Το Πεντάγωνο των ΗΠΑ δημοσίευσε αποχαρακτηρισμένα βίντεο με UFO

Δεν είμαστε σε θέση να γνωρίζουμε με σαφήνεια τις αιτίες που το Πεντάγωνο των ΗΠΑ αποφάσισε στην παρούσα χρονική συγκυρία να δημοσιεύσει αυτά τα βίντεο, το έκανε όμως, συμβαίνει τώρα και το μοναδικό 2020 συνεχίζεται με το επόμενο χολιγουντιανό επεισόδιο.

Εμείς πάντως σαν έτοιμο από καιρό, σαν θαραλλέοι περιμένουμε πώς και πώς να υποδεχτούμε ενδεχόμενους καινούριους πράσινους φίλους.

Συγκεκριμένα, σύμφωνα με δημοσίευμα στη Guardian, το Πεντάγωνο των ΗΠΑ έδωσε επίσημα στη δημοσιότητα τρία αποχαρακτηρισμένα βίντεο που είχαν καταγραφεί από πιλότους του αμερικανικού πολεμικού ναυτικού και κυκλοφορούσαν επί σειρά ετών, δείχνοντας επαφές με άγνωστης ταυτότητας ιπτάμενα αντικείμενα (ΑΤΙΑ- UFO). Ως εκ τούτου, επιβεβαίωσε προηγούμενες αναφορές από ΜΜΕ πως τα βίντεο ήταν αυθεντικά.

Ένα από αυτά δείχνει ένα περιστατικό από το 2004, και τα άλλα δύο καταγράφηκαν τον Ιανουάριο του 2015, σύμφωνα με τη Σου Κοφ, εκπρόσωπο του υπουργείου Άμυνας. Τα βίντεο δημοσιοποιήθηκαν και επίσημα μετά από διαρροές το 2007 και το 2017- ωστόσο είχαν υπάρξει και προηγουμένως επιβεβαιώσεις από πλευράς του ναυτικού για την αυθεντικότητά τους.

Τα βίντεο δείχνουν ΑΤΙΑ να κινούνται γρήγορα, ενώ καταγράφονται από κάμερες υπερύθρων. Σε δύο από αυτά ακούγονται στρατιωτικοί να σχολιάζουν με έκπληξη, και μια φωνή να εικάζει πως πρόκειται για drone.

Κατά την Κοφ, η δημοσιοποίηση γίνεται «προκειμένου να ξεκαθαρίσουν παρανοήσεις από το κοινό σχετικά με το αν το υλικό που κυκλοφορούσε ήταν αληθινό ή εάν υπάρχουν περισσότερα στα βίντεο».

«Μετά από εκτενή εξέταση, το υπουργείο αποφάσισε πως η εγκεκριμένη δημοσίευση αυτών των αποχαρακτηρισμένων βίντεο δεν αποκαλύπτει ευαίσθητες δυνατότητες ή συστήματα» ανέφερε στην ανακοίνωσή της η Κοφ, προσθέτοντας πως δεν παρεμποδίζονται οι έρευνες πάνω σε παραβιάσεις εναερίου χώρου από ΑΤΙΑ.

Το αμερικανικό ναυτικό πλέον έχει επίσημες κατευθυντήριες γραμμές για τον τρόπο που οι πιλότοι του αναφέρουν τις θεάσεις ΑΤΙΑ.

Τα βίντεο είχαν δημοσιοποιηθεί μεταξύ του Δεκεμβρίου 2017 και του Μαρτίου του 2018 από τη To The Stars Academy of Arts & Sciences, εταιρεία που ιδρύθηκε, μεταξύ άλλων, και από τον Τομ ΝτεΛόνγκ, πρώην μουσικό των Blink-182, η οποία μελετά πληροφορίες για ΑΤΙΑ.

Το 2017 ένας από τους πιλότους που είδε ένα από τα ΑΤΙΑ το 2004 είπε στο CNN πως έκανε κινήσεις που ο ίδιος δεν μπορούσε να εξηγήσει: «Όταν το πλησίασα... επιτάχυνε απότομα προς τον νότο, και εξαφανίστηκε σε λιγότερο από δύο δευτερόλεπτα» είπε ο Ντέιβιντ Φρέιβορ, απόστρατος πιλότους του πολεμικού ναυτικού των ΗΠΑ. «Ήταν εξαιρετικά ξαφνικό, σαν μπάλα του πινγκ πονγκ που χτύπησε σε έναν τοίχο».

Και ορισμένα μέλη του Κογκρέσου παρακολουθούν με ενδιαφέρον το ζήτημα αυτό, με γερουσιαστές να λαμβάνουν μια διαβαθμισμένη ενημέρωση από αξιωματούχους του Ναυτικού για μη αναγνωρισμένα αεροσκάφη, το περασμένο καλοκαίρι.

Pentagon formally releases 3 Navy videos showing "unidentified aerial phenomena" https://t.co/DNtaSBpV0q pic.twitter.com/m2l1D7a1jo

— CBS News (@CBSNews) April 27, 2020

Read More

Οι επιστήμονες ρωτούν: Αν οι εξωγήινοι επικοινωνήσουν μαζί μας, τι πρέπει να απαντήσουμε;

Πώς πρέπει να αντιδράσει η ανθρωπότητα, αν μια ωραία μέρα ένας εξωγήινος πολιτισμός επιδιώξει για πρώτη φορά επαφή μαζί μας; Η απάντηση δεν είναι καθόλου προφανής και ασφαλώς υπάρχουν πολλές προτάσεις για τη δέουσα αντίδραση.

Οι επιστήμονες που εδώ και χρόνια αναζητούν κάποιο εξωγήινο μήνυμα στο σύμπαν, αποφάσισαν να ζητήσουν τη γνώμη του κοινού, ώστε με δημοκρατικό τρόπο να εκφρασθεί ο… λαός και να μην πάρουν αυθαίρετες αποφάσεις οι ελίτ (επιστημονικές, κυβερνητικές και άλλες).

Το βρετανικό Δίκτυο Έρευνας για Εξωγήινη Νοημοσύνη (UKSRN) θα πραγματοποιήσει τη μεγαλύτερη μέχρι σήμερα στον κόσμο έρευνα κοινής γνώμης πάνω στο ερώτημα της απάντησης στους εξωγήινους, αν ποτέ οι άνθρωποι βρεθούν αντιμέτωποι με αυτό το δίλημμα - πράγμα καθόλου βέβαιο.

Οι απαντήσεις του κοινού θα χρησιμοποιηθούν για να σχεδιασθεί ένα διεθνές πρωτόκολλο, που θα θέτει πλέον κανόνες για διάφορα πράγματα, από το πώς θα γνωστοποιηθεί στην ανθρωπότητα η πρώτη ανίχνευση εξωγήινου σήματος (υπάρχει πάντα ο φόβος ενός γενικευμένου πανικού) και πώς αυτό θα αποκωδικοποιηθεί (αν αυτό καταστεί εφικτό) έως ποιά θα πρέπει να είναι απάντηση, τόσο όσον αφορά τη μορφή όσο και το περιεχόμενο της.

«Δεν υπάρχει σήμερα απολύτως καμία διαδικασία κατοχυρωμένη στη διεθνή νομοθεσία, όσον αφορά το πώς να απαντήσουμε στο σήμα ενός εξωγήινου πολιτισμού. Θέλουμε να ακούσουμε τις απόψεις των ανθρώπων. Οι επιπτώσεις αφορούν περισσότερους ανθρώπους από ό,τι μόνο επιστήμονες», δήλωσε στη «Guardian» ο αστρονόμος Μάρτιν Ντόμινικ του Πανεπιστημίου Σεντ Άντριους της Σκωτίας.

Οι επιστήμονες ανησυχούν ότι, στην εποχή των μέσων κοινωνικής δικτύωσης και των διάχυτων συνωμοσιολογικών θεωριών, η είδηση για την ανίχνευση εξωγήινου σήματος μπορεί να πυροδοτήσει μια πλημμυρίδα ψευδών ειδήσεων που θα ενσπείρουν τη σύγχυση και τον πανικό. Πολύ περισσότερο που πιθανότατα θα μεσολαβήσει μεγάλο χρονικό διάστημα, εωσότου «διαβαστεί» το μήνυμα.

Η αναζήτηση εξωγήινων μέχρι τώρα έχει γίνει κυρίως μέσω ραδιοτηλεσκοπίων που αναζητούν ραδιοσήματα, δηλαδή «ψύλλους στ' άχυρα», μια προσπάθεια δεκαετιών που έχει αποβεί άκαρπη. Οι αισιόδοξοι αντιτείνουν ότι υπάρχουν περίπου 30 δισεκατομμύρια άστρα στο γαλαξία μας, από τα οποία ένα μικρό μόνο μέρος έχουν διερευνηθεί, οπότε υπάρχει ακόμη ελπίδα κάτι να βρεθεί. Οι απαισιόδοξοι, όπως ο μακαρίτης Στίβεν Χόκινγκ, πάντα έλεγαν ότι ίσως δεν είναι καθόλου καλή ιδέα να προδώσουμε την ύπαρξη μας, καθώς δεν μπορούμε να ξέρουμε πόσο καλές προθέσεις θα έχουν οι εξωγήινοι…

Το μυστηριώδες «πούρο» δεν ήταν διαστημόπλοιο

Στο μεταξύ, οι επιστήμονες έδωσαν στη δημοσιότητα το καταληκτικό πόρισμα τους για το περίεργο επίμηκες σαν πούρο διαστρικό σώμα «Ομουαμούα» (σημαίνει «αγγελιοφόρος από μακριά» στη γλώσσα της Χαβάης), που εισέβαλε στο ηλιακό μας σύστημα και έγινε αντιληπτό τον Οκτώβριο του 2017, ενώ αυτή τη στιγμή απομακρύνεται από τη Γη και βρίσκεται πέρα από τον Κρόνο. Αντίθετα με τις εικασίες ορισμένων περί διαστημοπλοίου, οι επιστήμονες, που έκαναν τη σχετική δημοσίευση στο περιοδικό αστρονομίας «Nature Astronomy», σύμφωνα με το πρακτορείο Ρόιτερς και το «New Scientist», αποφάνθηκαν ότι δεν υπάρχουν βάσιμες ενδείξεις για κάτι τέτοιο. Μπορεί ακόμη να μην έχουν καταλήξει τι ακριβώς είναι (πιθανώς ένα πλανητικό θραύσμα που εκτοξεύθηκε από άλλο ηλιακό σύστημα), αλλά είναι σίγουροι ότι δεν είναι εξωγήινο σκάφος.

Οι αστρονόμοι μελέτησαν όλα τα διαθέσιμα στοιχεία που συνέλεξαν μεταξύ 14 Οκτωβρίου 2017 και 2 Ιανουαρίου 2018 (μετά ήταν πια πολύ μακριά για παρατηρήσεις) αναφορικά με την κίνηση και τη συμπεριφορά του σώματος και συμπέραναν ότι αυτές εξηγούνται από φυσικές διαδικασίες. Η ιδιομορφία του έγκειται αφενός στο μακρουλό σχήμα του (το μήκος του περίπου 800 μέτρα είναι τουλάχιστον εξαπλάσιο από το πλάτος του) και αφετέρου στο γεγονός ότι στριφογυρίζει γύρω από τον εαυτό του πολύ γρήγορα (κάθε οκτώ ώρες μια πλήρης περιστροφή).

Ακόμη όμως πιο παράξενη είναι η επιτάχυνσή του, καθώς μόλις προσπέρασε τον Ήλιο, ανέβασε ταχύτητα περισσότερο από ό,τι θα δικαιολογούσαν οι βαρυτικές δυνάμεις. Η απλούστερη εξήγηση είναι ότι, όπως οι κομήτες, λόγω της προσέγγισης στην καυτή ατμόσφαιρα του Ήλιου απελευθερώνει σκόνη και αέρια, τα οποία τον σπρώχνουν προς τα εμπρός. Το πρόβλημα είναι ότι οι παρατηρήσεις δεν έδειξαν να περιβάλλεται ούτε από αέρια ούτε από σωματίδια σκόνης. Το πόρισμα εκτιμά πάντως ότι το περίεργο αντικείμενο απελευθερώνει υδρατμούς που απλώς δεν έχουν γίνει αντιληπτοί.

«Το βασικό εύρημά μας είναι ότι οι ιδιότητες του Ομουαμούα παραπέμπουν σε φυσική προέλευση και δεν δικαιολογούν μια εξωγήινη εξήγηση. Βέβαια, αν έκανε μια ξαφνική ανεξήγητη στροφή, τότε ασφαλώς θα έπρεπε να ψάξουμε το ζήτημα κι άλλο», δήλωσε ο αστρονόμος Μάθιου Νάιτ του Πανεπιστημίου του Μέριλαντ.

Read More

Είναι πιθανή η ύπαρξη ζωής από μεταλλικά ανόργανα όντα;

Τέρατα από υγρό μέταλλο από έναν πλανήτη που ονομάζεται Janssen.. Αυτή θα ήταν μια τελείως
''ξένη'' μορφή ζωής προς εμάς, έτσι όπως την γνωρίζουμε.

Προς το παρόν, ο άνθρωπος είναι ο αφέντης. Τα μεταλλικά αντικείμενα είναι σκλάβοι του. Αλλά νέες ανακαλύψεις πάνω σε έναν ασυνήθιστο εξωπλανήτη, υποδεικνύουν ότι θα μπορούσαμε να αντιμετωπίσουμε μια απειλή από τέρατα κατασκευασμένα από μέταλλο, και φυσικά εξελισσόμενες οντότητες που μοιάζουν με μηχανές, πλάσματα που όχι μόνο θα ανέτρεπαν τις πεποιθήσεις μας σχετικά με τη φύση της ίδιας της ζωής, αλλά που θα μπορούσαν να μας αμφισβητήσουν, να μας προκαλέσουν και να μας κερδίσουν στη μάχη για τον έλεγχο του πλανήτη μας.

Συχνά υποθέτουμε ότι εξωγήινοι θα ενδιαφερόταν για μας, αλλά τα συγκεκριμένα πλάσματα μπορεί
να ενδιαφέρονται απλά για τον καυτό πυρήνα του πλανήτη μας...

Ιανουάριος 2018, Μεγάλη Βρετανία

Ένας επιστήμονας φτιάχνει μια μηχανή. με σχεδόν θεϊκές δυνάμεις. Έχει σχεδιαστεί για να δημιουργήσει ζωή, αλλά όχι όπως την ξέρουμε.

''Φτιάχνουμε αυτή τη μηχανή, για να εξερευνήσουμε τη προέλευση της ζωής αλλά και την δυνατότητα τεχνητών μορφών ζωής'', τονίζει ο Λι Κρόνιν, καθηγητής χημείας στο Πανεπιστήμιο της Γλασκώβης.

