα και προσπαθούν να αποκοιμηθούν για να ξεχάσουν την πείνα που θερίζει τα σωθικά τους.

Πριν μερικές εβδομάδες ήταν υγιείς και εύρωστοι άντρες με προθυμία να βοηθήσουν την πατρίδα τους. Ήταν φιλειρηνιστές εθελοντές που επέλεξαν να λιμοκτονήσουν για χάρη της επιστημονικής έρευνας!

Έτσι ξεκίνησαν όλα

Η έρευνα που οδήγησε τους άντρες να λιμοκτονήσουν ξεκίνησε το 1944. Ένα χρόνο νωρίτερα, όμως, το 1943, κι ενώ η πολεμική προσπάθεια των ΗΠΑ, στον Β' Παγκόσμιο εντεινόταν, μαζί της αναπτυσσόταν και η επιστημονική έρευνα ώστε να ενισχυθεί η υποστήριξη της αμερικανικής πολεμικής μηχανής.

Την ίδια στιγμή, η καριέρα του δόκτορα Άνσελ Κις απογειωνόταν. Όχι μόνο είχε αναλάβει επικεφαλής νέο-ιδρυθέντος εργαστηρίου για την υγιεινή και τη φυσιολογία στο Πανεπιστήμιο της Μινεσότα, αλλά επιπλέον χρηματοδοτούσε την έρευνά του άκρως γενναιόδωρα ο αμερικανικός στρατός.

Ο Άνσελ Κις

Η χρηματοδότηση προέκυψε μετά την ανάπτυξη της «μερίδας Κ», ενός μικρού πακέτου φαγητού των 2.830 θερμίδων, των 33 γραμμαρίων πρωτεΐνης και των περισσότερων βιταμινών που ένας στρατιώτης θα χρειαζόταν ημερησίως. Η «μερίδα Κ» ικανοποίησε τόσο τους αξιωματούχους του στρατού που τίμησαν τον Κις με τον τίτλο του ειδικού βοηθού της γραμματείας, ενθαρρύνοντας την έρευνα του για τα αποτελέσματα της διατροφής και της στέρησης φαγητού στο ανθρώπινο σώμα.

Εκτός από χρήματα, ο στρατός παρείχε στον Κις και νέους υγιείς εθελοντές που δεν υπηρετούσαν καθώς ήταν αντιρρησίες συνείδησης. Οι άντρες αυτοί ήταν φιλειρηνιστές και είχαν επιλέξει να υπηρετήσουν την πατρίδα τους με άλλους τρόπους, όπως σαν πυροσβέστες.

Η «μερίδα Κ»

Τέτοιοι άντρες χρησιμοποιήθηκαν σαν ανθρώπινα πειραματόζωα (τον όρο χρησιμοποιούσαν και οι ίδιοι) από τον Κις προκειμένου να μελετήσει τις συνέπειες της ανεπάρκειας βιταμινών, της δίψας και της υπερβολικής ζέστης. Δεν ήταν εύκολο για τους ερευνητές να διατηρήσουν το ηθικό των αντρών, καθώς είχαν προσφερθεί εθελοντικά να υποβάλουν τους εαυτούς τους σε δυσάρεστες ή ακόμη και εξαιρετικά επώδυνες διαδικασίες προκειμένου ο επιστημονικός κόσμος να κατανοήσει καλύτερα τον τρόπο λειτουργίας του ανθρώπινου σώματος.

Μεταξύ άλλων, είχαν κληθεί να υπομείνουν ακραίες συνθήκες ψύχους, ζέστης, υγρασίας, δίψας, ακόμη και παραμονής στο κρεβάτι για έναν ολόκληρο μήνα! Όλα αυτά με πρωταρχικό στόχο την εξασφάλιση πιο ισχυρών και πιο ικανών αμερικανών στρατιωτών που θα μπορούσαν να μάχονται για όσο καιρό χρειαστεί!

Κάτι τέτοιο ερχόταν σε αντίθεση με τη δηλωμένη πολεμική απέχθεια των ανθρώπων που έπρεπε να υπομείνουν τις δοκιμασίες ώστε η έρευνα να προχωρήσει. Ωστόσο, η ανταρσία αποφεύχθηκε. Κάτι είχε αρχίσει να τριβελίζει το μυαλό του Κις. Κάτι μεγαλύτερο από την απλή ισχυροποίηση των στρατιωτών…
Το μεγαλεπήβολο σχέδιο του Κις

Ενώ η δουλειά του Κις ήταν εστιασμένη στην ενίσχυση της πολεμικής προσπάθειας, ο ίδιος άρχισε κάποια στιγμή να αναρωτιέται εάν η έρευνά του θα μπορούσε να υπηρετήσει έναν μεγαλύτερο σκοπό: την αντιμετώπιση της διαφαινόμενης επισιτιστικής κρίσης στην Ευρώπη. Καθώς ο πόλεμος συνεχιζόταν, η Γηραιά Ήπειρος μετατρεπόταν σε μια... κατεστραμμένη ήπειρο.

Σοδειές είχαν αφανιστεί και μεγάλες εκτάσεις γης ήταν πλέον ακατάλληλες για καλλιέργεια. Σύντομα, όπως όλα έδειχναν, θα ερχόταν λιμός. Ακόμη και οι Σύμμαχοι να κέρδιζαν τον πόλεμο, η ανάγκη για τη σίτιση τόσων ανθρώπων θα έπεφτε στους ώμους του αμερικανικού στρατού.



Η διατροφολογία δεν ήταν τόσο ανεπτυγμένη. Για την ακρίβεια, οι επιστήμονες λίγα πράγματα γνώριζαν για τη λιμοκτονία: Τι συνέπειες είχε η έλλειψη θερμίδων στην καρδιά, τα κόκαλα, την ψυχολογική κατάσταση; Επιπλέον, πώς θα αρχίσεις ξανά να δίνεις τροφή σε κάποιον υποσιτισμένο, σταδιακά ή σε μεγάλη ποσότητα; Και τι πρέπει να γίνει με την πρόσληψη βιταμινών;

Ξάφνου, ο Κις συνειδητοποίησε ότι μπορούσε να αναζητήσει την απάντηση σε όλα αυτά τα ερωτήματα, ενώ οι ενδεχόμενες ενστάσεις από τη μεριά των αρνητών στράτευσης θα αμβλύνονταν.

«Θα πεινάσετε ώστε εκείνοι να τραφούν καλύτερα;»

Ο στρατός έδωσε στα τέλη του 1944 το «πράσινο φως» στον Κις για μια ετήσια έρευνα στη λιμοκτονία. Ο επιστήμονας έπιασε αμέσως δουλειά, αναζητώντας αρχικά εθελοντές. Διένειμε ένα φυλλάδιο σε αντιρρησίες συνείδησης σε όλη τη χώρα με τον τίτλο: «Θα πεινάσετε ώστε εκείνοι να τραφούν καλύτερα;»



Πάνω από 200 άνθρωποι δήλωσαν πρόθυμοι να πάρουν μέρος! Ο Κις επέλεξε 36 ανύπαντρους άντρες, μέσου βάρους και σε εξαιρετική φυσική και ψυχική κατάσταση, καθώς δεν ήθελε σε καμία περίπτωση απογοητευμένους και δίχως κίνητρα εθελοντές που ενδεχομένως να του τίναζαν το πείραμα στον αέρα.

Στις 19 Νοεμβρίου του 1944, οι 36 άντρες προσήλθαν στο εργαστήριο του Κις. Θα έμεναν όλοι μαζί σε έναν κοινό στρατώνα δίχως παράθυρα, έχοντας όμως το δικαίωμα να μετακινούνται ελεύθερα στην πόλη ή ακόμη και να παρακολουθούν πανεπιστημιακά μαθήματα. Ήταν υποχρεωμένοι, ωστόσο, να περπατούν τουλάχιστον 35 χιλιόμετρα την εβδομάδα. Υπήρχε μόνο ένας κανόνας: θα μπορούσαν να τραφούν μόνο με ό,τι τους έδινε το εργαστήριο, αφού βεβαίως πρώτα κάθε τροφή είχε ζυγιστεί και καταγραφεί.

Η πρώτη φάση του πειράματος

Κατά τη διάρκεια των πρώτων 12 εβδομάδων του πειράματος, στη «φάση του ελέγχου», οι συμμετέχοντες μετρήθηκαν, ζυγίστηκαν και εξετάστηκαν ώστε να διευκρινιστεί η υγεία τους, το βάρος τους και η πρόσληψη θερμίδων. Ένιωθαν καλά. Ήταν περήφανοι. Με χαρά διένυαν την απόσταση των 35 χιλιομέτρων και των άλλων εξαντλητικών δοκιμασιών, όπως τρέξιμο σε ανηφόρα. Πολλοί παρακολουθούσαν και πανεπιστημιακά μαθήματα. Όλα αυτά μέχρι να αρχίσει το επόμενο στάδιο του πειράματος, η «φάση της λιμοκτονίας». Και τότε τα πράγματα άλλαξαν...

Η φάση της λιμοκτονίας ξεκινά

Για τις επόμενες 24 εβδομάδες, οι θερμίδες που οι εθελοντές λάμβαναν μειώθηκαν στο μισό. Όλοι ήταν υπό συνεχή επιτήρηση για την υγεία, το βάρος και την ψυχολογική τους κατάσταση. Οι συνέπειες δεν ήταν -ως επί το πλείστον- οι αναμενόμενες. Έχασαν τόσο σωματικό λίπος που πλέον το να κάτσουν σε σκληρή ξύλινη ή μεταλλική καρέκλα ήταν επώδυνο. Πολλοί πλέον πήγαιναν στις πανεπιστημιακές παραδόσεις με μαξιλάρια, ενώ συχνά τους έπαιρνε και ο ύπνος. Εκτός βέβαια κι αν ο καθηγητής ανέφερε κάτι για τροφή, όποτε και οι πεινασμένοι φοιτητές ξυπνούσαν και άκουγαν.



