Η συγκλονιστική εμπειρία ενός Έλληνα ναυτικού στο Τρίγωνο των Βερμούδων, το 1978

Τι μυστήριο κρύβεται άραγε στο Τρίγωνο των Βερμούδων; Γιατί υπάρχει μόνιμα αυξημένος στατικός ηλεκτρισμός; Γιατί τα όργανα των πλοίων και των αεροσκαφών δεν υπακούν στους κυβερνήτες τους;

Ένας Έλληνας Ασυρματιστής του Εμπορικού Ναυτικού, ο Πολύκαρπος Σπέντζας, έζησε μια συγκλονιστική εμπειρία στο πλοίο “POTHITI S.W.J.C” τον Νοέμβριο του 1978 στην περιοχή του αινιγματικού Τριγώνου των Βερμούδων.

Σύμφωνα με τον κύριο Σπέντζα, στην ευρύτερη περιοχή του Τριγώνου των Βερμούδων υπάρχει μόνιμα αυξημένος στατικός ηλεκτρισμός και ταυτοχρόνως, εμφανίζεται βαρυτική διαστολή του χωροχρόνου. Όταν εμφανίζονται στην περιοχή Άγνωστης Ταυτότητας Ιπτάμενα ή Υποβρύχια Αντικείμενα, ο χρόνος αποκτάει βραδύτητα και δίνει την αίσθηση ότι κυλάει εξαιρετικά αργά, ενώ οι ναυτικοί έχουν την ψευδαίσθηση ότι κυλάει γρήγορα, βασιζόμενοι στις ενδείξεις των οργάνων, των πυξίδων και των ρολογιών, τα οποία φαίνονται να γυρίζουν γρήγορα!

Ο Ασυρματιστής του Εμπορικού Ναυτικού, ο κύριος Πολύκαρπος Σπέντζας, τον Νοέμβριο του 1978

Το παράδοξο αυτό φαινόμενο οφείλεται, κατά τα λεγόμενα του κυρίου Πολύκαρπου Σπέντζα, στην κινητήρια δύναμη των Άγνωστης Ταυτότητας Ιπτάμενων, αλλά και Υποβρύχιων Αντικειμένων, που αναπτύσσεται γύρω από αυτά και είναι φθίνουσα ως προς την απόσταση (Δύναμη Plantier, από το όνομα του Γάλλου στρατιωτικού που πρώτος περιέγραψε τα χαρακτηριστικά της).

Ιδού πώς ξετυλίγεται το νήμα της μοναδικής ιστορίας του:

Ξεκινήσαμε από το Porto Matanzas, στην Κούβα, με προορισμό το Αλγέρι, έχοντας μέσο όρο ταχύτητας 11 ναυτικά μίλια. Λίγο πριν από τις 12 το μεσημέρι (τοπική ώρα), οι Αξιωματικοί της Γέφυρας του πλοίου έμοιαζαν αλαφιασμένοι. Μετρούσαν και ξαναμετρούσαν τα μίλια.

Είναι γεγονός ότι όλοι στο πλήρωμα είχαμε παρατηρήσει ότι το πλοίο έπλεε με ασυνήθιστα μεγάλη ταχύτητα, αλλά τα όργανα δε συμφωνούσαν με αυτό, καθώς έδειχναν σταθερή ταχύτητα 10-11 ναυτικών μιλίων. Μερικοί από τους συναδέλφους μου υπέθεσαν αρχικά μήπως είχα κάνει κάποιο λάθος στο χρονόμετρο, μιας και ήμουν ο Ασυρματιστής. Μα, δεν είχε γίνει κάτι τέτοιο και το πλοίο έσχιζε τα κύματα σαν δελφίνι.

Στις 12 το μεσημέρι, ο Καπετάνιος ζήτησε από τον Ανθυποπλοίαρχο να βάλει στη θέση του, στο τιμόνι, έναν ναύτη Πακιστανό, καθώς δεν ένιωθε καλά. Δεν μπορούσε να σηκώσει τα χέρια του και αισθανόταν το σώμα του πολύ βαρύ, σαν μολύβι.

Επίσης, τα σήματα MORS ακούγονταν υπερβολικά γρήγορα, ενώ οι παράκτιοι σταθμοί λαμβάνονταν σαν μαγνητόφωνο που παίζει στο γρήγορο.

Σε λίγο, κατέφτασε αναστατωμένος στη Γέφυρα του πλοίου ο Ηλεκτρολόγος από το μηχανοστάσιο, για να ελέγξει το ρολόι, διότι είχε παρατηρήσει πως όλα τα ρολόγια του καραβιού πήγαιναν μπροστά δύο ολόκληρες ώρες. Επίσης, η διαδρομή των δύο-τριών λεπτών του φάνηκε σαν να πέρασαν δύο ώρες!

Αλλά, και ο τιμονιέρης δεν μπορούσε να κρατήσει σταθερή πορεία, επειδή η πυξίδα, η οποία ήταν γυροσκοπική και θωρακισμένη από τα ηλεκτρομαγνητικά πεδία, γύριζε σαν τρελή! Έτσι, αναγκάστηκε να βάλει τον αυτόματο πιλότο και καταφέραμε να κρατηθούμε σε σταθερή πορεία.

Μα, το πιο παράξενο απ’ όλα έγινε λίγο μετά τις 5 το απόγευμα. Ο μάγειρας κι εγώ παίζαμε τάβλι στο καπνιστήριο, όταν ξαφνικά είδαμε πίσω και αριστερά του πλοίου, δηλαδή στη βορειοδυτική του πλευρά, σε απόσταση λίγων μόνο μιλίων, ένα μεγάλο λευκό άγνωστης ταυτότητας ιπτάμενο αντικείμενο στον ουρανό. Κατόπιν, φάνηκαν δύο μικρότερα ιπτάμενα αντικείμενα στα δυτικά του μεγάλου και μάλιστα, το ένα από αυτά προσκολλήθηκε πάνω του. “Πειράματα των Αμερικανών…”, υπέθεσα και δεν τα ξαναείδα.