Με την παραγωγή ανόργανων κυττάρων, η μηχανή ενώνεται σε διαφορετικές χημικές ενώσεις. Αφήνονται το ένα δίπλα στο άλλο και παρατηρούν τις αλληλεπιδράσεις μεταξύ τους. Και στη συνέχει παρατηρούν για πιθανές ενδείξεις για πιθανή δημιουργία ζωής.
Μέσα σε λίγα δευτερόλεπτα, θα αρχίσουν να κάνουν μερικά πραγματικά παράξενα πράγματα καθώς εξερευνούν περισσότερο το περιβάλλον τους. Μέχρι που αρχίζουν να κινούνται αυθόρμητα Τα κύτταρα στις θήκες φέρονται σαν να ζουν, αλλά όχι με τον τρόπο που γνωρίζουμε εμείς την ζωή.

''Ανόργανα κύτταρα παρουσιάζουν αληθοφανείς ιδιότητες ζωής, που μας κάνουν να νομίζουμε ότι είναι ζωντανά. Και σε κάποιο σημείο, δεν θα μπορούμε να ξεχωρίζουμε αν είναι ζωντανά ή όχι'', αναφέρει ο Κρόνιν.

Η μηχανή δημιουργίας ζωής του Κρόνιν για αυτόματη τροποποίηση και προσαρμογή στις χημικές συνταγές της, εκτελεί μια απολύτως αφύσικη δραστηριότητα, μιλώντας πλέον για την ταχεία εξέλιξη μιας νέας μορφής ζωής μέσα σε ένα εργαστήριο.

''Τώρα ξέρουμε πως να φτιάχνουμε ζωή μέσα σε ένα εργαστήριο. Μέσα στην επόμενη δεκαετία,
θα έχουμε δημιουργήσει μερικές  πολύ παράξενες μορφές ζωής. Στο εργαστήριό μου,
προσπαθούμε να συνθέσουμε πρωτόγονες μορφές ζωής με βάση ένα οξείδιο του σιδήρου. Εαν το πετύχουμε αυτό, θα μας επέτρεπε να αλλάξουμε ολόκληρο το σύνολο των παραμέτρων μας, για το πως μπορεί να είναι μια πιθανή μορφή ζωής στο υπόλοιπο σύμπαν'' συμπληρώνει ο Κρόνιν.

Όσο παράξενα και αν δείχνουν τα πειράματα του Κρόνιν, έχει κάνει αρκετούς επιστήμονες να πειστούν ότι υπάρχει το ενδεχόμενο σε ορισμένα σημεία του αχανούς σύμπαντος, η ζωή να μην υφίσταται με βάση τον άνθρακα, αλλά με βάση το  μέταλλο, ή κάποια άλλη ανόργανη μορφή. Η έρευνά τους τους οδήγησε να μελετήσουν ξανά ένα κοντινό αστέρι, τον 55 Cancri o οποίος είναι ένα αστέρι λίγο μικρότερο και λιγότερο ογκώδης από τον ήλιο μας. Είναι ένα αστέρι που είναι μόνο
40 έτη φωτός μακριά μας, ουσιαστικά βρίσκεται στην ''αστρονομική μας αυλή''. Γύρω από αυτόν τον κοντινό ήλιο, ανακάλυψαν έναν εξωπλανήτη τύπου ''σούπερ γης'' που οι αστρονόμοι ονόμασαν Janssen, o οποίος έχει περίπου δύο φορές τη  διάμετρο της γης και οκτώ φορές την μάζα της, ο οποίος θα μπορούσε να φιλοξενήσει μορφές ζωής.

Οι σούπερ-γαίες περιέχουν πολλά ενδιαφέροντα στοιχεία πάνω τους, πολλή θερμότητα και βαρύτητα
για να σύρουν όλα τα υλικά που είναι απαραίτητα ώστε να προκαλέσουν τις διαδικασίες για την δημιουργία ζωής. Για να εξελιχθούν μορφές ζωής από πέτρα ή μέταλλο,θα πρέπει οι γεωλογικές, χημικές, και κλιματολογικές συνθήκες να είναι απολύτως σωστές. Οι αστρονόμοι έχουν χρησιμοποιήσει το διαστημικό τηλεσκόπιο Hubble για να παρατηρήσουν τον Janssen και την ατμόσφαιρά του και φαίνεται ότι είναι αρκετά παχιά, σχεδόν παρόμοια με εκείνη της Γης, ενώ περιέχει και μεγάλες ποσότητες αζώτου, οξυγόνο και ίσως νερό. Βέβαια, αν στεκόσουν πάνω
στην επιφάνεια του πλανήτη Janssen, ο ήλιος στον ουρανό θα φαινόταν 60 φορές μεγαλύτερος και θα ήταν 3.600 φορές πιο φωτεινός από τον ήλιο μας.

Ο Janssen είναι πολύ, πολύ καυτός με μια θερμοκρασία που μπορεί να φτάσει και τους 2200 βαθμούς Κελσίου, κάτι που αποκλείει οποιαδήποτε πιθανότητα για ύπαρξη ζωής, με βάση τα ανθρώπινα δεδομένα. Για τους ανθρώπους, αυτή η σούπερ-γη, μοιάζει σαν μια φλογερή καταδίκη. Θα βλέπαμε υγρό μέταλλο να πέφτει σαν βροχή απ' την ατμόσφαιρα, ανέμους απίστευτα υψηλής ταχύτητας να πνέουν ανεξέλεγκτα προς κάθε κατεύθυνση. Ουσιαστικά θα ήταν μια απεικόνιση της κόλασης του Δάντη, ενώ πιθανή ανθρώπινη έκθεση πάνω στον πλανήτη, θα σήμαινε ακαριαίο θάνατο.

 Η ζωή στη γη επικεντρώνεται στο DNA, στο ρόλο των πρωτεϊνών και των επιδράσεων τους με τα υπόλοιπα χημικά στοιχεία. Αν τα στοιχεία αυτά υπερθερμανθούν, θα σπάσουν σαν μια κλωστή και έτσι θα καταρρεύσει και η ζωή μας. Η έντονη θερμότητα είναι αρκετή να μετατρέψει τα στερεά σε υγρά. Θα ήταν αδύνατη μια βιολογική οργανική ζωή αλλά η ατμόσφαιρα και το κλίμα θα ήταν ιδανικά για την εξέλιξη ανόργανων όντων.

Αυτός ο πλανήτης έχει ωκεανούς, αλλά ωκεανούς λάβας. Σε έναν πλανήτη όπως τον Janssen, θα έχουμε λιωμένες λίμνες μετάλλου και πετρωμάτων. Μπορούν άραγε να λειτουργήσουν όπως οι ωκεανοί στη Γη ώστε να μπορούν να φιλοξενούν κάποιου είδους πλάσματα;

Αν απομακρύνουμε την θεωρία της δημιουργίας ζωής με βάση τον άνθρακα, θα μπορούσε κάποιος να αναρωτηθεί: ''Θα μπορούσε να δημιουργηθεί ζωή από ανόργανη χημεία'';  Γνωρίζουμε τις δυνατότητες για ανάπτυξη ανόργανης ζωής μέσα από εργαστηριακές δοκιμές, αλλά μια τέτοια διαφορετική μορφή ζωής θα έσπαγε όλους τους κανόνες της βιολογίας, όπως τους ξέρουμε. Πώς θα μπορούσαν αυτά τα πλάσματα να βλέπουν, να σκέφτονται η ακόμα και να συμπεριφέρονται, σε χημικό επίπεδο; Ένα από τα πιο εκπληκτικά  πράγματα σχετικά με τις προοπτικές για την εύρεση ζωής σε μακρινά συστήματα,  είναι πως  χημεία τους μπορεί να είναι πέρα από καθετί που έχουμε φανταστεί.

Η σκέψη για πλάσματα από υγρό μέταλλο μοιάζει ακραία, ας αναλογιστούμε όμως ότι ήδη έχουμε αρχίσει να ''φτιάχνουμε'' τέτοια πλάσματα, σε εμβρυική μορφή, στα εργαστήρια μας. Φανταστείτε λοιπόν ένα εργαστήριο στο μέγεθος ενός πλανήτη, με μια εξέλιξη δισεκατομμυρίων ετών, τι θα μπορούσε να πετύχει. Οι σεναριογράφοι βιβλίων και ταινιών επιστημονικής φαντασίας έχουν αποτυπώσει μερικά τέτοια σενάρια για τέρατα από υγρό μέταλλο, όπως για παράδειγμα στην ταινία ''Εξολοθρευτής''.

Λόγω της φύσης του τόπου που ζουν, θα ήταν σχεδόν αδύνατο για οποιοδήποτε στοιχείο να είναι στέρεο και σταθερό, οπότε αποκλείεται αυτά τα πλάσματα να έχουν κάτι σαν σκελετό,  αλλά θα μοιάζουν με άμορφες σταγόνες  όπως ο  Τ-1000. Οι υγροί μεταλλικοί οργανισμοί που ζουν στις καυτές λίμνες του Janssen, θα μπορούν να διαμορφώνουν το σχήμα τους σε ότι εκείνοι επιθυμούν. Θα μπορούσαν να έχουν ένα σφαιρικό σχήμα για εξοικονόμηση ενέργειας, ή ένα πιο επίμηκες σχήμα
για επιθετικές δραστηριότητες;

Τέτοια υγρά μεταλλικά όντα θα έχουν εξελιχθεί όπως έχουμε εξελιχθεί κι εμείς, ικανά να  προσαρμοστούν και να επιβιώσουν στις  συνθήκες τριγύρω τους. Η ιδέα ότι μπορούν να κινούνται προσαρμόζοντας τα μαγνητικά πεδία με βάση το δικό τους σώμα δυνητικά θα σήμαινε ότι θα μπορούσαν να το κάνουν αυτό εξίσου και με τα αντικείμενα που υπάρχουν κοντά τους. Επίσης μετά από δισεκατομμύρια χρόνια σε μια τέτοια φλογερή σούπερ-Γη ίσως έχουν την ικανότητα να δημιουργούν μεταλλικές κατασκευές, με δομές και προεκτάσεις σε σημείο που εμείς δεν έχουμε καν φανταστεί, αξιοποιώντας τεχνικές και την τεράστια ποσότητα ενέργειας που εισρέει από το αστέρι τους. Άραγε, έχουν αξιοποιήσει τόσο πολύ τα φυσικά στοιχεία στον πλανήτη τους έτσι ώστε να μπορούν να φύγουν από αυτόν..;

Οι επιστήμονες ερευνούν το σενάριο τεχνολογικώς εξελιγμένοι οργανισμοί σε μορφή υγρού μετάλλου να έχουν εξελιχθεί έτσι ώστε να μπορούν να κάνουν διαγαλαξιακά ταξίδια και την περίπτωση να κινούνται ακόμα και προς την κατεύθυνση μας. Λόγω της χημικής τους κατάστασης, το ταξίδι τους θα ήταν πολύ πιο εύκολο απ' οτι το ταξίδι που μπορεί να κάνει ένας άνθρωπος στο διάστημα, όμως οι συνθήκες για εκείνους πάνω στην Γη, θα ήταν ακραίες ως θανάσιμες. Γι' αυτό σκοπός τους θα ήταν ένας: Το καυτό κέντρο της Γης και η προσπάθεια μετατροπής του πλανήτη μας σε συνθήκες ίδιες με εκείνες που υπάρχουν στον δικό τους, οπότε τα ηφαίστεια μας με θερμοκρασίες που ξεπερνούν τους 2.200 βαθμούς Κελσίου, θα τους έκανε να νιώσουν σαν το σπίτι τους.

Και αν ποτέ θα μπορούσαν να πραγματοποιήσουν αυτή την επίσκεψη στον πλανήτη μας, φαντάζει σχεδόν αδύνατο να μπορούσε κάτι να τους σταματήσει...

Read More

Ο μετεωρίτης του Τσέλιαμπινσκ - Ένα βήμα πριν από την καταστροφή

Το Φεβρουάριο του 2013 στην περιφέρεια Τσελιάμπινσκ έπεσε ένας μετεωρίτης ο οποίος ήταν ο μεγαλύτερος από τα γνωστά ουράνια σώματα που έχουν πέσει στη Γη, μετά τον μετεωρίτη Τουνγκούσκα το 1908...



Γιατί ο μετεωρίτης δεν έγινε νωρίτερα αντιληπτός;

Ο μετεωρίτης του Τσελιάμπινσκ πέταξε προς τη Γη από την πλευρά του Ηλίου, αναφέρει στη RBTH ο Βλαντίμιρ Σούρντιν, επιστημονικός συνεργάτης του Κρατικού Ινστιτούτου Αστρονομίας Π.Κ. Στέρνμπεργκ. Σύμφωνα με τον ίδιο, οι αστρονόμοι δεν στρέφουν προς τα εκεί τα τηλεσκόπιά τους εξαιτίας του εκτυφλωτικού φωτός και η περιοχή αυτή του ηλιακού συστήματος μπορεί να παρατηρηθεί μόνο με ειδικά ηλιακά τηλεσκόπια, με τα οποία είναι αδύνατο να μελετηθεί οτιδήποτε άλλο εκτός από τον ίδιο τον Ήλιο.
Γιατί δεν σκοτώθηκε κανείς;


Από την πτώση του μετεωρίτη του Τσελιάμπινσκ τραυματίστηκαν 1147 άτομα, μεταξύ αυτών 259 παιδιά. Ζημιές υπέστησαν 3724 κατοικίες, 671 εκπαιδευτικά ιδρύματα, 11 κτίρια κοινωνικών υπηρεσιών, 69 πολιτιστικά κέντρα και 5 αθλητικά. Οι αρχές της περιφέρειας Τσελιάμπινσκ εκτίμησαν το ύψος των ζημιών από την πτώση του μετεωρίτη στα 16 εκατ. δολάρια.

Εκτός του ότι ο μετεωρίτης ήταν σχετικά μικρός, με διάμετρο μόλις 19 μέτρων, πετούσε κατά μήκος της επιφάνειας της Γης, αναφέρει ο Ντμίτρι Βίμπε, επικεφαλής του τμήματος φυσικής και εξέλιξης των αστέρων του Ινστιτούτου Αστρονομίας της Ρωσικής Ακαδημίας Επιστημών.

Η μακριά διάρκεια πτήσης μέσα στην ατμόσφαιρα προκάλεσε τον κατακερματισμό του αρκετά ευαίσθητου υλικού του μετεωρίτη σε μικρά θραύσματα, τα περισσότερα από τα οποία κάηκαν πριν φτάσουν στη Γη. Αρχικά ο μετεωρίτης ζύγιζε περίπου 13 χιλιάδες τόνους, αλλά στη Γη κατέπεσαν μόνο 6 τόνοι του περίπου, δηλαδή το 0,5% της συνολικής μάζας. Μέχρι σήμερα οι επιστήμονες έχουν συλλέξει πάνω από ένα τόνο.

