Tο φάρμακο που υποτίθεται πως θα θεραπεύσει κινδυνεύει να προκαλέσει μεγαλύτερο κακό

Ο Τζόρτζιο Αγκάμπεν, Ιταλός φιλόσοφος και συγγραφέας, παραχώρησε συνέντευξη, σε ιταλική εφημερίδα αναδημοσιευμένη στον ιστότοπο Quodlibet


Με αυτόν τον καταναγκαστικό εγκλεισμό, ζούμε έναν νέο ολοκληρωτισμό;
«Ολοένα και περισσότεροι παραδέχονται πλέον ότι, στην πραγματικότητα, βιώνουμε το τέλος ενός κόσμου, εκείνου των αστικών δημοκρατιών, που βασίζεται στα δικαιώματα, τα κοινοβούλια και τη διάκριση των εξουσιών. Αυτός ο κόσμος δίνει τώρα τη θέση του σε έναν νέο δεσποτισμό και, όσον αφορά τo εύρος διείσδυσης των ελέγχων ή την παύση όλων των πολιτικών δραστηριοτήτων, θα είναι ο χειρότερος από τους ολοκληρωτισμούς που έχουμε γνωρίσει έως σήμερα.


Οι Αμερικανοί πολιτειολόγοι το ονομάζουν Κράτος Ασφάλειας (Security State) – ο όρος ανακαλεί στη μνήμη μας τις διαβόητες “Επιτροπές Κοινής Σωτηρίας” κατά την περίοδο της “βασιλείας του Τρόμου” (1793-1794)- δηλαδή ένα κράτος το οποίο “για λόγους ασφάλειας” (εν προκειμένω, του “δημόσιου συστήματος υγείας”), δύναται να επιβάλλει κάθε στιγμή οποιοδήποτε όριο στις ατομικές ελευθερίες.


Στην Ιταλία, εξάλλου, έχουμε εθιστεί εδώ και καιρό σε μια παρεκκλίνουσα νομοθετική διαδικασία με έκτακτα διατάγματα της εκτελεστικής εξουσίας, η οποία με αυτόν τον τρόπο αντικαθιστά τη νομοθετική εξουσία και καταργεί de facto την αρχή της διάκρισης των εξουσιών, πάνω στην οποία θεμελιώνεται η δημοκρατία. Και ο έλεγχος που ασκείται με βιντεοκάμερες και, όπως έχει προταθεί, μέσω κινητών τηλεφώνων, υπερβαίνει κατά πολύ οποιαδήποτε μορφή ελέγχου που ασκήθηκε στο παρελθόν από ολοκληρωτικά καθεστώτα, όπως ο φασισμός ή ο ναζισμός».

Αναφορικά με τα δεδομένα, εκτός από αυτά που θα συλλεχθούν μέσω κινητών τηλεφώνων, θα έπρεπε να προβληματιστούμε ακόμα και για εκείνα που διαδίδονται στις πολυάριθμες συνεντεύξεις τύπου, συχνά ελλιπή ή παρερμηνευμένα.

«Αυτό είναι ένα σημαντικό ζήτημα γιατί αγγίζει τη ρίζα του φαινομένου. Όποιος έχει κάποια γνώση της επιστημολογίας δεν είναι δυνατό να μην εκπλαγεί από το γεγονός ότι τα μέσα ενημέρωσης έχουν διαδώσει αριθμητικά στοιχεία, κατά τους τελευταίους μήνες, χωρίς κανένα επιστημονικό κριτήριο, όχι μόνο χωρίς να τα συσχετίσουν με την ετήσια θνησιμότητα για την αντίστοιχη περίοδο, αλλά και χωρίς να προσδιορίσουν την αιτία του θανάτου. Δεν είμαι ιoλόγος ή γιατρός, όμως περιορίζομαι να παραθέτω αυτολεξεί επίσημες αξιόπιστες πηγές. 21.000 θάνατοι από τον Covid-19 φαίνεται και είναι βέβαια ένα εντυπωσιακό νούμερο.

Αλλά εάν το αντιπαραβάλλετε με τα ετήσια στατιστικά δεδομένα, τα πράγματα προσλαμβάνουν εύλογα διαφορετική όψη. Ο Πρόεδρος της Ιταλικής Στατιστικής Υπηρεσίας, Δρ. Gian Carlo Blangiardo, ανακοίνωσε, πριν από μερικές εβδομάδες, τον αριθμό θανάτων του περασμένου έτους: 647.000 θάνατοι (επομένως 1772 θάνατοι την ημέρα). Αν αναλύσουμε λεπτομερώς τις αιτίες, βλέπουμε ότι τα τελευταία διαθέσιμα δεδομένα, τα οποία αναφέρονται το έτος 2017, καταγράφουν 230.000 θανάτους από καρδιαγγειακές παθήσεις, 180.000 θανάτους από καρκίνο και τουλάχιστον 53.000 θανάτους από αναπνευστικές ασθένειες. Όμως ένα ζήτημα είναι εξαιρετικά σημαντικό και μας αφορά ιδιαίτερα».

Ποιό;
«Παραθέτω τα λόγια του Δρ. Blangiardo: ” Τον Μάρτιο του 2019 οι θάνατοι από αναπνευστικές ασθένειες ήταν 15.189 και το προηγούμενο έτος ήταν 16.220. Παρεμπιπτόντως, διαπιστώνεται ότι είναι περισσότεροι από τον αντίστοιχο αριθμό θανάτων λόγω Covid (12.352) που ανακοινώθηκαν τον Μάρτιο του 2020″. Αλλά εάν τούτο είναι αλήθεια, και δεν έχουμε κανένα λόγο να το αμφισβητήσουμε, χωρίς να θέλουμε να ελαχιστοποιήσουμε τη σπουδαιότητα της επιδημίας, πρέπει να αναρωτηθούμε εάν αυτή μπορεί να δικαιολογήσει μέτρα περιορισμού της ελευθερίας που δεν είχαν ληφθεί ποτέ στην ιστορία της χώρας μας, ούτε καν κατά τη διάρκεια των δύο παγκοσμίων πολέμων. Γεννιέται η υπόνοια ότι η διάδοση του πανικού και η απομόνωση των ανθρώπων στα σπίτια τους, εξυπηρετούσε τη βούληση να μετατεθούν στον πληθυσμό οι βαρύτατες ευθύνες των κυβερνήσεων που είχαν αποσαθρώσει πρώτα το Εθνικό Σύστημα Υγείας και στη συνέχεια, στη Λομβαρδία, διαπράξει μια σειρά λαθών -όχι λιγότερο σοβαρών- στην αντιμετώπιση της επιδημίας».

Ακόμα και οι επιστήμονες δεν παρουσίασαν, στην πραγματικότητα, καλή εικόνα. Φαίνεται ότι δεν ήταν σε θέση να μας δώσουν τις απαντήσεις που περιμέναμε ότι θα λαμβάναμε από αυτούς. Τι έχετε να πείτε σχετικά;
«Είναι πάντα επικίνδυνο να αναθέτουμε σε γιατρούς και επιστήμονες τη λήψη αποφάσεων που είναι τελικά ηθικές και πολιτικές. Βλέπετε, οι επιστήμονες, δικαίως ή αδίκως, επιδιώκουν με καλή πίστη την εφαρμογή της δικής τους συλλογιστικής, που ταυτίζεται με το συμφέρον της επιστήμης, στο όνομα της οποίας – η ιστορία το αποδεικνύει ευρέως – είναι διατεθειμένοι να θυσιάσουν οποιονδήποτε ενδοιασμό ηθικής τάξεως. Ας μη λησμονούμε ότι κάτω από το ναζιστικό καθεστώς, επιστήμονες μεγάλης υπόληψης ηγήθηκαν της ευγονικής πολιτικής και δεν δίστασαν να εκμεταλλευτούν τα στρατόπεδα συγκεντρώσεως για να εκτελέσουν θανατηφόρα πειράματα, που θεωρούσαν χρήσιμα για την πρόοδο της επιστήμης και για τη θεραπεία των Γερμανών στρατιωτών.

Στην προκειμένη περίπτωση, το θέαμα είναι άκρως ανησυχητικό, διότι, στην ουσία, ακόμη και αν το κρύβουν τα μέσα μαζικής ενημέρωσης, δεν υπάρχει συμφωνία μεταξύ των επιστημόνων, ορισμένοι δε από τους πιο επιφανείς εξ αυτών, όπως ο Didier Raoult, ίσως ο μεγαλύτερος Γάλλος ιολόγος, έχουν διαφορετικές απόψεις αναφορικά με τη σπουδαιότητα της επιδημίας και την αποτελεσματικότητα των μέτρων απομόνωσης, τα οποία σε μια συνέντευξη χαρακτήρισε ως αποκύημα μεσαιωνικής δεισιδαιμονίας.

Έχω γράψει αλλού ότι η επιστήμη έχει γίνει η θρησκεία της εποχής μας. Η αναλογία με τη θρησκεία πρέπει να ληφθεί κατά γράμμα: οι θεολόγοι δήλωναν ότι δεν μπορούν να ορίσουν με σαφήνεια τι είναι ο Θεός, αλλά στο όνομά Του υπαγόρευαν στους ανθρώπους δεοντολογικούς κανόνες συμπεριφοράς και εν γένει διαγωγής και δεν δίσταζαν να καίνε τους αιρετικούς. Οι ιολόγοι παραδέχονται ότι δεν γνωρίζουν ακριβώς τι είναι ο ιός, αλλά στο όνομά του αξιώνουν να αποφασίζουν οι ίδιοι πώς θα πρέπει να ζήσουν τα ανθρώπινα όντα».

Μας λένε –όπως συνέβη συχνά στο παρελθόν– ότι τίποτα δεν θα είναι πλέον όπως πριν και ότι η ζωή μας πρέπει να αλλάξει. Τι θα συμβεί κατά τη γνώμη σας;
«Έχω προσπαθήσει ήδη να περιγράψω τη μορφή του δεσποτισμού που προμηνύεται και ενάντια στον οποίο οφείλουμε να μην πάψουμε να επαγρυπνούμε και να αγωνιζόμαστε. για μι«Έχω προσπαθήσει ήδη να περιγράψω τη μορφή του δεσποτισμού που προμηνύεται και ενάντια στον οποίο οφείλουμε να μην πάψουμε να επαγρυπνούμε και να αγωνιζόμαστε.

Αλλά εάν για μια φορά αφήσουμε τη σφαίρα της επικαιρότητας και επιχειρήσουμε να εξετάσουμε τα πράγματα από τη σκοπιά της εξέλιξης του ανθρώπινου είδους στη Γη, έρχονται στο νου μου οι παρατηρήσεις ενός μεγάλου ολλανδού επιστήμονα, του Ludwig Bolk. Σύμφωνα με τον Bolk, το ανθρώπινο είδος χαρακτηρίζεται από την προοδευτική αναστολή των φυσικών ζωτικών διεργασιών προσαρμογής στο περιβάλλον, οι οποίες αντικαθίστανται από την υπερτροφική ανάπτυξη τεχνολογικών συσκευών για την προσαρμογή του περιβάλλοντος στους ανθρώπους.

Όταν αυτή η διαδικασία ξεπεράσει ένα ορισμένο όριο, φθάνει στο σημείο όπου καθίσταται αντιπαραγωγική και μετατρέπεται σε ΑΥΤΟΚΑΤΑΣΤΡΟΦΗ του είδους. Φαινόμενα όπως αυτό που βιώνουμε σήμερα, μου φαίνεται πως δείχνουν ότι έχουμε φθάσει στο σημείο εκείνο και ότι το φάρμακο που υποτίθεται πως θα θεραπεύσει τα δεινά μας κινδυνεύει να προκαλέσει μεγαλύτερο κακό. Ακόμα και σε αυτόν τον κίνδυνο οφείλουμε να αντισταθούμε με κάθε τρόπο»

Read More

Από τα «γιατί» στα «μπράβο»: τα εγκώμια του ΠΟΥ για τη σουηδική προσέγγιση

Τελικά το «σουηδικό μοντέλο» αντιμετώπισης του κορονοϊού λειτούργησε καλά ή όχι; Οπως παραδέχτηκε την Τετάρτη το βράδυ ο ΠΟΥ, μάλλον ναι, καθώς από τα αμέτρητα «γιατί» των προηγούμενων εβδομάδων, πέρασε στα επαινετικά «μπράβο» απέναντι στις Αρχές της χώρας. 

 Η Σουηδία αποτέλεσε εξαρχής μια εξαίρεση στη διαχείριση της πανδημίας, αφού ακολούθησε μια πιο χαλαρή προσέγγιση, σε αντίθεση με τα αυστηρά περιοριστικά μέτρα που επέβαλαν οι γειτονικές της χώρες και τα περισσότερα κράτη στην Ευρώπη. Οι εικόνες με τα κατάμεστα μπαρ, τις καφετέριες, τα εστιατόρια και τα πάρκα στη Στοκχόλμη προκάλεσαν αίσθηση ανά την υφήλιο, όπως και η λειτουργία των σχολείων και των κομμωτηρίων. 