Η απώλεια λίπους είχε ακόμη σαν συνέπεια να κρυώνουν συνεχώς. Η θερμοκρασία τους έπεσε, ενώ οι παλμοί τους μειώθηκαν στους 35 το λεπτό. Οι άντρες έχασαν το ενδιαφέρον τους για τις γυναίκες, ενώ άρχισαν να διαβάζουν… βιβλία μαγειρικής. Όλη τη μέρα περίμεναν για τη στιγμή της σίτισης, με τη μερίδα φυσικά να μετριέται προσεκτικά. Το γεύμα περιελάμβανε υλικά όπως πατάτες, λάχανο και ψωμί. Σταδιακά, οι εθελοντές άρχισαν να αδιαφορούν για τον έξω κόσμο. Τα χειρότερα, όμως, δεν είχαν ακόμη έρθει.

Οι απώλειες και ο άντρας που έκοψε τα δάχτυλά του

Οι χειρότερες επιπτώσεις ήταν οι ψυχολογικές. Δύο άντρες εκδιώχθηκαν από το πείραμα επειδή έκλεψαν τροφή, ένας εγκατέλειψε εξαιτίας ιατρικής αιτίας, ένας λόγω ψυχιατρικού προβλήματος, ενώ ένας άλλος έκοψε με τσεκούρι 3 από τα δάχτυλά του, μόνο και μόνο για να φύγει από το πείραμα χωρίς την ταμπέλα του ρίψασπι.

Την ώρα όμως που ο αριθμός των πειραματόζωων μειωνόταν, ο πόλεμος τελείωνε και οι πύλες στρατοπέδων συγκέντρωσης άνοιγαν τις πόρτες τους για να βγουν έξω πλήθη πεινασμένων κρατούμενων. Το πείραμα δεν είχε ακόμη ολοκληρωθεί και ο Κις αντιλαμβανόταν πως δεν θα είχε πλέον νόημα να δημοσιεύσει τη μελέτη αφότου η κρίση τελείωνε.

Η φάση της αποκατάστασης

Έτσι, κατά τις τελευταίες 12 εβδομάδες, ξεκίνησε τη φάση της αποκατάστασης. Όσοι άντρες είχαν απομείνει χωρίστηκαν σε 4 ομάδες και σε κάθε μία η ποσότητα των θερμίδων αυξανόταν κατά 400, 600, 800, ή 1.200 θερμίδες.

Σε ορισμένους δίνονταν βιταμίνες ή συμπληρώματα πρωτεϊνών προκειμένου να διαπιστωθεί η αποτελεσματικότητα διαφορετικών τεχνικών επανασίτισης. Ορισμένοι μάλιστα έμειναν για επιπλέον 8 εβδομάδες, κατά τη διάρκεια των οποίων μπορούσαν να φάνε όσο επιθυμούσαν την ώρα βέβαια που οι επιστήμονες κατέγραφαν λεπτομερώς τις αλλαγές πάνω τους.



Όσο για τα ευρήματα της εξαντλητικής αυτής μελέτης; Ένα από τα σημαντικότερα ήταν η περιορισμένη χρησιμότητα των βιταμινών και των συμπληρωμάτων διατροφής. Αντιθέτως, ο πιο σημαντικός παράγοντας στην επανασίτιση ήταν ο αριθμός των προσλαμβανόμενων θερμίδων. Επιπλέον, ο Κις βρήκε ότι παρά την αδυναμία, όσοι έχουν λιμοκτονήσει μπορούν να λάβουν θερμίδες από το στόμα, χωρίς σωλήνες σίτισης ή άλλον εξοπλισμό.
Ο επίλογος και η ειρωνεία της τύχης

Το πείραμα έλαβε τέλος το Δεκέμβριο του 1945, με 32 άντρες-πειραματόζωα να έχουν απομείνει (συμπεριλαμβανομένου και του άντρα που έκοψε τα δάχτυλά του, καθώς είχε ικετέψει να παραμείνει). Ο βοηθός του Κις, ψυχολόγος, Harold Guetzkow, δημοσίευσε αρχικά τον Ιανουάριο του 1946 ένα βιβλίο 70 σελίδων με τα πρώιμα ευρήματα, καθώς ο επικεφαλής του πειράματος έπρεπε να καταγράψει και να αναλύσει τα επίσημα αποτελέσματα.

Τελικά, το 1950 δημοσίευσε ένα δίτομο έργο, 1.385 σελίδων, υπό τον τίτλο «The Biology of Human Starvation», έργο εξαιρετικά χρήσιμο ακόμη και σήμερα για την αντιμετώπιση διατροφικών διαταραχών, πριν η ψυχολογική προέλευση του προβλήματος αναγνωριστεί και τύχει διαχείρισης.



Η ειρωνεία στο πείραμα του Άνσελ Κις ήταν ότι τα αίτια που στάθηκαν αφορμή να ξεκινήσει, ήταν κι αυτά που οδήγησαν στο τέλος κάθε είδους απάνθρωπης διαδικασίας.

Την ώρα που ο επιστήμονας μελετούσε και κατέγραφε τα αποτελέσματα της μελέτης, η δίκη των γιατρών στη Νυρεμβέργη έφερνε στο φως τα όσα φρικιαστικά διέπρατταν ναζιστές ερευνητές πάνω σε κρατούμενους. Η παγκόσμια επιστημονική κοινότητα συμφώνησε ότι τέτοιες θηριωδίες δεν επιτρεπόταν να επαναληφθούν, στηρίζοντας και τα ανάλογα ψηφίσματα για τον ηθικό κώδικα των πειραμάτων.

Παρά λοιπόν την εθελοντική φύση του πειράματος του Κις, τέτοιες μελέτες είναι μάλλον απίθανο να επαναληφθούν ξανά κι ως εκ τούτου το δίτομο έργο θα παραμείνει το κλασσικότερο σύγγραμμα πάνω στη λιμοκτονία των ανθρώπων.

Read More

Νίκολα Τέσλα: Το 1926 προέβλεψε αυτά που ζούμε σήμερα

Ένας από τους σημαντικότερους εφευρέτες και φυσικούς στην ιστορία της επιστήμης, ο Νίκολα Τέσλα, έδωσε μια συνέντευξη το 1926 στο γνωστό περιοδικό Κόλιερς και προέβλεψε με απίστευτη ακρίβεια όλα όσα ζούμε σήμερα.

Στη συνέντευξη, ο Νίκολα Τέσλα που βρισκόταν τότε προς το τέλος της καριέρας του είχε κάνει εξαιρετικά διορατικές προβλέψεις για το μέλλον. Είχε μιλήσει για πτήσεις ηλεκτρικών αεροπλάνων από τη Νέα Υόρκη στην Ευρώπη μέσα σε λίγες ώρες, για συχνότερους σεισμούς και για αυξομειώσεις της θερμοκρασίας.

Προέβλεψε ακόμα ότι οι άνθρωποι θα μπορούν να επικοινωνούν ασύρματα ο ένας με τον άλλο, σε πολύ μεγάλες αποστάσεις, χρησιμοποιώντας συσκευές που χωρούν στην τσέπη τους.

«Όταν η ασύρματη τεχνολογία εφαρμοστεί τέλεια, όλη η γη θα μετατραπεί σε έναν τεράστιο εγκέφαλο, αυτό που είναι δηλαδή πραγματικά, με όλα τα πράγματα να είναι απλώς κομμάτια ενός πραγματικού και ρυθμικού όλου.

Θα μπορούμε να επικοινωνούμε ο ένας με τον άλλον στιγμιαία, ανεξαρτήτου απόστασης. Όχι μόνο αυτό αλλά μέσα από την τηλεόραση και την τηλεφωνία, θα μπορούμε να βλέπουμε και να ακούμε τον άλλον, σαν να τον έχουμε μπροστά μας ακόμα και αν έχουμε χιλιάδες μίλια ανάμεσά μας», είχε πει στη συνέντευξη του μεταξύ άλλων ο Νίκολα Τέσλα.

Read More

Επιστήμονες στις ΗΠΑ δημιούργησαν έμβρυα προβάτων με ανθρώπινα κύτταρα - Τι προσπαθούν να κάνουν

Τα πρώτα έμβρυα προβάτων που περιέχουν και ανθρώπινα κύτταρα, δημιούργησαν επιστήμονες στις ΗΠΑ. Για κάθε 10.000 κύτταρα του προβάτου, το ένα είναι ανθρώπινο.

Είχε προηγηθεί από τους ίδιους επιστήμονες η δημιουργία εμβρύων χοίρων με κύτταρα ανθρώπου, με μικρότερη αναλογία ένα ανθρώπινο κύτταρο για κάθε 100.000 κύτταρα χοίρου.

Το νέο επίτευγμα, που ανακοινώθηκε από τον δρα Πάμπλο Ρος του Πανεπιστημίου της Καλιφόρνια-Ντέηβις σε συνέδριο στο Όστιν του Τέξας, αποτελεί ένα ακόμη βήμα για τη μεταμόσχευση σε ανθρώπους οργάνων που θα έχουν αναπτυχθεί στο εσωτερικό των ζώων.