Φυσικά, δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι υπήρξε κι ένα μεγάλο τμήμα του 654 κιλών, το οποίο έπεσε στη λίμνη Τσερμπακούλ. Αν έπεφτε στην πόλη, είναι σίγουρο ότι θα είχε προκαλέσει θύματα. Επομένως, θα μπορούσε κανείς ως ένα βαθμό να χαρακτηρίσει τυχερούς τους κατοίκους του Τσελιάμπινσκ.

Ποια είναι η σύνθεση ενός μετεωρίτη;

Ο μετεωρίτης του Τσελιάμπινσκ ανήκει στην κατηγορία των συνηθισμένων χονδριτών, οι οποίοι αποτελούν άνω του 90% του συνόλου των μετεωριτών που πέφτουν στον πλανήτη μας, αναφέρει ο Ντμίτρι Σαντίλενκο, επιστημονικός συνεργάτης του εργαστηρίου μελέτης μετεωριτών του Ινστιτούτου γεωχημείας και αναλυτικής χημείας της Ρωσικής Ακαδημίας Επιστημών. Ονομάζονται χονδρίτες λόγω του μεγάλου αριθμού από χόνδρους (κόκκους) και περιέχουν στερεοποιημένα σταγονίδια πυριτικού υλικού. Λέγεται πως ο μετεωρίτης του Τσελιάμπινσκ δεν υπήρξε ποτέ τμήμα κάποιου πλανήτη και αποτελείται από ύλη ηλικίας περίπου 4,5 δις. ετών, από την οποία σχηματίστηκαν οι πλανήτες του ηλιακού μας συστήματος.

Από τέτοιους χονδρίτες αποτελείται η ζώνη των αστεροειδών που βρίσκεται ανάμεσα στον Άρη και το Δία. Στους αστρονόμους είναι γνωστοί περίπου 600 χιλιάδες αστεροειδείς της ζώνης αυτής. Μερικοί από αυτούς λόγω συγκρούσεων ή άλλων παραγόντων αλλάζουν τροχιά και γίνονται μετεωρίτες, οι οποίοι προσεγγίζουν τη Γη.

Τι τον κάνει μοναδικό;

Ο συγκεκριμένος μετεωρίτης μπορεί να χαρακτηριστεί ως εκείνος με τη μεγαλύτερη «φωτογένεια» απ’ όλους όσους έχει δει ο άνθρωπος να πέφτουν στη Γη, αναφέρει αστειευόμενη η εκ των παλαιότερων επιστημονικών υπαλλήλων του Κρατικού Γεωλογικού Μουσείου Β.Ι. Βερνάντσκι της Ρωσικής Ακαδημίας Επιστημών. Σημειωτέον, αυτό το μουσείο βρίσκεται στη Μόσχα κοντά στην Κόκκινη πλατεία, και εκεί εκτίθεται ένα από τα θραύσματα του συγκεκριμένου μετεωρίτη (http://www.sgm.ru/).

Με άλλα λόγια, χάρη στις επίγειες βιντεοσκοπήσεις και φωτογραφίες των επιστημόνων και μαρτύρων του συμβάντος, για πρώτη φορά σε ολόκληρη την ιστορία της μελέτης των μετεωριτών στάθηκε εφικτό να καταγραφεί η πορεία της πτώσης ενός ουράνιου σώματος, από την είσοδό του στην ατμόσφαιρα και ουσιαστικά μέχρι την πτώση των θραυσμάτων.

Read More

Το History channel αποκαλύπτει τον Διαστημικό Σταθμό «Σελήνη»

Το History channel Αποκαλύπτει τον Διαστημικό Σταθμό Σελήνη

Ένα ξεχωριστό επεισόδιο που αξίζει να παρακολουθήσετε!

Αναφέρονται και τονίζονται ορισμένα χαρακτηριστικά του φεγγαριού που προκαλούν εντύπωση, αλλά και προβληματισμό.

-Ποιές είναι οι πιθανότητες το μέγεθος της Σελήνης και η θέση της ανάμεσα στη Γη και τον Ήλιο να είναι τυχαίο γεγονός;

-Τί πραγματικά είδαν οι αστροναύτες που πάτησαν στο Φεγγάρι και γιατί τόσα χρόνια δεν το έχουνε ξαναεπισκευθεί;

-Τί κρύβεται στην Σκοτεινή Πλευρά του Φεγγαριού;

-Είναι… κούφια η Σελήνη;

Μήπως πρόκειται για τεχνητό πλανήτη;!

Δείτε το ντοκιμαντέρ:

Read More

Η απόκοσμη μουσική που άκουσαν αστροναύτες στη Σελήνη

Το πλήρωμα του Apollo 10 που μπήκε σε τροχιά γύρω από τη Σελήνη το 1969, δυο μήνες πριν τη διάσημη προσγείωση του Νιλς Άρμστρονγκ, αποκάλυψε ότι άκουσε μια μυστηριώδη και ανεξήγητη «μουσική» στην αθέατη πλευρά της.

Για ένα διάστημα περίπου μιας ώρας, ουδείς γνώριζε την τύχη τους- κανείς από τη Γη, δεν μπορούσε να τους ακούσει. Τελικά οι αστροναύτες επέστρεψαν στη Γη σώοι, και η αποστολή ήταν άκρως επιτυχημένη. Περίπου 40 χρόνια αργότερα, και συγκεκριμένα το 2008, άρχισαν να αποκαλύπτονται απόρρητες, μαγνητοσκοπημένες καταγραφές από τη συγκεκριμένη αποστολή που περιέχουν και μια «απόκοσμη» μουσική η οποία «ερχόταν μέσω του ραδιοφώνου και την ώρα εκείνη που δεν βρισκόταν σε επαφή».

Το θέμα αυτό, αποτέλεσε το αντικείμενο της σειράς ντοκιμαντέρ του Science Channel «Nasa’s Unexplained Files», στο οποίο οι τρεις αστροναύτες – Thomas P. Stafford, John W. Young, Eugene A. Cernan αναφέρουν ότι ο ήχος που άκουσαν έμοιαζε με ένα σφύριγμα.

Σύμφωνα με τα διεθνή μέσα, στους διαλόγους που ακούγονται στο ντοκιμαντέρ, οι αστροναύτες εκφράζουν την έκπληξή τους την ώρα που ακούγονται οι ήχοι και καταγράφηκε και η απορία τους ως για το κατά πόσο πρέπει να αναφέρουν το περιστατικό.

Read More

Γιατί εδώ και 47 χρόνια δεν έχει πάει ο άνθρωπος στο Φεγγάρι;

Μισό αιώνα μετά τη θριαμβευτική προσσελήνωση του Apollo 11, η αμερικανική διαστημική υπηρεσία διακηρύσσει μεγαλοστόμως πως όχι μόνο σκοπεύει να επιστρέψει στο Φεγγάρι, αλλά και να στήσει μια μόνιμη ανθρώπινη αποικία εκεί πάνω.

Την ίδια μέρα (13 Φεβρουαρίου 2019) που πέθανε το διαστημικό όχημα Opportunity στην επιφάνεια του Άρη έπειτα από 14 και πλέον χρόνια λειτουργίας, η NASA αποκάλυψε στους δημοσιογράφους ότι είναι έτοιμη να ξαναπάει στη Σελήνη, πιθανότατα και μέχρι τα τέλη της χρονιάς.

Ο επικεφαλής του Science Mission Directorate της NASA, Thomas Zurbuchen, επιβεβαίωσε πως η πρόθεση της υπηρεσίας είναι να ρίξει όλο το βάρος στην εξερεύνηση της Σελήνης, ενώ ο διευθυντής της NASA, Jim Bridenstine, αναγνώρισε ως πρώτη προτεραιότητα την ταχύτητα του εγχειρήματος.

Δεν είναι η πρώτη φορά που κάνει τέτοιες εμφατικές διακηρύξεις η NASA στα χρόνια του προέδρου Τραμπ, κάθε άλλο. Και πλέον έχει και καλή παρέα, καθώς μια σειρά από ιδιωτικές εταιρίες, με πρώτη και καλύτερη τη SpaceX του Elon Musk, έχουν τα δικά τους σχέδια για τη μεγάλη επιστροφή στο Φεγγάρι.



Η NASA συνεργάζεται ήδη με 9 εμπορικές εταιρίες για την πραγματοποίηση του στόχου και μεταξύ αυτών περιλαμβάνονται και οι Lockheed Martin και Draper, η διαστημική εμπειρία των οποίων πηγαίνει πίσω μέχρι και την εποχή του Apollo. Οι υπόλοιπες (Astrobotic Technology, Deep Space Systems, Firefly Aerospace, Intuitive Machines, Masten Space Systems, Moon Express και Orbit Beyond) εργάζονται πυρετωδώς για να τιμήσουν τα συμβόλαιά τους με τη NASA.

Τον Ιούλιο μάλιστα, στην επέτειο δηλαδή των 50 ετών από εκείνο το ιστορικό ταξίδι των Μπαζ Όλντριν και Νιλ Άρμστρονγκ, η NASA θα δημοσιοποιήσει και τις τελικές πτυχές του σχεδίου. Γιατί βιάζεται όμως τόσο; Είναι απλώς γιατί την πιέζει ο Τραμπ να επιστρέψει στη Σελήνη;

Όπως θυμόμαστε, ο αμερικανός πρόεδρος κάλεσε τη NASA στα τέλη του 2017 να γυρίσει στο Φεγγάρι και υπέγραψε μάλιστα μια ντιρεκτίβα (Space Policy Directive) που της δίνει όλη την απαραίτητη χρηματοδότηση για τον στόχο.

«Αυτή τη φορά, όταν πάμε στο Φεγγάρι, θα πάμε για να μείνουμε. Δεν θα αφήσουμε σημαίες και πατημασιές για να γυρίσουμε μετά σπίτι και να μην ξαναπάμε για τα επόμενα 50 χρόνια», επισήμανε πρόσφατα ο Bridenstine από το στρατηγείο της NASA στην Ουάσιγκτον.



Αυτή τη φορά είπε βέβαια πως πριν πατήσει άνθρωπος στη Σελήνη, θα σταλεί πρώτα μια μη επανδρωμένη αποστολή. Και τώρα αναθεώρησε τους στόχους, μιλώντας για το 2024. Και σίγουρα όχι άνθρωπος πριν το 2028! «Θέλουμε να πάμε γρήγορα», τόνισε και ο Zurbuchen, πριν παραδεχθεί κι αυτός πως «μπορεί όμως να μην τα καταφέρουμε».

Η τελευταία κρούση της NASA για τη σεληνιακή αποστολή, πριν τις μεγάλες δηλώσεις του Ιουλίου, μας λέει πως σκοπεύει να φτιάξει έναν μικρό διαστημικό σταθμό (Gateway τον λέει) που θα τεθεί σε τροχιά γύρω από τον φυσικό δορυφόρο μας μέχρι το 2026. Μέχρι τα τέλη του 2019 σκοπεύει να στείλει επιστημονικά όργανα και άλλες τεχνολογικές συσκευές στο Φεγγάρι, διόρθωσε.

Τι γίνεται όμως; Γιατί είναι τόσο δύσκολο να επιστρέψουμε στη Σελήνη; Ο τελευταίος άνθρωπος (ενδέκατος) που πάτησε στην επιφάνειά της ήταν ο Gene Cernan τον Δεκέμβριο του 1972 με την αποστολή του Apollo 17. Και η τελευταία φορά που στείλαμε κάτι στο Φεγγάρι ήταν το 1976, όταν οι Σοβιετικοί μάζεψαν 170 γραμμάρια χώματος με το Luna 24.

Και μετά σιωπή…

Το κόστος


Μια γραμμή σκέψης ισχυρίζεται πως το κόστος είναι δυσανάλογα υψηλό σε σχέση με το πιθανό όφελος. Ακόμα και ο περιβόητος διαγωνισμός της Google (Lunar X Prize) που θα έστελνε υποτίθεται ιδιωτικές εταιρίες στο Φεγγάρι με το έπαθλο των 20 εκατ. δολαρίων του έληξε ήσυχα και αθόρυβα το 2018. Το κόστος της αποστολής αποδείχτηκε μεγαλύτερο από το βραβείο.

Εδώ και 12 χρόνια (από τον Σεπτέμβριο του 2007), η Google και η X Prize προσέφεραν 20 εκατ. δολάρια στην πρώτη ιδιωτική εταιρία που θα ολοκλήρωνε μια σεληνιακή αποστολή και θα έστελνε πίσω στη Γη «υψηλής ανάλυσης βίντεο και εικόνες». Η προθεσμία έληγε το 2012, πήρε πλήθος παρατάσεων και τον Ιανουάριο του 2018 κατέβασε οριστικά ρολά, καθώς έγινε σαφές πως καμία από τις πέντε επικρατέστερες εταιρίες δεν θα τα κατάφερναν μέχρι τις 31 Μαρτίου, όταν και έληγε το τελευταίο deadline.

Μέσα στη δωδεκαετία αυτή, μόλις τρία οχήματα άγγιξαν τη σεληνιακή επιφάνεια και ήταν όλα τους κρατικά επιχορηγούμενα. Και μόνο το Chang’e 3 της Κίνας (εκτοξεύτηκε το 2013) μπορούσε να περιπλανηθεί στο Φεγγάρι. Η Κίνα σημείωσε πρόσφατα, τον Ιανουάριο του 2019, άλλη μια επιτυχία, καθώς προσσελήνωσε το Chang’e 4 στην αόρατη πλευρά της Σελήνης. Και μας είπε πως θα στείλει ανθρώπους μέχρι το τέλος της δεκαετίας του 2030.

Και οι Ινδοί θα στείλουν τον Chandrayaan-2 στη Σελήνη μέσα στον Απρίλιο του 2019, και πάλι όμως δεν θα είναι επανδρωμένη η αποστολή. Παρά το ολοένα και αυξανόμενο σεληνιακό ενδιαφέρον, τα αποτελέσματα παραείναι πενιχρά για έναν στόχο που πιάσαμε ως ανθρωπότητα από το 1969 και αποδείχτηκε περίτρανα πως είναι εφικτός. Γιατί δεν μπορούμε να τον επαναλάβουμε;



Με μια λέξη: πόροι. Όταν οι ΗΠΑ έκοβαν πρώτες το νήμα της προσσελήνωσης, η NASA είχε πάρει κυριολεκτικά τον γρηγορότερο δρόμο για το Φεγγάρι. Στόχος ήταν να νικήσει τους Σοβιετικούς και όχι να φτιαχτεί μια βασιλική οδός που θα άνοιγε τον δρόμο σε επόμενες αποστολές.