Βέβαια, για να τα λέμε όλα, οι Αρχές συνέστησαν την τηλε-εργασία σ’ όσους αυτό ήταν εφικτό, την αποφυγή των άσκοπων ταξιδιών, την κοινωνική αποστασιοποίηση, ενώ απαγόρεψαν από την 1η Απριλίου τις επισκέψεις στους οίκους ευγηρίας και κάλεσαν τους πολίτες «να αναλάβουν τις προσωπικές τους ευθύνες». «Η Σουηδία έχει τραβήξει την προσοχή παγκοσμίως για τη μοναδική της προσέγγιση στη διαχείριση του ιού. Η χώρα δεν έχει εφαρμόσει τα περισσότερα από τα μέτρα του lockdown που έλαβαν όλες οι χώρες διεθνώς. Για παράδειγμα, ενώ απαγορεύονται οι συγκεντρώσεις άνω των 50 ατόμων, τα εστιατόρια και τα μπαρ έχουν παραμείνει ανοιχτά», αναφέρει εκτενές άρθρο στο World Economic Forum. 

Τελικά, η προσέγγιση αυτή εγκωμιάστηκε ως «μοντέλο» από τον ΠΟΥ με τον δρα Μάικ Ράιαν, ειδικό Εκτάκτων Καταστάσεων του Οργανισμού να δηλώνει ξεκάθαρα ότι «μπορούν να αντληθούν αρκετά σημαντικά διδάγματα από τη σκανδιναβική χώρα». Μάλιστα, τόνισε πως η τακτική της λεγόμενης «ανοσίας της αγέλης» ουδέποτε εφαρμόστηκε 100%. «Υπάρχει, νομίζω, η αντίληψη ότι η Σουηδία δεν έθεσε σε ισχύ περιοριστικά μέτρα και απλώς επέτρεψε στη νόσο να εξαπλωθεί. Τίποτε δεν απέχει περισσότερο από την αλήθεια», τόνισε, επισημαίνοντας ότι αντί για lockdown, η χώρα έθεσε σε εφαρμογή μια πολύ ισχυρή δημόσια πολιτική για την κοινωνική αποστασιοποίηση και την προστασία των ανθρώπων σε οίκους ευγηρίας. «Αυτό που έκανε η Σουηδία διαφορετικά σε σχέση με τα άλλα κράτη ήταν ότι βασίστηκε σε μεγάλο βαθμό στις σχέσεις της με τους πολίτες και την ικανότητα και προθυμία τους να προσαρμοστούν στην κοινωνική αποστασιοποίηση και να επιβάλουν αυτοέλεγχο. 

Υπ’ αυτή την έννοια εφήρμοσαν μια πολιτική μέσω της σχέσης με τον πληθυσμό. Νομίζω ότι αν πρόκειται να φθάσουμε σε μια νέα κανονικότητα η Σουηδία αποτελεί μοντέλο αν θέλουμε να επιστρέψουμε σε μια κοινωνία χωρίς lockdown», πρόσθεσε ο Ράιαν. Ο ειδικός επεσήμανε στη συνέχεια ότι η χώρα έχει αυξήσει τις δυνατότητές της για εντατική φροντίδα, έχει μια ισχυρή πολιτική δημόσιας υγείας σχετικά με τη σωματική απόσταση και την, πολύ σημαντική, παροχή προστασίας σε όσους βρίσκονται σε εγκαταστάσεις μακροχρόνιας περίθαλψης, οι οποίες έχουν βοηθήσει το σύστημα υγείας της στην αντιμετώπιση των κρουσμάτων του Covid-19. 

Αυτός ο συνδυασμός ατομικής ευθύνης μαζί με στρατηγικούς κρατικούς ελέγχους, θα μπορούσε να αποτελέσει πρότυπο για άλλες χώρες που χαλαρώνουν τους περιορισμούς κλειδώματος για να προσαρμοστούν με ασφάλεια σε μία νέα κανονικότητα. «Αν θέλουμε να φτάσουμε σε μία νέα κανονικότητα, με πολλούς τρόπους η Σουηδία αντιπροσωπεύει ένα μελλοντικό μοντέλο», τόνισε ο Ράιαν, καταλήγοντας με νόημα ότι «απομένει να δούμε αν [η προσέγγισή της] θα είναι απόλυτα επιτυχής ή όχι», ενώ η συνεχής επαγρύπνηση θα είναι απαραίτητη, ανεξάρτητα από το εκάστοτε μοντέλο αντιμετώπισης που ακολουθούν οι χώρες. Στο ίδιο μήκος κύματος κινήθηκε και η υπουργός Εξωτερικών της χώρας, Αν Λίντε, η οποία είπε στο Politico ότι «η κυβέρνηση έκλεισε εστιατόρια που παραβαίνουν τους κανόνες κοινωνικής αποστασιοποίησης, περιόρισε τον διαδικτυακό τζόγο το τελευταίο διάστημα και απαγόρεψε τις οικογενειακές επισκέψεις στους οίκους ευγηρίας. «

Πρόκειται για μαραθώνιο, όχι για αγώνα ταχύτητας», πρόσθεσε η Λίντε, προσθέτοντας ότι η πολιτική «πρέπει να βρίσκεται σε ένα επίπεδο που να είναι αποδεκτό από τον λαό». Τόνισε δε, επικαλούμενη τις συστάσεις της Υπηρεσίας Δημόσιας Υγείας της χώρας ότι «είναι καλό για τους ανθρώπους να κυκλοφορούν έξω, να κάνουν περιπάτους. Όταν είσαι κλεισμένος στο σπίτι, υπάρχει ο κίνδυνος της κατάθλιψης, της οικογενειακής βίας, της κατάχρησης του αλκοόλ». 

Δια του λόγου το αληθές, η κυβέρνηση και η ποδοσφαιρική ομοσπονδία έδωσαν την Τετάρτη το απόγευμα την έγκρισή τους και ανακοίνωσαν την ημερομηνία επιστροφής στην αγωνιστική και αθλητική δράση. Ετσι, η Σουηδία θα είναι η πρώτη ευρωπαϊκή χώρα στην οποία θα δουν ξανά ποδόσφαιρο οι οπαδοί, αφού η ομοσπονδία ανακοίνωσε τη διεξαγωγή των προημιτελικών του κυπέλλου την 1η Ιουνίου. Από τη στιγμή που θα γίνει αυτό, θα ακολουθήσει το πρωτάθλημα, η έναρξη του οποίου είχε αναβληθεί λόγω του κορονοϊού. 

Read More

Η κρυφή σχέση κορονοϊού, μεταναστευτικού και οικονομικού συστήματος

Όλος ο κόσμος βρίσκεται σε καραντίνα και σε κατάσταση πανικού. Όλα τα μέσα μαζικής ενημέρωσης του κόσμου σπέρνουν την τρομοκρατία και υποδεικνύουν στους λαούς να υπακούσουν τις εντολές των κυβερνήσεων τους. Όλες οι εθνικές οικονομίες έχουν παρουσιάσει μείωση του Α.Ε.Π. και η κατάσταση τους προβλέπεται δυσοίωνη στο μέλλον αναλόγως και τον βαθμό διαρκείας της παγκόσμιας κατάστασης λόγω ‘’κορονοϊού’’. Όλα φαίνονται να είναι σε μια παύση, θαρρείς και κάποιος ή κάποιοι έκαναν pause στον κόσμο μας και οι άνθρωποι παρέμειναν ακίνητοι και αδρανείς. Όλοι και όλα, εκτός από τις μεταναστευτικές ροές, οι οποίες συνεχίζονται κανονικά από τη γείτονα χώρα εις βάρος μας και τις μετακινήσεις των λαθρομεταναστών από τα νησιά στην ενδοχώρα με εντολή πρωθυπουργού Κ. Μητσοτάκη και με τους Έλληνες να είναι κλεισμένοι στα σπίτια τους.

Έχουμε πόλεμο κύριοι και κυρίες. Και ο πόλεμος αυτός είναι ο δυσκολότερος, ο επικινδυνότερος και ο πιο ύπουλος που έχει επινοηθεί ποτέ στην ιστορία της ανθρωπότητας. Πρόκειται για έναν υβριδικό πόλεμο ή έναν ολοκληρωτικό πόλεμο θα λέγαμε, από κάθε πλευρά της γης, σε κάθε έκφανση της ζωής μας και με κάθε θεμιτό και αθέμιτο μέσο των κυβερνώντων της υφηλίου και των παγκόσμιων υπερδυνάμεων της. Ο πόλεμος αυτός πραγματοποιείται σε τρεις βασικές διαστάσεις, αν και βαθέως είναι ψυχολογικός και βασικός του στόχος λογίζεται ο νους του ανθρώπου, παίρνει την μορφή του βιολογικού πολέμου μέσω της εξάπλωσης του ιού, του κοινωνικού πολέμου μέσω της εισβολής αλλόφυλων και αλλόθρησκων, και του οικονομικού πολέμου μέσω των δασμών, των περιορισμών και των δανείων.

Ο Βιολογικός Πόλεμος και ο κορονοϊός

Μετά την φημολογία πως πρόκειται για έναν πολύ καλά κατασκευασμένο ιό στα εργαστήρια των Η.Π.Α. με σκοπό να πλήξει την ανοδική οικονομία της Κίνας και παρά την έξαρση της ‘’συνωμοσιολογίας’’ που διαχύθηκε στο διαδίκτυο τις τελευταίες μέρες, ήρθε και η επιστήμη, όχι η επίσημη επιστημονική κοινότητα, η οποία υπάγεται στην δικαιοδοσία του κράτους, αλλά η ανεξάρτητη και αδέσμευτη επιστήμη, η οποία παραμένει ειλικρινής μπροστά στους πολίτες, τίμια προς την κατάσταση και θαρραλέα απέναντι στις κυβερνήσεις.

Ο ιός εξαπλώνεται με τέτοιο γοργό ρυθμό και διαθέτει τόσο ισχυρές αντοχές, όπου μόνο ένα ανθρώπινο χέρι και ένας ανθρώπινος νους θα μπορούσε να το κατασκευάσει. (1) Ο κίνδυνος εξάπλωσης του είναι ιδιαίτερα εξωπραγματικός αν και ιδιαίτερα αληθινός, με παράδειγμα προς αποφυγή, την δύστυχη γειτονική Ιταλία και τον αποδεκατισμό χιλιάδων ανθρώπων υπαγόμενων σε ευπαθείς ομάδες. Εδώ θα μπορούσε να τεθεί το εξής ερώτημα:
‘’Γιατί τότε δεν απομόνωσαν τις ευπαθείς ομάδες και δεν όρισαν περιοριστικά μέτρα προς αυτούς και έβαλαν όλες τις κοινωνίες σε καραντίνα;’’

O ιός αυτός δεν έχει να ζηλέψει κάτι από τους προηγούμενους ιούς που κατασκευάστηκαν και διοχετεύτηκαν στην αγορά και στην κοινωνία. Οι προηγούμενες ιώσεις και γρίπες άφησαν πίσω τους χιλιάδες νεκρούς όπου ο αριθμός τους αποσιωπήθηκε και δεν παρουσιάστηκε ως ‘’πανδημία’’ διότι δεν θέλησαν οι κυβερνώντες και τα ‘’νοητικά’’ επιτελεία. (2) Ενώ ο κορονοιός έχει βαθμό θνησιμότητας μικρότερο αναλογικά με τους προγενέστερους ιούς που αντιμετωπίσαμε τα περασμένα χρόνια απεφάνθη αυτός ο ιός να αποτελέσει τον παγκόσμιο κίνδυνο και την πρωταρχική απειλή για την υγεία των πολιτών λαμβάνοντας μέτρα παγκοσμίως που μόνο σε δικτατορικά καθεστώτα τα έχουμε δει και σε πολιτικές ολοκληρωτικής φύσεως.

Σαφώς, τίποτα από όλα αυτά δεν θα είχε συμβεί αν η ανθρωπότητα δεν είχε προετοιμαστεί ψυχολογικά και υποσυνείδητα από τις ταινίες του Hollywood (π.χ. Contagion) ή ακόμα και βιβλία ‘’επιστημονικής φαντασίας’’ (π.χ. The Eyes of Darkness) ή και από τις προηγούμενες γρίπες (π.χ. Έβολα)ώστε να δημιουργήσει την εντύπωση στους λαούς της γης πως από την στιγμή που η κυβέρνηση έλαβε τέτοια μέτρα, ενώ δεν τα είχε λάβει τα προηγούμενα χρόνια, σημαίνει πως τώρα η κατάσταση είναι επικίνδυνη και απαιτείται να ακολουθήσουμε πιστά τις εντολές των κυβερνώντων αν θέλουμε να ‘’ζήσουμε’’. Το ερώτημα που πλανάται στον αέρα, περισσότερο και από τον ιό, είναι
‘’Πως θα ζήσουμε μετά το πέρασμα στης κρίσεως του κορονοιού;’’(3)

Η όλη κατάσταση είναι αποτέλεσμα φόβου, πάνω στο οποίο πατάει η Νέα Τάξη Πραγμάτων για την προώθηση της Ατζέντας 21 και της Ατζέντας 30 και την δημιουργία της Παγκόσμιας Κυβέρνησης με έναν Άρχοντα, μία Οικονομία και μια Θρησκεία.
Το συγκεκριμένο γεγονός αποτελεί ένα κοινωνικό και ψυχολογικό πείραμα, το οποίο όπως εξ’ αίφνης εμφανίστηκε, εξ’ αίφνης θα εξαλειφθεί αφήνοντας πίσω ανθρώπους καχύποπτους και προβληματικούς, εθνικές οικονομίες κατακερματισμένες και υπερχρεωμένες και τα έθνη αποπροσανατολισμένα και επιθετικά.