Εφόσον αυτό περάσει από το στάδιο της επιστημονικής φαντασίας σε εκείνο της πραγματικότητας, θα αυξηθεί σημαντικά ο αριθμός των διαθέσιμων προς μεταμόσχευση οργάνων. Και από τη στιγμή που τα όργανα θα έχουν μεν αναπτυχθεί μέσα στα ζώα, αλλά θα αποτελούνται από κύτταρα του ασθενούς, υποτίθεται ότι δεν θα απορρίπτονται ως ξένο σώμα από το ανοσοποιητικό σύστημά του μετά την μεταμόσχευση.

Η νέα μέθοδος είναι διαφορετική από τη γνωστή ξενομεταμόσχευση, κατά την οποία μεταμοσχεύεται σε άνθρωπο ένα όργανο που ανήκει σε ζώο, καθώς σε αυτή την περίπτωση το μόσχευμα είναι ξένο προς τον ανθρώπινο οργανισμό.

«Σήμερα ακόμη και τα πιο κατάλληλα όργανα, με εξαίρεση όσα προέρχονται από πανομοιότυπους διδύμους, δεν διαρκούν για πολύ, επειδή με το πέρασμα του χρόνου το ανοσοποιητικό σύστημα συνεχώς τούς επιτίθεται», δήλωσε ο Ρος, σύμφωνα με τη βρετανική «Γκάρντιαν».

Ο καθηγητής ζωικής βιοτεχνολογίας Μπρους Γουάιτλοου του Ινστιτούτου Ρόσλιν της Σκωτίας, όπου δημιουργήθηκε το πρώτο κλωνοποιημένο πρόβατο «Ντόλι», δήλωσε ότι είναι μακρύς ο δρόμος, εωσότου ανθρώπινα όργανα να καλλιεργούνται σε ζώα και μετά μεταμοσχεύονται σε ασθενείς, χαρακτήρισε όμως το νέο επίτευγμα της δημιουργίας εμβρύων προβάτων με ανθρώπινα κύτταρα ως «σημαντικό βήμα».

Μέχρι στιγμής οι ερευνητές έχουν επιτρέψει σε αυτές τις εμβρυικές «χίμαιρες» προβάτων-ανθρώπων και χοίρων-ανθρώπων να ζήσουν έως 28 μέρες (τις 21 μέσα στο ζώο). Στόχος τους είναι να επεκτείνουν αυτό το χρονικό διάστημα στις 70 μέρες, αλλά θα χρειασθούν ειδικές εγκρίσεις γι’ αυτό.

Ο Ρος εκτίμησε ότι για να «δουλέψει» η μέθοδός τους, πρέπει τουλάχιστον το 1% των κυττάρων του εμβρύου του ζώου να είναι ανθρώπινης προέλευσης, συνεπώς πρέπει στο μέλλον να αυξηθεί κι άλλο η αναλογία ανθρωπίνων-ζωικών κυττάρων από ένα προς 10.000 σήμερα, σε ένα προς 100.

Τα πρόβατα έχουν ορισμένα όργανα όπως η καρδιά και οι πνεύμονες, που μοιάζουν με τα ανθρώπινα. Όπως και οι χοίροι, τα πρόβατα αναπτύσσουν όργανα με περίπου ίδιο μέγεθος με τα ανθρώπινα.

Οι έρευνες συνεχίζονται τόσο με χοίρους όσο και με πρόβατα, αλλά αυξάνονται οι βιοηθικές ανησυχίες, μεταξύ άλλων μήπως οι «χίμαιρες» αυτές καταλήξουν να εμφανίσουν εγκέφαλο και νου με ανθρώπινα χαρακτηριστικά. Ο Ρος παραδέχθηκε ότι αποτελεί πηγή μόνιμης ανησυχίας για το πού ακριβώς στο σώμα των ζώων θα καταλήξουν τα ανθρώπινα κύτταρα, τα οποία εισάγονται στον οργανισμό τους.

Από την άλλη, ο ερευνητής δρ Χίρο Νακαούτσι του Πανεπιστημίου Στάνφορντ της Καλιφόρνια, δήλωσε αισιόδοξος ότι σε πέντε έως δέκα χρόνια οι άνθρωποι θα μπορούν πλέον να λαμβάνουν ανθρώπινα μοσχεύματα από ζώα. Παράλληλα, εμφανίσθηκε καθησυχαστικός για τις πιθανές παρενέργειες στις «χίμαιρες», λέγοντας ότι «μέχρι στιγμής η συμβολή των ανθρωπίνων κυττάρων είναι πολύ μικρή. Δεν μιλάμε για ένα χοίρο με ανθρώπινο πρόσωπο ή ανθρώπινο εγκέφαλο. Μπορούμε να στοχεύσουμε την περιοχή που θέλουμε και έτσι είμαστε σε θέση να αποφύγουμε τα ανθρώπινα κύτταρα να μετατραπούν σε κύτταρα εγκεφάλου του ζώου ή σε γεννητικά κύτταρά του».

‘Αλλοι πάντως επιστήμονες, όπως ο κυτταρικός βιολόγος Ρόμπιν Λάβελ-Μπατζ του Ινστιτούτου Φράνσις Κρικ του Λονδίνου, εξέφρασαν φόβους ότι ιοί που υπάρχουν μέσα στο DNA των ζώων, μπορεί να τρυπώσουν στο όργανο με τα ανθρώπινο κύτταρο και μετά την μεταμόσχευση να μολύνουν τον άνθρωπο. Επίσης δήλωσαν ότι το ανθρώπινο όργανο του ζώου μπορεί να περιέχει αιμοφόρα αγγεία με ανάμικτα ζωικά κύτταρα, άρα πάλι θα απορριφθεί από το σώμα του ασθενούς μετά την μεταμόσχευση.

Όμως, οι ερευνητές αντιτείνουν ότι μέσω γενετικής τροποποίησης είναι δυνατό να δημιουργηθούν ζώα χωρίς επικίνδυνους ιούς, ενώ και τα ανθρώπινα κύτταρα μπορεί να αντικαταστήσουν πλήρως τα όποια ζωικά κύτταρα μετά την μεταμόσχευση του οργάνου. Αλλά όλα αυτά μένει να επιβεβαιωθούν στην πράξη.

Read More

Το «πείραμα της Καστέλας»: Ο μύθος για την προσπάθεια δημιουργίας του πρώτου ελληνικού υπερόπλου

Ό,τι είναι για τη σύγχρονη ανθρωπότητα η προσπάθεια εξερεύνησης του διαστήματος ή οι νέες τεχνολογίες ήταν για τον κόσμο του 20ού αιώνα η απόπειρα να απαλλαγεί από τα σύρματα στην προσπάθειά της για επικοινωνία.

Η κούρσα για το ποιος θα κατάφερνε να κατασκευάσει πρώτος μια τέτοια συσκευή υπήρξε αδυσώπητη. Κι ενώ τελικά ο Μαρκόνι θεωρήθηκε πως ήταν αυτός που το πέτυχε, ένας άλλος επιστήμονας και πρωτοπόρος, ο Γάλλος φυσικός Εντουάρ Μπρανλί συνεργάστηκε με το ελληνικό κράτος πάνω στο ίδιο ζήτημα.

Μέσω της πρεσβείας της χώρας του στην Αθήνα έρχεται σε επαφή με τον διάδοχο του θρόνου Κωνσταντίνο Α’, ο οποίος εμπιστεύεται την κρίση του υπουργού Ναυτικών, Κ. Καραπάνου, και δίνει την έγκρισή του για ένα μοναδικό εγχείρημα. Ονομάζεται «Πείραμα της Καστέλας» -αφού στην ομώνυμη περιοχή αποφασίζεται να στηθεί ο σταθμός- και σύμφωνα με τον αστικό μύθο αλλά και δημοσιεύματα της εποχής, έκρυβε πολύ περισσότερα μυστικά από έναν απλό ασύρματο τηλέγραφο.


Από τότε… Ελλάδα

Η μνημειώδης ελληνική γραφειοκρατία, η τυπολαγνεία και το κενό εξουσίας μεταξύ των «υπευθύνων» αποδεικνύεται η μεγαλύτερη απειλή για την επιτυχία του εγχειρήματος. Η Ηλεκτρική Εταιρία (πρόδρομος της ΔΕΗ) δηλώνει αδυναμία να χορηγεί ρεύμα στον υπό δημιουργία σταθμό. Τουλάχιστον όχι τόσο όσο χρειαζόταν.

Γεγονός που αναγκάζει τον Μπρανλί να ζητήσει να σταλούν στην Ελλάδα συμπυκνωτές που θα μπορούσαν να αποθηκεύουν ενέργεια. Κάπου εκεί όμως ήρθε η εμπλοκή του τελωνείου Πειραιά, το οποίο αρνούνταν να επιτρέψει την εισαγωγή τους χωρίς να καταβληθούν τα απαιτούμενα τέλη. Και αυτό διότι κανείς δεν έχει ενημερώσει προηγουμένως για τη χρήση για την οποία προορίζονται.

Τελικά δίνεται λύση και τα πέντε κιβώτια παραλαμβάνονται από τους υπεύθυνους του έργου. Το οποίο όμως για άλλη μία φορά «κολλάει» καθώς ο δήμαρχος Πειραιά δεν δίνει άδεια πραγματοποίησης εργασιών πριν λάβει γνώση της φύσης τους.

Αφού ενημερώθηκε λοιπόν κι εκείνος κι έδωσε την… ευχή του όπως και οι υπόλοιποι εμπλεκόμενοι φορείς, έφτασε η ώρα να μπει το πείραμα σε εφαρμογή.