«Αντί για λογικά βήματα να φτιαχτεί ένα βιώσιμο μοντέλο για συνεχή πρόσβαση και επιχειρήσεις στο Φεγγάρι, ήταν περισσότερο ένα άλμα στην επιφάνεια της Σελήνης», επιβεβαιώνει χαρακτηριστικά και ο Blair DeWitt, γενικός διευθυντής της Lunar Station Corporation (LSC), ένα πολλά υποσχόμενο διαστημικό startup με έδρα τη Μασαχουσέτη, «αυτή η ανώμαλη δομή της αγοράς αφαίρεσε τα μέσα για να φτιαχτεί η εφοδιαστική αλυσίδα που θα χρειαζόταν για να υποστηριχθεί μια συνεχόμενη μεταφορά εξοπλισμού, υλικών και ανθρώπων στο Φεγγάρι».

Η αλυσίδα πρέπει να φτιαχτεί με ηρεμία και σύνεση και όχι στο πλαίσιο ενός νέου, και ξανά ψυχροπολεμικού τύπου, διαγωνισμού, μας λέει ο DeWitt. Ακόμα κι έτσι όμως και παρά το γεγονός ότι τα κόστη της διαστημικής περιπέτειας έχουν μειωθεί σήμερα και μάλιστα αισθητά, το να επιστρέψεις στο Φεγγάρι δεν είναι φτηνό.



Σε σημερινές αξίες, το κόστος του πυραύλου Saturn V που χρησιμοποιήθηκε στο διαστημικό πρόγραμμα Apollo θα κόστιζε κάπου 1,16 δισ. δολάρια (εκτίμηση της NASA). Ο πανίσχυρος Falcon Heavy της SpaceX (που κάνει πλέον διαστημικές αποστολές) κόστισε μόλις 90 εκατ. δολάρια. Πολλά υποσχόμενος ναι, δεν μπορεί όμως για την ώρα να μεταφέρει το φορτίο του θηριώδους Saturn V, κάνοντας απαγορευτική προς το παρόν τη μεταφορά μεγαλύτερων φορτίων.

Ακόμα και ο Elon Musk (ιδρυτής της SpaceX) που είχε υποσχεθεί πως θα έστελνε τουρίστες σε τροχιά γύρω από τη Σελήνη μέσα στο 2018, έτρεχε να τα μαζέψει. «Απίθανο» χαρακτήρισε πρόσφατα το γεγονός να μεταφέρει αστροναύτες ο Falcon Heavy του.

Ο μόνος που μπορεί για την ώρα να αναμετρηθεί με τον Saturn V σε όρους ώθησης είναι το πανίσχυρο πυραυλικό σύστημα που κατασκευάζει η NASA, το περιπετειώδες πλάνο των δισεκατομμυρίων και των καθυστερήσεων που είπανε Space Launch System (SLS). Το οποίο δεν θα είναι έτοιμο παρά αρκετά χρόνια από σήμερα.

Πέρα από το χρήμα

Πρόοδος υπήρξε όλα αυτά τα χρόνια, ήταν όμως αργή. Ακόμα και η δράση με το Lunar X Prize μπορεί να περηφανευτεί πως πυροδότησε το ενδιαφέρον, βάζοντας αρκετά startups στο παιχνίδι του διαγωνισμού. Παρά το γεγονός ότι κανείς δεν έπιασε τις προθεσμίες, φάνηκε σύντομα πως το χρηματικό έπαθλο δεν ήταν εδώ το ζητούμενο.

Τα 20 εκατ. είναι σχετικά μικρό ποσό για τα μεγέθη που μιλάμε. «Η πραγματικότητα είναι ότι χρειάζονται πολλά λεφτά για να πας στο Φεγγάρι», εξομολογείται χαρακτηριστικά η διευθύντρια του Google Lunar X Prize, Chanda Gonzales-Mowrer, «όταν το ιδρύσαμε το 2007, είχαμε την εντύπωση πως τα συμβόλαια ήταν πιο χαμηλά από όσο πράγματι ήταν».

Οι ομάδες σκέφτηκαν έξυπνα. Κάποιοι, όπως οι Moon Express και Team Indus, ανέπτυξαν δεσμούς και συμφωνίες τελικά με εθνικά διαστημικά προγράμματα, Αμερικής και Ινδίας αντιστοίχως. Άλλοι στράφηκαν σε ιδιωτικά κεφάλαια και άλλοι συνασπίστηκαν, δημιουργώντας διαστημικούς ομίλους.

Οι Astrobotic, SpaceIL και Moon Express, όλοι προγραμματίζουν τη δική τους προσσελήνωση σε κάποια χρόνια. Και καθένας έχει μάλιστα τους δικούς του στόχους εκεί πάνω. Η Astrobotic προγραμματίζει εκτόξευση το 2020 και έχει ήδη 11 επιβεβαιωμένους πελάτες για το παρθενικό ταξίδι και μερικές εκατοντάδες ακόμα σε λίστα αναμονής.



Πέρα από τις οικονομικές και τεχνικές προκλήσεις όμως, ένα από τα πιο επίμονα προβλήματα για τις διαστημικές εταιρίες είναι η κοινή γνώμη. «Αν βγεις στον δρόμο και πεις πως φτιάχνεις μια εταιρία για να μεταφέρεις φορτία στο Φεγγάρι, ο κόσμος θα σε κοιτάξει παράξενα. Οι άνθρωποι του κόσμου πρέπει να κάνουν ένα άλμα πίστης και να πιστέψουν πως μπορείς να φτιάξεις μια επιχείρηση στη Σελήνη», λέει ο John Thornton.

Ο γενικός διευθυντής της Astrobotic καταλήγει: «Όλες οι προηγούμενες δραστηριότητες στο Φεγγάρι χρηματοδοτήθηκαν από υπερδυνάμεις. Πώς θα σας φαινόταν αν μια ιδιωτική επιχείρηση προσεδαφιζόταν εκεί και έβγαζε λεφτά;».

Και σίγουρα οι πάντα αναπάντεχες δηλώσεις του οραματιστή Elon Musk δεν βοηθούν την αγορά να πιστέψει στη διαστημική περιπέτεια και να θελήσει να ποντάρει τα λεφτά της: «Η δημιουργία μιας πυραυλικής εταιρίας πρέπει να είναι ένας από τους πιο βλακώδεις και δύσκολους τρόπους να βγάλεις λεφτά», «τιτίβισε» τον Μάρτιο του 2018, «αν ήταν για τα λεφτά, θα έκανα άλλη μια εταιρία ίντερνετ». Ο Thornton ισχυρίζεται πως οι καλύτεροι σύμβουλοι για να καμφθεί η δυσπιστία του κόσμου είναι ο χρόνος, οι ζυμώσεις της αγοράς και η τεχνολογική πρόοδος.

Ήδη τα δύο τελευταία χρόνια έχουν σημειωθεί γενναία βήματα προς αυτή την κατεύθυνση, καθώς πολλά startups έλαβαν εκατομμύρια σε χρηματοδότηση και από παραδοσιακούς μάλιστα επενδυτές. Εταιρίες όπως η Relativity Space, που αναπτύσσει τρισδιάστατους εκτυπωτές για το τύπωμα πυραύλων, και η LSC, που επικεντρώνεται στη συλλογή ερευνητικών δεδομένων από τη Σελήνη, αλλάζουν το τοπίο έναν άθλο τη φορά.

Την ίδια ώρα, για τις κρατικές διαστημικές οντότητες (τη NASA εν προκειμένω) δεν βγάζει νόημα να ξαναπάνε στο Φεγγάρι απλώς και μόνο για να επιστρέψουν. Κάτι που έχει γίνει εδώ και μισό αιώνα δηλαδή. Αποζητούν να γυρίσουν με μεγαλεπήβολους στόχους στη φαρέτρα τους και ενδιαφέρονται περισσότερο για τη μακροπρόθεσμη επιτυχία παρά για βραχυπρόθεσμους στόχους κύρους.

Ο πραγματικός σκοπός είναι άλλο ένα μεγάλο άλμα για την ανθρωπότητα: ο Άρης. Οι σεληνιακές αποστολές μοιάζουν με μια καλή πρόβα τζενεράλε για το απόλυτο ταξίδι του ανθρώπου στον Κόκκινο Πλανήτη: «Αναγνωρίζουμε το Φεγγάρι ως πόρο, σκαλί και ορόσημο», λέει ο Thornton, «έχουμε αρχίσει να το θεωρούμε ως ενδιάμεσο σταθμό, όχι τελικό προορισμό».



Ακόμα και ο Τραμπ κάτι τέτοιο έλεγε τον Δεκέμβριο του 2017: στείλτε αστροναύτες στο Φεγγάρι και τελικά στον Άρη. Και στη χρηματοδότηση που έδωσε στη NASA για το 2019 περιλαμβανόταν και ειδικό κονδύλι για τον Άρη. Μόνο που η NASA δεν παίζει μόνη μπάλα στη διαστημική αρένα, κάθε άλλο.

Ο Βλαντιμίρ Πούτιν διακήρυξε κι αυτός την πρόθεσή του να ταξιδέψουν οι Ρώσοι στη Σελήνη και τον Άρη, την ίδια ώρα που Κίνα, Ινδία, Ιαπωνία και Ευρωπαϊκή Ένωση (μέσω της European Space Agency) όλοι έχουν και από ένα δικό τους σχέδιο για προσσελήνωση.

Ο κύβος ερρίφθη για το ταξίδι του ανθρώπου στη Σελήνη και όλα τα υλικά είναι εδώ. Και κυρίως η συνεργασία κρατών και ιδιωτών προς την επίτευξη του στόχου. Πότε θα ξαναπάμε στο Φεγγάρι, κανείς δεν μπορεί να πει για την ώρα. Ένα είναι όμως σίγουρο: πως αυτή τη φορά θα πάμε για να μείνουμε.

Read More

Τα πιο περίεργα φεγγάρια του ηλιακού μας συστήματος

Είναι αλήθεια ότι όλη την αστρονομική δόξα του ηλιακού μας συστήματος την κλέβουν ο ζωοδότης ήλιος και οι εννιά πλανήτες (οχτώ πλέον, καθώς ο Πλούτωνας υποβιβάστηκε πρόσφατα!).

Κι έτσι η προσοχή έχει δοθεί, από πλευράς κοινού πάντα, στα μεγάλα ουράνια σώματα, αφήνοντας τους κακόμοιρους τους δορυφόρους στην αφάνεια της δημοσιότητας.

Κι αυτό είναι κρίμα, γιατί όπως θα δούμε τα φεγγάρια δεν έχουν να ζηλέψουν σε τίποτα τους μεγαλύτερους άξονες αναφοράς τους, σε όρους γαλαξιακής μαγείας και πανδαισίας φαινομένων δηλαδή!

Ας μπούμε λοιπόν σε σεληνιακή τροχιά ρίχνοντας μια φαντασμαγορική ματιά στα φεγγάρια του ηλιακού μας συστήματος…

Γανυμήδης - Ο πελώριος

Μπορεί να μοιάζει εξωτερικά αρκετά με τη δική μας Σελήνη, είναι ωστόσο το μέγεθος που κάνει τη μεγάλη διαφορά, καθώς ο δορυφόρος του Δία είναι το μεγαλύτερο φεγγάρι ολάκερου του ηλιακού μας συστήματος! Είναι στην πραγματικότητα τόσο μεγάλος που διαθέτει ακόμα και μαγνητικό πεδίο, φαινόμενο μοναδικό για φεγγάρι (όπως επίσης και οξυγόνο στην ατμόσφαιρά του). Μιλώντας για τεράστιο μέγεθος, ο Γανυμήδης είναι κατά 8% μεγαλύτερος από τον Ερμή και μόλις στα 3/4 του μεγέθους του Άρη! Οι πελώριες διαστάσεις του τον κάνουν να μοιάζει με πλανήτη σε τροχιά άλλου πλανήτη…

Μιράντα - Η άσχημη

Το ασχημόπαπο του ηλιακού μας συστήματος, ένα μόνο από τα 27 περίεργα φεγγάρια του πλανήτη Ουρανού, διαθέτει ένα από τα πλέον πλούσια τοπία του ηλιακού μας συστήματος: φαράγγια βάθους 20 χιλιομέτρων, πολυγωνικά οροπέδια που καταλήγουν σε απότομους γκρεμούς και πολλά ακόμα ασυνήθιστα γεωλογικά φαινόμενα. Το νότιο ημισφαίριο διαθέτει μάλιστα πολυγωνικούς σχηματισμούς, που αποκαλούνται «κορόνες», με τη μεγαλύτερη από αυτές να έχει πλάτος 200 χιλιομέτρων, πελώριους γκρεμούς και κορυφογραμμές ύψους 2 χιλιομέτρων. Αν μάλιστα ρίξεις μια πέτρα από το ψηλότερο σημείο της Μιράντας, θα κάνει περισσότερο από 10 λεπτά να αγγίξει το έδαφος! Το ιδιαίτερο τοπίο της Μιράντας πιθανολογείται ότι οφείλεται σε παλιρροϊκές δυνάμεις που συμπίεζαν και «τέντωναν» τον παγωμένο δορυφόρο…

Καλλιστώ - Το ουράνιο σώμα με τους περισσότερους κρατήρες στο ηλιακό μας σύστημα

Άλλος ένας ιδιαίτερος δορυφόρος του Δία, ο δεύτερος σε μέγεθος και τρίτος μεγαλύτερος του συστήματός μας, δεν φαίνεται να διαθέτει σαφή εσωτερική δομή. Η έλλειψη γεωλογικής δραστηριότητας στην επιφάνειά της έχει διατηρήσει τους αμέτρητους κρατήρες αναλλοίωτους στα 4 δισεκατομμύρια χρόνια της ζωής της, κάτι που της δίνει άλλη μια πρωτιά, ως την παλιότερη απαράλλακτη επιφάνεια ουράνιου σώματος! Οι επιφάνειες με τους κρατήρες υπερβαίνουν σε αριθμούς τις αντίστοιχες που στερούνται γεωλογικής δράσης, ενώ τα ηφαίστεια είναι τόσα πολλά που έχουν συσσωρευτεί το ένα πάνω στο άλλο, δημιουργώντας ομόκεντρα ηφαιστειακά συγκροτήματα…

Δάκτυλος - Το φεγγάρι-αστεροειδής

Εδώ μιλάμε για τοσοδούλη φυσικό δορυφόρο, τον μικρότερο του ηλιακού μας συστήματος! Μιλάμε απλά-απλά για το φεγγάρι του αστεροειδούς Ίδη, έναν μικροσκοπικό φυσικό δορυφόρο που κινείται σε τροχιά γύρω από τον επίσης μικρό αστεροειδή, πράγμα από μόνο του παράξενο. Η μελέτη του Δάκτυλου έχει απαντήσει αρκετά αστρονομικά ερωτήματα για τη φύση των αστεροειδών, ενώ ανέτρεψε και την παραδεδομένη επιστημική άποψη ότι οι αστεροειδείς παραείναι μικροί για να έχουν δικά τους φεγγάρια. Αμ δε!