Ο Βιολογικός τους Πόλεμος έχει τρεις βασικούς στόχους:
1. Τον παγκόσμιο καταναγκαστικό εμβολιασμό των ανθρώπων με αγνώστων στοιχείων εντός της βελόνας για την υγεία μας.
2. Την δημιουργία της αχρήματης κοινωνίας και την χρήση της κάρτας του πολίτη για την παρακολούθηση κάθε οικονομικής μας δραστηριότητας.
3. Και την μείωση του πληθυσμού στην επόμενη παγκόσμια κρίση του νέου ιού που κατασκευάζεται για τον καλύτερο έλεγχο των μαζών και την ευκολότερη χειραγώγηση τους.

Ο Κοινωνικός Πόλεμος και η Εισβολή των ‘’Μεταναστών’’

Ενώ γίνεται λόγος για μέτρα προστασίας και παραμονή εντός των οίκων μας για την εξάλειψη του μεταδοτικού ιού, την ίδια ώρα οι λαθρομετανάστες κινούνται ελεύθερα σε όλη τη χώρα (ας μην γελιόμαστε, ποιος μπορεί πραγματικά να τους αναγκάσει να μείνουν στα πληρωμένα ξενοδοχεία τους), άλλοι συνεχίζουν να καταφθάνουν στις ακτές των νησιών μας σαν να μην τους φοβίζει τίποτα και η κυβέρνηση μεταφέρει λαθρομετανάστες από τα νησιά στην ενδοχώρα την ώρα που οι Έλληνες είναι κλεισμένοι σπίτια τους και περιμένουν από τα δελτία ειδήσεων να ακούσουν την χαρμόσυνη είδηση πως η χώρα απαλλάχθηκε από τον ιό. Μόνο που πολύ φοβάμαι πως όταν οι Έλληνες θα ανοίξουν τις πόρτες τους, οι πόλεις δεν θα είναι όπως τις άφησαν….

Ο πόλεμος αυτός λαμβάνει κοινωνική διάσταση διότι έχει προστεθεί στην ελληνική σε μεγάλο και επικίνδυνο βαθμό και μικρότερο στην ευρωπαϊκή κοινωνία, μετά από τις πολιτικές των ανοικτών συνόρων του ΣΥΡΙΖΑ και την συνέχιση της πολιτικής αυτής από την Ν.Δ. ένα τεράστιο κύμα αλλόφυλων και αλλόθρησκων ασιατικής και αφρικανικής καταγωγής όπου ουδεμία συναισθηματική, πολιτιστική, θρησκευτική και φυλετική σχέση έχει με την ελληνορθόδοξη και ευρωπαϊκή κοινωνία ωθώντας τα αντίθετα στρατόπεδα σε μία άτυπη μάχη για την κατάκτηση των πόλεων και την απόκτηση μεριδίου από τις κοινωνικές απολαβές και τις οικονομικές συνδιαλλαγές.
Εν κατακλείδι, η μεν ελληνική ορθόδοξη παραδοσιακή παράταξη θα βγει στο αντάρτικο για την διατήρηση και υπεράσπιση της γης και της τιμής της, οι δε ξενόφερτη και πολυφυλετική παράταξη με συμμάχους ‘’Έλληνες’’ αποστάτες διαφόρων ιδεολογικών αιρέσεων (αριστεριστές, αναρχικοί, διεθνιστές, κλπ.) θα τα παίξουν όλα για όλα για την κατάκτηση της εξουσίας και επιρροής σε διάφορες περιοχές της πατρίδος μας.

Αντί να κλείσουμε τα σύνορα όπως πολύ σωστά τονίζει ο εξαίρετος και διαπρεπής καθηγητής Γεωγραφία της Ασφάλειας της Σχολής Ευελπίδων, Κωνσταντίνος Γρίβας (4) μιας και ο ιός, όποιος είναι αυτός, υπάρχει μεγάλο ποσοστό να εισέλθει στην χώρα από τις τριτοκοσμικές και γειτονικές χώρες της Κίνας μέσω των λαθρομεταναστών, αντί αυτού η κυβέρνηση κλείνει τα αεροδρόμια, τα λιμάνια και τους δρόμους, αναγκάζει την Εκκλησία της Ελλάδος να βάλει λουκέτο στους ναούς και η Θεία Μετάληψη εν όψει Αναστάσεως να γίνεται και κλεισμένων των θυρών με την συγγενική ιδεολογικά στο θέμα αυτό αντιπολίτευση να επιτίθεται σε χριστιανούς και προσκυνητές που επιθυμούν να εναποθέσουν τις ελπίδες τους στον Ιησού Χριστό και να ακολουθήσουν τις μέρες της Σαρακοστής που διανύουμε, όταν οι πορείες ‘’αντιφασιστών’’ και ‘’αντιρατσιστών’’ συνεχίζονται κανονικά και οι επίσημοι φορείς των ανθελληνικών ιδεών θεωρούν πως ο μόνος κίνδυνος για την ελληνική κοινωνία παραμένει ο φασισμός και ο ρατσισμός.

Ο ιός στην Ελλάδα ήρθε, ή καλύτερα τον φέρανε την καταλληλότερη στιγμή. (5)
Μετά την αφύπνιση Ελλήνων πολιτών σε Χίο, Μυτιλήνη, Σάμο, Ρόδο και άλλες ελληνικές πόλεις και την δικαιολογημένη αγανάκτηση των κατοίκων..
Μετά την έξαρση του πατριωτισμού σε μεγάλο μέρος του ελληνικού λαού με την προκλητική και υβριδική επίθεση του Ερντογανικού καθεστώτος στα σύνορα του Έβρου, όπου οι ελληνικές δυνάμεις δίνουν ακόμη το παρών και τον δικό τους προσωπικό αγώνα…
Στην Ελλάδα φυτεύτηκε ο ιός ώστε να αποσπάσει την προσοχή μας από τον Έβρο και το Αιγαίο και να μας κλείσει οικειοθελώς και αγόγγυστα στα σπίτια μας για το καλό όλων μας… ή μάλλον για το καλό όλων τους.

Ο Οικονομικός Πόλεμος και το Παγκόσμιο Κραχ
Δυστυχώς ζούμε σε μια παγκοσμιοποιημένη κοινωνία με ανοικτά σύνορα, ελεύθερη διακίνηση εμπορίου, κεφαλαίου και ανθρώπων, σύμφωνα με το φιλελεύθερο καπιταλιστικό μοντέλο, πλέον και με ελεύθερη διακίνηση ιών και ασθενειών, τις οποίες ξέχασαν να μας τις πουν. Οι επιπτώσεις στις εθνικές οικονομίες θα είναι ραγδαίες και καθηλωτικές. Ιδίως χώρες που βασίζονται στον τουρισμό, όπως η Ελλάδα, η Ιταλία, η Ισπανία, κ.α. θα βρεθούν πολύ ζημιωμένες. Είναι φανερό πως το πλήγμα προήλθε για την αντιμετώπιση του Κινεζικού παράγοντα και την επιβράδυνση της ανάπτυξης του, μιας και μετά το πέρας του κορονοικής κρίσης, το εμπόριο και ο τουρισμός από την Κίνα και προς την Κίνα θα μειωθεί σημαντικά μέχρι το πέρας κάποιου σημαντικού χρονικού διαστήματος.

Σε μία όμως παγκόσμια κοινωνία που είναι συνδεδεμένη μέσω χρηματιστηρίων, τραπεζών, καρτών και συναλλάγματος, λειτουργεί όπως το φαινόμενο της πεταλούδας όπου μια οικονομική ζημιά σε μια επαρχία της Κίνας έχει ως συνέπεια την πτώχευση μιας επιχείρησης στη Γερμανία ή την Γαλλία. Όπως συνέβη και πέρυσι με την ξαφνική πτώχευση του τουριστικού κολοσσού της βρετανικής εταιρίας Thomas Cook όπου προκάλεσε παγκόσμιο σοκ και οδήγησε μεγάλο ποσοστό των ανθρώπων, ιδίως στον τουριστικό κλάδο, σε προβληματισμό και σκεπτικισμό και άφησε πίσω τους χιλιάδες θέσεις ανεργίας και εκατομμυριών χρεών, αντιλαμβάνοντας πως στον οικονομικοκεντρικό κόσμο που ζούμε, όλα είναι ρευστά και όλα είναι μετέωρα!

Τα κράτη θα γονατίσουν, οι οικονομίες τους θα λυγίσουν, οι πολίτες θα απελπιστούν και οι τράπεζες θα κερδίσουν! Διότι ποιος θα δανείσει στα κράτη για την αντιμετώπιση των οφειλών τους και για την υποστήριξη των πολιτών τους; Μα, φυσικά οι μεγάλες τράπεζες που ελέγχουν και διακινούν το χρήμα του κόσμου, οι οποίες ανήκουν σε δυο – τρεις οικογένειες με γερμανικά ονόματα αλλά με εβραϊκό αίμα.

Το ερώτημα που τίθεται είναι ένα:
‘’Μέχρι που θα το φτάσουν;’’

Aν οι παγκόσμιες οικονομικές ελίτ επιθυμούν παγκόσμιο κοινωνικό χάος ώστε να επιβάλλουν την δική τους πρόταση στο πρόβλημα που οι ίδιοι δημιούργησαν
Ή
Αν επιθυμούν ελεγχόμενο χάος με σκοπό την εξάρτηση των εθνικών κρατών και την υπερχρέωση τους στο χρηματοπιστωτικό τους σύστημα.

Γνώμη μου είναι πως όπως ο ιός δημιουργήθηκε με βάση την ελεγχόμενη εξάπλωση του, όπως η εισβολή των ασιατικών και αφρικανικών ορδών επιτυγχάνεται με ραγδαίους ρυθμούς και με συγκεκριμένο χρονοδιάγραμμα, έτσι και το οικονομικό κραχ θα είναι αιφνίδιο, ελεγχόμενο και προκαθορισμένο για την νέα επανεκκίνηση της ανθρωπότητας και το πέρασμα στο επόμενο στάδιο του μετανθρωπισμού,(6) του ψηφιακού κόσμου και των ‘’έξυπνων πόλεων’’.

Μόνο που εκεί που υπάρχουν έξυπνες πόλεις, κατοικούν ηλίθιοι άνθρωποι.
Και εκεί που υπάρχουν έξυπνοι άνθρωποι, δημιουργούν όμορφες πόλεις.

Επίλογος

Για την επικράτηση της κυρίαρχης παγκόσμιας ελίτ απαιτείται ένα πλευροκόπημα των εθνών τριών χτύπων, στην υγεία των πολιτών με τον ιό ως βιολογικό όπλο ήπιας ισχύος, στην κοινωνική συνοχή με τους εισβολείς ως πολιορκητικό κριό και στην οικονομική σταθερότητα των πατρίδων μέσω της οικονομικής ύφεσης. Κανείς δεν μπορεί να αντιμετωπίσει έναν εχθρό όταν δέχεται επίθεση από τρεις κατευθύνσεις, κι αν μπορέσει, δεν θα είναι για μεγάλο χρονικό διάστημα.
Η Ελλάδα βρίσκεται στη δυσκολότερη θέση από όλους τους λαούς και τα έθνη της υφηλίου διότι θα κληθεί να αντιμετωπίσει τον Τούρκο έχοντας δεχθεί τα τρία προαναφερθέντα πλήγματα.

Η αλληλουχία των γεγονότων δεν είναι διόλου τυχαία και συμπτωματική αλλά απεναντίας συνδέονται μεταξύ τους και αλληλοσυμπληρώνονται με ένα ιδιαίτερο, ύποπτο, ύπουλο και χειριστικό τρόπο για τον εκφοβισμό των εθνών και την εύκολη και οικειοθελής παράδοση τους στα χέρια της παγκόσμιας ελίτ και στο στόμα του σιωνιστικού όφις.

Τα μέτρα που μπορούμε να λάβουμε για την αντιμετώπιση της πανδημίας του ψυχολογικού πολέμου που διανύουμε, είναι κι αυτά τρία και βασικά:

1. Να μην φοβόμαστε! Ο φόβος τρέφει το σύστημα και το γιγαντώνει.

2. Να παραμείνουμε αισιόδοξοι και πιστοί! Η αισιοδοξία και η πίστη τονώνουν το φρόνημα και στρέφουν τον νου προς θετική κατεύθυνση.

3. Να σκεφτόμαστε! Να φιλτράρουμε από πολλές μεριές και οπτικές γωνίες τα γεγονότα που παρουσιάζονται μπροστά μας και γύρω μας.

Σημειώσεις:

1. Δήλωση του Αντιπρύτανη Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης, Ανδρέα Γιαννακουδάκη για τον κατασκευασμένο ιό και το ήδη κατασκευασμένο εμβόλιο. Ο ίδιος πρύτανης σαφώς, μετά από λίγες μέρες προέβη σε δήλωση ‘’μετανοίας’’.

2. Νοητικά επιτελεία ονομάζω τα μυστικά κέντρα εξουσίας και από εκεί που συλλαμβάνονται, σχεδιάζονται και εφορμούν όλες οι επιχειρήσεις Νοο-πολιτικής, δηλαδή νοητικού πολέμου.