Η επιτροπή και ο «κύριος Ηλεκτρικός»

Το πείραμα τελεί υπό τη σκέπη του Βασιλικού Πολεμικού Ναυτικού, γεγονός που γρήγορα πυροδοτεί σενάρια σχετικά με τους σκοπούς του. Αυτό που επισήμως γίνεται γνωστό είναι πως πρόκειται για προσπάθεια μετάδοσης ασύρματου σήματος.

Ένα εγχείρημα που για τα δεδομένα της εποχής απαιτεί πρωτόγνωρης κλίμακας συνέργειες και οργάνωση. Για τη νεοσύστατη «Ειδική Επιτροπή» στρατολογούνται πρωτοκλασάτα στελέχη του στρατεύματος αλλά και ανώτερο επιστημονικό προσωπικό. Καθηγητές και πανεπιστημιακοί ερευνητές προσφέρουν επίσης τις υπηρεσίες τους, ενώ ξεχωρίζει η παρουσία του Τιμολέοντα Αργυρόπουλου, του καθηγητή που εκείνη την εποχή αποκαλείται «κύριος Ηλεκτρικός» και αποτελεί έναν από τους πρωτεργάτες της ιδέας μετάδοσης σήματος χωρίς καλώδια.



Τα νέα για την πορεία των ερευνών βγαίνουν στη δημοσιότητα με το σταγονόμετρο. Αρχικά γίνεται λόγος για αποτυχία επαφής του επίγειου σταθμού με τα πλοία «Αχελλώος» και «Ευρώτας». Αργότερα, όμως, στον Τύπο της εποχής διαβάζει κανείς ότι το επίσημο ανακοινωθέν ξεκάθαρα αναφέρει ότι μεταξύ των θωρηκτών «Ύδρα», «Σπέτσες» και «Ψαρά» μεταδόθηκε και λήφθηκε σήμα.


Στο παιχνίδι ο Στρατός Ξηράς -Οι φήμες για την αληθινή φύση του πειράματος

Την ίδια περίοδο -και μετά τα θετικά δείγματα στο Ναυτικό- στο παιχνίδι μπαίνει και ο Στρατός Ξηράς. Για τις δικές του ανάγκες επιθυμεί την ανάπτυξη ενός φορητού συστήματος μετάδοσης σημάτων. Έναν φορητό ασύρματο, με λίγα λόγια. Σύμφωνα με μαρτυρίες, τα πράγματα προχωρούν κατ’ ευχήν και τα αποτελέσματα θεωρούνται ικανοποιητικά.

Ωστόσο, ορισμένοι επιμένουν πως το ζητούμενο του πειράματος της Καστέλας και των εκδοχών του ήταν κάτι πολύ σημαντικότερο. Έτσι κι αλλιώς, ήδη από το 1901 κιόλας ο Γουλιέλμος Μαρκόνι είχε καταφέρει να ενώσει χωρίς σύρματα τις δύο πλευρές του Ατλαντικού μεταδίδοντας σήμα. Οπότε, λένε οι συνωμοσιολόγοι, τι νόημα υπήρχε στο να χρηματοδοτηθεί μια τεχνολογία που είχε ήδη ανακαλυφθεί; Η εφημερίδα «Ακρόπολις» υποπτεύεται πως ο Μπρανλί δοκιμάζει με την αρωγή του ελληνικού κράτους ένα όργανο «…το οποίο στηρίζεται επί της αρχής του άνευ σύρματος τηλεγράφου. Διά του οργάνου αυτού, ως λέγεται, θα προαγγέλλεται η χάλαζα ή η καταιγίς προ 24 ωρών». Μια μηχανή πρόβλεψης του καιρού λοιπόν;


Η «μαγική» τεχνολογία

Αν και εντυπωσιακή ως ιδέα, δεν ικανοποιεί εκείνους που βλέπουν κάτι ακόμη μεγαλύτερο. Κάτι που ενδεχομένως να είχε οραματιστεί και ο Νικολα Τέσλα όταν πειραματιζόταν με την ενέργεια και τις μορφές της, δίνοντας έτσι τροφή σε αμέτρητα σενάρια για τα περίφημα «υπερόπλα» του. Παράλληλα, το περιεχόμενο μιας ομιλίας του πρύτανη του Πανεπιστημίου Αθηνών, Τιμολέοντα Αργυρόπουλου, ρίχνει κι άλλο νερό στον μύλο των θεωριών σχετικά με το μυστικό πείραμα. Όπως του αποδίδει δημοσίευμα της «Εστίας», είχε πει ενώπιον ακροατηρίου πως αντικείμενο της έρευνας ήταν να ανακαλύψει «τας ποικίλας εφαρμογάς της ηλεκτρικής ακτινοβολίας ιδία εις την ναυτικήν και στρατιωτική τέχνην και έδειξε πως δύναται τις ν’ αναφλέξη πολλούς υπονόμους εκ μεγάλης αποστάσεως δι’ ενός μόνο ηλεκτρικού σπινθήρος άνευ της βοήθειας αγωγών συρμάτων»…

Άλλο δημοσίευμα της εποχής, όπως μπορείτε να διαπιστώσετε, το προχωρά ακόμη περισσότερο, κάνοντας λόγο ουσιαστικά για τηλεκατεύθυνση οχημάτων και βλημάτων.



Ωστόσο μετά την πρώτη δεκαετία του 20ού αιώνα οι αναφορές στο πείραμα και τα αποτελέσματά του σταδιακά φθίνουν και τελικά εξαφανίζονται. Οι πόλεμοι, στη δίνη των οποίων θα εμπλακεί και η Ελλάδα τα επόμενα χρόνια, δίνουν την ευκαιρία σε οποιοδήποτε υπερόπολο είχε ανακαλυφθεί να κάνει την εμφάνισή του. Αυταπόδεικτα, λόγω της μη χρήσης τέτοιας τεχνολογίας, μπορεί κανείς να υποθέσει ότι τελικά το Πείραμα της Καστέλας είτε δεν είχε ποτέ τέτοιο σκοπό είτε απλά δεν κατέστη δυνατή η κατασκευή του.

Όσο για τον Μπρανλί, προτάθηκε τρεις φορές για Νόμπελ, χωρίς ποτέ να το κατακτήσει. Στη Γαλλία, όμως, το έργο του αναγνωρίσθηκε καθώς άνοιξε δρόμους που τελικά οδήγησαν στην πλήρη αντίληψη των ραδιοκυμάτων, ενώ και ο ίδιος ο Μαρκόνι τον ευχαρίστησε για τη συμβολή του. «Ο κύριος Μαρκόνι στέλνει στον κύριο Μπρανλί τις ευχαριστίες του σχετικά με την ασύρματη μετάδοση σήματος, αφού αυτό το κατόρθωμα είναι εν μέρει αποτέλεσμα της αξιοθαύμαστης δουλειάς του». Μια δουλειά που πάντως στην Ελλάδα δεν… δούλεψε.

Read More

Τι είναι η Υπόθεση της Προσομοίωσης που ανατρέπει τα πάντα για όλους μας

Ήταν το 1956 όταν γεννήθηκε μέσα σε μια μέρα ουσιαστικά αυτό που θα ονομαζόταν τελικά «τεχνητή νοημοσύνη».

Το περιβόητο Dartmouth College διακήρυξε μεγαλόστομα εκείνη τη χρονιά πως «κάθε πτυχή της γνώσης ή κάθε άλλο χαρακτηριστικό της νοημοσύνης μπορεί να αναλυθεί με τέτοια ακρίβεια ώστε να φτιαχτεί μια μηχανή που να μπορεί να την προσομοιώνει».

Σε κείνο το συνέδριο-ορόσημο τέθηκε τόσο το αρχιμήδειο σημείο της τεχνητής νοημοσύνης όσο και τα προγραμματιστικά πρωτόκολλα που θα καθόριζαν μια ολόκληρη γενιά έρευνας. Είχαν προηγηθεί εξάλλου οι καινοτόμες εξελίξεις του Manchester College ήδη από το 1951, που απέδωσαν ένα πρόγραμμα που μπορούσε να παίξει ντάμα και ένα δεύτερο που τα πήγαινε καταπληκτικά στο σκάκι.

Παρά την αισιοδοξία της επιστήμης και τις ραγδαίες εξελίξεις που περίμενε στον τομέα της τεχνητής νοημοσύνης, η οποία σύντομα θα άγγιζε υποτίθεται την ανθρώπινη ευστροφία, τα πράγματα δεν προχώρησαν όσο γρήγορα υπολόγιζαν κάποιοι. Μέχρι τα μέσα της δεκαετίας του 1970, διανύαμε ήδη αυτό που ονομάστηκε χαρακτηριστικά «πρώτος χειμώνας της τεχνητής νοημοσύνης». Φιλόδοξες θεωρίες δηλαδή που προδίδονταν ωστόσο από την ανετοιμότητα των υπολογιστών.


Κάθε χειμώνας ακολουθείται όμως από άνοιξη, κι έτσι -περνώντας κυριολεκτικά από χίλια κύματα- μέχρι το 1997 η κατάσταση είχε αλλάξει δραστικά. Εκείνη τη χρονιά ο περιβόητος πια Deep Blue της IBM νίκησε τον κορυφαίο σκακιστή Γκάρι Κασπάροφ, όπως θα έκανε σκόνη και το 2016 ο φοβερός Deep Mind της Google τον πρωταθλητή του Go, αλλά και τέσσερις από τους καλύτερους ποκεράδες στην πράσινη τσόχα.