Επιμηθέας και Ιανός - Τα φεγγάρια που φλερτάρουν με την πρόσκρουση

Οι δύο αξιοπρόσεκτοι δορυφόροι του Κρόνου μοιράζονται την ίδια σχεδόν τροχιά (συντροχιακούς τους λένε οι αστρονόμοι), κάτι που αναγκάζει τους αστρονόμους να υποθέσουν ότι ήταν άλλοτε ένα φεγγάρι που τεμαχίστηκε στα δυο. Κι αν αυτό δεν είναι εκπληκτικό από μόνο του, πώς δεν συγκρούονται δηλαδή κινούμενα πάνω-κάτω στην ίδια πορεία, κάθε τέσσερα γήινα χρόνια τα φεγγάρια αλλάζουν θέσεις, διαφεύγοντας μόλις τη σύγκρουση! Η κοντινότερη απόσταση στην οποία φτάνουν όταν αλλάζουν ρόλους κυμαίνεται στα 10.000 χιλιόμετρα, που μπορεί σε γήινους όρους να μοιάζει αρκετή, στη διαστημική προοπτική όμως είναι «ψίχουλα».

Εγκέλαδος - Ο λευκός

Ο φυσικός δορυφόρους του Κρόνου είναι ένα από τα πλέον ανακλαστικά σώματα του ηλιακού μας συστήματος, αντανακλώντας το 100% σχεδόν των ηλιακών ακτινών που προσπίπτουν στην επιφάνειά του! Κι αν αυτή η λαμπρή φαντασμαγορία δεν είναι αρκετή, το παγωμένο φεγγάρι διαθέτει άφθονους πίδακες νερού, ατμών και πάγου. Αυτοί μάλιστα οι πίδακες ευθύνονται για έναν από τους δακτυλίους του Κρόνου, καθώς τα σωματίδια που απελευθερώνουν στο Διάστημα εγκλωβίζονται στο βαρυτικό πεδίο του πλανήτη, σχηματίζοντας με τον χρόνο τον δακτύλιο. Κάτι που βγάζει απόλυτο νόημα κοιτώντας απλώς τον Εγκέλαδο: είναι η μικροσκοπική τελεία στο μέσο του δακτυλίου!

Τρίτων - Ο ανάποδος

Το μεγαλύτερο φεγγάρι του Ποσειδώνα είναι ο μόνος δορυφόρος του ηλιακού μας συστήματος σε τέτοιο μέγεθος που κινείται σε αντίθετη τροχιά από την περιστροφή του πλανήτη (ανάδρομη τροχιά το λένε)! Λόγω της ανάδρομης τροχιάς, οι αλληλεπιδράσεις μεταξύ Ποσειδώνα και Τρίτωνα αφαιρούν συνεχώς ενέργεια από τον δορυφόρο, κάνοντας την τροχιά του να αλλάζει σταδιακά: στο μέλλον, ο Τρίτων είτε θα θρυμματιστεί είτε θα προσκρούσει στον Ποσειδώνα. Ταυτοχρόνως, είναι ηφαιστειακά ενεργός, ένας από τους ελάχιστους του ηλιακού μας συστήματος, αν και δεν απελευθερώνει πλέον μάγμα, αλλά υγροποιημένο πάγο και αμμωνία (έχει και θερμοπίδακες που εκτοξεύουν άζωτο)! Κάτι που τον κάνει ένα από τα πιο ψυχρά σώματα της γαλαξιακής μας γειτονιάς…

Ευρώπη - Η πιθανότερη υποψήφια για ύπαρξη εξωγήινης ζωής

Άλλος ένα περίεργος δορυφόρος του Δία, διαθέτει μια από τις πιο λείες επιφάνειες στο ηλιακό μας σύστημα. Κι αυτό γιατί ολόκληρο το φεγγάρι είναι στην ουσία ένας ωκεανός, με την επιφάνειά του να έχει καλυφθεί απλώς από πάγο! Μιλάμε βέβαια για υδάτινο σώμα που ανέρχεται σε διπλάσιες και τριπλάσιες ποσότητες από το σύνολο του γήινου νερού και ενδέχεται μάλιστα να φιλοξενεί και ζωή! Κάτι που εξαρτάται φυσικά από τη θερμότητα του νερού. Οι αστρονόμοι δεν κάνουν μάλιστα λόγο για απλά βακτήρια αλλά ακόμα και για σύνθετες μορφές ζωής. Καθώς λοιπόν πληροί τις τυπικές προϋποθέσεις για την ανάπτυξη μικροβιακής ζωής και περιέχει όλα τα κατάλληλα οργανικά χημικά στοιχεία, με το περιβάλλον της να παραείναι φιλικό σε ένα τέτοιο σπουδαίο ενδεχόμενο, η Ευρώπη είναι σήμερα ένας ολοένα και πιο ελκυστικός προορισμός για μια επόμενη διαστημική αποστολή…

Ιώ - Η ηφαιστειακή κόλαση

Θυμάστε τη Μόρντορ από τον «Άρχοντα των Δαχτυλιδιών»; Το μέρος υπάρχει και υπάρχει πάνω στην Ιώ, τον τρίτο μεγαλύτερο δορυφόρο του Δία που τόσο μαστίζεται από την παλιρροϊκή επίδρασή του! Επιφάνεια καλυμμένη από άκρη σε άκρη με μάγμα και ασίγαστη γεωλογική δραστηριότητα συνθέτουν την καθημερινότητα στην Ιώ. Δεν υπάρχουν μάλιστα ηφαιστειακοί κρατήρες, καθώς η λάβα από τις απανωτές εκρήξεις καλύπτει τα πάντα και αφανίζει τα ηφαίστεια, ισοπεδώνοντας κυριολεκτικά κάθε τόσο την επιφάνεια του φεγγαριού. Και σε περίπτωση που διερωτάστε, είναι το πιο δραστήριο γεωλογικά σώμα του ηλιακού μας συστήματος…

Τιτάνας - Το μελλοντικό μας σπίτι;

Εδώ μιλάμε για το πλέον παράξενο φεγγάρι της γειτονιάς μας και μάλιστα με διαφορά. Ο μεγαλύτερος δορυφόρος του Κρόνου και δεύτερος μεγαλύτερος στο ηλιακό μας σύστημα παραμένει ο μόνος που έχουμε μελετήσει και διαθέτει πυκνή ατμόσφαιρα (ακόμα πυκνότερη και από τη γήινη), έχοντας ως βάση το άζωτο, όπως ακριβώς και η δική μας! Είναι βέβαια τα νέφη που μας κρύβουν την επιφάνειά του και παραμένει εν πολλοίς μυστηριώδης, αν και οι ανοιχτόχρωμες περιοχές της επιφάνειάς του υποδεικνύουν ότι πρέπει να είναι υγρές περιοχές, κάποιο υγροποιημένο αέριο δηλαδή (πιθανότατα μεθάνιο). Η οργανική φύση των αερίων του (υδρογονάνθρακες) δεν αποκλείεται να μπορεί να υποστηρίξει ζωή, κάτι που τον κάνει ιδανικό για ανθρώπινο αποικισμό…

Read More

Γη-Αρης σε 72 ώρες!

Ομάδα επιστημόνων από το Πανεπιστήμιο της Καλιφόρνια (Σάντα Μπάρμπαρα) αναπτύσσουν μια επαναστατική τεχνολογία πρόωσης στο πλαίσιο του ερευνητικού προγράμματος Directed Energy Interstellar Precursors (Deep-In). To πρόγραμμα στοχεύει στην κατασκευή διαστημικών σκαφών που θα μπορούν να ταξιδεύουν με τρομερές ταχύτητες στο Διάστημα ώστε να μπορούν να φτάνουν σε πολύ μακρινούς προορισμούς σε σύντομο χρονικό διάστημα.

Το σύστημα

Οι ερευνητές πειραματίζονται με ένα σύστημα που ονομάζεται «φωτονική αεριώθηση» το οποίο βασίζεται στην χρήση συστοιχιών λέιζερ τα οποία στην ουσία θα αντικαθιστούν τα «παραδοσιακά» καύσιμα που χρησιμοποιούνται σήμερα στα διαστημόπλοια. Ως γνωστόν οι σημερινοί τύποι καυσίμων πρώτον αυξάνουν σημαντικά το βάρος των διαστημοπλοίων ενώ φυσικά κάποια στιγμή εξαντλούνται. Οι ερευνητές πιστεύουν ότι το φως των λέιζερ μπορεί να προκαλέσει την απαραίτητη ώθηση σε διαστημικά σκάφη ώστε αυτά να καλύπτουν τεράστιες αποστάσεις σε χρόνο dt.

«Οι φωτονικοί κινητήρες βασίζονται στην εκπομπή ενός ρεύματος φωτονίων με σκοπό να εκμεταλλευτούν την ώση την οποία αναπτύσσουν εξ αντίδρασης. Η ώση γίνεται υπολογίσιμη εξαιτίας της πάρα πολύ υψηλής ταχύτητας με την οποία τα εκπεμπόμενα φωτόνια μπορούν να κινηθούν. Ο τύπος αυτός κινητήρα εξασφαλίζει λειτουργία για απεριόριστο χρόνο και μπορεί να χρησιμοποιηθεί μόνο στο διαστημικό κενό όπου δεν υπάρχουν τριβές» αναφέρει ο δρ. Κωνσταντίνος Γ. Κολοβός, Χημικός Μηχανικός Ε.Μ.Π, σε μελέτη του για τους κινητήρες πυραύλων και τα προωθητικά πυραυλικών συστημάτων που πραγματοποίησε για το Ελληνικό Κέντρο Ελέγχου Οπλων «ΑΘΗΝΑ».

Οι Αμερικανοί ερευνητές αναπτύσσουν μια τεχνολογία φωτονικής αεριώθησης την οποία προορίζουν για χρήση σε μίνι διαστάσεων διαστημικά σκάφη. Αν τα καταφέρουν θα ανοίξει ο δρόμος για την ανάπτυξη ανάλογων συστημάτων για διαστημόπλοια που θα μπορούν να μεταφέρουν και ανθρώπους. Οι ειδικοί εκτιμούν ότι ένα σκάφος που θα κινείται με φωτονική αεριώθηση θα μπορεί να ταξιδέψει στον Αρη σε μόλις 72 ώρες! Με την υπάρχουσα τεχνολογία το ταξίδι στον Κόκκινο Πλανήτη διαρκεί έξι μήνες.

Read More

Μετεωρίτης πέρασε ξυστά από την Γη και σχεδόν κανείς δεν το αντελήφθη

Το μέγεθός του ήταν όσο ένα οικοδομικό τετράγωνο και η ταχύτητά του έφτανε τα 41.843 χιλιόμετρα την ώρα.

Ένας αστεροειδής μεγέθους σχεδόν όσο ένα οικοδομικό τετράγωνο πέρασε, το Σάββατο, σε σχετικά κοντινή απόσταση από τη Γη, το τελευταίο φαινόμενο από μια σειρά ουράνιων αντικειμένων που έχουν πλησιάσει τελευταία τον πλανήτη μας, συμπεριλαμβανομένου του αστεροειδούς ο οποίος διασπάστηκε πάνω από τη Ρωσία προκαλώντας τον τραυματισμό 1.500 ανθρώπων.

Ο αστεροειδής, ο οποίος ανακαλύφθηκε μόλις πριν από έξι μέρες, είχε μήκος 140 μέτρων και πέρασε σε απόσταση 950.000 χιλιομέτρων από τη Γη, στις 20:30 ώρα Γκρήνουιτς. Η απόσταση αυτή είναι περίπου ίση με δυόμισι φορές την απόσταση μέχρι το φεγγάρι, αν και αρκετά κοντά για τα δεδομένα του Σύμπαντος.

«Το τρομακτικό της υπόθεσης είναι ότι πρόκειται για κάτι που ούτε καν γνωρίζαμε», δήλωσε ο πρόεδρος της αστρονομικής ομάδας Slooh Space Camera, κατά τη διάρκεια Διαδικτυακής εκπομπής που παρουσίαζε ζωντανές εικόνες του αστεροειδούς μέσω ενός τηλεσκοπίου που βρισκόταν στα Κανάρια Νησιά.

Κινούμενος με ταχύτητα περίπου 41.843 χιλιόμετρα την ώρα, ο αστεροειδής θα μπορούσε να εξαλείψει μια ολόκληρη πόλη εφόσον προσέκρουε πάνω στη Γη, δήλωσε μέλος της ομάδας Slooh. «Ένας από τους λόγους που πλέον παρατηρούμε όλο και περισσότερα τέτοια αντικείμενα είναι επειδή υπάρχουν πολλοί περισσότεροι άνθρωποι που κοιτάζουν», δήλωσε.

Read More

Το πιο μυστηριώδες άστρο του Γαλαξία: Γιατί θεωρείται ότι θα μπορούσε να φιλοξενεί εξελιγμένο εξωγήινο πολιτισμό

Η αναζήτηση εξωγήινης ζωής αποτελεί μία από τις χαρακτηριστικότερες «χίμαιρες» της εξερεύνησης του Διαστήματος.

Λόγω των τρομακτικών διαστάσεων ανάμεσα στα άστρα και των ανυπέρβλητων – μέχρι σήμερα- εμποδίων της Φυσικής, μέχρι τώρα αυτή γίνεται με παρατήρηση μέσω αστεροσκοπείων και εξελιγμένων οργάνων, καθώς είναι άνευ νοήματος η αποστολή επανδρωμένων ή/ και ρομποτικών αποστολών σε μακρινούς προορισμούς (όπου θα φτάσουν μετά από πάρα πολλά χρόνια).

Στο επίκεντρο του ενδιαφέροντος στον συγκεκριμένο τομέα βρίσκεται ένα άστρο ανάμεσα στους αστερισμούς του Κύκνου και της Λύρας: Ένα άστρο αόρατο στο γυμνό μάτι, αλλά ορατό στο διαστημικό τηλεσκόπιο Κέπλερ, το οποίο το «κοιτούσε» επί πάνω από 7 χρόνια, ξεκινώντας από το 2011.

Όπως αναφέρεται σε δημοσίευμα του The Atlantic, η Ταμπίθα Μπογιατζιάν, μεταπτυχιακή του Γέιλ, υπογραμμίζει πως τίποτα παρόμοιο δεν έχει εντοπιστεί στο παρελθόν. «Ήταν στα αλήθεια περίεργο. Νομίζαμε ότι μπορεί να ήταν λάθος δεδομένα ή κίνηση από πλευράς του σκάφους, αλλά τελικά όλα ήταν σωστά».