3. Η εργαλειοποίηση του κορονοιού στο παγκόσμιο οικονομικό σύστημα – Γιώργος Αδάλης πηγή: SLpress

4. Τι σχέση έχει ο εθνομηδενισμός με τον Covid – 19; – Κωνσταντίνος Γρίβας πηγή: SLpress

5. Η περίπτωση του κορονοιού έκανε την εμφάνιση της με την αρχή του νέου έτους στη επαρχία Wuhan της Κίνας. Από την στιγμή που ο πλανήτης εμφορείται σε από ένα πνεύμα παγκοσμιοποίησης, με διεθνή αγορά, ελεύθερη οικονομία και ανοικτά σύνορα ήταν νομοτελειακά προδιαγραμμένη η έλευση του θανατηφόρου ιού στην Ευρώπη και στον υπόλοιπο κόσμο. Επομένως, πλανάται το ερώτημα:
‘’Μήπως οι κυβερνήσεις των κρατών, παρέλειψαν να λάβουν μέτρα λόγω της επιθυμίας τους να καλοδεχθούν τον ιό ως ένα σημείο στις χώρες τους;;’’

Read More

Ποια είναι η μυστηριώδης «ΜΙΑ ΤΡΑΠΕΖΑ» που ελέγχει την μισή παγκόσμια οικονομία;

To X22 report και ο Jeff Nielson, αποκαλύπτουν την τεράστια συμπαιγνία των 400 μεγαλύτερων εταιρειών (συμπεριλαμβανομένων δυτικών τραπεζών και χρηματοπιστωτικών ιδρυμάτων) του πλανήτη που συνθέτουν την «μία τράπεζα», η οποία αναφέρεται ως «υπεροντότητα» και ελέγχει κάτι περισσότερο από το 40% της παγκόσμιας οικονομίας! Και το ζήτημα δεν είναι η ισχύ αλλά ο έλεγχος και η παράνομη παρέμβαση!

Read More

Πώς είναι να ζεις στην χώρα με τη μεγαλύτερη εγκληματικότητα παγκοσμίως

«Έλα αν θέλεις, και προσπάθησε να φύγεις όσο ακόμα μπορείς», είναι ένα από τα μότο που ακολουθούν την Ονδούρα, που κατέχει τη πρώτη θέση παγκοσμίως στις χώρες με τον υψηλότερο ρυθμό εγκληματικότητας σύμφωνα με έκθεση του ΟΗΕ.

«Στριμωγμένη» στην Κεντρική Αμερική, ανάμεσα στην Γουατεμάλα, την Νικαράγουα και το Ελ Σαλβαδό, η Ονδούρα έχει να αντιμετωπίσει τους εισαγόμενους εμπόρους ναρκωτικών από το Μεξικό, τη βία ανάμεσα σε συμμορίες, δολοφονίες ανάμεσα σε καρτέλ ναρκωτικών και ανθρωποκτονίες.

Ενδεικτικό είναι ότι το 2018 είχε ρυθμό δολοφονιών που έφτανε το 90,4 ανά 100.000 ανθρώπους, σχεδόν διπλάσιο από το 53,7 της Βενεζουέλας. Επίσης άλλες περιοχές της Κεντρικής Αμερικής όπως το Ελ Σαλβαδόρ παρουσιάζουν αντίστοιχα συχνότητα δολοφονιών 41,2 ανά 100.000 κατοίκους.

Οι φιλήσυχοι πολίτες, γίνονται μάρτυρες καθημερινά σε σκηνικά φρίκης. Δολοφονίες και πτώματα στη μέση του δρόμου, αποκεφαλισμοί και άφθονο πιστολίδι. Στατιστικά, καταγράφονται 19 δολοφονίες την ημέρα ενώ η αστυνομία αλλά και οι κυβερνήσεις αδυνατούν να ελέγξουν την άκρατη βια τη στιγμή μάλιστα που τα μέλη συμμοριών προειδοποιούν με κομμένα κεφάλια αφημένα στα σκαλοπάτια των σπιτιών τους!




Στην πόλη Σαν Πέδρο Σούλα, ο ετήσιος ρυθμός δολοφονιών έφτανε τους 169 ανά 100.000 κατοίκους, ένα συγκλονιστικό ποσοστό που επισκιάζει τον «ηγέτη» της εγκληματικότητας των ΗΠΑ, το Φλιντ του Μίσιγκαν, όπου το ποσοστό δολοφονιών είναι 62 για κάθε 100.000.

Μέσω μάλιστα της συγκεκριμένης πόλης, υπολογίζεται ότι διοχετεύεται το 80% του εμπορίου κοκαΐνης από τη Νότια προς τη Βόρεια Αμερική.

Ιστορικά, η Ονδούρα μετατράπηκε σε παράδεισο του εγκλήματος στα μέσα περίπου του ’80, από έγκλειστους Λατίνους στις φυλακές της Καλιφόρνια. Τότε που η Con Air, ειδική αεροπορική εταιρεία του FBI που μεταφέρει κατάδικους από και προς όλο το κόσμο, στην κυριολεξία «ξεφόρτωσε» στην κεντρική Αμερική περί τους 46.000 κατάδικους.
Η μικρή αυτή χώρα με τους περίπου 8 εκατομμύρια κατοίκους διαθέτει διεφθαρμένες κυβερνήσεις, και υποχρηματοδοτούμενη αστυνομία: ένα αρκετά «τροπικό» κλίμα για τις σκληροπυρηνικές συμμορίες.

Read More

DARPA: Φουτουριστικοί πειραματισμοί με στρατιώτες και τεχνητή νοημοσύνη

Η DARPA, γνωστή και ως η Υπηρεσία Προηγμένων Αμυντικών Ερευνητικών Προγραμμάτων του αμερικανικού Πενταγώνου, αποτελεί έναν από τους πιο σημαντικούς οργανισμούς των ΗΠΑ για την σχεδίαση και την ανάπτυξη προηγμένων οπλικών συστημάτων επόμενης γενιάς.

Οι ένοπλες συγκρούσεις και τα πεδία των μαχών μεταβάλλονται μαζί την ανάπτυξη νέων τεχνολογιών και οι ΗΠΑ γνωρίζουν ότι είναι επιτακτική ανάγκη η έρευνα και η ανάπτυξη τέτοιου είδους συστημάτων, ώστε να αποκτήσουν το πάνω χέρι στις συγκρούσεις του μέλλοντος, γι’αυτό και η συγκεκριμένη Υπηρεσία προχώρησε στο νέο φουτουριστικό πρόγραμμά της που έχει ως στόχο να ανατρέψει τα δεδομένα.

Ποιο είναι το νέο πρόγραμμα-«πείραμα»
Ειδικότερα, η DARPA έβγαλε στη δημοσιότητα νέες πληροφορίες και λεπτομέρειες σχετικά με το νέο φουτουριστικό πρόγραμμα της που δίνει έμφαση στην συνεργασία στρατιωτών με μη επανδρωμένα συστήματα, με στόχο την παροχή περισσότερων πληροφοριών στο πεδίο της της μάχης.

Ο φουτουριστικός αυτός «πειραματισμός» ακούει στο όνομα «Squad X» και πρόκειται για ένα πρόσφατο πρόγραμμα της DARPA, το οποίο να αναδείξει αλλά και να αποδείξει τις ικανότητες της τεχνητής νοημοσύνης και πως αυτή μπορεί πραγματικά να προσφέρει βοήθεια και ενισχυμένες δυνατότητες στις στρατιωτικές δυνάμεις, κατά την διάρκεια επιχειρήσεων.


Σε μια πρόσφατη «άσκηση», Αμερικανοί πεζοναύτες συμμετείχαν στο πρόγραμμα όπου τέθηκαν σε δοκιμή δύο συμπληρωματικά συστήματα τεχνητής νοημοσύνης, τα οποία έχουν ως στόχο να τους παρέχουν πληροφορίες για την κατάσταση του πεδίου της μάχης, επιτρέποντας έτσι στους στρατιώτες να λαμβάνουν καλύτερες αποφάσεις σε περιορισμένο χρόνο και κάτω από κρίσιμες και αντίξοες συνθήκες.

Το πρόγραμμα N3 της DARPA

Αξίζει να σημειωθεί πως πρόσφατα έγινε γνωστό ότι η DARPA σχεδιάζει να αναπτύξει όπλα που θα ελέγχονται απευθείας από το νου των στρατιωτών, μετά τα τηλεκατευθυνόμενα και τα «έξυπνα» αυτοκατευθυνόμενα οπλικά συστήματα., ενώ σχετική είναι και η ανάπτυξη τεχνολογίας που θα επιτρέπει την επικοινωνία μεταξύ ανθρώπινων (στρατιωτικών) εγκεφάλων

Η γενετική τροποποίηση του ανθρώπινου εγκεφάλου, η τεχνητή νοημοσύνη, η νανοτεχνολογία και η υπέρυθρη ακτινοβολία είναι μερικά από τα εργαλεία που θα αξιοποιηθούν για να δημιουργηθούν οπλικά συστήματα ελεγχόμενα από τη σκέψη στο πλαίσιο του προγράμματος Μη-Χειρουργικής Νευροτεχνολογίας Επόμενης Γενιάς (Ν3).

Δείτε βίντεο:

Read More

Ο άνθρωπος που κατάφερε να αποτρέψει ένα σωρό αυτοκτονίες και ονομάστηκε «άγγελος της Αυστραλίας»

Σε αυτές τις δύσκολες στιγμές, όταν οι χαμένες ψυχές βρίσκονταν στην κορυφή του βράχου και αναρωτιόνταν αν θα πηδήξουν, τον ήχο του ανέμου και τα κύματα έσπαζε μια απαλή φωνή. «Γιατί δεν έρχεστε για ένα φλιτζάνι τσάι;» τους ρωτούσε ο ξένος άνδρας χαμογελώντας και κρατώντας για λίγο στα χέρια του τη σωτηρία τους.

Για σχεδόν πενήντα χρόνια ο Don Ritchie απέτρεπε ανθρώπους από το να δώσουν τέλος στη ζωή τους στο πιο διάσημο σημείο αυτοκτονίας στη Νέα Νότια Ουαλία της Αυστραλίας, έναν απότομο βράχο που τον αποκαλούσαν «το Χάσμα».

Κάποιοι από αυτούς μετά από την προτροπή του, μάζευαν τα παπούτσια και τα πορτοφόλια τους από το έδαφος και τον ακολουθούσαν αμίλητοι. Άλλοι προσπαθούσαν να ελευθερωθούν από τα χέρια του λίγο πριν πέσουν από το βράχο στη θάλασσα. Μέχρι το τέλος της ζωής του ο «άγγελος της Αυστραλίας», όπως έμεινε γνωστός κατάφερε να σώσει 160 απελπισμένους προσφέροντας τους απλά πρωινό.



Κάθε μέρα ξυπνούσε στο σπίτι του και κοιτούσε έξω από το παράθυρο να δει μήπως κάποιος στεκόταν πολύ κοντά στον γκρεμό. Όταν βεβαιωνόταν ότι κάτι δε πήγαινε καλά, περπατούσε μέχρι το βράχο και ρωτούσε τον άγνωστο αν μπορεί να κάνει κάτι για να τον βοηθήσει. Αν και ακούγεται απίστευτα απλό, αυτό το τέχνασμα λειτουργούσε σχεδόν πάντα. Ο Don κατέληγε να τους καλεί στο σπίτι του για τσάι ή πρωινό.

«Ήταν το μόνο που χρειαζόταν για να μεταπείσει τους ανθρώπους και πάντα έλεγε ότι δεν πρέπει να υποτιμάμε τη δύναμη ενός καλοσυνάτου λόγου και ενός χαμόγελου», αναφέρει η κόρη του.

Μερικοί από αυτούς αντιμετώπιζαν ιατρικά προβλήματα, ενώ άλλοι υπέφεραν από κάποια ψυχική ασθένεια. Μια ανώνυμη ζωγραφιά, ένα ευχαριστήριο γράμμα ή ένα μπουκάλι σαμπάνια έφταναν συχνά σπίτι του ως ένδειξη ευγνωμοσύνης από όσους είχε σώσει. «Στην πραγματικότητα τους προσφέρω μια εναλλακτική λύση», είχε δηλώσει κάποτε ο Don. «Πάντα ενεργώ με φιλικό τρόπο, χαμογελάω και τους καλώ για ένα φλιτζάνι τσάι απλά για να τους αποσπάσω την προσοχή».



Ο Donald Taylor «Don» Ritchie γεννήθηκε στις 9 Ιουνίου του 1926 στο Vaucluse της Αυστραλίας. Κατά τη διάρκεια του Β' Παγκοσμίου Πολέμου είχε υπηρετήσει στο Βασιλικό Ναυτικό της Αυστραλίας και μετά τον πόλεμο εργάστηκε ως ασφαλιστής. Το 1964, μετακόμισε με τη σύζυγό του, Moya σε ένα σπίτι στο Σίδνεϋ ακριβώς απέναντι από τον επιβλητικό γκρεμό εξαιτίας της εντυπωσιακής θέας του.

Σύντομα συνειδητοποίησε ότι τη μια στιγμή έβλεπε κάποιους να βρίσκονται στην άκρη του γκρεμού και την επόμενη στιγμή εξαφανίζονταν. Λίγο καιρό αργότερα βρέθηκε να σώζει αγνώστους από την αυτοκτονία. Όπως υποστήριζε, με τα χρόνια είχε γίνει πλέον τρόπος ζωής για τον ίδιο να προσπαθεί να τους δελεάσει με ένα ζεστό ρόφημα για να τους σώσει. Τα πράγματα ήταν διαφορετικά τότε, δεν υπήρχαν τηλεφωνικές γραμμές ψυχολογικής υποστήριξης ούτε διασωστικά μέσα.