Έφυγα αμέσως και ανέβηκα στη γέφυρα να ρωτήσω γεμάτος αγωνία αν είχε δει και κάποιος άλλος αυτές τις παράδοξες συσκευές. Δεν τις είχε παρατηρήσει κανείς. Πάντως, ήμουν σίγουρος πως κάτι περίεργο συνέβαινε με τον χρόνο και πως είχαμε επηρεαστεί από την επιτάχυνση της κίνησης των Α.Τ.Ι.Α.

Κοίταξα το ρολόι μου και η ώρα είχε περάσει. Βάζω τον δέκτη στα 500 KHz, για να συμπληρώσω το ημερολόγιο και ακούστηκαν υπερβολικά γρήγορα τα MORS. Βάζω και το Time Signal στα 15 MHz RWM (Radio Moscow) και άκουσα υπερβολικά γρήγορα και τα σήματα της ώρας. Τόσο πολύ γρήγορα, που νόμισα πως φταίει ο σταθμός.

Έκανα να πιάσω άλλο σταθμό και μηχανικά κοίταξα το ρολόι, όπου διαπίστωσα πως ο ρωσικός σταθμός “χτυπούσε” κανονικά τα λεπτά. Πετάχτηκα από την καρέκλα, άνοιξα το παραθυράκι του chart room και είδα τον Καπετάνιο. Κάτι σαν να με σταμάτησε και δεν του είπα τίποτε. Έκανα να χτυπήσω τα MORS και παρατήρησα ότι τα χέρια μου δεν μπορούσαν να χειριστούν ούτε πέντε γράμματα το λεπτό, δεδομένου ότι χειριζόμουν εκατό το λεπτό, διότι έκανα περίπου δύο λεπτά για να πάω με την καρέκλα προς τον πομπό.

Αναστατωμένος, είπα στον Καπετάνιο: “Τα χέρια μας δεν πάνε, δεν μας ακούνε…” Ο Καπετάνιος απάντησε ότι κανένας δεν έπρεπε να πειράξει τον αυτόματο πιλότο. Την άλλη ημέρα, το πλήρωμα συζητούσε για τα περίεργα γεγονότα, που είχαν συμβεί στον καθένα.

Ένας ναύτης παραπονιόταν ότι μόλις άναβε το τσιγάρο του, δεν προλάβαινε να το καπνίσει, γιατί αυτό καιγόταν αμέσως. Ο Ανθυποπλοίαρχος, που έκανε βάρδια 00:00-04:00, μόλις πήγε στην καμπίνα του και έπλενε τα δόντια του, για να πέσει να κοιμηθεί, του φώναξε ο ναύτης ότι η ώρα πήγε κιόλας 23:40, άρα δεν προλάβαινε ούτε να κοιμηθεί. Όλοι μας, όμως, νιώθαμε βραδυκαρδία και υποθερμία.

Χρόνια τώρα προσπαθώ να εξηγήσω αυτό το περίεργο γεγονός. Πιστεύω ότι η βραδυκαρδία και η μείωση αντανακλαστικών του πληρώματος οφείλονταν στη βαρυτική διαστολή του χρόνου. Τα κύματα βαρύτητας (βαρυόνια), που εκπέμπονταν από τις επιταχύνσεις των Α.Τ.Ι.Α. για την απογείωσή τους και άλλες κινήσεις, δρούσαν βιοχημικά στον μεταβολισμό του ανθρώπινου οργανισμού, σύμφωνα με τις θεωρίες των Bohr – Einstein.

Η είδηση δημοσιεύθηκε στην εφημερίδα “ΑΔΕΣΜΕΥΤΟΣ ΤΥΠΟΣ”, στις 17/08/1995…

Το άρθρο, όπως δημοσιεύθηκε στην εφημερίδα “ΑΔΕΣΜΕΥΤΟΣ ΤΥΠΟΣ”, στις 17/08/1995

Read More

Παράξενοι θρύλοι και μυστήρια των Βαλκανίων

Παράξενοι θρύλοι, άταφοι νεκροί, περίεργα φυσικά φαινόμενα, προφητείες, απόκρυφα μυστικά, υπόγειες πόλεις και πολλά άλλα συνοδεύουν για χρόνια την ιστορία των Βαλκανίων κάνοντας πολλούς να μιλούν για παραγωγή περισσότερης ιστορίας από αυτή που μπορεί να καταναλώσει τούτος ο τόπος.

Παρά την πτώση των κομμουνιστικών καθεστώτων, το άνοιγμα των συνόρων και την ευρωπαϊκή προοπτική των βαλκανικών χωρών, η βαλκνανική ενδοχώρα φαίνεται να μαστίζεται μέχρι και πρόσφατα από τους παλιούς δαίμονες του εθνικισμού και της μισαλλοδοξίας, οι οποίοι την στοιχειώνουν για πάρα πολλά χρόνια. Ποια είναι όμως τα βαλκανικά αυτά μυστήρια που αναμειγνύουν την γεωπολιτική με την μεταφυσική και την παραδοξολογία στοιχειώνοντας το συλλογικό φαντασιακό της ανθρωπότητας;

Η προϊστορική ουτοπία

Στις λεγόμενες «Σιδηρές Πύλες» του Δούναβη, περίπου 150 χιλιόμετρα από το Βελιγράδι στην περιοχή Τζέρνταπ, ανακαλύφθηκε το 1965, κατά την διάρκεια κατασκευής ενός μεγάλου υδροηλεκτρικού φράγματος, ένας οικισμός που αποδείχτηκε ότι υπήρξε κάποτε το κέντρο ενός από τους σημαντικότερους και λαμπρότερους προϊστορικούς πολιτισμούς. Τα ευρήματα μεγάλης αρχαιολογικής και καλλιτεχνικής αξίας που έφεραν στο φως οι ανασκαφές του αρχαιολόγου Ντράγκοσλαβ Σρέγιοβιτς αποκάλυψαν έναν οικισμό με διάρκεια ζωής από 6.600 – 4500 π. Χ, του οποίου οι κάτοικοι έχτιζαν τα σπίτια τους με βάση κάποιο ιερό σχέδιο. Ο οικισμός αυτός της νεολιθικής εποχής, φαίνεται πως περιλάμβανε σπίτια κτισμένα σε ακριβή γεωμετρικά σχήματα, με δικό τους ιδιότυπο αρχαιολογικό στυλ και με δρόμους παρόμοιους με τους σημερινούς. Ο κλειστού τύπου αυτός πολιτισμός φαίνεται πως εμφάνισε την πρώτη γλυπτική τέχνη στην Ευρώπης και οι κάτοικοί τους ακολουθούσαν μια συγκεκριμένη θρησκεία με ταφικές λειτουργίες και ψαρόμορφες θεότητες.