Εκπορευόμενα και χρηματοδοτούμενα από ακαδημαϊκά ιδρύματα, κυβερνήσεις και τον πανταχού παρόντα ιδιωτικό τομέα, τα εμβληματικά αυτά ορόσημα επιτάχυναν την αυτοματοποίηση και τη γνώση των μηχανών σε τρομακτικό βαθμό μέσα σε λίγα χρόνια. Όλοι πια, από την αγορά της υγείας και τις χρηματοοικονομικές υπηρεσίες μέχρι τις συγκοινωνίες, τα ταξίδια και τα σπορ, επενδύουν στην τεχνητή νοημοσύνη. Το Facebook, η Google και η Amazon χρησιμοποιούν ήδη εφαρμογές τεχνητής νοημοσύνης για καταναλωτικά αγαθά, την ίδια ώρα που μια σειρά από εργαστήρια και οραματιστές διαγωνίζονται για τις αποτελεσματικότερες τεχνολογίες στον τομέα.



Κανείς πλέον, ή έστω πολύ λίγοι, δεν αμφιβάλλουν πως το μέλλον της ανθρωπότητας θα βασίζεται ουσιωδώς στις έξυπνες μηχανές και η συζήτηση περιστρέφεται αναγκαστικά γύρω από τις ηθικές συνιστώσες ενός τέτοιου μέλλοντος. Όπως, ας πούμε, οι υπαρξιακές απειλές για τον άνθρωπο και το οντολογικό χάος που μπορεί να γεννήσει μια τέτοια προοπτική.

Μεταξύ των τρομακτικών κινδύνων της σούπερ-νοημοσύνης, όπως αποκαλούν χαρακτηριστικά την επόμενη γενιά της τεχνητής νοημοσύνης, αυτής δηλαδή με τα ανθρωπομορφικά χαρακτηριστικά και συναισθήματα, έχουν προταθεί πολλά και διάφορα. Όπως το γεγονός ότι μια έξυπνη μηχανή μπορεί κάλλιστα να προκρίνει τον προγραμματιστικό της στόχο πάνω από την ανθρώπινη ανάγκη, διαστρεβλώνοντας την ίδια της τη λειτουργία.

Υπάρχει όμως και ένα σενάριο που συγκεντρώνει ολοένα και περισσότερους θιασώτες, κάτι που μοιάζει σαφώς ανατριχιαστικότερο…

Η Υπόθεση της Προσομοίωσης

Τι γίνεται με κείνο το απαλό αεράκι που κάνει τα μαλλιά μας να ανεμίζουν; Πόσο πραγματικό είναι άραγε; Ολότελα, θα απαντήσει κάποιος εντελώς διαισθητικά. Ο αντίκτυπός του πιστοποιείται εξάλλου με τις αισθήσεις μας, οπότε κουβέντα δεν χωρά, σωστά; Αν όμως, αν, ήταν μέρος μιας προσομοίωσης κοσμικής κλίμακας;

Η πεποίθηση ότι όλο το Σύμπαν -ή ό,τι προσλαμβάνει ο άνθρωπος ως Υπερπέραν τουλάχιστον- και οτιδήποτε ενυπάρχει εντός του μπορεί να είναι μια κάλπικη πραγματικότητα που μας ταΐζει ένας εξωγήινος πολιτισμός ήρθε στη ζωή πριν από μια δεκαετία και κάτι παραπάνω.

Εντάξει, τα φουτουριστικά «Matrix» (1999) και «Inception» (2010)­ τα είδαν όλοι και πυροδότησαν κι αυτά με τη σειρά τους αναρίθμητες θεωρίες συνωμοσίας, αν και δεν ήταν παρά σενάρια γι’ αγρίους που αφορούσαν αποκλειστικά σε ανθρώπους που είχαν προαποφασίσει να πιστέψουν κάτι τέτοιο. Η Υπόθεση της Προσομοίωσης, παρά το μυστικιστικό της άρωμα, δεν είναι κάτι τέτοιο, ή κάτι τόσο εύπεπτο και απλοϊκό τουλάχιστον. Συζητιέται άλλωστε από τα μεγαλύτερα μυαλά της επιστήμης και της διανόησης, αναγκάζοντάς μας να σταθούμε με σεβασμό απέναντί της. Και τη δέουσα επιφυλακτικότητα, καμιά αμφιβολία.

Στη φιλοσοφική επιθεώρηση «Philosophical Quarterly», για παράδειγμα, ο καθηγητής φιλοσοφίας της Οξφόρδης, Nick Bostrom, μας λέει πως ό,τι πιστεύουμε πως είναι η πραγματικότητά μας μπορεί κάλλιστα να είναι μια σατανική αναπαράσταση που σχεδιάστηκε από κανέναν άλλο παρά από τους μακρινούς απογόνους μας! «Μπορεί να είναι μια προγονική προσομοίωση», διακηρύσσει ο ακαδημαϊκός, «μια προσομοίωση που στοχεύει να είναι μια αρκετά ευλογοφανής απόδοση των πραγματικών ιστορικών προγόνων ή κοντινών εκδοχών των ανθρώπων που δημιούργησαν την προσομοίωση».

Αυτά έλεγε ο καθηγητής ήδη από το 2003 και πλέον τρεις φυσικοί από το Πανεπιστήμιο της Ουάσιγκτον επεξεργάζονται και ελέγχουν την ιδέα του. Η πειραματική εμπλοκή και μόνο με την Υπόθεση της Προσομοίωσης της χαρίζει αυτομάτως καθεστώς επιστημονικού ερωτήματος που καλεί σε απάντηση.



«Ρωτάμε απλώς αν είμαστε πράγματι μια προσομοίωση», μας λέει ο θεωρητικός αστροφυσικός Martin Savage του Πανεπιστημίου της Ουάσιγκτον, «και τι αποτυπώματα θα είχε κάτι τέτοιο στο Σύμπαν μας;». Η μελέτη του υποδεικνύει πως θεωρητικά τουλάχιστον, μπολιάζοντας σύγχρονη αστροφυσική, κβαντομηχανική και υπερυπολογιστές, κάτι τέτοιο θα ήταν μπορετό από έναν «μετα-ανθρώπινο πολιτισμό», που θα είχε την τεχνογνωσία να προσομοιώσει ολόκληρο το Διάστημα και ό,τι περιλαμβάνεται εντός του.

Για την ώρα, διατείνεται ο Savage, προσπαθούμε να προσομοιώσουμε ολοένα και μεγαλύτερες φέτες χωροχρόνου αλλά και πιο περίπλοκα αντικείμενα όπως το ανθρώπινο μυαλό. Και μάλιστα, μας λέει, εκτός κι αν σκοντάψουν σε κάποιο όριο που δεν γνωρίζουν ακόμα, θα τα καταφέρουν κάποια στιγμή να προσομοιώσουν την ίδια την ανθρώπινη εξέλιξη.

Ο κόσμος μας είναι πλέον γεμάτος από ολογραφικές πραγματικότητες, τεχνητές πραγματικότητες και άλλα τέτοια υπέροχα που σκοπό έχουν την ψυχαγωγία ακόμα και την έρευνα, είμαστε λοιπόν εξοικειωμένοι με ένα τέτοιο σενάριο. Το αναπαράγουμε άλλωστε ως ανθρωπότητα με καταπληκτικά αποτελέσματα.

Ο Bostrom μας λέει πως ακόμα κι αν ζούμε όντως σε ένα προσομοιωμένο Σύμπαν, αυτό δεν σημαίνει κατ’ ανάγκη πως είμαστε «λιγότερο πραγματικοί» από τις βιολογικές οντότητες ενός μη-προσομοιωμένου κόσμου. «Όλα θα παραμείνουν αληθινά», γράφει ο Bostrom στο εμβληματικό πια σήμερα βιβλίο του «Are you living in a computer simulation?» (2003), «αν και το δικό μας κομμάτι της πραγματικότητας θα τυγχάνει να εντοπίζεται μέσα σε έναν (πραγματικό) υπολογιστή».

Ποιος είναι όμως αυτός που έχει στήσει μια τέτοια κολοσσιαία πλεκτάνη σε βάρος μας; Ένας προωθημένος πολιτισμός που ακολούθησε την εποχή του ανθρώπου, μας λέει ο Bostrom. Η τεχνολογία που απαιτείται για τη δημιουργία τέτοιων κατακλυσμιαίας κλίμακας προσομοιώσεων είναι τόσο προχωρημένη, μας εξηγεί, ώστε ο πολιτισμός που μπορεί να την παράγει θα την έχει ήδη χρησιμοποιήσει για τη βελτίωση της δικής του νοημοσύνης.



Και τι κίνητρα μπορεί να κρύβονται πίσω από μια τέτοια πλαστή πραγματικότητα για την ανθρωπότητα; Ο Savage ισχυρίζεται πως μέσα στο τοπίο των παράλληλων Συμπάντων και των διαφορετικών πραγματικοτήτων, κάθε κόσμος κυριαρχείται από τις δικές του δυνάμεις και σταθερές. Η επιστημοσύνη του ερευνητικού εγχειρήματός του εδράζεται μάλιστα στις υποθέσεις που έχει υποστηρίξει ο αστροφυσικός και η ομάδα του και μένουν να επιβεβαιώσουν ή να καταρρίψουν οι αστρονόμοι του μέλλοντος.

Αν το πλέγμα των κοσμικών ακτινών που υποθέτει ο Savage επιβεβαιωθούν πειραματικά, τότε η Υπόθεση της Προσομοίωσης θα αποκτήσει ακόμα ισχυρότερα ερείσματα στην πραγματικότητα. Ή την «πραγματικότητα», μιας και περί αυτού ακριβώς πρόκειται! «Δεν νομίζω πως μπορούμε να αποδείξουμε ότι ζούμε σε μια προσομοίωση», καταλήγει ο Savage, «μπορούμε όμως να βρούμε ενδείξεις συνεπείς με ένα τέτοιο σενάριο»…
Οραματιστές που τάσσονται υπέρ του πλαστού κόσμου



Δεν είναι πάντως μερικά μόνο δυνατά μυαλά που μπορούν να συλλάβουν τέτοιες εξόχως εξώκοσμες έννοιες. Μια σειρά από τους επαναστατικότερους ανθρώπους του καιρού μας, όπως ο πολυβραβευμένος αστροφυσικός Neil deGrasse Tyson και ο ίδιος ο ιδρυτής της Tesla και της Space X, ο «πολύς» Elon Musk, επιμένουν να την υποστηρίζουν!