Όταν κάποτε τον ρώτησαν για ποιο λόγο έκανε ότι έκανε, ο Don δήλωσε ότι «δεν μπορείς απλά να κάτσεις εκεί και να τους παρακολουθείς, πρέπει να προσπαθήσεις να τους σώσεις. Είναι πολύ απλό». Καθισμένος στην αγαπημένη του δερμάτινη πράσινη καρέκλα παρακολουθούσε με άγρυπνο βλέμμα το βράχο. Πιο νέος, συνήθιζε να σκαρφαλώνει το φράχτη που υπήρχε στο γκρεμό, για να τραβήξει όσους προσπαθούσαν να πέσουν ενώ η γυναίκα του καλούσε την αστυνομία.

Όσους δεν προλάβαινε ή δεν κατόρθωνε να σώσει, βοηθούσε τα συνεργεία διάσωσης να μεταφέρουν τα σώματά τους, ενώ στη συνέχεια καλούσε τους διασώστες σπίτι του για ένα ποτό της παρηγοριάς.



Η προσπάθεια του να σώσει όποιους επιχειρούσαν να πέσουν παραλίγο να του στοιχίσει κάποτε και τη δική του ζωή. Μια νεαρή γυναίκα προσπαθούσε να απελευθερωθεί από τα χέρια του ενώ εκείνος την τραβούσε από τον γκρεμό όταν μια απότομη κίνησή της πήγε να τους τραβήξει και τους δύο στην άβυσσο. Ωστόσο στάθηκε τυχερός, όπως και η γυναίκα.

«Συχνά δε θέλουν να πεθάνουν, περισσότερο θέλουν να διώξουν τον πόνο και δε βρίσκουν άλλο τρόπο», υποστήριζε. Από το 1800, οι Αυστραλοί διάλεγαν το συγκεκριμένο σημείο για να δώσουν τέλος στη ζωή τους, με μόνο εμπόδιο ένα φράχτη ενός μέτρου περίπου να τους χωρίζει από το κενό.



Στα τελευταία χρόνια της ζωής του ο Don δεν μπορούσε πλέον να σκαρφαλώνει το φράχτη και παραδεχόταν με ανακούφιση ότι οι περισσότεροι επισκέπτες είχαν μαζί τους κινητά τηλέφωνα και μόλις έβλεπαν μια μοναχική φιγούρα στην άκρη του γκρεμού καλούσαν αμέσως την αστυνομία. «Οι άνθρωποι θα συνεχίσουν να έρχονται πάντα εδώ. Δεν νομίζω ότι θα σταματήσει ποτέ», είχε δηλώσει.

Ορισμένοι θάνατοι έχουν καταγραφεί στο ημερολόγιό του, άλλοι είχαν μείνει χαραγμένοι στο μυαλό του. Ένα καλοκαιρινό βράδυ είδε έναν νεαρό άνδρα να σκαρφαλώνει τον φράχτη. «Πήγα κοντά του και προσπάθησα να του μιλήσω, ρωτώντας τον από πού είναι. Δεν μιλούσε πολύ, απλά συνέχισε να κοιτάει το κενό. Του μιλούσα για περίπου μισή ώρα νομίζοντας ότι είχε κάνει πρόοδο.

Του πρότεινα να έρθει σπίτι για ένα φλιτζάνι τσάι, ή μια μπύρα. Εκείνος απάντησε ένα απλό όχι και έπεσε. Μόλις που κατάφερα να πιάσω το καπέλο του την ώρα που το πήρε ο αέρας», είχε εκμυστηρευθεί. Αργότερα, ο Don ανακάλυψε ότι ο 19χρονος είχε μεγαλώσει σε ένα από τα γειτονικά σπίτια και συνήθιζε όταν ήταν μικρός να παίζει με τα εγγόνια του. Χρόνια αργότερα, ενθάρρυνε μια γυναίκα που βρισκόταν σε σύγχυση κοντά στον γκρεμό με τα παπούτσια ακουμπισμένα δίπλα της, να τον ακολουθήσει στο σπίτι.

Μετά από ένα φλιτζάνι τσάι και ένα τοστ, η γυναίκα του αποκάλυψε ότι ήταν απογοητευμένη με τα φάρμακα που της είχαν συνταγογραφηθεί για την κατάθλιψη. Η σύζυγος του Don της πρότεινε να ζητήσει και μια δεύτερη γνώμη. Λίγους μήνες αργότερα τους έστειλε με το ταχυδρομείο ένα μπουκάλι γαλλική σαμπάνια. Αργότερα έλαβαν μια χριστουγεννιάτικη κάρτα από αυτήν και ένα καρτ-ποστάλ που έγραφε «Δεν θα ξεχάσω ποτέ τη σημαντική παρέμβασή σας στη ζωή μου. Είμαι καλά».



Η Dianne Gaddin θέλει να πιστεύει ότι ο Don βρίσκονταν στο πλευρό της κόρης της Tracy πριν εκείνη αυτοκτονήσει το 2005. Αν και ο ίδιος δεν μπόρεσε να θυμηθεί τη συγκεκριμένη κοπέλα, για τη μητέρα της αποτελεί παρηγοριά η σκέψη ότι η Tracy αισθάνθηκε τη ζεστασιά και την ανθρωπιά του στις τελευταίες της στιγμές.

«Είναι ένας άγγελος», είχε δηλώσει η μητέρα της άτυχης κοπέλας. «Οι περισσότεροι άνθρωποι θα ήταν πολύ φοβισμένοι για να κάνουν κάτι. Αλλά εκείνος είχε το θάρρος και το χάρισμα να "αγγίζει" τους ανθρώπους που έρχονταν να δώσουν τέλος στη ζωή τους».



Δεν κατάφερε προφανώς να αποτρέψει όλες τις αυτοκτονίες, ωστόσο δεν άφησε αυτές τις επώδυνες εμπειρίες να τον στοιχειώσουν. Ο ίδιος έβαζε πάντα τα δυνατά του με κάθε άτομο, και αν δεν τα κατάφερνε αποδεχόταν ότι δεν υπήρχε τίποτα περισσότερο που θα μπορούσε να κάνει. Συνέχισε να μένει στο σπίτι απέναντι από το βράχο μέχρι το θάνατό του το 2012 έχοντας πάντα το σπίτι και την καρδιά του ανοιχτή για όσους βρίσκονταν σε απελπισία.

Το 2006, του απονεμήθηκε το μετάλλιο του Τάγματος της Αυστραλίας για τη συνολική του προσφορά και το 2011 το μετάλλιο του τοπικού ήρωα. Παρέμεινε αισιόδοξος μέχρι το τέλος: «Φαντάζομαι κάποιος άλλος θα έρθει και θα συνεχίσει αυτό που έκανα», είχε δηλώσει σε μια από τις τελευταίες συνεντεύξεις του. Η ιστορία του Don άγγιξε τις καρδιές όχι μόνο των κατοίκων της Αυστραλίας αλλά και παγκοσμίως.

Με τις απλές του ενέργειες κατάφερε να αλλάξει τις ζωές δεκάδων ανθρώπων και να δείξει σε όλους τι σημαίνει να είσαι καλός γείτονας αλλά κυρίως ένας συμπονετικός άνθρωπος.

Read More

Η υπόγεια πόλη που ζουν 2.000 άνθρωποι

Στην απομακρυσμένη έρημο της Νότιας Αυστραλίας εκεί που οι θερμοκρασίες φτάνουν ακόμα και τους 50 βαθμούς Κελσίου, 846 χιλιόμετρα από την Αδελάιδα της Αυστραλίας βρίσκεται η Coober Pedy, η μοναδική υπόγεια πόλη του κόσμου…

Με πληθυσμό που δεν ξεπερνά τους 2.000 κατοίκους η πόλη που το όνομά της στην γλώσσα των ιθαγενών σημαίνει «λευκός άνθρωπος μέσα στην τρύπα» είναι γνωστή ως η πρωτεύουσα του Οπαλίου, ενός πολύτιμου λίθου που αποτελεί πόλο έλξης για χιλιάδες τουρίστες. Εκτός από το οπάλιο η Coober Pedy είναι μοναδική υπόγεια πόλη στον κόσμο. Μέσα στις στοές υπάρχουν σπίτια, εκκλησία, εστιατόριο ακόμα και ξενοδοχείο.
Γνωστά ως «πιρόγες», τα σπίτια εκτός από φυσικό κλιματισμό δεν έχουν να ζηλέψουν τίποτα από τις κανονικές κατοικίες που βρίσκονται στην επιφάνεια της γης.

Χαρακτηριστικά του Coober Pedy: Μια μεγάλη μερίδα των μόνιμων κατοίκων είναι.. Έλληνες! Κινηματογραφικές ταινίες όπως το Pitch Black, Queen of the Desert, Κόκκινος Πλανήτης και Opal Dream έχουν γυριστεί εκεί..

Read More

Το νησί που αν πατήσεις το πόδι σου θα χάσεις αμέσως τη ζωή σου

Μια φυλή ζει απομονωμένη από τον κόσμο εδώ και χιλιάδες χρόνια και είναι διατεθειμένη να κάνει τα πάντα για να συνεχίσει στο ίδιο μοτίβο.

Κατοικεί σε ένα νησάκι της συστάδας των Άνταμαν στον Κόλπο της Βεγγάλης και το μόνο που θέλει από όλους εμάς είναι να την αφήσουμε στην προϊστορική της ησυχία.

Όποιος δεν σεβαστεί την επιθυμία των κατοίκων, θα γνωρίσει τη μήνη τους. Και μη γελιέστε από τα δόρατα, τα βέλη και τις πέτρες, οι Σεντινελέζοι είναι ιδιαιτέρως αποτελεσματικοί στην απώθηση των εισβολέων.

Όποιος πάτησε εξάλλου στο νησί τους, το Βόρειο Σέντινελ, δεν γύρισε ζωντανός να μας πει πώς ήταν. Κι έτσι, παρά τους δορυφόρους, τη σύγχρονη τεχνολογία και τις απόπειρες του ινδικού κράτους να μάθουμε δυο πράγματα γι’ αυτούς, η ζωή τους αποτελεί σωστό μυστήριο. Κι αυτό γιατί έτσι το θέλησαν οι Σεντινελέζοι!

Λένε πως είναι μερικές εκατοντάδες κυνηγοί και τροφοσυλλέκτες που ζουν όπως και οι πρόγονοί τους μερικές δεκάδες χιλιάδες χρόνια πρωτύτερα, παραμένοντας καθηλωμένοι στη Λίθινη Εποχή. Λένε πως έχουν δική τους γλώσσα και άλλα ήθη κι έθιμα από τις λοιπές φυλές των Άνταμαν, αν και αυτές είναι εικασίες, περισσότερο ή λιγότερο ασφαλείς υποθέσεις κοντολογίς, αφού ακόμα και η ινδική κυβέρνηση το πήρε απόφαση κάποια στιγμή και τους άφησε στην ησυχία τους. Άλλωστε κι αυτό το «Σεντινελέζοι» είναι ένα όνομα για όλους εμάς, μιας και αγνοούμε πώς αποκαλούν οι ίδιοι τη φυλή τους.

Επικίνδυνους, πολεμοχαρείς και αιμοβόρους τους λένε όλοι οι απέξω, αν και είναι μάλλον απίθανο να εισβάλουν εκείνοι σε κάναν γείτονα. Εκείνοι δεν θέλουν απλώς επαφές με κανέναν, ούτε επίσημους αξιωματούχους, ούτε γειτονικές φυλές, ούτε ψαράδες και εμπόρους, ούτε επισκέπτες και τουρίστες.



Κάθε καταγεγραμμένο μάλιστα συναπάντημα με τους Σεντινελέζους διολίσθησε στην τραγωδία, μετρώντας θύματα και από τις δύο πλευρές, κι έτσι σήμερα η Ινδία έχει απαγορεύσει επισήμως κάθε σουλατσάρισμα στο Βόρειο Σέντινελ, επιβάλλοντας σωστό ναυτικό αποκλεισμό στα τρία μίλια από τις ακτές του, αφού κάθε επαφή ντόπιων και ξένων είναι κάτι παραπάνω από σίγουρο πως θα καταλήξει σε σύγκρουση.

Ακόμα και μετά το τσουνάμι του Ινδικού Ωκεανού το 2004 που έπληξε και το δικό τους νησί, οι ντόπιοι ξεκαθάρισαν με τα τόξα και τα δόρατά τους στα ελικόπτερα και τα καράβια πως δεν ήθελαν τις διασωστικές αποστολές και τις φιλανθρωπικές δράσεις των ξένων. Γι’ αυτό και οι υπόλοιπες χώρες έχουν σπεύσει να εκδώσουν ταξιδιωτικές οδηγίες για το Βόρειο Σέντινελ, χαρακτηρίζοντάς το «άβατο για τους τουρίστες», «πιο επικίνδυνο μέρος του πλανήτη» και τέτοια υπέροχα.

Οι Σεντινελέζοι δεν γνωρίζουν άλλωστε από φίλους ή εχθρούς, όποιος πατήσει το πόδι του στο νησί τους, εσκεμμένα ή κατά λάθος, θα έχει την ίδια μοίρα, όποιες κι αν είναι οι προθέσεις του.