Όπως μαρτυρούν τα υπολείμματα των σπιτιών φαίνεται πως οι αρχιτεκτονική των κατοίκων απαιτούσε κάποιες γνώσεις «τριγωνομετρίας». Σύμφωνα με αυτά που γράφει ο Σέρβος αρχιτέκτονας Hristivoje Pavlović στο βιβλίο του «Τα σπίτια του Lepenski Vir» : «Οι βάσεις αυτών των σπιτιών είχαν σχήμα τραπεζιού, και το στενότερο μέρος τους ήταν χωμένο στις απόκρημνες πλαγιές του λόφου Košo brdο. Τα δάπεδα των σπιτιών ήταν από κόκκινη λάσπη, η οποία υπάρχει άφθονη στον τριγύρω τόπο. Σε μια γωνιά των σπιτιών βρισκόταν η εστία, στην οποία έριχναν στάχτη, δημιουργώντας έτσι ένα είδος θέρμανσης. Ίχνη φωτιάς ανακαλύφθηκαν και στο κατώφλι των σπιτιών, μάλλον για να κρατήσουν μακριά τα άγρια θηρία […] η στέγη ήταν φτιαγμένη από τρωτό υλικό, κάλαμο, λάσπη ή από κλαδιά δένδρων. Στο πίσω μέρος τους τα σπίτια είχαν, κατά πάσα πιθανότητα, και έναν μικρό τρούλο, και έτσι έμοιαζαν με μικρή σπηλιά ή με έναν μικρό φούρνο, στο οποίο οι κάτοικοι άναβαν φωτιά, ρίχνοντας ξύλα, για να ζεσταθούν ή στάχτη για να την αφήσουν να σιγοκαίει. Οι νεκροί ενταφιάζονταν μέσα στο σπίτι, πράγμα το οποίο μαρτυρεί και ένας σκελετός με κρανίο, που ανακαλύφθηκε σε ένα ερείπιο του σπιτιού, με σκυμμένη στάση του σώματος».

Η οικεία τάφος περιείχε όλα τα αντικείμενα της καθημερινής ζωής του νεκρού και οι μάγοι θάβονταν πάντα καθισμένοι σαν σε στάση διαλογισμού. Ο προσανατολισμός των σπιτιών έμενε πάντα σταθερός. Πριν το κτίσιμο των κατοικιών ακολουθούνταν πάντα ειδικές τελετουργίες». Λίγο αργότερα, γύρω στο 5.500 π.Χ. με την εμφάνιση των πρώτων γεωργικών κοινοτήτων στα βαλκάνια, το ενδιαφέρον των ανθρώπων φαίνεται να στράφηκε περισσότερα στα υλικά αγαθά έτσι ο πολιτισμός αυτός αποτέλεσε παρελθόν.

Η Πυραμίδα της Βοσνίας

«Δεν είναι αλήθεια ότι δεν υπάρχει καμία πυραμίδα στην Ευρώπη» ήταν τα λόγια της δήλωσης του εξερευνητή, ερασιτέχνη αρχαιολόγου, οικονομολόγου και επιχειρηματία , βοσνιο-αμερικάνου από το Τέξας, Semir Osmanagic ,το 2006, που έκαναν πολλούς να αναρωτηθούν αν πρόκειται για κάποιον τυχοδιώκτη Ιντιάνα Τζόουνς ή τον Ερρίκο Σλήμαν της νέας εποχής. Πιο αναλυτικά ο Osmanagic ισχυρίστηκε πως το βουνό Βισότσιτσα, πίσω από την πόλη Βίσοκο της κεντρικής Βοσνίας, δεν είνι ένα φυσικό πυραμοειδές βουνό αλλά μια πυραμίδα χτισμένη από ανθρώπους πριν από 10.000 με 12.000 χρόνια.





Όταν μετά την δήλωση του Osmanagic, ο R. Schoch, ένας από τους γνωστότερους αμερικανούς πυραμιδολόγους , διδάκτωρ του πανεπιστήμιου της Βοστόνης, παγκοσμίως γνωστός ως ο εξερευνητής της αιγυπτιακής σφίγγας και των Πυραμίδων της Γκίζας μετέβει στο Βίσοκο για να εξακριβώσει τους ισχυρισμούς του. Τότε το θέμα είχε αναφερθεί στους Times σε άρθρο τους στις 15 Μαΐου του 2006 με τίτλο «Άλλοι βλέπουν πυραμίδα στην εικόνα της Βοσνίας άλλοι βλέπουν έναν μεγάλο βράχο» καθώς και το National Geographic στον ιστότοπό του με άρθρο που έφερε τον τίτλο «Πυραμίδα στη Βοσνία, τεράστια απάτη ή κολοσσιαία ανακάλυψη». Μετά την παραμονή ενός μήνα εκεί ο πυραμιδολόγος Schoch, απεφάνθη πως επρόκειτο για φυσική φαινόμενο που συνετέλεσε στην κατασκευή αυτού του πυραμοειδούς λόφου αν και μέχρι σήμερα υπάρχουν ακόμα υπέρμαχοι της άποψης του Osmanagic.