Η ιδέα έχει αναπαραχθεί εξάλλου μαζικά στην επιστημονική φαντασία, τα βιντεοπαιχνίδια και το ίδιο το «Matrix» φυσικά, αν και για κάποιους δεν είναι απλώς ένα ψυχαγωγικό σενάριο που κόβει εισιτήρια, αλλά μια νέα υπερπραγματικότητα.

Αν η επιστήμη και η τεχνολογία συνεχίσουν να ωριμάζουν με τέτοιους καταιγιστικούς ρυθμούς, τότε σε κάποιο στάδιο θα είμαστε σε θέση να δημιουργούμε λεπτομερέστατες ηλεκτρονικές προσομοιώσεις μεγάλης κλίμακας. Το κάνουμε εξάλλου πανεύκολα σε παιχνίδια ρόλων και το αναπαράγουμε ακόμα πιο εντυπωσιακά στην επικράτεια της τεχνητής πραγματικότητας ή της επαυξημένης ξαδέλφης της.
Πώς θα ξεχωρίζει τότε ο διασυνδεδεμένος ανθρώπινος νους την πραγματική πραγματικότητα από την τεχνητή πραγματικότητα; Αλλά και το ίδιο το γεγονός ότι διακρίνουμε πια μεταξύ δύο πραγματικοτήτων, μας λένε οι οπαδοί, υποδεικνύει ότι αυτό που θεωρούσαμε ως τώρα ακλόνητη πραγματικότητα απλώς δεν υφίσταται.

Πόση προγραμματιστική δύναμη θα χρειαζόταν όμως για να δημιουργήσουμε μια προσομοίωση που να παραμοιάζει με την πραγματική ζωή; Όπως έχει υπολογιστεί από την ακαδημαϊκή κοινότητα που συζητά σοβαρά την υπόθεση, ένας υπολογιστής που θα μπορούσε να εκτελέσει 1 εξάκις εκατομμύρια υπολογισμούς το δευτερόλεπτο θα ήταν επαρκής να φτιάξει πλανήτες, ουράνια σώματα και γήινες απεικονίσεις χωρίς κόπο!



Την ίδια ώρα, οι παραδοσιακοί νευροεπιστήμονες έχουν υπολογίσει πως ο ανθρώπινος εγκέφαλος, με βάση τον αριθμό των συνάψεών του, εκτελεί 10-100 τετράκις εκατομμύρια υπολογισμούς το δευτερόλεπτο. Ξέρουμε πια πως έχουμε κάπου μεταξύ 80-100 δισ. νεύρα και το 2013 μάλιστα ιάπωνες ερευνητές κατάφεραν να προσομοιώσουν ένα ολόκληρο δευτερόλεπτο ανθρώπινης εγκεφαλικής δράσης. Η επιχείρηση χρειάστηκε βέβαια 40 λεπτά της ώρας, 82.944 επεξεργαστές και έφαγε πάνω από 1 petabyte μνήμης!

Το γεγονός είναι πως κάτι τέτοιο είναι θεωρητικά δυνατό. Όχι ακόμα, αλλά στο εγγύς μέλλον θα είναι αναμφίβολα μπορετό να φτιάξεις για έναν άνθρωπο μια κατάσταση αυξημένης πραγματικότητας που να μην μπορεί να τη διαχωρίζει από την άλλη την πραγματικότητα που νομίζαμε άλλοτε ακλόνητη.

«Βλέπετε πού πάνε τα πράγματα με την τεχνητή πραγματικότητα [virtual reality] και την επαυξημένη πραγματικότητα [augmented reality]», μας λέει ο Elon Musk, παραθέτοντάς μας το «απλό» πεδίο των videogames και της αλματώδους ανάπτυξής τους τα τελευταία χρόνια. Πάρτε για παράδειγμα το «No Man’s Sky» του 2016, ένα παιχνίδι επιβίωσης στον γαλαξία που γεννά περισσότερους από 18 πεντάκις εκατομμύρια πλανήτες (18.446.744.073.709.551.616, για να είμαστε ακριβείς!) και θα χρειαζόταν κάποιος ακριβώς 584 δισ. χρόνια για να επισκεφτεί καθέναν από δαύτους.
Το γεγονός ότι οι developers του κατάφεραν να προσομοιώσουν το ίδιο το Σύμπαν με τέτοια λεπτομέρεια στην εποχή που ζούμε μοιάζει σενάριο επιστημονικής φαντασίας, μόνο που είναι απτή πραγματικότητα.

Σε περσινό συνέδριο, ο Elon Musk παρατήρησε πως «οι πιθανότητες είναι ένα δισεκατομμύριο προς μία να ζούμε σε μια ακλόνητη πραγματικότητα [μια μη προσομοίωση δηλαδή]»! Υπαινίχθηκε μάλιστα πως επειδή έχει μιλήσει τόσο διεξοδικά για την Υπόθεση της Προσομοίωσης, το θέμα έχει σχεδόν λογοκριθεί στα πάνελ που συμμετέχει.

Αλλά και το γεγονός ότι όλα πια στον κόσμο φαίνονται να έχουν όρια ή να είναι μετρήσιμα λειτουργεί για κάποιους ως άλλη μια ένδειξη για την πλαστή πραγματικότητα που ζούμε. Ογκόλιθος εδώ είναι ο Rich Terrile, υπεύθυνος επιστήμονας της NASA στο πρωτοποριακό Jet Propulsion Laboratory, ο οποίος είπε στον «Guardian»: «Ακόμα και τα πράγματα που προσλαμβάνουμε ως συνεχή, όπως ο χρόνος, η ενέργεια, το Διάστημα, όλα έχουν ένα πεπερασμένο όριο στο μέγεθός τους. Και με βάση αυτό, το Σύμπαν μας είναι ταυτοχρόνως και υπολογίσιμο και πεπερασμένο. Αυτές οι ποιότητες επιτρέπουν στο Σύμπαν να προσομοιωθεί»…

Τι κι αν ζούμε μέσα σε ένα ψέμα;

Το «New Yorker» αποκάλυψε πέρυσι πως δύο δισεκατομμυριούχοι του κόσμου της τεχνολογίας έχουν χρηματοδοτήσει μυστικά επιστήμονες για να μας βγάλουν από την πλάνη της προσομοιωμένης πραγματικότητας! Έχουν όντως αποδείξεις πως ζούμε σε ένα ψέμα ή είναι άλλη μια εκκεντρικότητα του πλούτου;
Ο ίδιος ο Neil deGrasse Tyson δίνει πάντως τις πιθανότητες στο 50-50 να είναι η ύπαρξή μας ένα πρόγραμμα στον σκληρό δίσκο κάποιου άλλου. «Νομίζω πως η πιθανότητα μπορεί να είναι πολύ υψηλή», είπε, υποδεικνύοντας το χάσμα μεταξύ της ανθρώπινης νοημοσύνης και της αντίστοιχης του χιμπαντζή, παρά το γεγονός ότι μοιραζόμαστε περισσότερο από το 98% του ίδιου γενετικού υλικού.

Γιατί να μην υπάρχει εκεί έξω, αναρωτιέται ο κορυφαίος αστροφυσικός, ένα ον με πολύ πιο ανεπτυγμένη νοημοσύνη από τη δική μας; «Αν αυτό συμβαίνει, τότε είναι εύκολο για μένα να φανταστώ πως τα πάντα στις ζωές μας είναι μια απλή δημιουργία μιας άλλης ύπαρξης για τη διασκέδασή της».

Είναι όμως και το άλλο: όσα περισσότερα μαθαίνουμε για το Σύμπαν μας, τόσο πιο πρόδηλο γίνεται ότι βασίζεται σε μαθηματικούς νόμους. Μπορεί λοιπόν ένα τέτοιο κοσμικό περιβάλλον να μην είναι καθόλου φυσικό, παρά να υπακούει στη λειτουργία εκείνου που το έχει σκαρώσει. «Αν ήμουν χαρακτήρας σε ένα παιχνίδι υπολογιστή, θα ανακάλυπτα κάποια στιγμή πως οι κανόνες μοιάζουν εντελώς άκαμπτοι και μαθηματικοί», είπε ο κοσμολόγος του MIT, Max Tegmark, «ότι αντανακλούν απλώς τον υπολογιστικό κώδικα με τον οποίο έχουν φτιαχτεί».



Αξιώματα της υπολογιστικής επιστήμης τείνουν πια να εμφανίζονται ολοένα και πιο συχνά στην ίδια τη φυσική: «Στην έρευνά μου, βρήκα αυτό το περίεργο πράγμα», αποκάλυψε ο θεωρητικός φυσικός του Πανεπιστήμιου του Μέριλαντ, James Gates, «οδηγήθηκα σε κώδικες διόρθωσης σφαλμάτων, είναι αυτοί που κάνουν τα προγράμματα περιήγησης στο ίντερνετ να δουλεύουν. Γιατί λοιπόν εμφανίζονταν και στις εξισώσεις που μελετούσα για τα κουάρκ και τα ηλεκτρόνια και την υπερσυμμετρία;». Γιατί δηλαδή φτιαχτοί ανθρώπινοι αλγόριθμοι ενυπάρχουν στα ίδια τα συστατικά του Σύμπαντος;

Είναι πράγματι η πραγματικότητα μια ψηφιακή αναπαράσταση; Κάτι που θα έμοιαζε παλιότερα σκανδαλώδης θεωρία συνωμοσίας συγκεντρώνει πια ολοένα και περισσότερους επιστήμονες και στοχαστές στο πλευρό της και τη συζητά τώρα σοβαρά η ακαδημαϊκή κοινότητα, ονόματα όπως και του ίδιου του Stephen Hawking.