Παρά τις επίμονες όμως προσπάθειές τους να κρατήσουν τον πολιτισμό και την ιστορία τους μυστικά αφανέρωτα στους έξω, κάποια πράγματα είναι γνωστά για τον πλέον απομονωμένο πληθυσμό της υφηλίου, μια χούφτα ανθρώπων που συνεχίζουν να ζουν πεισματικά με τον δικό τους τρόπο στην ινδική επαρχία των Νήσων Άνταμαν και Νικομπάρ…

Πού ζουν οι Σεντινελέζοι



Σε έναν παρθένο τροπικό παράδεισο που κόβει την ανάσα! Το Βόρειο Σέντινελ του Ινδικού Ωκεανού περικυκλώνεται από κρυστάλλινα ζαφειρένια νερά και έναν υποθαλάσσιο δακτύλιο κοραλλιογενών υφάλων. Το νησάκι καλύπτεται από πυκνή τροπική βλάστηση (μαγκρόβια δάση), η οποία σταματά μόνο στις κατάλευκες παραλίες.

Ο μικρός αυτός παράδεισος κρύβει ωστόσο πολλά μυστήρια εντός του, λες και η πυκνή βλάστηση είναι επίτηδες εκεί. Διοικητικά ανήκει στην περιοχή του Νότιου Άνταμαν, ινδικής δικαιοδοσίας, αν και το ινδικό κράτος έχει σεβαστεί εδώ και χρόνια την επιθυμία τους να παραμείνουν ανέγγιχτοι και δεν τους ενοχλεί πια, παρακολουθώντας διακριτικά κάποιες φορές τα τεκταινόμενα από απόσταση ασφαλείας.

Το Βόρειο Σέντινελ βρίσκεται 36 χιλιόμετρα δυτικά του Νότιου Άνταμαν και απέχει 50 χιλιόμετρα από το Πορτ Μπλερ και καμιά 60αριά από το Νότιο Σέντινελ. Η έκτασή του κυμαίνεται στα 60 τετραγωνικά χιλιόμετρα και δεν έχει μάλιστα φυσικά λιμάνια, κάτι που διευκολύνει την απομόνωση των ντόπιων.

Αν και αυτό είναι μόνο η αρχή…

Οι πρώτες τραγικές επαφές



Οι γηγενείς φυλές των Νήσων Άνταμαν γνώριζαν για την ύπαρξη του Βόρειου Σέντινελ και είχαν μάλιστα και ξεχωριστό όνομα για το νησάκι. Διατηρούν φυσικά αρκετές πολιτισμικές συγγένειες με τους Σεντινελέζους, καθώς στις τόσες χιλιάδες χρόνια κάποιες επαφές υπήρξαν αναγκαστικά. Δεν ήταν ποτέ καλοδεχούμενες, υπήρξαν όμως.

Μια φυλή που κουβάλησαν μάλιστα οι Άγγλοι στα Άνταμαν κατά τον 19ο αιώνα προσπάθησε να αναπτύξει σχέσεις μαζί τους, τα παράτησαν όμως γιατί δεν καταλάβαιναν τη γλώσσα τους την ώρα που δέχονταν τις επιθέσεις των εξαγριωμένων Σεντινελέζων.

Ξέρουμε επίσης πως στον 11ο αιώνα ένας ισχυρός βασιλιάς των Ταμίλ κατέκτησε τις νήσους Άνταμαν και Νικομπάρ, για να τους χρησιμοποιήσει ως στρατηγικό ορμητήριο στις επιθέσεις του κατά της βουδιστικής αυτοκρατορίας της Σουμάτρας στην Ινδονησία, και πάλι όμως τους άφησε στην ησυχία τους.

Τα Άνταμαν λειτούργησαν επίσης ως προσωρινή ναυτική βάση για τα πολεμικά πλοία της Αυτοκρατορίας των Μαράθα κατά τον 17ο αιώνα. Από τότε συνδέθηκαν εξάλλου τα νησάκια με την Ινδία, αν και όλοι αυτοί φρόντισαν να κρατηθούν διακριτικά μακριά από τους εχθρικούς Σεντινελέζους.



Κάτι που δεν έκαναν οι Βρετανοί φυσικά, όταν και θα άρχιζαν οι πρώτες περιπέτειες με τους λευκούς. Ήταν ερευνητικό σκάφος της Εταιρίας Ανατολικών Ινδιών που πέρασε από τα ανοιχτά του Βόρειου Σέντινελ το 1771 και παρατήσε «μια πληθώρα φωτών». Είδαν βέβαια τους κατοίκους στην ακτή με τα δόρατα και τα τόξα την επομένη το πρωί, κι έτσι έβαλαν πλώρη για αλλού.

Η πρώτη πραγματική επαφή Βρετανών και Σεντινελέζων δεν θα γινόταν πριν από το 1880. Εντωμεταξύ, στα τέλη του 1867 ένα ινδικό εμπορικό, το «Νινευή», ναυάγησε σε έναν ύφαλο κοντά στις ακτές του Βόρειου Σέντινελ. Οι 106 επιζώντες βγήκαν στις ακτές και για μέρες απέκρουαν τις επιθέσεις των γηγενών, μέχρι να σωθούν μερικές δεκάδες νοματαίοι από πλοίο του βρετανικού Βασιλικού Ναυτικού.


Μερικά χρόνια αργότερα, τον Ιανουάριο του 1880, ένας κυβερνήτης της Εταιρίας Ανατολικών Ινδιών, κάποιος Μορίς Πόρτμαν, αποβιβάστηκε με το πλήρωμά του στις ακτές του Βόρειου Σέντινελ για να αναπτύξει επαφές με τους ντόπιους. Η αποστολή βρήκε ένα δίκτυο περασμάτων στη ζούγκλα και μια χούφτα από εγκαταλειμμένα χωριά. Λίγες μέρες αργότερα, έπιασαν έξι Σεντινελέζους, ένα ζευγάρι ηλικιωμένων και τέσσερα παιδιά, και τα απήγαγαν, κατά τη συνήθη τακτική τους αναφορικά με τις «πρωτόγονες» φυλές: άρπαζαν μερικά μέλη, τους φέρονταν καλά και τους έδιναν δώρα, πριν τους επιστρέψουν στη φυλή ελπίζοντας να συσφίξουν τις σχέσεις τους.

Τους πήγαν λοιπόν στο γειτονικό Πορτ Μπλερ, όπου όπως γράφει ο αποικιοκρατικός διοικητής «αρρώστησαν αμέσως και ο γέρος και η γυναίκα του πέθαναν, οπότε τα τέσσερα παιδιά επέστρεψαν στο σπίτι τους με ποσότητες δώρων». Ο Πόρτμαν γύρισε στο μυστηριώδες νησί τον Αύγουστο του 1883, όπως έκανε και το 1885 και το 1887, αν και δεν είδε άλλους γηγενείς, μιας και εκείνοι αποσύρονταν κάθε φορά στα ενδότερα.




Οι Βρετανοί σταμάτησαν λοιπόν να προσπαθούν και έστρεψαν την προσοχή τους στις σαφώς πιο φιλικές φυλές των άλλων Άνταμαν. Τη σκυτάλη πήραν αργότερα οι Ινδοί, στέλνοντας εξερευνητικές αποστολές με ρητές εντολές για δημιουργία σχέσεων με τους αυτόχθονες, χωρίς επιτυχία όμως.

Από το 1967 μάλιστα και μετά, η ινδική κυβέρνηση έστελνε σχεδόν κάθε χρόνο ένα πλοίο με δώρα και ελπίδες, αλλά και ισχυρή ένοπλη συνοδεία, αν και κάθε φορά το αποτέλεσμα ήταν το ίδιο: οι ντόπιοι αποσύρονταν γοργά στην ενδοχώρα και καμία πραγματική επαφή δεν έλαβε ποτέ χώρα.

Το Ινδικό Ναυτικό το προσπάθησε πάντως πολύ, με δεκάδες αποστολές που αγκυροβολούσαν στα ανοιχτά και άφηναν δώρα και προμήθειες για τους αυτόχθονες. Σύμφωνα με τις περιγραφές τους, καλοδέχονταν τα καλούδια, διατηρώντας πάντως την ίδια εχθρική διάθεση. Η πιο αποτυχημένη αποστολή στο νησί έγινε στις αρχές του 1974, όταν ένα συνεργείο του National Geographic, με ισχυρή αστυνομική προστασία, θέλησε να αποβιβαστεί στις ακτές για να τραβήξει μερικά πλάνα και, γιατί όχι, να τα πουν και λίγο με τους ντόπιους.

Το σκάφος το υποδέχτηκαν οι αυτόχθονες με καταιγισμό από βέλη, αναγκάζοντας τους ανθρωπολόγους να φύγουν άρον-άρον, όχι βέβαια προτού αφήσουν σε άλλη πλευρά του νησιού τα δώρα που είχαν φέρει για τους Σεντινελέζους: ένα πλαστικό αυτοκινητάκι, μερικές καρύδες, ένα ζωντανό γουρούνι, μια κούκλα και μια κατσαρόλα.





Το συνεργείο περίμενε στα ανοιχτά για να δει τι θα γίνει. Οι γηγενείς βγήκαν ξαφνικά από τη ζούγκλα και στη νέα ομοβροντία από βέλη τραυματίστηκε στον μηρό ο διευθυντής της αποστολής. Οι ντόπιοι γελούσαν με καμάρι την ώρα που κάποιοι άλλοι έσφαξαν και έθαψαν το γουρούνι και την κούκλα. Πήραν πάντως μαζί τους τις καρύδες και την κατσαρόλα.

Το 1975, ο βασιλιάς Λεοπόλδος Γ’ του Βελγίου αγκυροβόλησε στα ανοιχτά του Βόρειου Σέντινελ, στο πλαίσιο της κρουαζιέρας του στα Άνταμαν, τον συμβούλευσαν ωστόσο να μην πατήσει πόδι στις ακτές.

Έκτοτε, τόσο το 1977 όσο και το 1981, δύο εμπορικά πλοία ναυάγησαν στις ακτές του και οι διασωστικές αποστολές βρήκαν μερικές μέρες αργότερα μόνο τα γυμνά σκαριά τους. Λίγο αργότερα, ένα τρίτο πλοίο εξόκειλε λίγο έξω από τις ακτές και ο καπετάνιος ειδοποίησε μέσω ασυρμάτου για επείγουσα παροχή όπλων, μιας και έβλεπε στις ακτές τους Σεντινελέζους να φτιάχνουν σχεδίες με σκοπό να επιτεθούν!

Η καταιγίδα δεν επέτρεψε την παροχή συνδρομής, την ίδια ώρα ωστόσο η θαλασσοταραχή εμπόδισε και τους ντόπιους να τους προσεγγίσουν. Το πλήρωμα σώθηκε μια βδομάδα αργότερα από ελικόπτερο μιας ινδικής πετρελαϊκής.



Το 1980, μια ομάδα ανθρωπολόγων πήραν μερικούς κατοίκους από τα γειτονικά νησιά και αποβιβάστηκαν, πάντα με ένοπλη συνοδεία, στο Βόρειο Σέντινελ μπας και αναγνωρίσουν οι γείτονες καμιά λέξη της γλώσσας των Σεντινελέζων. Στις σύντομες και ιδιαιτέρως εχθρικές ανταλλαγές, κανείς δεν κατάλαβε έστω και μία λέξη από την ντοπιολαλιά του Βόρειου Σέντινελ.

Ένας ινδός ανθρωπολόγος πάντως, διευθυντής του Ανθρωπολογικού Ινστιτούτου της Ινδίας, είπε πως αυτός και οι συνεργάτες του έκαναν μια ειρηνική επαφή με τους Σεντινελέζους τον Ιανουάριο του 1991, αν και αυτή θα ήταν μια από τις τελευταίες απόπειρες της Ινδίας να μάθει τα ήθη και τα έθιμά τους. Κάθε επαφή Ινδών και Σεντινελέζων σταμάτησε επισήμως το 1997, καθώς μέχρι τότε οι απόπειρες είχαν κριθεί ολότελα αποτυχημένες.

Όπως μας λένε πάντως οι ινδικές αναφορές, από τις αρχές της δεκαετίας του 1990 οι ντόπιοι επέτρεπαν στις αποστολές να προσεγγίσουν στις ακτές και κάποιες φορές τους χαιρετούσαν κιόλας άοπλοι. Λίγα λεπτά μετά ωστόσο, όσο το σκάφος έκανε να πλησιάσει κι άλλο, οι γηγενείς τους προειδοποιούσαν με χειρονομίες και βέλη που εκτόξευαν στις βάρκες, χωρίς αιχμές όμως.

Οι Σεντινελέζοι επιβίωσαν από το καταστροφικό τσουνάμι του Ινδικού Ωκεανού το 2004, το οποίο έπληξε το νησί τους και το ανασήκωσε μάλιστα αρκετά μέτρα. Τρεις μέρες μετά τον σεισμό, ένα διασωστικό ινδικό ελικόπτερο πέταξε στο νησί για να επιθεωρήσει την κατάσταση, το υποδέχτηκαν όμως οι Σεντινελέζοι με βέλη και πέτρες.

Τελευταία τραγική επαφή, τον Ιανουάριο του 2006, όταν δύο ψαράδες παρασύρθηκαν από τα ορμητικά νερά και βγήκαν στις ακτές του Βόρειου Σέντινελ, όπου κατακρεουργήθηκαν κυριολεκτικά από τους γηγενείς. Το ελικόπτερο της Ινδικής Ακτοφυλακής που πήγε να περισυλλέξει τις σορούς δεν κατάφερε να προσγειωθεί, καθώς το υποδέχτηκαν ξανά με τα φαρμακερά τους βέλη.