Η Μαντόνα εμφανίζεται πάνω από 2.000 φορές

Έναν από τους μεγαλύτερους αριθμούς υπερβατικών εμφανίσεων που έχει καταγραφεί σε ένα και μόνο μέρος , είναι αυτός της Παναγίας του Μετζουγκόριε. Ήταν 26 Ιουνίου του 1981 όταν έξι παιδιά ηλικίας από 12 έως 16 χρόνων, είδαν μια πανέμορφη γυναίκα με ένα μωρό στα χέρια της η οποία τους καλούσε να πλησιάσουν κοντά τους. Αν και φοβισμένα απομακρύνθηκαν αντί να πλησιάσουν, όλα συμφώνησαν πως η γυναίκα αυτή είχε τη μορφή της Παναγίας. Έκτοτε τους εμφανιζόταν καθημερινά μετατρέποντάς τους σε διάμεσους για την μεταφορά των μηνυμάτων της προς τους κατοίκους της περιοχής. Η Gospa iz Medjugorja , η κυρία από την Μετζουγκόριε, όπως την αποκαλούσαν οι περισσότεροι καθολικοί πιστοί, έγινε έκτοτε γνωστή ως ένα από τα πιο ισχυρά θρησκευτικά θαύματα που προσελκύει δεκάδες χιλιάδες πιστούς από όλο τον κόσμο.





Έτσι το Μετζουγκόριε μετατράπηκε από μικρή και άσημη κωμόπολή της πρώην μεγάλης Γιουγκοσλαβίας σε νούμερο ένα τουριστικό θρησκευτικό προορισμό. Μάλιστα η επισκέπτρια εξ’ ουρανού υποσχέθηκε να μεταδώσει στον καθένα που βλέπει δέκα μηνύματα με δέκα μυστικά, με τα τέσσερα να είναι κοινά για όλη την ανθρωπότητα και τα υπόλοιπα να αφορούν αποκλειστικά το Μετζουγκόριε. Τα μηνύματα αφορούσαν την αγάπη, την πίστη, την μετάνοια την νηστεία και φυσικά την ειρήνη…

Η τσιμεντένια υπόγεια αντιπυρηνική πολιτεία του Τίτο

Ήταν το 1995 όταν στην περίφημη ταινία Underground του διάσημου σκηνοθέτη Εμίρ Κουστουρίτσα παρουσιάστηκε ένα μέρος του λαού της Γιουγκοσλαβίας να ζει στα υπόγεια αποκομμένο από την λοιπή πραγματικότητα χωρίς καν να γνωρίζει πως ο Β’ Παγκόσμιος Πόλεμος τελείωσε! Πέρα από τους καλλιτεχνικούς και πολιτικούς συμβολισμούς του Κουστουρίτσα όμως, ένα πραγματικό δίκτυο υπόγειων τούνελ φαίνεται να είχε κατασκευαστεί από τον Τίτο για να προστατευθεί ο ίδιος και τα ανώτατα στελέχη του γιουγκοσλαβικού κράτους από ενδεχόμενη πυρηνική έκρηξη. Μάλιστα το δίκτυο φημολογείται πως χρησιμοποιήθηκε και από τον Σλόμποταν Μιλόσεβιτς και το επιτελείο του κατά την διάρκεια των Νατοϊκών βομβαρδισμών.

Το 2004 δύο στρατιώτες που φρουρούσαν μια από τις εισόδους ενός συγκροτήματος βρέθηκαν νεκροί από πυροβολισμό. Αν και ο Σέρβικος Στρατός σε ανακοίνωσή του ήθελε τους στρατιώτες να έχουν αυτοπυρποληθεί μια ανεξάρτητη επιτροπή εμπειρογνωμόνων συστάθηκε για να εξακριβώσει τις συνθήκες του θανάτους τους. Το πόρισμά της , διαφορετικό από την επίσημη ανακοίνωση του στρατού, έγινε αφορμή για διάφορες εικασίες. Μια από αυτές ήθελε τους δύο στρατιώτες να είχαν πυροβοληθεί από κάποιον που βγήκε μέσα από τα αυτά τα υπόγεια τούνελ.





Η υπόγεια αυτή πολιτεία του Τίτο, αποτελείται από ένα 6όροφο συγκρότημα 60 μέτρων βάθος, το οποίο είναι ενισχυμένο με τσιμεντένιους τοίχους πάχους 3 μέτρων. Η κεντρική του αίθουσα έχει δυνατότητα να χρησιμοποιηθεί ως χώρος στάθμευσης φορτηγών και αρμάτων μάχης ενώ τα τούνελ εκτείνονται σε εκατοντάδες μέτρα απόσταση, συνδέοντας χώρους διαμονής και οχυρά, που χωρίζονται μεταξύ τους με ατσάλινες πόρτες ενώ διαθέτει αυτόνομο σύστημα ηλεκτροδότησης και εξαερισμού. Ο σχεδιασμός την υπόγειας πολιτείας ήταν τόσο επιτυχημένος που φημολογείται πως ο Σαντάμ Χουσεΐν είχε προσλάβει γιουγκοσλαβικές κατασκευαστικές εταιρείες για να χτίσουν για τον ίδιο ένα αντίγραφο του συγκροτήματος.

Η τσιμεντένια πολιτεία του Τίτο, χτισμένη τη δεκαετία του ‘60, παρέμενε για χρόνια ένα κρατικό μυστικό γνωρίζοντας την ύπαρξή της μόνο ανώτατοι στρατιωτικοί διοικητές και πολιτικοί της Σερβίας. Ο Σερβικός στρατός άλλωστε δεν θέλησε να αποκαλύψει τα μυστικά του υπόγειου αυτού δικτύου κατηγορώντας δημοσιογράφους και όσους ασχολήθηκαν τότε με το θέμα για παραβίαση κρατικών μυστικών . Την ίδια περίοδο βέβαια κάτοικοι της υπέργειας περιοχής δήλωναν στο Associated Press : «Δεν είχα ιδέα πως ζούσα πάνω σε ένα κρατικό μυστικό , τώρα που αποκαλύφθηκε, θα πρέπει ο στρατός να ανοίξει το συγκρότημα για το κοινό. Θα γινόταν η μεγαλύτερη τουριστική ατραξιόν του Βελιγραδίου».