Δεν είναι φυσικά η πρώτη φορά που η ανθρωπότητα υποθέτει κάτι τέτοιο. Ήδη από την πλατωνική αλληγορία του σπηλαίου, ο άνθρωπος ένιωσε πως κάτι περισσότερο υπήρχε από όσα του αποκάλυπταν οι φευγαλέες αισθήσεις του. Μόνο που τώρα έχει την εγκυρότητα της επιστήμης και την τεχνολογία αιχμής να το ψάξει.

Και το ψάχνει…

Read More

Όταν σοβιετικοί επιστήμονες ανέστησαν το κομμένο κεφάλι ενός σκύλου

Σοβιετικοί επιστήμονες πειραματίστηκαν αρκετά τις δεκαετίες πριν τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο με την ανάνηψη ζώων που είχαν πεθάνει πριν από λίγη ώρα...



Ένα ανατριχιαστικό βίντεο της Σοβιετικής Υπηρεσίας Κινηματογράφου, που δόθηκε στη δημοσιότητα το 1940, δείχνει ερευνητές να προσαρμόζουν το κεφάλι ενός σκύλου σ’ ένα μηχάνημα και να το επαναφέρουν στη ζωή!

Η

συσκευή αυτή φαίνεται ότι διοχέτευε αίμα τον εγκέφαλο και αποκαθιστούσε βασικές μηχανικές κινήσεις στο κεφάλι. Λίγο παρακάτω στο ίδιο βίντεο οι ίδιοι επιστήμονες διακρίνονται να χρησιμοποιούν την τεχνική αυτή για να αναστήσουν έναν σκύλο που ήταν κλινικά νεκρός επί δέκα ολόκληρα λεπτά!





Το πρώτο μέρος του βίντεο καταγράφει ένα πείραμα που έκανε το 1928 ο Σεργκέι Σεργκέγιεβιτς Μπρουχονένκο, ο θεωρούμενος «πατέρας» των εγχειρήσεων «ανοιχτής καρδιάς» στη Ρωσία.




Ο Μπρουχονένκο δημιούργησε τη συσκευή με τις δύο μηχανικά κινούμενες διαφραγματικές αντλίες και ένα σύστημα βαλβίδων για την τεχνητή κυκλοφορία του αίματος σε θερμόαιμα ζώα.





Όσοι παρέστησαν σε μια από τις πρώτες επιδείξεις της τεχνικής στη σοβιετική ηγεσία ανέφεραν ότι «το κεφάλι αντέδρασε στο περιβάλλον, άνοιξε το στόμα και κατάπιε ένα κομμάτι τυρί που είχε τοποθετηθεί εκεί.»

«Το κεφάλι ζει επί ώρες και αντιδρά στα εξωτερικά ερεθίσματα», ακούγεται να λέει ο αφηγητής του φιλμ. «Το κεφάλι αντιδρά στα οπτικά και τα ηχητικά ερεθίσματα. Κι η αναβίωση μεμονωμένων οργάνων επέτρεψε στους επιστήμονες να προχωρήσουν με πειράματα για την ανάνηψη ολόκληρου του οργανισμού.» Απίστευτο κι όμως αληθινό!

Το πείραμα επαναλήφθηκε παρουσία του τότε υπουργού Παιδείας της ΕΣΣΔ, Α.Β. Λουναχάρσκι, αλλά και διεθνών επιστημόνων. Η είδηση του κομμένου κεφαλιού που αναστήθηκε εξαπλώθηκε γρήγορα στην Ευρώπη και το 1937 ο Μπρουχονένκο είχε τελειοποιήσει τη συσκευή του.

Δύο χρόνια αργότερα οι επιστήμονες ανέστησαν με την ίδια συσκευή δέκα λεπτά μετά τη διακοπή της καρδιακής λειτουργίας 12 από τα 13 πειραματόζωα – ένα εκ των οποίων διακρίνεται και στο ντοκουμέντο. Οι σκύλοι ανένηψαν πλήρως χωρίς εμφανείς νευρολογικές παρενέργειες.





Το 1929, την εποχή που ο Μπρουχονένκο έκανε πειράματα με τα κεφάλια των σκύλων, δύο άλλοι επιστήμονες, ο Αλεξέι Κουλιάμπκο και ο Φιοντόρ Αντρέγιεφ κατάφεραν να κάνουν την καρδιά ενός νεκρού άνδρα να χτυπά επί 20΄!

Η συσκευή του Μπρουχονένκο δεν χρησιμοποιήθηκε ποτέ σε κλινική επέμβαση ανοικτής καρδιάς, ενώ στα μέσα της δεκαετίας του 1950 ο Τζον Γκίμπον δημιούργησε μια νέα εκδοχή. Οι σύγχρονες συσκευές βασίζονται στις ίδιες αρχές, αλλά είναι πολύ πιο περίπλοκες και ελέγχουν επίσης τη χημική σύνθεση και τη θερμοκρασία των υγρών που κυκλοφορούν στο σώμα.

Αμφιβολίες διατυπώθηκαν ως προς τη γνησιότητα του βίντεο από ορισμένους που θεωρούσαν ότι το φιλμ ήταν μια προπαγάνδα των Αμερικανών και των Βρετανών για να εμφανίσουν τους Σοβιετικούς ως φοβερούς εχθρούς έναντι των ναζί που πολεμούσαν. Δεν αποκλείεται, όμως, να είναι αληθινό το βίντεο, δεδομένου ότι πειράματα, σαν κι αυτά που καταγράφει, δεν ήταν αδύνατα εκείνη την εποχή.

Read More

Οι σκουληκότρυπες μπορούν να μεταφέρουν μηνύματα στον χρόνο

Σαν μια παράξενη μορφή οπτικής ίνας, μια μακριά, λεπτή σκουληκότρυπα θα μπορούσε να σας επιτρέψει να στείλετε μηνύματα μέσα στο χρόνο, χρησιμοποιώντας παλμούς φωτός.

Οι ειδικοί τις ονόμασαν «σκουληκότρυπες» και στην πραγματικότητα είναι χωροχρονικές σήραγγες που προκύπτουν απο τις εξισώσεις πεδίου του Αϊνστάιν για τη βαρύτητα. Θεωρητικώς οι σκουληκότρυπες συνδέουν σημεία του χωροχρόνου.

Δηλαδή, αν κάποιος εισέλθει σε μια σκουληκότρυπα, ας πούμε λίγο έξω από τη Γη, μπορεί σε χρόνο dt να βρεθεί σε ένα απομακρυσμένο σημείο του Γαλαξία ή και του Σύμπαντος, που υπό κανονικές συνθήκες θα χρειαζόταν χιλιάδες ή εκατομμύρια έτη για να φτάσει ως εκεί.

Αν κάτι θα μπορούσε να διασχίσει μία σκουληκότρυπα, θα άνοιγε ενδιαφέρουσες δυνατότητες, όπως το ταξίδι στο χρόνο και την άμεση επικοινωνία.







Αλλά υπάρχει ένα πρόβλημα: οι σκουληκότρυπες του Αϊνστάιν είναι εμφανώς ασταθείς, και δεν παραμένουν ανοικτές αρκετά μεγάλο χρονικό διάστημα ώστε να επιτρέψουν κάτι να περάσει. Το 1988, ο Kip Thorne στο Ινστιτούτο Τεχνολογίας της Καλιφόρνια και οι συνεργάτες του υπέθεσαν ότι οι σκουληκότρυπες θα μπορούσαν να παραμείνουν ανοικτές, χρησιμοποιώντας μια μορφή αρνητικής ενέργειας που ονομάζεται ενέργεια Casimir.

Η κβαντομηχανική μας λέει ότι το κενό του χωροχρόνου μπορεί να έχει μέση ενέργεια μηδέν αλλά είναι γεμάτο με τυχαίες κβαντικές διακυμάνσεις, οι οποίες δημιουργούν κύματα ενέργειας.

Τώρα φανταστείτε δύο μεταλλικές πλάκες που κάθονται παράλληλα σε αυτό το κενό. Μερικά ενεργειακά κύματα είναι πολύ μεγάλα για να χωρέσουν μεταξύ των πλακών και έτσι τελικά ο αριθμός των κυμάτων που υπάρχουν ανάμεσα στις δύο πλάκες είναι πολύ μικρότερος απο αυτόν που υπάρχει έξω από τις πλάκες.

Κατ΄αυτόν τον τρόπο η ποσότητα της ενέργειας μεταξύ των πλακών είναι μικρότερη από εκείνη που τις περιβάλλει. Με άλλα λόγια, ο χωροχρόνος μεταξύ των πλακών έχει αρνητική ενέργεια.

Θεωρητικές προσπάθειες να χρησιμοποιηθούν τέτοιες πλάκες για να κρατήσουν ανοικτές σκουληκότρυπες έχουν μέχρι στιγμής αποδειχθεί αβάσιμες. Τώρα ο Luke Butcher στο Πανεπιστήμιο του Cambridge μπορεί να βρήκε μια λύση με μια νέα θεωρία που ανέπτυξε σχετικά με τις σκουληκότρυπες.