Πώς ζουν



Σχετικά κοντόσωμοι, με σκούρο δέρμα και αφρικανικά χαρακτηριστικά, οι Σεντινελέζοι μοιάζουν με τους άλλους πληθυσμούς των Άνταμαν, αν και ο πολιτισμός τους παραμένει εντελώς άγνωστος. Οι ανθρωπολόγοι θεωρούν πως είναι κοινωνίες τροφοσυλλεκτών, κυνηγών και ψαράδων και δεν έχουν εξελιχθεί σε επίπεδο υλικού πολιτισμού από τη Λίθινη Εποχή.

Ούτε αποδείξεις για καλλιέργειες έχουμε ούτε και για δικά τους μεταλλικά αντικείμενα. Χρησιμοποιούν πάντως με εφευρετικό τρόπο τα πράγματα που ξεβράζονται στις ακτές τους ή αρπάζουν από ναυάγια, ενσωματώνοντας συνήθως τον σίδηρο στην καθημερινότητά τους και βελτιώνοντας τα όπλα τους, το δόρυ και το τόξο. Τα βέλη τους είναι μάλιστα τριών τύπων, ένα για ψάρεμα, ένα για κυνήγι και ένα για πόλεμο.

Παρά τις φιλότιμες προσπάθειες των Ινδών, ο αριθμός τους αποτελεί ζητούμενο. Οι επίσημες καταγραφές κάνουν λόγο από 50-400 νοματαίους, καθώς όλες οι απόπειρες απογραφής τους γίνονται αναγκαστικά από πολύ μακριά. Στην απογραφή του 2011, για παράδειγμα, μέτρησαν 15 ανθρώπους που κατέβηκαν ως την ακροθαλασσιά!

Παρά το γεγονός ότι είναι τυπικά ινδικό έδαφος, οι Σεντινελέζοι ζουν ελεύθεροι και ωραίοι με τον τρόπο που έχουν επιλέξει. Όπως λέει εξάλλου το ινδικό κράτος, λειτουργούν ανεξάρτητα και αυτόνομα, καθώς έχουν αναγκάσει ακόμα και τους «κηδεμόνες» τους να περιπολούν στα ανοιχτά του Βόρειου Σέντινελ για να αποτρέψουν κάθε επικοινωνία ξένου με δαύτους…

Read More

Οικονομικοί δολοφόνοι: Έτσι διαλύονται τα σύγχρονα κράτη

Ο όρος Χίτμαν (Hitman, ΕΗΜ) δεν είναι πολύ γνωστός στην Ελλάδα και όμως έχει παίξει σημαντικό ρόλο και στην χώρα μας. Πρόκειται για υψηλόβαθμα στελέχη των οικονομικών υπηρεσιών των Ηνωμένων Πολιτειών με αστρονομικές αμοιβές, η αποστολή των οποίων είναι να πηγαίνουνε σε διάφορες χώρες και αγοράζοντας στρατηγικούς τομείς της οικονομίας καταλύοντας ουσιαστικά την εθνική κυριαρχία.

Οι μεγάλες αμοιβές τους προέρχονται από την Διεθνή Τράπεζα, την Υπηρεσία Διεθνούς Ανάπτυξης των ΗΠΑ (U.S. Agency for International Development), και από την παγκόσμια ελίτ που τους χρηματοδοτεί υποτίθεται για την παγκόσμια οικονομική ανάπτυξη αλλά στην ουσία για την εξαγορά τον φυσικών πόρων και των ενεργειακών πηγών του πλανήτη.

Ο τρόπος της δράσης τους για να πετύχουν τους σκοπούς τους είναι πλαστές εκθέσεις για σημαντικά οικονομικά ζητήματα με ψεύτικα στοιχεία, αλλά κυρίως μίζες και εδώ έχουμε πολλά χαρακτηριστικά παραδείγματα όσον αφορά την Ελλάδα , ακόμα και άμεσες παρεμβάσεις στην εσωτερική πολιτική πολλών χωρών με νοθευμένες συχνά εκλογές για ανάδειξη πολιτικής ηγεσίας από πειθήνια ανδρείκελα τους.

Ποιος δεν θυμάται τις τεράστιες μίζες στα εξοπλιστικά στις: Siemens , C4I των Ολυμπιακών Αώνων σκάνδαλα που ενεπλάκη σχεδόν όλοι οι πολιτική ηγεσία της χώρας.

Είναι τόσο αδίστακτοι που χρησιμοποιούν σαν δόλωμα ακόμα και σεξουαλικές προκλήσεις για να μπορούν να εκβιάσουν στην συνέχεια τους πολιτικούς και να τους έχουν στο χέρι τους. Φτάνουν δε και στο σημείο για κάποιους ενοχλητικούς που δεν δείχνουν πρόθεση να υποταχτούν, να τους βγάλουν από την μέση με μαφιόζικο τρόπο.

Σε αυτές τις περιπτώσεις φροντίζουν να φαίνεται ότι το θύμα έπαθε καρδιακή προσβολή και ανακοπή ή σκοτώθηκε σε ένα τροχαίο δυστύχημα.

Όλο αυτό το «παιχνίδι» παίζεται με ένα τέτοιο πολύπλοκο πως ο απλός πολίτης να μην καταλαβαίνει τίποτα ενώ συχνά χρησιμοποιούνε, στις περιπτώσεις που υπάρχει μια λαϊκή αντίδραση, την τρομοκρατία είτε αριστερή, είτε δεξιά, είτε ισλαμική για να φοβηθεί ο κόσμος και να υποτάσσεται πιο εύκολα. Υποτίθεται για λόγους ασφαλείας.

Όλα αυτά τα αποκαλύπτει ένας πρώην χίτμαν-hitman ο“ John Perkins που περιγράφει στο αποκαλυπτικό βιβλίο του «Economic Hit Man» με λεπτομέρειες τον τρόπο δράσης αυτών των ανθρώπων.

Ο εν λόγω συγγραφέας έχει περάσει και από την NSA για αυτό και τα γραφόμενα του έχουν ιδιαίτερη αξία. Επίσης έχει δουλέψει σε πολλές ιδιωτικές επιχειρήσεις γνωρίζοντας έτσι όλα τα μυστικά της λειτουργίας της οικονομίας.

Αξιοσημείωτο είναι όπως αναφέρει το βιβλίο του John Perkins, ότι ο πρώτος hitman που πληρώθηκε από την ελίτ ήταν το 1950 ο Kermit Roosevelt Jr. Ο εγγονός του Teddy (Theodore Roosevelt)..ήταν αυτός που ανέτρεψε την κυβέρνηση του Ιρανού Μοσαντεκ ο οποίος ήθελε να εθνικοποιήσει τις πετρελαιοπηγές του Ιράν και να εκμεταλλευτεί η χώρα του τον ενεργειακό της πλούτο. Αυτό εξόργισε την παγκόσμια ελίτ και έτσι διαμέσου του χιτμαν Ρούζβελτ προκάλεσε πραξικόπημα και ανέτρεψε τον Μουσαντέκ για να αναλάβει στη συνέχεια ο φιλοαμερικανός Σάχης της Περσίας.

Αυτή η επιτυχία του Κέρμιτ Ρούσβελτ που κατάφερε και ανέτρεψε το αντιδυτικό καθεστώς του Ιράν χωρίς στρατιωτικό κόστος σε έμψυχο και άψυχο υλικό τον ανέδειξε στην κορυφή τον χίτμαν της παγκόσμιας ελίτ. Χαρακτηριστικό ήταν πως το περιοδικό Ταιμς τον προέβαλε ως άντρα της χρονιάς(man of the year).

Όπως συμπεραίνει ο πρώην χιτμαν στο βιβλίο του, η παγκόσμια ελίτ δεν χρειάζεται να τα βάλει με τη Ρωσία ή με κάποια άλλη δύναμη που μπορεί να απειλήσει την ισχύ της, αφού έχει τον τρόπο μέσω των χιτμεν να επιβάλλει την παγκοσμία κυριαρχία της με τους τρόπους που αναφέραμε παραπάνω. Ένα από τα μεγάλα θύματά της είναι και η χώρα μας που σήμερα ζει υπό στυγνή μνημονική κατοχή.

Read More

Ταινίες που «προέβλεψαν» το μέλλον

Δεν ήταν απλά «πολύ μπροστά από την εποχή τους».
Το συγκεκριμένο κλισέ, οι παρακάτω ταινίες το έχουν ξεπεράσει προ πολλού:

Read More

Αυτά είναι τα κρησφύγετα που φτιάχνει η Παγκόσμια ελίτ αν καταστραφεί η γη

Οι θεωρίες για καταστροφή του κόσμου από διάφορους παράγοντες, δίνουν και παίρνουν τα τελευταία χρόνια.

Σε αυτή τη βάση, η Παγκόσμια «ελίτ» έχει πάρει ήδη τα μέτρα της και προετοίμασε διάφορα κρησφύγετα, στα οποία πιθανόν θα μπορεί να επιβιώσει.

Δείτε τι έχουν φτιάξει και τα κρατάνε μυστικά:

Read More

Δέκα χώρες που πιθανότατα αγνοείτε την ύπαρξή τους

Το μάθημα Γεωγραφίας είναι πάντα ανεξάντλητο. Πάντα θα υπάρχουν σημεία στο χάρτη που παραμένουν άγνωστα ακόμα και για τους δυνατούς του είδους.

Η Γη, ο πλανήτης μας, αποτελείται από ένα «σύμπαν» από άγνωστα εδάφη, κάτοικοι μιας χώρας αγνοούν την ύπαρξη μιας άλλης αλλά όλοι ζούμε και συμβιώνουμε, σχεδόν, ειρηνικά.

Εξερευνήστε δέκα από τις, πιθανότατα, άγνωστες στο ευρύ κοινό χώρες:

10. Δημοκρατία του Βανουάτου

Το Βανουάτου (παλαιά ονομασία Νέες Εβρίδες) είναι αρχιπέλαγος που βρίσκεται στον νότιο Ειρηνικό, 1000 χλμ δυτικά των νησιών Φίτζι. Από τα 82 νησιά του αρχιπελάγους του Βανουάτου τα δύο μεγαλύτερα είναι το Εσπίριτου Σάντου και το Μαλακούλα. Η πρωτεύουσα της χώρας είναι η Πορτ Βίλα και βρίσκεται στο Εφάτε. Από το 1906, οι τότε Νέες Εβρίδες τελούσαν υπό κοινή αγγλογαλλική διοίκηση ως το 1980, οπότε το Βανουάτου απέκτησε την ανεξαρτησία του.

Η χώρα κατοικείται από περίπου 261.000 κατοίκους ενώ οι 113 (!) γλώσσες που χρησιμοποιούνται, την κατατάσσουν τη χώρα ανάμεσα σε αυτές με την μεγαλύτερη γλωσσική ποικιλία. Το 90% των ντόπιων καταναλώνουν ψάρια ενώ το 80% ζει σε αγροτικές, απομονωμένες περιοχές με δικούς τους κήπους για τη προσωπική προμήθεια σε τρόφιμα.



Οι καταδύσεις είναι ένα πολύ δημοφιλές τουριστικό αξιοθέατο εδώ ενώ προβλήματα για την οικονομία αποτελούν οι συχνοί σεισμοί, οι κυκλώνες και οι μεγάλες αποστάσεις μεταξύ των νησιών.

Για παράδειγμα, στις 2 Αυγούστου του 2007 τα νησιά σείστηκαν από δόνηση 7,2 βαθμών της κλίμακας Ρίχτερ. Κυριότεροι προμηθευτές εξωτερικής βοήθειας είναι η Αυστραλία και η Νέα Ζηλανδία. Εθνικό νόμισμα είναι το Βάτου.

9. Δημοκρατία του Ναουρού

Για να το βρείτε στο χάρτη πρέπει να βρείτε πρώτα τον Ειρηνικό Ωκεανό. Εκεί, στο νότιο μέρος, θα βρείτε και το «Νησί της Χαράς» όπως ήταν παλιότερα γνωστό. Το Ναουρού, είναι μικρότερη ανεξάρτητη δημοκρατία στον κόσμο, από άποψη πληθυσμού (9.265 κάτοικοι) αλλά και έκτασης. Βρίσκεται 4000 χλμ βορειοανατολικά της Αυστραλίας και είναι πρώην βρετανική αποικία. Από το 1888 η Γερμανία, η Βρετανία, η Αυστραλία και η Νέα Ζηλανδία εκμεταλλεύθηκαν τα φωσφορικά του αποθέματα και μετά την ανεξαρτησία του το 1968, η βιομηχανία φωσφόρου έχει κάνει τους κατοίκους του Ναουρού έναν από τους πλουσιότερους λαούς του κόσμου.

Εδώ δεν θα βρείτε επίσημη πρωτεύουσα, και δεν αποτελεί μυστικό ότι τη δεκαετία του ‘ 90, και έπειτα από την εξάντληση των αποθεμάτων φωσφάτων, το Ναουρού αποτέλεσε για σύντομο χρονικό διάστημα φορολογικό παράδεισο και κέντρο για το ξέπλυμα βρόμικου χρήματος.



Οι ντόπιοι συλλέγουν το νερό της βροχής κατά τη διάρκεια των μουσώνων μεταξύ του Νοεμβρίου και του Φεβρουαρίου, επειδή είναι πολύ περιορισμένα τα αποθέματα σε φυσικό γλυκό νερό. Το πιο δημοφιλές άθλημα στη χώρα αυτή είναι το Αυστραλιανό ποδόσφαιρο κανόνων, και έχουν μάλιστα και πρωτάθλημα με επτά ομάδες. Επίσης, ευρύτατα διαδεδομένο άθλημα είναι το πιάσιμο πουλιών με λάσο.