Το Kepler αναζητούσε μικρές «βουτιές/ πτώσεις» στο φως που εκπέμπεται από αυτό το αστέρι- γενικότεαρ, αναζητούσε τέτοιου είδους διακυμάνσεις σε πάνω από 150.000 άστρα ταυτόχρονα, επειδή πολύ συχνά οφείλονται σε παρεμβαλλόμενους πλανήτες, κάτι που συνήθως συμπεραίνεται όταν αυτές οι διακυμάνσεις είναι τακτικές. Η έκταση αυτής της έρευνας είναι τέτοια, που οι αλγόριθμοι του Kepler ήταν ανεπαρκείς, οπότε και οι αστρονόμοι του προγράμματος στράφηκαν στο ευρύ κοινό μέσω του προγράμαμτος «Planet Hunters».

Μέσω του «Planet Hunters», το 2011 κάποιοι «citizen scientists» υπέδειξαν ένα συγκεκριμένο άστρο ως «ενδιαφέρον» και «περίεργο». Το συγκεκριμένο αυτό άστρο εκπέμπει φως σε «περίεργο» μοτίβο, διαφορετικό από οποιοδήποτε άλλο παρατηρούσε το Kepler.

Το μοτίβο αυτό υποδεικνύει πως υπάρχει ένας μεγάλος όγκος ύλης γύρω από το άστρο, σε «κλειστό» σχηματισμό. Αυτό θα ήταν αναμενόμενο εάν το άστρο ήταν «νεαρό», ωστόσο αυτό δεν ισχύει για το συγκεκριμένο άστρο. Παρόλα αυτά, είναι πολλά τα αντικείμενα τα οποία κινούνται γύρω του- αντικείμενα τα οποία είναι αρκετά για να μπλοκάρουν ένα επαρκή αριθμό από φωτόνια, που υπό κανονικές συνθήκες θα είχαν καταφθάσει στο διαστημικό τηλεσκόπιο Kepler. Εάν αυτά τα αντικείμενα είχαν βρεθεί εκεί με φυσικές διαδικασίες, τότε αυτό θα έπρεπε να είχε γίνει πρόσφατα, αλλιώς θα είχαν εξαφανιστεί ως τώρα, είτε διασκορπιζόμενα είτε «απορροφώμενα» από το άστρο.

Η Μπογιατζιάν, που επιβλέπει το Planet Hunters, πρόσφατα δημοσίευσε ένα paper που περιγράφει το αλλόκοτο μοτίβο εκπομπής φωτός του άστρου, στο οποίο εξετάζεται μια σειρά από «φυσικά» σενάρια, τα οποία κρίνονται ανεπαρκή, πλην ενός: Του περάσματος ενός άλλου άστρου μέσα από το εν λόγω σύστημα, μαζί με τη «συνοδεία» κομητών του. Ωστόσο, κάτι τέτοιο θα αποτελούσε εξαιρετικά ασυνήθιστο φαινόμενο.

Σε κάθε περίπτωση, είναι σίγουρο πως κάτι ασυνήθιστο συμβαίνει με αυτό το άστρο, που το κάνει να ξεχωρίζει ανάμεσα σε 150.000 άλλα. Και ως εκ τούτου, η Μπογιατζιάν είπε στο The Atlantic πως εξετάζονται και άλλα σενάρια.

Σε αυτό το πλαίσιο, ο Τζέισον Ράιτ, του Penn State University, ετοιμάζεται να δημοσιεύσει μία εναλλακτική ερμηνεία, που προτείνει ένα τολμηρό βήμα από την «επιστημονική φαντασία» στην «επιστημονική πραγματικότητα»: Αυτό μιας «Dyson Sphere».

Μια τέτοια «σφαίρα» είναι μια υποθετική κατασκευή κολοσσιαίων διαστάσεων από έναν εξαιρετικά εξελιγμένο πολιτισμό, που περιτριγυρίζει ένα άστρο, με σκοπό τη συλλογή όλης (ή του μεγαλύτερο μέρους) της ενέργειας που αυτό εκπέμπει. Η ιδέα αυτή είχε προταθεί αρχικά από τον Όλαφ Στέιπλεντον, στο «Star Maker» (ένα από τα εμβληματικότερα έργα επιστημονικής φαντασίας της ιστορίας) και στη συνέχεια μελετήθηκε περαιτέρω από τον Φρίμαν Ντάισον, που εκτίμησε ότι τέτοιου είδους κατασκευές θα ήταν το λογικό επακόλουθο της εξέλιξης ενός πολιτισμού, οι ενεργειακές ανάγκες του οποίου θα αυξάνονταν με όλο και μεγαλύτερους ρυθμούς. Σημειώνεται ότι οι «Dyson Spheres» αποτελούν και ένα από τα κριτήρια που χρησιμοποιούνται στην κλίμακα Καρντάσεφ, για την αξιολόγηση του τεχνολογικού επιπέδου πολιτισμών.

Ο Ράιτ θεωρεί ότι το φως που προκύπτει από το άστρο αυτό συνάδει με ένα σμήνος από τέτοιου είδους κατασκευές, που θα συνέθεταν μια «Dyson Sphere»- ενδεχομένως γιγαντιαίους ηλιακούς συλλέκτες. «Όταν μου έδειξε (η Μπογιατζιάν) τα δεδομένα, βρήκα απίστευτα συναρπαστικό το πόσο τρελό μου φαινόταν» είπε στο The Atlantic ο Ράιτ. «Οι εξωγήινοι πρέπει πάντα να είναι το τελευταίο σενάριο που εξετάζει κανείς, αλλά σε αυτή την περίπτωση αυτό θύμιζε κάτι που θα περιμέναμε να κατασκευάσει ένας εξωγήινος πολιτισμός».

Η Μπογιατζιάν πλέον συνεργάζεται με τον Ράιτ και τον Άντριου Σιέμιον, διευθυντή του SETI Research Center, συντάσσοντας μια πρόταση για την μελέτη του άστρου με ένα τεράστιο όργανο για τον εντοπισμό ραδιοκυμάτων, προκειμένου να διαπιστωθεί εάν εκπέμπονται ραδιοκύματα που συνδέονται με τεχνολογική δραστηριότητα. Εάν εντοπιστεί κάτι τέτοιο, θα ακολουθήσει περαιτέρω μελέτη με τη VLA (Very Large Array) στο Νέο Μεξικό, που θα είναι σε θέση να διαπιστώσει εάν τα ραδιοκύματα έχουν τεχνολογική προέλευση- όπως αυτά που εκπέμπονται από το δίκτυο ραδιοσταθμών της Γης.

Ωστόσο, υπάρχουν και αυτοί που ισχυρίζονται πως το εν λόγω σενάριο είναι εξαιρετικά φιλόδοξο: Ο καθηγητής Μάικλ Γκάρετ (ASTRON, Πανεπιστήμιο του Λάιντεν) προέβη σε μετρήσεις ραδιοκυμάτων πάνω στους πλέον «πολλά υποσχόμενους» υποψηφίους (όπως έχουν υποδειχθεί από τις μελέτες του Ράιτ) και διαπίστωσε ότι στην πλειονότητά τους τα συστήματα αυτά παρουσιάζουν εκπομπές που εξηγούνται καλύτερα από φυσικά φαινόμενα. Οι μετρήσεις των εκπομπών έδειξαν επίπεδα που υποδεικνύουν ότι δεν πρόκειται για θερμότητα που εκλύεται από εξωγήινες εγκαταστάσεις, αλλά μάλλον από αστρική σκόνη – η οποία παράγεται και θερμαίνεται σε τομείς όπου «γεννιούνται» άστρα.

Όπως αναφέρει ο Γκάρετ, ούτως ή άλλως οι έρευνες του Penn State University έδειξαν ότι τα «υποψήφια» συστήματα είναι εκ των πραγμάτων σπάνια- και οι δικές του έρευνες δείχνουν με τη σειρά τους ότι ακόμα και το «σπάνια» αποτελεί μάλλον «επιεική» όρο, οπότε και, όπως δείχνουν τα πράγματα, πολιτισμοί Τύπου 3 (δηλαδή εξαιρετικά εξελιγμένοι- ενδεικτικά, η ανθρωπότητα θεωρείται πως δεν έχει εισέλθει ακόμα στην κατηγορία του Τύπου 1) στην κλίμακα Kardashev μάλλον δεν υπάρχουν στην συμπαντική «γειτονιά» μας.

Read More

Χωρίς φεγγάρι, η ανθρωπότητα δεν θα υπήρχε – Πώς η Σελήνη διατηρεί την γη ζωντανή

Το φεγγάρι είναι από τα ομορφότερα «κοσμήματα» του ουρανού. Δεν θα έπρεπε όμως να το… ευχαριστούμε μόνο επειδή ομορφαίνει τις νύχτες μας, αλλά επειδή δίχως αυτό, λογικά, δεν θα υπήρχαμε.

Σύμφωνα με την κλασική θεωρία, η Γη θα έπρεπε να καταστραφεί σε 20.000 χρόνια. Ωστόσο, αυτά που στηρίζει το κλασικό μοντέλο, δεν έχουν βάση στην πραγματικότητα.

Για να λύσουν το μυστήριο του πυρήνα της Γης, οι επιστήμονες έστρεψαν τα βλέμματα τους στην Σελήνη, το μοναδικό μας δορυφόρο. Κοιτώντας τον πλανήτη μας από το διάστημα, βλέπουμε μια μικρή μπλε σφαίρα. Κάτω όμως από την επιφάνεια της Γης και τα ωραία της χρώματα, υπάρχει μια «καυτή» μάζα υγρού κράματος νικελίου και σιδήρου, καθώς και στερεός σίδηρος σε διάμετρο σχεδόν 6.000 μιλίων.

Ο εσωτερικός και ο εξωτερικός πυρήνας μαζί, συγκεντρώνουν το ένα τρίτο της συνολικής μάζας της Γης, δημιουργώντας ένα μαγνητικό πεδίο που προστατεύει την ζωή του πλανήτη από τα διάφορα φορτισμένα σωματίδια που προέρχονται από τον Ήλιο.

Ωστόσο, ο πυρήνας της Γης δεν θα μπορούσε να σώσει την ανθρωπότητα από μόνος του. Δίχως την βοήθεια της Σελήνης, ο πλανήτης μας θα είχε (σύντομη) ημερομηνία… λήξης.

Σύμφωνα με έρευνα που δημοσιεύτηκε πρόσφατα στο επιστημονικό περιοδικό Earth and Planetary Science Letters, το φεγγάρι, πέρα από το ομορφότερο κόσμημα του νυχτερινού μας ουρανού, είναι ο λόγος που ζωή μας είναι ακόμα ασφαλής.

Παρόλο που βρίσκεται 384.403 χιλιόμετρα μακριά, οι επιστήμονες στηρίζουν πως η βαρυτική έλξη του, ενεργοποιεί το κράμα του σιδήρου στον πυρήνα, διατηρώντας το μαγνητικό πεδίο και προστατεύοντας τη Γη.

Σύμφωνα με την κλασική θεωρία του δυναμό, το γήινο μαγνητικό πεδίο δημιουργείται από την κίνηση των ηλεκτρικά αγώγιμων υγρών στον εξωτερικό πυρήνα της. Ο λιωμένος σιδήρου στον εξωτερικό πυρήνα δημιουργεί ηλεκτρικό ρεύμα, καθώς κινείται, και έτσι παράγεται το μαγνητικό πεδίο.

Αν όμως το πεδίο δεν τροφοδοτούνταν συνεχώς, ο Denis Andrault και η ομάδα του, στην έρευνα τους, εκτιμούν ότι η ζωή στην Γη θα εξαφανιζόταν σε περίπου 20.000 χρόνια.

Τι είναι όμως αυτό που συνεχώς μετακινεί τον εξωτερικό πυρήνα του πλανήτη; Σύμφωνα με την κλασική θεωρία, η κίνηση του πυρήνα οφείλεται σε δύο λόγους.

Ο πρώτος είναι η περιστροφή της Γης, που ανακατεύει το κράμα στον πυρήνα μέσω του φαινομένου Coriolis. Ο δεύτερος είναι οι ραδιενεργές διασπάσεις, οι οποίες επηρεάζουν την κίνηση του υγρού πυρήνα.

«Ωστόσο αυτό είναι το κλασικό μοντέλο, το οποίο από την δική μας οπτική, απαιτεί μεγάλη ψύξη του πυρήνα μέσα στα 4.3 δισεκατομμύρια έτη ζωής του πλανήτη» τόνισε ο Andrault σε συνέντευξη του στο Discover Maganize.

Ο Andrault με τους συνεργάτες του, κάνοντας υπολογισμούς πάνω στα τωρινά μοντέλα, κατέληξαν πως ο πλανήτης μας θα έπρεπε να ήταν ολοκληρωτικά λιωμένος πριν από 4 δισεκατομμύρια χρόνια, ενώ ο πυρήνας του θα έπρεπε σταδιακά να ψυχρανθεί από τους 12.200 βαθμούς Κελσίου, στην σημερινή θερμοκρασία των 6.800, ώστε να δουλεύει η κλασική θεωρία.

Ωστόσο, τα δεδομένα αποδεικνύουν πως η θερμοκρασία του πυρήνα, από τον σχηματισμό της Γης έως σήμερα, έχει πέσει μόλις κατά 540 βαθμούς.

Πώς όμως ο πλανήτης έχει καταφέρει να διατηρήσει την θερμοκρασία του, απέναντι στις προβλέψεις της κλασικής θεωρίας στην φυσική; Αυτό αποτελούσε ένα μυστήριο για τους επιστήμονες. Κάτι άλλο θα έπρεπε να ενεργεί στον πυρήνα τροφοδοτώντας το γεωδυναμό και κρατώντας τα στοιχεία του σε κίνηση.

Το κενό ανάμεσα στις προβλέψεις της κλασικής θεωρίας και τα πραγματικά δεδομένα, κρύβεται στη Σελήνη.

Οπως η βαρύτητα του φεγγαριού «κοπάζει» τις παλίρροιες, έτσι ακριβώς επιδρά και στον εξωτερικό πυρήνα, κυρίως στο στερεό του κομμάτι. Η έρευνα στηρίζει πως η έλξη της Σελήνης εγχέει ισχύ πάνω από 1.000 δισεκατομμυρίων βατ στον πυρήνα της Γης.

Η ισχύ αυτή λειτουγεί, κατά ένα τρόπο, ως ένας βαρυτικός κινητήρας, τροφοδοτώντας το γεωδυναμό και παρέχοντας την ενέργεια για την διατήρηση της θερμοκρασίας στον πυρήνα.

Η συνεχής παροχή ενέργειας παράγει την απαραίτητη θερμότητα ώστε να διατηρήσει την ρευστότητα του πυρήνα. Με αυτόν τον τρόπο, το μαγνητικό πεδίο μένει άθικτο και μαζί του, η ζωή μας ασφαλής.