Χωριό του Διαβόλου και Σέρβικη Πεντέλη

Όχι πολύ μακριά από το Κόσοβο, συναντά κανείς το όρος Ροντάν. Σε υψόμετρο 660-700μ μέτρων η διάβρωση του εδάφους έχει δημιουργήσει 202 λόφους –«πυραμίδες», ύψους 2 έως 15 μέτρων και πλάτους 0,5 έως τρία μέτρα, σε δύο λαγκάδες, το Τζάβολια (του Διαβόλου) και το Πάκλενα (της κολάσεως) . Το ιδιαίτερο αυτών των παράξενων φυσικών κολόνων είναι πως οι κορυφές τους είναι πιο πλατειές μοιάζοντας έτσι με κεφάλια. Εξαιτίας αυτού το χωριό του Διαβόλου, στοιχειώνεται από διάφορους θρύλους. Άλλοι αναφέρουν πως οι βράχοι ήταν μια μεσαιωνική πομπή που πέτρωσε μετά από μια κατάρα, ενώ οι ντόπιοι υποστηρίζουν πως είναι αδύνατον να μείνει κανείς εκεί μετά τα μεσάνυχτα χωρίς να αισθανθεί πως συμμετέχει σε ταινία τρόμου, αφού ακούγονται παράξενοι ήχοι και εμφανίζονται περίεργα φαινόμενα … Σύμφωνα με άλλους θρύλους όποιος συχνάζει στην περιοχή είναι πολύ πιθανόν να πέσει πάνω σε κάποια νεράιδα… Πέρα όμως από την πετρωμένη πομπή και τις συναντήσεις των θνητών με τον νεραϊδόκοσμο, το όρος και η περίεργη γεωλογική σύσταση της περιοχής, αποτελεί πόλο έλξης για πολλούς ερευνητές με σκοπό να μελετήσουν τα περίεργα αντιβαρυτικά φαινόμενα που επίσης φιλοξενεί. Η Σέρβικη Πεντέλη με τις ανεξιχνίαστες αντιβαρυντικές δυνάμεις κάνει τις πυξίδες να τρελαίνονται ενώ στις δορυφορικές φωτογραφίες παρουσιάζει ανεξήγητα χρυσά σημεία και φωτεινές σφαίρες που ίπτανται παντού.

Οι λιγοστοί τολμηροί ταξιδιώτες που επιχειρούν την ανάβαση αυτού του περίεργου βουνού, κάνουν λόγο για μια δύναμη που έλκει τα πάντα προς την κορυφή του βουνού και μάλιστα επιλέγοντας συγκεκριμένα μονοπάτια. Αρκετοί από τους επίδοξους εξερευνητές έχουν αναφέρει πως κατά την ανάβαση αισθάνθηκαν περίεργες ζαλάδες ή μούδιασμα ενώ δεν είναι λίγοι εκείνοι που εγκαταλείπουν την προσπάθεια ανάβασης έντρομοι. Οι πιο ακραίες μαρτυρίες αναφέρουν πως ακόμα κι αν κάποιος ρίξει νερό στο βουνό, αντί να κυλήσει, αρχίζει κι αυτό την ανάβαση…

Ο Δράκουλας των Καρπαθίων

Με όνομα βαρύ και ιστορία που έχει στοιχειώσει το συλλογικό φανταστιακό της ανθρωπότητας ειδικά μετά το ομώνυμο μυθιστόρημα του Μπράμ Στόκερ, ο Δράκουλας είναι κι αυτός άλλη μια ιστορική προσωπικότητα των Βαλκανίων. Ο τρομερός ηγεμόνας της Βλαχίας, Βλάντ Τέπες(1431-1476), πήρε τον τιμητικό τίτλο του δράκουλα από τον πατέρα του, πρίγκιπα της Τρανσυλβανίας και της Βλαχίας, και είναι γνωστός ως ανασκολοπιστής ή πασσαλωτής. Ο πατέρας του Βλαντ είχε χριστεί ιππότης του τάγματος του Δράκου, τάγμα το οποίο ιδρύθηκε για να προστατεύει τα σύνορα της Αυτοκρατορίας από τους αλλόπιστους Οθωμανούς εισβολείς και είχε σαν σύμβολό του έναν δράκο κρεμασμένο από έναν σταυρό. Ο δράκος συμβόλιζε τους επελαύνοντες Οθωμανούς και ο σταυρός την απειλούμενη Χριστιανοσύνη. Οι Οθωμανοί, για να αντιμετωπίσουν το τάγμα αυτό των ευγενών και ηγεμόνων της κεντρικής και ανατολικής Ευρώπης που είχε δημιουργηθεί με σκοπό την αναχαίτιση της οθωμανικής πλημμυρίδας, είχαν δημιουργήσει τη φρουρά της ημισελήνου με πρωτοβουλία του ίδιου του σουλτάνου.





Ο Βλαντ Τέπες ή Βλαντ Δράκουλας ή Βλαντ ο Παλουκωτής, ανατράφηκε την οθωμανική αυτοκρατορία, ως όμηρος και όταν αφέθηκε ελεύθερος επέστρεψε στη Βλαχία όπου απέκτησε τον θρόνο του πατέρα του κατατροπώντοντας τους εχθρούς του. Η φήμη του προέρχεται από τα ανατριχιαστικά βασανιστήρια που επέλεγε ως μέσω για να σκοτώνει τους εχθρούς ενώ το παρατσούκλι ανασκολοπιστής επειδή του Τούρκους αιχμαλώτους που συνελάμβανε τους θανάτωνε με ανασκολοπισμό εκθέτοντας τους στη συνέχεια δημόσια προς εκφοβισμό των υπολοίπων. Ο ίδιος άλλωστε έγραφε σε γράμμα του στο βασιλιά της Ουγγαρίας : «Σκοτώσαμε 23.884 Τούρκους, πέρα από αυτούς που κάψαμε μες στα σπίτια τους ή τους Τούρκους που σκότωσαν οι στρατιώτες. Τώρα ξέρετε μεγαλειότατε ότι δεν υπάρχει πια ειρήνη μεταξύ εμού και του Σουλτάνου». Εξαιτίας αυτού βέβαια πολλοί Ρουμάνοι θεωρούν τον Βλαντ ήρωα που πολέμησε τον Τούρκο κατακτητή.