8. Τουβαλού

Ο Ειρηνικός Ωκεανός κρύβει θησαυρούς. Το Τουβαλού, βρίσκεται 1050 χλμ βόρεια των Νησιών Φίτζι και είναι ένα από τα μικρότερα και πλέον απομονωμένα κράτη του κόσμου. Αποτελείται από εννέα κοραλλιογενείς βραχονησίδες με μήκος 579 χλμ. και συνολική έκταση λίγο μεγαλύτερη από 26 τετρ.χλμ.

Το 2007 η κυβέρνηση των νησιών έκρουσε τον κώδωνα του κινδύνου για τις κλιματικές αλλαγές και επεσήμανε τον κίνδυνο να βυθιστούν τα νησιά στη θάλασσα εξαιτίας αυτών των αλλαγών.

Το χαμηλό τους υψόμετρο καθιστά τα νησιά επιρρεπή στην άνοδο της στάθμης των θαλασσών λόγω της αύξησης της θερμοκρασίας. Υπό αυτές τις συνθήκες, ο πληθυσμός ενδέχεται να εγκαταλείψει τα νησιά και να καταφύγει στη Νέα Ζηλανδία, στο Νίουε και στο νησί Κιόα των Φίτζι. Επιπλέον, η νησιωτική χώρα πλήττεται από τη λεγόμενη Παλίρροια του Βασιλιά (King Tide), η οποία μπορεί να προκαλέσει άνοδο του επιπέδου στάθμης της θάλασσας ψηλότερα από μια συνηθισμένη πλημμυρίδα. Στο μέλλον, αυτό ίσως αποτελέσει απειλή για καθολική βύθιση του νησιού στη θάλασσα.



Το Τουβαλού έχει σχεδόν άγονο έδαφος και είναι δύσκολο να χρησιμοποιηθεί για καλλιέργειες.
Ο πληθυσμός του νησιού έχει υπερδιπλασιαστεί από το 1980 και υπολογιζόταν να φτάσει τους 11.810 τον Ιούλιο του 2006. Απαρτίζεται κυρίως από Πολυνήσιους. Το 4% περίπου είναι Μικρονήσιοι.

7. Κομόρες

Είναι ένα ηφαιστιογενές σύμπλεγμα τριών νησιών με περίπου 752.438 κατοίκους. Θα το βρείτε δυτικά του Ινδικού ωκεανού, μεταξύ της νήσου Μαδαγασκάρης και των ανατολικών ακτών της Αφρικής, στο βόρειο τμήμα του πορθμού της Μοζαμβίκης.

Το όνομά της χώρας προέρχεται από το αραβικό qamar, που σημαίνει «σελήνη». Η χώρα όσο πανέμορφη είναι, τόσο βυθίζεται διαρκώς στην πολιτική αστάθεια που ταλανίζει τη χώρα, η οποία από την εποχή της ανεξαρτησίας ως σήμερα έχει δει γύρω στα 20 πραξικοπήματα και απόπειρες πραξικοπημάτων.



Το κλίμα των νησιών είναι τροπικό με τους μουσώνες να δημιουργούν δύο εποχές: η πρώτη περίοδος από το Νοέμβριο ως τον Απρίλιο είναι ζεστή και η δεύτερη, από Μάιο ως τον Οκτώβριο, χαρακτηρίζεται από ξηρασία και είναι επίσης ψυχρή εποχή.
Ο πληθυσμός του κράτους είναι μίγμα Αράβων και Αφρικανών, Μαλαγάσιων και Ασιατών.

6. Γκέρνσεϊ

Μια χώρα που μόνο οι φανατικοί της Γεωμετρίας ξέρουν. Οι υπόλοιποι προμηθευτείτε με μεγεθυντικό φακό και αναζητήστε το Γκέρνσεϊ που είναι ένα σύμπλεγμα μικρών νησιών αυτοδιοικούμενα που ανήκουν στην Βρετανική Κοινοπολιτεία.

Το σύμπλεγμα βρίσκεται στην θάλασσα της Μάγχης κοντά στις ακτές της Νορμανδίας, πρωτεύουσα θεωρείται ο Λιμένας του Αγίου Πέτρου και ο πληθυσμός του νησιού (κατατάσσεται 200ό στον κόσμο) είναι, σύμφωνα με εκτιμήσεις για τον Ιούλιο του 2009 65.870 κάτοικοι.



Εκτός από την αδιαμφισβήτητη ομορφιά του τοπίου, το Guernsey είναι διεθνώς γνωστό και για τις… αγελάδες του που αποτελούν το σήμα κατατεθέν της χώρας με το πλούσιο κρεμώδες γάλα τους να έχει λάβει άπειρα βραβεία. Αν ποτέ επισκεφτείτε το Γκέρνσεϊ, μη παραλείψετε να δοκιμάσετε και βοδινό κρέας καθώς τα βοοειδή της χώρας έχουν χαρακτηριστική πλούσια γεύση-συνηθίζουν να αφαιρούν το λίπος.

Το ειδυλλιακό και γαλήνιο τοπίο αποτελεί παράδεισο για τους συγγραφείς που βρίσκουν εκεί το απόλυτο ησυχαστήριο. Ο Βίκτορ Ουγκό έγγραψε εκεί μερικά από τα αριστουργήματά του όπως το «Οι άθλιοι».

5. Το νησί του Μαν

Ο συγκεκριμένος τόπος είναι ο παράδεισος των μοτοσικλετιστών. Το International Isle of Man TT (Tourist Trophy) Race αποτελεί έναν από τους ποιό διάσημους προορισμούς για αγώνες ταχύτητας μοτοσυκλετών και θεωρείται η ποιό επικίνδυνη διαδρομή στον κόσμο. Βρίσκεται στην Ιραλνδική Θάλασσα ανάμεσα στο Ηνωμένο Βασίλειο και στην Ιρλανδία και είναι ένας απο τους σημαντικότερους φορολογικούς παράδεισος σε όλο τον κόσμο.



Έχει έκταση 572 τετραγωνικά χιλιόμετρα και πληθυσμό (εκτίμηση 2009) 76.512 κατοίκους (κατατάσσεται στην 196η θέση). Πήρε το όνομά του από την κελτική φυλή των Μανξ, οι απόγονοι των οποίων κατοικούν εκεί έως σήμερα. Οι Άγγλοι κατέλαβαν το νησί τον 14ο αιώνα, ενώ αποτελεί Κτήση του Βρετανικού Στέμματος από το 1765. Έχει το δικό του νόμισμα-τη λίρα του Mann-, ενώ η τοπική γλώσσα είχε περάσει σε δεύτερη μοίρα και κινδύνευε να εξαφανιστεί έως το 1993, οπότε και άρχισε να διδάσκεται ξανά στα σχολεία.

4. Τοκελάου

Το εθνικό σύνθημα είναι «Τοκελάου για τους Ισχυρούς» («Tokelau mo te Atua») και είναι για… ισχυρούς ταξιδιώτες. Βρίσκεται στον νότιο Ειρηνικό και είναι εξαρτημένη περιοχή από την Νέα Ζηλανδία από το 1926.



Το μέλλον για τον τόπο αυτό δεν προβλέπεται ανθηρό μιας και ο ΟΗΕ συνέταξε το 1989 έκθεση σύμφωνα με την οποία προβλέπεται ότι το Τοκελάου θα εξαφανιστεί κάτω από την θάλασσα τον 21ο αιώνα λόγω της αύξησης της στάθμης των υδάτων από την υπερθέρμανση του πλανήτη. Στα 10 τετρ. χλμ. «στριμώχνονται» 1.416 κάτοικοι, με βάση εκτιμήσεις του 2009. Δεν υπάρχει καμία πρωτεύουσα καθώς κάθε ατόλη έχει το δικό της διοικητικό κέντρο. Το όνομα Τοκελάου σημαίνει «βόρειος άνεμος» στη γλώσσα της Πολυνησίας.

3. Νησιά Κουκ

Ο παράδεισος θα μπορούσε να ονομαζόταν διαφορετικά και Νησιά Κουκ… Αν ζούσαν εδώ ο Αδάμ και η Εύα, θα έκαναν μπάνιο σε παραλίες με κατάλευκη άμμο, jeeping στη ζούγκλα, θα έβλεπαν παραδοσιακούς χορούς και θα γεύονταν κρέατα ψημένα σε λάκκους με ηφαιστειακές πέτρες.

Είναι ένα από τα πιο μακρινά νησιωτικά κράτη, βορειοανατολικά της Νέας Ζηλανδίας, έχουν πληθυσμό 19.569 κατοίκους και πρωτεύουσά τους είναι η Αβαρούα. Υπολογίστε πριν τα επισκεφτείτε, ότι είναι περίπου 3.500 χλμ βορειοανατολικά της Νέας Ζηλανδίας και αποτελούν σύμπλεγμα από 24 κοραλλιογενείς ατόλες και ηφαιστειακά νησιά.



Η υπό ανάπτυξη οικονομία στηρίζεται σε καλλιέργειες μαλακίων, μαργαριταριών, ένα εκτροφείο στρουθοκαμήλων, τον τουρισμό και τις τραπεζικές δραστηριότητες.

2. Νήσοι Πίτκαιρν

Όταν θα φτάσετε στον εξωτικό αυτό προορισμό, θα αποχωρήσετε έχοντας-εκτός από ειδυλλιακές εικόνες στην sim του κινητού σας-, και ξυλόγλυπτα αναμνηστικά που φιλοτεχνούν οι ντόπιοι: ξυλόγλυπτοι καρχαρίες, φάλαινες, ψάρια, δελφίνια, χελώνες, βάζα… Μη λησμονήσετε και τα εξαιρετικής ποιότητας υφάσματος Τάπα.



Οι Νήσοι Πίτκαιρν είναι βρετανική εξαρτημένη περιοχή και βρίσκονται στον νότιο Ειρηνικό στο μέσο της απόστασης μεταξύ της Νέας Ζηλανδίας και του Περού, σε απόσταση περίπου 1.350 ναυτικά μίλια ΝΑ. της Ταϊτής. Το σύμπλεγμα αποτελείται από 4 ηφαιστειακά νησιά, το Πίτκαιρν (Pitcairn)(το μόνο κατοικημένο), το Οουίνο (Oeno), το Χέντερσον (Henderson) και το Ντούσι (Ducie), που βρίσκονται σε μεγάλες αποστάσεις μεταξύ τους. Είναι η πιο απομονωμένη κτήση της Βρετανίας. Έχει περίπου 50 κατοίκους (48 κάτοικοι με βάση εκτιμήσεις του 2009 οι οποίοι κατοικούν στον οικισμό , και πρωτεύουσα του νησιού, Άνταμσταουν στη νήσο Πίτκαιρν.

1. Ναγκόρνο Καραμπάχ

Ήταν παλαιότερα μία αυτόνομη διοικητική περιφέρεια (κατά τη σοβιετική τότε ορολογία «Όμπλαστ») της άλλοτε Σοβιετικής Ένωσης που ανήκε στη Σοσιαλιστική Δημοκρατία του Αζερμπαϊτζάν.

Σήμερα συνεχίζει ν' αποτελεί μια «εκ των πραγμάτων» αυτόνομη δημοκρατία στο Νότιο Καύκασο, που επισήμως όμως αποτελεί μέρος της Δημοκρατίας του Αζερμπαϊτζάν. Bρίσκεται περίπου 270 χλμ δυτικά της αζερικής πρωτεύουσας Μπακού, και πολύ κοντά στα σύνορα με την Αρμενία, αποτελώντας ουσιαστικά θύλακα μέσα στο Αζερμπαϊτζάν. Προσδιορίζεται σε έκταση 4.280 τ.χλμ. Το 2002 αριθμούσε 145.000 κατοίκους. Κύρια πόλη είναι το Στεπανακέρτ.



Η περιοχή υπήρξε θέατρο διαμάχης ανάμεσα στην Αρμενία και το Αζερμπαϊτζάν, η οποία έφτασε στο αποκορύφωμά της με τον Πόλεμο του Ναγκόρνο-Καραμπάχ. Ο σκληρότατος πόλεμος κόστισε τη ζωή σε χιλιάδες ανθρώπους, και προκάλεσε κύματα προσφύγων από το Καραμπάχ προς την Αρμενία και το Αζερμπαϊτζάν, καθώς και μικρό τμήμα αυτών σε χώρες της Δύσης.



Από την κατάπαυση πυρός που συμφωνήθηκε το 1994, το μεγαλύτερο μέρος του Ναγκόρνο-Καραμπάχ και διάφορες περιοχές του Αζερμπαϊτζάν γύρω του (συνολικά περίπου το 14% του εδάφους του Αζερμπαϊτζάν) παραμένουν υπό τον έλεγχο των Αρμενίων αυτονομιστών του Ναγκόρνο-Καραμπάχ. Έκτοτε, οι δυο πλευρές κάνουν συνομιλίες ειρήνης με τη διαμεσολάβηση της Ομάδας Μινσκ του ΟΑΣΕ. Ως αποτέλεσμα της διαμάχης, το Αζερμπαϊτζάν και η Τουρκία έκλεισαν τα σύνορά τους με την Αρμενία, πλήττοντας καίρια την οικονομία της χώρας.

Read More