Αυτή είναι η πρώτη έρευνα που αποδεικνύει πως η επίδραση του δορυφόρου μας είναι ζωτικής σημασίας για τον πλανήτη. Κάτι που, εκτός από την Γη, ισχύει και σε άλλους πλανήτες όπως ο Δίας. Παρόλα αυτά, το φεγγάρι δεν θα είναι πάντα… κοντά μας.

Έχει αποδειχτεί πως κάθε χρόνο, η απόσταση μας με την Σελήνη αυξάνεται κατά 38 χιλιοστά. Ωστόσο αυτό δεν θα πρέπει να θεωρείται ανησυχητικό, καθώς θα πρέπει να περάσουν δισεκατομμύρια χρόνια για να προκληθεί κάποιο πρόβλημα.

Read More

Το μυστήριο του διαστημικού «Μαύρου Ιππότη»: Ο «θρύλος» ενός δορυφόρου 13.000 ετών σε τροχιά

Οι θεωρίες συνωμοσίας ήταν, είναι και θα είναι πάντοτε εξαιρετικά δημοφιλείς, από τα «κλασικά» UFO μέχρι πιο «εξωτικές», με ερπετόμορφους εξωγήινους ή βάσεις των Ναζί στους Πόλους ή στη Σελήνη, πάντα ασκούσαν ιδιαίτερη γοητεία στο ευρύ κοινό.
Μια από τις πιο δημοφιλείς υποκατηγορίες είναι οι θεωρίες περί αρχαίων αστροναυτών επισκεπτών από το Διάστημα. Το εν λόγω είδος έγινε γνωστό κυρίως χάρη στη δουλειά του Ελβετού συγγραφέα Έριχ φον Νταίνικεν, ο οποίος υποστηρίζει εδώ και δεκαετίες ότι πολλά τεχνουργήματα και αρχαιολογικά ευρήματα υποδεικνύουν εξωγήινη παρουσία στο μακρινό παρελθόν του πλανήτη μας, ή αρχαιότατους γήινους μεν, εξαιρετικά εξελιγμένους τεχνολογικά δε, πολιτισμούς. Οι θεωρίες αυτές θεωρούνται από τις πλέον γοητευτικές, καθώς συνδυάζουν το αρχαιολογικό μυστήριο με τη «σύγχρονου» ύφους έννοια των εξωγήινων και του Διαστήματος.

Πέρα από τις Πυραμίδες της Αιγύπτου και των κατασκευαστών ή εμπνευστών τους, το Τιαουανάκο, το Στόουνχετζ, τις πυραμίδες της Κίνας, τα κρυστάλλινα κρανία και τα άλλα παρεμφερή «αινίγματα» που εντάσσονται στην εν λόγω κατηγορία, υπάρχει κι ένα το οποίο κυκλοφορεί στους κύκλους των συνωμοσιολόγων και UFOλόγων εδώ και δεκαετίες, αλλά δεν είναι ιδιαίτερα γνωστό στο ελληνικό κοινό. Πρόκειται για το μυστήριο του «Μαύρου Ιππότη»: Υποτίθεται ότι πρόκειται για ένα άγνωστης προέλευσης μαύρο αντικείμενο- τεχνητό δορυφόρο, ηλικίας 13.000 ετών, το οποίο βρίσκεται σε τροχιά γύρω από τον πλανήτη μας.

Το μυστήριο φέρεται να προέκυψε αρχικά το 1954, όταν εφημερίδες, περιλαμβανομένης της St.Louis Post Dispatch και της San Francisco Examiner, δημοσίευσαν ρεπορτάζ με πηγή τον πρώην στρατιωτικό και διάσημο UFOλόγο Ντόναλντ Κίχοου, όπου ανέφερε πως η αμερικανική πολεμική αεροπορία είχε εντοπίσει δύο δορυφόρους σε τροχιά, εν μέσω μιας περιόδου που ουδείς είχε την τεχνολογική δυνατότητα να εκτοξεύσει δορυφόρο (ο Sputnik 1 εκτοξεύτηκε το 1957). Επίσης, το 1960 υπήρξαν αναφορές περί εντοπισμού ενός σκοτεινού αντικειμένου σε τροχιά, τις οποίες πλαισίωναν με ισχυρισμούς περί εκπομπής ραδιοσημάτων δεκαετίες πριν.

Όπως γίνεται εύκολα αντιληπτό, στο Διαδίκτυο βρίσκει κανείς πληθώρα αναφορών και δημοσιεύσεων για τον αποκαλούμενο «Μαύρο Ιππότη» (Black Knight), σε συνωμοσιολογικές ιστοσελίδες και blogs. Πολύ συχνά οι ισχυρισμοί και οι πληροφορίες είναι συγκεχυμένες, και δείχνουν να συγκεντρώνουν στοιχεία από διαφορετικές θεωρίες. Συνοπτικά, η θεωρία έχει ως εξής: το σκοτεινό αντικείμενο άγνωστης προέλευσης και ηλικίας περίπου 13.000 ετών, εκπέμπει σήματα προς τη Γη και έχει εξεταστεί από αστροναύτες της NASA, ωστόσο ελάχιστοι γνωρίζουν για την ύπαρξή του επίσημα στη Γη. Ακόμα και το όνομά του είναι μυστήριο, καθώς δεν είναι γνωστό ποιος το αποκάλεσε πρώτα έτσι. Από τη στιγμή που η Ανθρωπότητα διαθέτει διαστημική τεχνολογία μόλις τα τελευταία 60 χρόνια, προκύπτει το ερώτημα ποιος ακριβώς τον έθεσε σε τροχιά.

Η «ιστορία» του Black Knight αναλύεται σε εκτενές δημοσίευμα στο επίσημο blog του Πλανηταρίου του Άρμαχ, στη Βόρεια Ιρλανδία. Όπως αναφέρεται, στο «μείγμα» περιλαμβάνεται και το διάσημο όνομα του ευφυούς Σέρβου εφευρέτη Νικολά Τέσλα (στον οποίο ως γνωστόν αποδίδονται πάρα πολλές φημολογούμενες «εξωτικές» εφευρέσεις, πέραν των γνωστών επιτευγμάτων του), ο οποίος υποτίθεται πως είχε «πιάσει» το 1899 ραδιοσήματα διαφορετικά από αυτά που μέχρι τότε λάμβανε από φυσικές πηγές στη Γη (όπως ηλεκτρικές καταιγίδες, που είχε διερευνήσεις ήδη). Οι υπέρμαχοι της θεωρίας υποστηρίζουν ότι η πηγή τους ήταν ο «Μαύρος Ιππότης», ωστόσο οι αμφισβητίες θεωρούν πως κατά πάσα πιθανότητα επρόκειτο για πάλσαρ – φυσικές πηγές, οι οποίες βρίσκονται πέρα από τη Γη και ανακαλύφθηκαν πρώτα το 1967, έχοντας πρώτα προκαλέσει προβληματισμό.

Το 1920 περίεργα ανώμαλα σήματα εντοπίστηκαν εκ νέου από ραδιοερασιτέχνες (η σκεπτικιστική προσέγγιση είναι ότι προέρχονταν από φυσικά αίτια), ενώ σημειώνεται ότι το 1973 ο Σκωτσέζος συγγραφέας Ντάνκαν Λούναν προσπάθησε να τα αναλύσει περισσότερο, ισχυριζόμενος ότι εντόπισε «μοτίβο» και καταλήγοντας στο «επιστημονικής φαντασίας» συμπέρασμα ότι προέρχονταν από έναν δορυφόρο από τον Έψιλον του Βοώτη (Ιζάρ), που βρισκόταν κοντά στη Σελήνη εδώ και 13.000 χρόνια. Ωστόσο, ο ίδιος δεν αναφέρθηκε άμεσα στον «Μαύρο Ιππότη», και η σύνδεση μεταξύ των δύο θεωριών φαίνεται να έγινε από άλλους: σε σχόλιό του στο post του πλανηταρίου, διευκρινίζει ότι δεν έχει ο ίδιος σχέση με τις θεωρίες περί «Black Knight».

Ο «Μαύρος Ιππότης» επανέρχεται στη δημοσιότητα τη δεκαετία του 1960 από αμερικανικές εφημερίδες, εν μέσω του Ψυχρού Πολέμου, ωστόσο θεωρείται πως το μυστηριώδες αντικείμενο το οποίο «πρωταγωνίστησε» τότε ήταν κομμάτι από το Discoverer 8 (σημειώνεται ότι τόσο οι ΗΠΑ όσο και η Σοβιετική Ένωση αρνήθηκαν ότι το αντικείμενο που είχε εντοπιστεί από ειδικό σύστημα του αμερικανικού ναυτικού για τον εντοπισμό κατασκοπευτικών δορυφόρων ήταν αμερικανικό ή σοβιετικό). Παράλληλα, όπως αναφέρεται, στην υπόθεση ενεπλάκη και ο αστροναύτης του προγράμματος Mercury Γκόρντον Κούπερ, ο οποίος είπε ότι κατά την καριέρα του είχε πει ότι είδε πολλά UFO. Αναφορικά στον Black Knight, φέρεται να ισχυρίστηκε ότι είδε πράσινα φώτα από τον δορυφόρο, αλλά, όπως αναφέρεται σε σχετικά δημοσιεύματα, ο ίδιος τελικά απέρριψε ότι είπε κάτι τέτοιο, παρουσιάζοντας τα σχετικά αρχεία της πτήσης.

Σε κάθε περίπτωση, η πιο δυνατή «απόδειξη» υπέρ της θεωρίας είναι φωτογραφίες του 1998, από το διαστημικό λεωφορείο «Εντέβορ» (αποστολή STS 88), που απεικονίζουν ένα ασυνήθιστης μορφής αντικείμενο σε χαμηλή τροχιά. Το βασικό επιχείρημα των σκεπτικιστών/ αμφισβητιών, ωστόσο, είναι ότι πρόκειται για ένα διαστημικό σκουπίδι από προηγούμενη αποστολή, με κυρίαρχη την άποψη ότι πρόκειται για θερμική κουβέρτα που είχε απορριφθεί κατά τη διάρκεια ενός διαστημικού περιπάτου, ενώ ήταν σε εξέλιξη οι εργασίες για την κατασκευή του Διεθνούς Διαστημικού Σταθμού.

Όπως υποστηρίζεται στο σχετικό post του πλανηταρίου, η συνωμοσιολογία γύρω από τον θεωρούμενο αρχαίο δορυφόρο αποτελεί επί της ουσίας μια συρραφή διαφορετικών ιστοριών και αναφορών, πολλές εκ των οποίων είναι αμφίβολης εγκυρότητας, και βρέθηκαν μαζί στο μεγάλο «καζάνι» του Ίντερνετ, συνθέτοντας έναν διαστημικό «θρύλο».

Σε κάθε περίπτωση, πάντως, υπήρξε όντως, κατά κάποιον τρόπο, ένας «Μαύρος Ιππότης» στο Διάστημα: «Black Knight» ήταν το όνομα ενός βρετανικού πυραύλου που χρησιμοποιήθηκε για τις δοκιμές πάνω στον σχεδιασμό οχήματος επανεισόδου για τον πύραυλο Blue Streak, μεταξύ του 1958 και του 1965.

Read More

Πέντε μυστικές αποστολές στη Σελήνη που πιθανώς δεν έχετε ακούσει ποτέ

Ακόμα κι αν είμαστε στον 21ο αιώνα, και υπάρχει μια άφθονη ποσότητα εικόνων και μέσων που διατίθενται από την αποστολή του Απόλλων, υπάρχουν πέντε μυστικές αποστολές που δεν έχετε ακούσει πότε.

Ωστόσο, η αλήθεια είναι ότι υπήρχαν πολλές περισσότερες αποστολές που οι περισσότεροι από εμάς δεν γνωρίζουμε.

Η αλήθεια είναι ότι ακόμη και πριν από το πρόγραμμα Απόλλων στις Ηνωμένες Πολιτείες είχε ξεκινήσει, ένα σχέδιο για την οικοδόμηση μιας στρατιωτικής βάσης στην επιφάνεια της σελήνης.

Αυτό το βίντεο από το χρήστη Dark5 YouTube μας δείχνει μερικές από τις πιο μυστικοπαθείς αποστολές στη Σελήνη, οι οποίες θα μας βοηθήσουν να καταλάβουμε ότι η ανθρωπότητα είναι γοητευμένη με το φεγγάρι για δεκαετίες, και προσπαθεί απεγνωσμένα να το κατακτήσει.

Δείτε τις πέντε μυστικές αποστολές στη Σελήνη:

Read More

10 φωτογραφίες της Σελήνης που προβληματίζουν και που γεμίζουν με μυστήριο

Ο λατρεμένος τόπο κάθε σωστού συνωμοσιολόγου είναι η Σελήνη και μάλιστα η σκοτεινή της πλευρά.

Κάθε φωτογραφία της NASA από το φεγγάρι της Γης προκαλεί αναταραχή στις τάξεις των απανταχού συνωμοσιολόγων που ψάχνουν εναγωνίως για περίεργα σχήματα μορφές και πράσινα μικρά ανθρωπάκια!

Από το σοβιετικό Zond 3, με τη μυστηριώδη φωτογραφία του «Πύργου της Βαβέλ», τον «Κολοσσό της Σελήνης» που είχε φωτογραφηθεί από το «Απόλλων 15» αλλά εντοπίστηκε από το Google Moon, μέχρι κάθε λογής μυστηριώδη φώτα και αντικείμενα τα οποία στα μάτια των «υποψιασμένων» φαντάζουν τεχνητά, καθώς και τις απαραίτητες «πυραμίδες» και UFO’s, κάποιες από τις εικόνες που παρουσιάζονται σε βίντεο του καναλιού Hybrid Librarian στο YouTube παρουσιάζουν ιδιαίτερο ενδιαφέρον.

Read More

Ο Έλληνας αστροφυσικός που θα κάνει το «τεστ της μαύρης τρύπας»

Ένας Έλληνας επιστήμονας της διασποράς, ο Δημήτρης Ψάλτης, καθηγητής Αστρονομίας και Φυσικής του Πανεπιστημίου της Αριζόνα, διαδραματίζει κομβικό ρόλο στο νέο μεγάλο Τηλεσκόπιο Ορίζοντα Γεγονότων (Event Horizon Telescope-EHT), που φιλοδοξεί να τραβήξει τις πρώτες εικόνες από την περίμετρο της μαύρης τρύπας στο κέντρο του γαλαξία μας, αλλά και άλλων γαλαξιών.

Αυτό θα είναι και το ύστατο «τεστ» επαλήθευσης της Θεωρίας της Γενικής Σχετικότητας του 'Αλμπερτ Αϊνστάιν.