Η Πυθία της Βουλγαρίας

Η γιαγιά Βάνγκα, μπάμπα βάνγκα, έζησε στην Βουλγαρία λίγα χιλιόμετρα βόρεια των ελληνικών συνόρων κι έμεινε γνωστή ως η τυφλή προφήτισσα των Βαλκανίων. Η Ευαγγελία Πάντοβα Γουστέροβα, γεννήθηκε στις 31 Ιανουαρίου του 1911. Σε ηλικία έξι ετών, φαίνεται να εμφανίστηκε μπροστά της ένας φωτεινός καβαλάρης, ο οποίος την υποχρέωσε να διαλέξει ανάμεσα στα μάτια της ψυχής ή στα φυσικά της μάτια. Διαλέγοντας το πρώτο έγινε μια από τις μεγαλύτερες Ιέρειες της Μαντείας που με την δύναμή της θύμιζε τους αρχαίους τυφλούς μάντεις Πυθία και Τειρεσία.





Για πολλές δεκαετίας προσέλκυε χιλιάδες αρρώστους, απογοητευμένους, ακόμα και άρρωστους που αναζητούσαν βοήθεια. Ανάμεσα στους θαυμαστές της, υπήρξε και ο τότε ισχυρός πρόεδρος της Βουλγαρίας Τόνιορ Ζίβκοβ και η σύζυγός του. Οι περισσότερες από τις προφητείες της σύμφωνα με τους κατοίκους επαληθεύτηκαν. Η μόνη περίπτωση που κατηγορήθηκε από τις βουλγαρικές αρχές ήταν όταν σε όραμά της είδε πως η περιοχή Βάρνα θα καταποντιστεί. Βέβαια αργότερα διαπιστώθηκε πως η Βάρνα βρισκόταν πάνω σε μια τεράστια υπόγεια λίμνη, η Γιαγιά Βάνγκα αφέθηκε ελεύθερη και το χτίσιμο ψηλών κτιρίων απαγορεύτηκε. Σήμερα στο χωριό Ρούπιτε που διέμενε, υπάρχει μια ιδιόρρυθμη εκκλησία αφιερωμένη στην Αγία Παρασκευή, που είναι γνωστή ως ο Ναός της Βάvγκα…

Το εξωγήινο κρανίο

Ήταν 21 Μαΐου του 2011, όταν ο Ρομάν Γκέντσεφ, ένας 38χρονος βούλγαρος από την Φιλιππούπολη, ανακάλυψε σε ένα μικρό λόφο κάπου κοντά στη βόρεια Ροδόπη ένα πολύ αλλόκοτο κρανίο, το οποίο δεν έμοιαζε ανθρώπινο. Όπως δήλωσε ο ίδιος, σ’ αυτή την ανακάλυψε οδηγήθηκε μετά από «υπερβατική καθοδήγηση» πέντε παράξενων ονείρων. Στα όνειρα αυτά είχε δει να τον επισκέπτονταν πέντε λευκοντυμένες ανθρωποειδείς μορφές οι οποίες κρατούσαν μεταλλικές πανοπλίες υποδεικνύοντας του το σημείο στο οποίο ανακάλυψε το κρανίο. Στο τελευταίο μάλιστα από τα πέντε όνειρα που είδε, οι φωτεινές οντότητες τον πληροφόρησαν πως με την ανακάλυψη αυτή θα έκλεινε ο κύκλος της συγκάλυψης, αφού όλη η ανθρωπότητα θα βεβαιωνόταν για την ύπαρξη εξωγήινων. Τις ίδιες λευκοντυμένες οντότητες σύμφωνα με μαρτυρίες είχε δει και η γιαγιά Βάνγκα. Με την ανακάλυψη του κρανίου πολλοί έκαναν λόγο για την μυστική λευκή αδελφότητα , έδρα της οποίας σύμφωνα με κάποιους είναι η περιοχή της Ροδόπης.





Το αλλόκοτο κρανίο που ανακάλυψε ο βούλγαρος αποδέκτης των εξωγήινων ονείρων είχε μέγεθος κεφαλιού μωρού και ζύγιζε 250 γραμμάρια. Η εγκεφαλική του κοιλότητα ήταν όμως αναλογικά πολύ μεγάλη. Διέθετε δύο οπές για μάτια και πάνω από αυτές ακόμη έξι οπές αγνώστου χρησιμότητας. Σύμφωνα με τον παλαιοντολόγο Γιορντάν Γιορντάνοφ ,το κρανίο ηλικίας τουλάχιστον 30.000 ετών, άνηκε σε κάποιο σχετικά μεγάλο όν που δεν υπήρξε σε αυτόν τον πλανήτη. Επίσημα βέβαια, μέσω της Βουλγάρας αρχαιολόγου Κάτιας Μαλάμεντ, ανακοινώθηκε πως το κρανίο δεν άνηκε σε κανένα γνωστό είδος ζώου. Κοντά στο σημείο ανακαλύφθηκε κι ένα μεταλλικό λείο κομμάτι βάρους 800 γραμμαρίων το οποίο πυροδότησε ένα νέο κύκλο θεωριών συνωμοσίας για εξωγήινη ζωή μετά από ισχυρισμούς ευφάνταστων ερευνητών που το παρομοίασαν με κομμάτι από διαστημόπλοιο…

Read More

Μυστήρια στο νησί του Πάσχα

Είναι ένα από τα πιο απομονωμένα νησιά του πλανήτη το οποίο ανακαλύφθηκε μόλις τον δέκατο όγδοος αιώνα. Μέχρι και σήμερα οι αρχαιολόγοι αδυνατούν να εξηγήσουν πως οι ιθαγενείς πριν από αιώνες κατάφεραν να κατασκευάσουν και να μεταφέρουν τα τεράστια ανθρωπόμορφα πέτρινα γλυπτά που βρίσκονται στο νησί.