Η σκουληκότρυπα θα είναι ανοικτή αρκετό καιρό. Ο Butcher προτείνει να στείλει ένα φωτόνιο μέσα στην άλλη πλευρά. Επειδή τα άκρα μιας σκουληκότρυπας μπορεί να υπάρχουν σε διάφορα σημεία στο χρόνο, αν η θεωρία του αποδειχθεί σωστή, ένα μήνυμα μπορεί να σταλεί μέσω του χρόνου

Σύμφωνα με τον δρα Butcher οι σκουληκότρυπες μπορούν να λειτουργήσουν ως ένας κοσμικός server (διακομιστής) μεταφοράς μηνυμάτων στον χρόνο. Ο επιστήμονας θεωρεί ότι μπορεί κάποιος να στείλει μέσα από μια σκουληκότρυπα μηνύματα είτε στο παρελθόν είτε στο μέλλον. Ο ενδιαφερόμενος θα στέλνει μέσα σε μια σκουληκότρυπα παλμούς φωτός οι οποίοι θα εμπεριέχουν το μήνυμα που επιθυμεί να στείλει στον χωροχρόνο.

"Τι θα συμβεί αν η ίδια η σκουληκότρυπα θα μπορούσε να πάρει τη θέση των πλακών;" λέει. Με άλλα λόγια, υπό τις σωστές συνθήκες, θα μπορούσε το σωληνοειδές σχήμα της ίδιας της σκουληκότρυπας να παράγει ενέργεια Casimir; Οι υπολογισμοί του δείχνουν ότι, αν ο λαιμός της σκουληκότρυπας είναι τάξεις μεγέθους μακρύτερος από το πλάτος του στομίου της, δημιουργεί πράγματι ενέργεια Casimir στο κέντρο της.

"Δυστυχώς, αυτή η ενέργεια δεν είναι αρκετή για να κρατήσει σταθερή την σκουληκότρυπα. Θα καταρρεύσει», λέει ο Butcher . "Αλλά η ύπαρξη της αρνητικής ενέργειας επιτρέπει στη σκουληκότρυπα να καταρρεύσει πολύ αργά."

Περαιτέρω πρόχειροι υπολογισμοί δείχνουν ότι το κέντρο της σκουληκότρυπας θα μπορούσε να παραμείνει ανοικτό αρκετό καιρό για να επιτρέψει σε έναν παλμό φωτός να περάσει.

Μια σκουληκότρυπα είναι μια συντόμευση μέσα στο χωρόχρονο, έτσι στέλνοντας ένα παλμό φωτός μέσω μιας σκουληκότρυπας, θα μπορούσε να επιτρέψει επικοινωνία με ταχύτητα μεγαλύτερη από αυτή του φωτός. Και καθώς τα δύο στόμια της σκουληκότρυπας μπορούν να υπάρχουν σε διαφορετικά σημεία στο χρόνο, στη θεωρία ένα μήνυμα θα μπορούσε να σταλεί δια μέσω του χρόνου.

Ο Butcher προειδοποιεί ότι χρειάζεται πολύ περισσότερη δουλειά για να επιβεβαιωθεί ότι άλλα μέρη της σκουληκότρυπας, εκτός από το κέντρο της παραμένουν ανοιχτά, για αρκετά μεγάλο χρονικό διάστημα ώστε το φως να καταφέρει να διασχίσει όλη τη διαδρομή. Χρειάζεται επίσης να διευκρινιστεί εάν ένας παλμός αρκετά μεγάλος για να μεταδώσει σημαντικές πληροφορίες θα μπορούσε να διαφύγει μέσα από το σιγά-σιγά καταρρέοντα λαιμό. Και, φυσικά, είμαστε πολύ μακριά από τη μετάφραση των θεωρητικών εξισώσεων σε ένα φυσικό αντικείμενο.

"Μήπως αυτό σημαίνει ότι έχουμε την τεχνολογία για την οικοδόμηση μιας σκουληκότρυπας;" αναρρωτιέται ο Matt Visser από το Victoria University of Wellington της Νέας Ζηλανδίας. "Η απάντηση είναι ακόμα όχι." Ωστόσο έχει ενθουσιαστεί από το έργο του Butcher . "Από την άποψη της φυσικής, μπορεί να αναζωογονήσει το ενδιαφέρον για τις σκουληκότρυπες."

Υπάρχουν δύο βασικοί τύποι σκουληκότρυπας που ενδιαφέρουν τους φυσικούς: οι λορεντζιανές (Lorentzian) σκουληκότρυπες (από τη Γενική Σχετικότητα) και οι ευκλείδειες σκουληκότρυπες (από τη σωματιδιακή φυσική).

Οι λορεντζιανές σκουληκότρυπες είναι ουσιαστικά οι συντομότεροι δρόμοι μέσω του χώρου και του χρόνου. Μελετώνται κυρίως από τους ειδικούς που ασχολούνται με τις εξισώσεις του Αϊνστάιν και εάν υπήρχαν στην πραγματική ζωή, θα ήταν περισσότερο ή λιγότερο παρόμοιες με τις σκουληκότρυπες που βλέπουμε σε ταινίες και σειρές επιστημονικής φαντασίας.

Οι ευκλείδειες σκουληκότρυπες είναι ακόμη πιο παράξενες. αφού ακολουθούν ιδιότητες της κβαντικής μηχανικής και η χαοτική τους φύση δεν είναι εύκολο να μελετηθεί.

Εκείνος που έκανε γνωστές στο ευρύ κοινό τις σκουληκότρυπες ήταν ο αμερικανός αστρονόμος και αστροφυσικός Carl Sagan. Εγραψε ένα μυθιστόρημα επιστημονικής φαντασίας στο οποίο εξωγήινοι επικοινωνούν με τους ανθρώπους κάνοντας γνωστή την ύπαρξή τους. Ο Sagan ήθελε να φέρει σε επαφή τους ανθρώπους και τους εξωγήινους όχι με ένα όχημα ή με κάποια άλλη μέθοδο που θα ήταν καθαρά προϊόν της φαντασίας του αλλά με έναν τρόπο που θα πατούσε σε υπαρκτά επιστημονικά δεδομένα. Ζήτησε έτσι τη βοήθεια του Kip Thorne, καθηγητή Θεωρητικής Φυσικής του ΜΙΤ, ο οποίος μαζί με δύο μεταπτυχιακούς φοιτητές του ασχολήθηκαν με το αίτημα του Sagan.

Κατέληξαν στο συμπέρασμα ότι μια σκουληκότρυπα μπορούσε να αποτελέσει τη δίοδο μεταφοράς της ηρωίδας του βιβλίου, αρκεί να μπορούσε να παραχθεί αρνητική ενέργεια σε ποσότητα τέτοια ώστε να παραμείνουν ανοικτά τα στόμιά της. Φυσικά το μυθιστόρημα δεν είναι άλλο από το «Contact» που έγινε κινηματογραφική ταινία με πρωταγωνίστρια την Τζόντι Φόστερ.

Οι καλές ειδήσεις για τις λορεντζιανές σκουληκότρυπες είναι ότι οι επιστήμονες δεν μπορούν να αποδείξουν ότι δεν υπάρχουν, άρα...

Οι κακές ειδήσεις αφορούν το ότι όλες οι μελέτες που έχουν γίνει δείχνουν ότι ακόμη και αν υπάρχουν οι σκουληκότρυπες πρόκειται για εντελώς ασταθή κοσμικά αντικείμενα που ανοιγοκλείνουν σε κλάσματα του δευτερόλεπτου. Αν λοιπόν υπάρχουν, χρειάζονται μεγάλα ποσά αρνητικής μάζας (ενέργειας) για να κρατηθούν ανοικτές και να εμποδιστεί η κατάρρευσή τους.

Μπορούμε να πάρουμε μικρά ποσά αρνητικής ενέργειας στο εργαστήριο (με το φαινόμενο Casimir), αλλά δεν μπορούμε να πάρουμε με τις παρούσες τεχνολογίες μεγάλα ποσά αρνητικής ενέργειας, τέτοια που απαιτούνται για να κρατήσουμε σε ένα κανονικό μέγεθος αλλά και για ικανό χρονικό διάστημα τη λορεντζιανή σκουληκότρυπα.

Ωστόσο πριν από λίγο καιρό μια ομάδα φυσικών από τη Γερμανία και την Ελλάδα (συμμετείχε η Παναγιώτα Καντή, αναπληρώτρια καθηγήτρια Θεωρητικής Φυσικής του Πανεπιστημίου Ιωαννίνων) πραγματοποίησε μελέτη στην οποία διατυπώνεται η άποψη ότι η κατασκευή μιας σκουληκότρυπας μπορεί να είναι δυνατή χωρίς να χρησιμοποιήσουμε καμία αρνητική ενέργεια. «Δεν χρειάζεται καν κανονική ύλη με θετική ενέργεια» ανέφερε ο Μπέρτχαρντ Κλαϊχάουζ του Πανεπιστημίου του Oldenburg στη Γερμανία. «Οι σκουληκότρυπες μπορούν να μείνουν ανοιχτές και με "το τίποτα"» τόνισε ο ερευνητής ανοίγοντας νέο πεδίο μελετών και συζητήσεων γύρω από το αν είναι εφικτό το ταξίδι στον χωροχρόνο.

Ένα δυνητικό ταξίδι στον χωρόχρονο μπορεί κάποτε να γίνει πραγματικότητα και να ανοίξει απίθανους ορίζοντες στην ανθρωπότητα και το διαστημικό μέλλον της.
Eva Cat

Read More