Όπως δήλωσε σε συνέντευξή του στο Αθηναϊκό και Μακεδονικό Πρακτορείο Ειδήσεων, ο ίδιος και οι συνεργάτες του έχουν αναπτύξει τα "τεστ" που το τηλεσκόπιο ΕΗΤ θα πραγματοποιήσει. Οι πρώτες παρατηρήσεις του ΕΗΤ από μαύρες τρύπες αναμένονται στις αρχές του 2018. Ο κ.Ψάλτης δεν αποκλείει μάλιστα ότι η μελέτη των μαύρων οπών με το νέο υπερ-τηλσκόπιο θα οδηγήσει σε τροποποιήσεις της θεωρίας του Αϊνστάιν.

Το ΕΗΤ είναι μια διάταξη πολλών ραδιοτηλεσκοπίων, που καλύπτει όλη τη Γη, διαθέτοντας σταθμούς παρατήρησης από το νησί της Χαβάης έως τις Γαλλικές 'Αλπεις και από τα βουνά της Αριζόνα έως το Νότιο Πόλο. Όταν συνδυασθούν σε έναν υπερυπολογιστή οι ακτινοβολίες που λαμβάνουν όλα αυτά τα ραδιοτηλεσκόπια, θα λειτουργήσουν ως ένα ενιαίο εικονικό τηλεσκόπιο μεγάλο όσο η Γη, πράγμα που θα επιτρέψει στο ΕΗΤ να επιτύχει μεγεθύνσεις αδύνατες με τα επιμέρους τηλεσκόπια.

Ο Δημήτρης Ψάλτης γεννήθηκε στις Σέρρες το 1970 και σπούδασε Φυσική στο Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης. Έκανε τα μεταπτυχιακά του στο Πανεπιστήμιο του Ιλινόις και υπήρξε μεταδιδακτορικός φοιτητής στο Κέντρο Αστροφυσικής Χάρβαρντ-Σμιθσόνιαν, στο Πανεπιστήμιο ΜΙΤ και στο Ινστιτούτο Προωθημένων Μελετών του Πανεπιστημίου Πρίνστον.

Από το 2003 διδάσκει στο Πανεπιστήμιο της Αριζόνα, όπου σήμερα είναι καθηγητής Αστρονομίας και Φυσικής. Οι έρευνές του εστιάζονται στον έλεγχο της Γενικής Θεωρίας της Σχετικότητας του Αϊνστάιν σε κοσμική κλίμακα, μελετώντας κυρίως τις μαύρες τρύπες και τους αστέρες νετρονίων.

Την περασμένη Παρασκευή, στο κορυφαίο επιστημονικό περιοδικό "Science", οι επιστήμονες (μεταξύ των οποίων ο κ.Ψάλτης) ανακοίνωσαν ότι κατάφεραν για πρώτη φορά, μέσω του τηλεσκοπίου ΕΗΤ, να παρατηρήσουν στην περίμετρο της μαύρης τρύπας του γαλαξία μας μαγνητικά πεδία, η ύπαρξη των οποίων έως τώρα ήταν μόνο θεωρητική υπόθεση.

Τι είδους πειράματα βρίσκονται σε εξέλιξη προκειμένου να ελέγξουν τη Γενική Θεωρία της Σχετικότητας του Αϊνστάιν σε νέα πλαίσια και πεδία;

Όπως πάντα, «τρέχουν» πολλά πειράματα στη Φυσική, τα οποία αποσκοπούν να ωθήσουν όλες τις υπάρχουσες θεωρίες στα όριά τους. Στην περίπτωση της Γενικής Θεωρίας της Σχετικότητας, η εστίαση πολλών πειραμάτων είναι αφενός αντικείμενα όπως οι μαύρες τρύπες και τα άστρα νετρονίων και, αφετέρου, η επιταχυνόμενη επέκταση του σύμπαντος.

Όσον αφορά το πρώτο, η επόμενη δεκαετία θα μας φέρει, από τη μία χάρη στο Τηλεσκόπιο Ορίζοντα Γεγονότων (ΕΗΤ), τις πρώτες άμεσες εικόνες από τις 'σκιές' που ρίχνουν γύρω τους οι μαύρες τρύπες, και από την άλλη χάρη στο παρατηρητήριο LIGO (Laser Interferometer Gravitational-Wave Observatory), τα βαρυτικά κύματα που δημιουργούνται, όταν δύο αντικείμενα, όπως οι μαύρες τρύπες και τα άστρα νετρονίων, πλησιάζουν μεταξύ τους.
Μέσω της δεύτερης ομάδας παρατηρήσεων από τη Γη και το διάστημα, θα αποκτήσουμε περισσότερα δεδομένα για τη δομή του σύμπαντος και θα ανακατασκευάσουμε την ιστορία του, όπως εξελίχθηκε μέσω των βαρυτικών αλληλεπιδράσεων.

Τι ακριβώς είναι και τι προσπαθεί να πετύχει το Τηλεσκόπιο Ορίζοντα Γεγονότων (ΕΤΗ);

Το τηλεσκόπιο αυτό αποτελείται από μια διάταξη ραδιοτηλεσκοπίων, που καλύπτει όλη τη Γη και στοχεύει να τραβήξει τις πρώτες εικόνες, που θα έχουν ποτέ ληφθεί από αστροφυσικές μαύρες τρύπες. Διαθέτει σταθμούς-τηλεσκόπια από το νησί της Χαβάης έως τις Γαλλικές 'Αλπεις και από τα βουνά της Αριζόνα έως το Νότιο Πόλο.

Όταν συνδυάσουμε σε έναν υπερυπολογιστή τις ακτινοβολίες που λαμβάνουν όλα αυτά τα επιμέρους ραδιοτηλεσκόπια, θα μπορέσουμε να συνθέσουμε ένα εικονικό τηλσκόπιο τόσο μεγάλο όσο ολόκληρη η Γη και θα το χρησιμοποιήσουμε για να επιτύχουμε μεγεθύνσεις που θα ήσαν αδύνατες με μεμονωμένα τηλεσκόπια. Αυτή τη στιγμή, όλα τα εμπλεκόμενα τηλεσκόπια είναι πλήρως εξοπλισμένα και αναμένουμε την πρώτη ομάδα παρατηρήσεων από την ολοκληρωμένη διάταξή τους να συμβεί στις αρχές του 2017.





Ποια είναι η προσωπική εμπλοκή σας στο τηλεσκόπιο ΕΗΤ;

Ασχολούμαι με το Τηλεσκόπιο Ορίζοντα Γεγονότων από τα πρώτα στάδιά του. Στην ομάδα μου στο Πανεπιστήμιο της Αριζόνα, έχουμε αναπτύξει τα τεστ της Γενικής Θεωρίας της Σχετικότητας, που το τηλεσκόπιο ΕΗΤ θα πραγματοποιήσει. Έχουμε επίσης αναπτύξει αλγόριθμους προσομοίωσης που εκτελούμε σε υπολογιστές και οι οποίοι μας επιτρέπουν να προβλέψουμε πώς θα μοιάζουν οι εικόνες που θα πάρουμε από τις μαύρες τρύπες.



Γιατί διαλέξατε τις μαύρες τρύπες ως τεστ για τη Θεωρία της Σχετικότητας;

Οι μαύρες τρύπες αποτελούν ένα από τα αστροφυσικά περιβάλλοντα, όπου η Γενική Θεωρία της Σχετικότητας κάνει τις πιο ακραίες προβλέψεις της. Η άλλη περίπτωση είναι το Μπιγκ Μπανγκ. Είναι φυσικό να περιμένουμε ότι, αν η θεωρία του Αϊνστάιν χρειάζεται τροποποιήσεις, θα είναι ευκολότερο να το δούμε αυτό στις πιο ακραίες συνθήκες.

Αϊνστάιν σε αυτές τις πολύπλοκες αστροφυσικές συνθήκες, ενώ χωρίς τα σύγχρονα όργανα, θα ήταν επίσης αδύνατο να σχεδιάσουμε τα τωρινά πειράματα.

Αν αποδειχθεί κάποτε ότι ο Αϊνστάιν είχε λάθος, πόσο μεγάλο επιστημονικό «σεισμό» θα προκαλούσε κάτι τέτοιο;

Είναι ξεκάθαρο έως τώρα ότι η Γενική Θεωρία Σχετικότητας του Αϊνστάιν περιέγραφε με πολλή ακρίβεια τα βαρυτικά φαινόμενα στο ηλιακό μας σύστημα, καθώς και πολλά άλλα φαινόμενα στο σύμπαν. Παρόλα αυτά, είναι ακόμη πιθανό ότι όταν ασχοληθούμε με ακραίες συνθήκες, όπως αυτές κοντά σε μια μαύρη τρύπα ή στη διάρκεια του «Μπιγκ Μπανγκ», η θεωρία του μπορεί να απαιτεί τροποποιήσεις. Είναι δύσκολο να πει κανείς πόσο σοβαρές θα χρειαστεί να είναι αυτές οι τροποποιήσεις ή πόσο θα διαταράξουν τα θεμέλια της θεωρίας του, προτού βρούμε αποδείξεις ότι όντως τέτοιες τροποποιήσεις είναι αναγκαίες.

Ποιο ήταν τελικά το μεγαλύτερο επίτευγμα του Αϊνστάιν και γιατί αντιμετωπίζεται σαν ροκ-σταρ;

Ο 'Αλμπερτ Αϊνστάιν έκανε πολλές θεμελιώδεις συνεισφορές στη Φυσική, όμως αυτή που γιορτάσαμε φέτος, είναι η Γενική Θεωρία της Σχετικότητας. Αν και μου είναι πολύ δύσκολο να τις αξιολογήσω με σειρά σπουδαιότητας, μπορώ να πώ ότι η θεωρία του αυτή είναι ίσως εκείνη που απαιτούσε την πιο πρωτότυπη και έξω από τις συμβατικότητες σκέψη. Θεωρείται ένας από τους μεγαλύτερους φυσικούς όλων των εποχών, επειδή έφερε επανάσταση στην κατανόησή μας για τον φυσικό κόσμο με πάνω από έναν τρόπους.

Η ειδωλοποίησή του σε βαθμό ροκ-σταρ είναι συνέπεια και της εποχής που έζησε, όπως πάντα συμβαίνει. Έκανε μερικές από τις σημαντικότερες επιστημονικές εργασίες του στη Γερμανία στη διάρκεια του Α' Παγκοσμίου Πολέμου και η θεωρία του σύντομα επαληθεύθηκε από άγγλους αστρονόμους - δηλαδή από τον εχθρό! Έκανε ανοιχτή κριτική στη ναζιστική Γερμανία και υπήρξε ένθερμος υποστηρικτής της ειρήνης. Έζησε δύο από τους πιο καταστροφικούς πολέμους στην ανθρώπινη ιστορία, αλλά υποστήριξε σθεναρά μια ειρηνική ζωή, γεμάτη διανοητικά επιτεύγματα.



Ο Αϊνστάιν άλλαξε την επιστημονική οπτική μας για το σύμπαν, αλλά πόσο επηρέασε τον μέσο άνθρωπο στον δρόμο;

Αν και είναι δύσκολο για έναν μη φυσικό να παρακολουθήσει τα πολύπλοκα μαθηματικά των θεωριών του Αϊνστάιν, ζούμε σήμερα σε έναν κόσμο που κάνει συνεχή, καθημερινή χρήση των εφαρμογών του. Η περιγραφή του φωτοηλεκτρικού φαινομένου, για το οποίο πήρε το βραβείο Νόμπελ, συνιστά τη βάση για όλα τα φωτοβολταϊκά, προκειμένου να αξιοποιούν την ηλιακή ενέργεια, καθώς και για πολλά άλλα στοιχεία στα ψηφιακά κυκλώματα. Οι συσκευές GPS που έχουμε στα κινητά τηλέφωνά μας, χρησιμοποιούν τη δική του Γενική Θεωρία της Σχετικότητας για να εντοπίσουν τη θέση μας στη Γη. Αν κοιτάξουμε γύρω μας, στην καθημερινή ζωή μας, θα βρούμε πολλά να μας υπενθυμίζουν την κληρονομιά του.


Ποιο ήταν το μεγαλύτερο σφάλμα του Αϊνστάιν;

Ο ίδιος θεώρησε ως μεγαλύτερο σφάλμα του την πεποίθησή του ότι το σύμπαν είναι στατικό. Θα ήταν πάντως ανάρμοστο να το θεωρήσουμε σφάλμα. Ο στόχος ενός φυσικού είναι να περιγράψει με μαθηματικό τρόπο φαινόμενα που συμβαίνουν στον φυσικό κόσμο. Καθώς τα πειράματα και οι οι παρατηρήσεις μας βελτιώνονται, οι περιγραφές μας επίσης πρέπει να βελτιώνονται. Αυτό που φαινόταν καλή ιδέα χθες, ίσως φαίνεται ατελές σήμερα.

Όταν ο Αϊνστάιν έμαθε τις παρατηρήσεις του αμερικανού αστρονόμου Ε.Χαμπλ ότι το σύμπαν επεκτείνεται, συνειδητοποίησε πως έπρεπε να αναθεωρήσει τις απόψεις του. Αυτό που ήταν ενδιαφέρον -και ο λόγος που μίλησε για σφάλμα του- ήταν το γεγονός πως η Γενική Θεωρία της Σχετικότητας, στην αρχική μορφή της, προέβλεπε ένα εξελισσόμενο σύμπαν. Χρειάσθηκε μετά να τη «διορθώσει», για να κάνει το σύμπαν στατικό.

Σήμερα πια ξέρουμε ότι το σύμπαν όχι μόνο εξελίσσεται, αλλά η επέκτασή του στην πραγματικότητα επιταχύνεται. Αποδεικνύεται ότι η «διόρθωση» του Αϊνστάιν - αυτό που αποκαλούμε Κοσμολογική Σταθερά- μπορεί να ευθύνεται τελικά γι' αυτή την επιτάχυνση.



Τι άφησε ο Αϊνστάιν ανολοκλήρωτο;

Η Φυσική συνεχώς εξελίσσεται. Με αυτή την έννοια, όλες οι περιγραφές μας του φυσικού κόσμου δεν είναι ολοκληρωμένες, επειδή κατ' ανάγκη καλύπτουν μόνο τις πλευρές που γνωρίζουμε σήμερα. Όταν ο Αϊνστάιν πέθανε, γνωρίζε πολύ λίγα για τα υποατομικά σωματίδια, σε σχέση με αυτά που ξέρουμε σήμερα, ή για τις μαύρες τρύπες ή για την επιταχυνόμενη επέκταση του σύμπαντος. Ο Αϊνστάιν έκανε πολλές σημαντικές προόδους όσον αφορά την κατανόησή μας για τον κόσμο και πολλές γενεές φυσικών έκτοτε συνεχίζουν πάνω στο μονοπάτι που χάραξε.

Read More