Το νησί το ανακάλυψε το 1722 ο ολλανδός θαλασσοπόρος Γιάκομπ Ρόγκεβεν. Το ονόμασε νησί του Πάσχα γιατί εκείνη την εποχή γιορτάζονταν το χριστιανικό Πάσχα.

Στην αρχή το ολλανδικό πλήρωμα πίστεψε ότι το συγκεκριμένο νησί θα είναι ένα ακόμα νησάκι σαν και αυτά που υπάρχουν διάσπαρτα στον Ειρηνικό ωκεανό. Όλα όμως άλλαξαν όταν αντίκρισαν τα τεράστια πέτρινα αγάλματα που ήταν τοποθετημένα σε διάφορα σημεία του νησιού. Πάνω στα γλυπτά ανακαλύφθηκαν επιγραφές σε μια γλώσσα που ακόμα και σήμερα οι αρχαιολόγοι δεν έχουν καταφέρει να αποκρυπτογραφήσουν.

Σύμφωνα με τους ντόπιους το νησί ονομάζονταν Ράπα Νούι ενώ τα πέτρινα αγάλματα τα αποκαλούσαν Μοάι. Έχουν καταγραφεί περίπου 900 γλυπτά με τα μεγαλύτερα να φτάνουν τα 12 μέτρα. Μόλις πρόσφατα το 2012 οι αρχαιολόγοι διαπίστωσαν ότι σε πολλές περιπτώσεις εκτός από το τεράστιο κεφαλή υπάρχει και ανάλογο σώμα το οποίο είναι θαμμένο μέσα στη γη. Αυξάνοντα έτσι ακόμα περισσότερο το μέγεθος και τον όγκο τους.


Το μεγαλύτερο μυστήριο δεν είναι η ίδια η κατασκευή τους αλλά ο τρόπος που αυτά μεταφέρθηκαν στα υψώματα και τις τοποθεσίες που βρίσκονται σήμερα καθώς το βάρος του κάθε αγάλματος μετριέται σε δεκάδες τόνους. Όσες απόπειρες και αν έγιναν με κυλιόμενους ξύλινους κορμούς ή άλλους τρόπους δεν μπόρεσαν να δώσουν επαρκεί εξήγηση για την μέθοδο μεταφοράς.

Ένα ακόμα μυστήριο είναι και η αιτία η οποία πριν από τόσους αιώνες ώθησε τους κατοίκους του νησιού να προχωρήσουν σε μια τόσο δύσκολη και κοπιώδη προσπάθεια που ήταν η κατασκευή των αγαλμάτων, λαμβάνοντας υπόψη και τα περιορισμένα μέσα που διέθεταν. Αρχικά υιοθετήθηκε η άποψη ότι τα γλυπτά δημιουργήθηκαν για τον εκφοβισμό και την αποτροπή όσων ήθελαν να εισβάλουν στο νησί.

Αυτή η άποψη όμως αργότερα καταρρίφθηκε καθώς παρατηρήθηκε ότι σχεδόν στο σύνολο τους τα αγάλματα είναι στραμμένα προς το εσωτερικό του νησιού. Μόνο σε μια τοποθεσία στη δυτική πλευρά του νησιού υπάρχουν επτά αγάλματα στραμμένα προς άγνωστη κατεύθυνση.

Ίσως τελικά αυτά τα γλυπτά να συμβολίζουν την κατεύθυνση από την οποία ήρθαν οι πρώτοι άνθρωποι που αποίκισαν στο νησί.

Read More

Αυτές είναι οι 13 οικογένειες που κυβερνούν τον κόσμο

Μια εξαιρετικά ελιτίστικη οργάνωση που είναι γνωστή ως το Συμβούλιο των 13 οικογενειών ενορχηστρώνει όλα τα μεγάλα παγκόσμια γεγονότα.

Όπως υποδηλώνει το όνομα, το Συμβούλιο απαρτίζεται από τις κορυφαίες 13 πιο ισχυρές οικογένειες στη Γη.

Οι Anonymous ξαναχτυπούν και με ένα βίντεο που συγκλονίζει αποκαλύπτουν τις 13 οικογένειες που κυβερνούν τον κόσμο. Οι οικογένειες αυτές είναι οι εξής:

• Rothschild (Bauer or Bower)

• Bruce

• Cavendish (Kennedy)

• De Medici

• Hanover

• Hapsburg

• Krupp

• Plantagenet

• Rockefeller

• Romanov

• Sinclair (St. Clair)

• Warburg (del Banco)

• Windsor (Saxe-Coburg-Gothe)

Δείτε το σχετικό βίντεο

Read More

Το πλάσμα που εξαφανιζόταν στο σκοτάδι

Μια ιστορία που έρχεται από το παρελθόν. Την Αγγλία του 1837. Γεγονότα τόσο έντονα γι′ αυτούς που τα έζησαν αλλά και αυτούς που τα παρακολούθησαν. Και δύσκολα θα αμφισβητηθούν αφού καταγράφηκαν στα πρωτοσέλιδα των εφημερίδων της εποχής.

Όλα ξεκίνησαν στο σκοτεινό και ομιχλώδες Λονδίνο του 1837.

Οι μαρτυρίες έχουν δύο όψεις, που μπορεί όχι να περιπλέκουν το μυστήριο, αλλά να το επεκτείνουν. Έτσι άλλοι μάρτυρες περιέγραφαν ένα αποκρουστικό πλάσμα με φτερά και κέρατα , ενώ άλλοι για έναν ιδιαίτερα δυνατό άνθρωπο, με κανονικό ακριβό ντύσιμο, αλλά αυτοί που τον πλησίασαν εύκολα διέκριναν την κομμένη διχαλωτή γλώσσα του, τα μάτια που σχεδόν έβγαζαν φωτιά αλλά και ένα αλλόκοτο πρόσωπο κάτω από αυτό το ντύσιμο.

Ο «διάβολος»

Και στις δύο περιπτώσεις αυτή τη λέξη χρησιμοποίησαν οι μάρτυρες. Αρχικά το πλάσμα επιτέθηκε στην Polly Adams, κόρη αγροτικής οικογένεια που προσπάθησε να ξεφύγει από την μιζέρια, τη φτώχεια και την εξαθλίωση, εργαζόμενη σε ένα μπάρ του νότιου Λονδίνου. Λίγο αργότερα επίθεση δέχτηκε μια δεύτερη γυναίκα στο νεκροταφείο του Clapham. Για χρόνια οι κάτοικοι της Αγγλία και ειδικά του Λονδίνου ζούσαν με τον φόβο που σκέπαζε κάθε σκοτεινό, ανήλιο και αφώτιστο δρομάκι της πρωτεύουσας, ενώ δεκάδες από αυτούς κατέφευγαν στα αστυνομικά τμήματα με εμφανή τα σημάδια πάνω τους από τις επιθέσεις του πλάσματος. Πολλά από τα θύματα είχαν τραυματιστεί ιδιαίτερα βαριά, από τα κοφτερά νύχια, ενός δαίμονα που χτυπούσε και εξαφανιζόταν μέσα στο σκοτάδι, με έναν ιδιαίτερο τρόπο. Μεγάλα άλματα που τον έφερναν με μοναδική ευκολία στις ταράτσες των οικημάτων.

Ήταν τέτοια η σωρεία των περιστατικών και το κλίμα του φόβου που σκέπαζε την πόλη, που ανάγκασε τον δήμαρχο Λόρδο Sir John Cowan, να μιλήσει ανοιχτά στους κατοίκους και αποδεχόμενος πλήρως τα περιστατικά τους συνέστησε να είναι ιδιαίτερα προσεκτικοί στις μετακινήσεις τους, ειδικά τις βραδινές ώρες. Μάλιστα στάθηκε σε συγκεκριμένες αναφορές της αστυνομίας που περιέγραφαν το αλλόκοτο πλάσμα αλλά και τον άνθρωπο με τα έντονα “διαβολικά” χαρακτηριστικά. Μετά την δημόσια αποδοχή της κατάστασης και άλλοι κάτοικοι που μέχρι εκείνη την στιγμή κρατούσαν κρυφές τις δικές τους εμπειρίες, κατέκλυσαν τα αστυνομικά τμήματα αναφέροντάς τες. Όλες είχαν μια διαφορετικότητα (κάθε μια είχε την μοναδικότητά της) αλλά, και εδώ είναι το σημαντικό, ταίριαζαν απόλυτα με τις περιγραφές αυτού που τους επιτέθηκε. Με μια από τις δύο μορφές του. Οι περιγραφές δεν χωρούσαν αμφιβολία, και όλα κατέληγαν στο ότι κάτι το μυστηριώδες αλλά και επικίνδυνο συνέβαινε.

Μερικές εβδομάδες αργότερα από τα πρώτα περιστατικά , την παγωμένη νύκτα της 23 Φεβρουαρίου, μια νεαρή κοπέλα, η Jane Alsop, που έμενε σε συνοικία του Λονδίνου μαζί με τον πατέρα της και τις δύο αδερφές της, άκουσε έντονα χτυπήματα στην πόρτα. Είδε κάποια σκιά έξω από αυτή, και πριν ανοίξει πήρε απάντηση στο ερώτημά της ” ποιός είναι ” από μια περίεργη φωνή να συστήνεται σαν αστυνομικός να έχει συλλάβει το πλάσμα και να ζητά βοήθεια. Όταν η κοπέλα κρατώντας ένα κερί στο χέρι της άνοιξε την πόρτα, δέχτηκε άγρια επίθεση από το πλάσμα, που την πλήγωσε σε όλο το σώμα με τα κοφτερά νύχια του. Είχε βαθιές σχισμές κάτω από τα κομματιασμένα της ρούχα, αλλά και βαθιές πληγές στην περιοχή του λαιμού. Μια από τις αδελφές της έντρομη πετάχτηκε στο δρόμο, και με ουρλιαχτά πανικού και υστερίας κάλεσε σε βοήθεια. Ένα πλήθος που συγκεντρώθηκε από τα παρακείμενα σπίτια έφτασε στο σημείο και κινήθηκε προς το πλάσμα για να αποσπάσει την κοπέλα. Αυτό, σαν να φορούσε στα πόδια του “παπούτσια με ελατήρια”κατάφερε να απομακρυνθεί με τεράστια άλματα στις στέγες των σπιτιών και χάθηκε στο σκοτάδι αφήνοντας άφωνους τους συγκεντρωμένους. Η Jane Alsop περιέγραψε αργότερα στους αστυνομικούς αυτό που της επιτέθηκε, αναφέροντας ένα φθαρμένο κάλυμμα που φορούσε στο κεφάλι του, χωρίς όμως να κρύβει το πρόσωπο, ένα λευκό στενό πουκάμισο κάτω από μια μαύρη σαν από μουσαμά επένδυση. Το πρόσωπό του ήταν φρικιαστικό, αλλόκοτο, όχι ανθρώπινο, τα χέρια του κατέληγαν σε νύχια μεγάλα, γαμψά και ιδιαίτερα κοφτερά όπως μαρτυρούσαν και οι βαθιές σχισμές στο σώμα της, ενώ τα μάτια του κόκκινα σαν της φωτιάς πετούσαν μπλέ και άσπρες φλόγες.

Η Jane Alsop ήταν ένα από τα δεκάδες θύματα των επιθέσεων που είχαν μεταξύ τους και ομοιότητες αλλά και διαφορές. Ανάμεσα στις περιπτώσεις που ξεχωρίζουν είναι η επίθεση που δέχτηκαν δύο κοπέλες ενώ περπατούσαν την οδό Limehouse. Η μία από τις δύο, η δεκαοχτάχρονη Lucy Elbert, κατά την στιγμή εκείνη δέχτηκε στο πρόσωπό της μπλέ φλόγες που ξεπήδησαν από τα μάτια του πλάσματος, με αποτέλεσμα την τύφλωσή της.

Η εμφανίσεις συνεχίστηκαν, και ομαδικές θεάσεις έγιναν πάνω στη στέγη μιας εκκλησίας όπως και στον πύργο του Λονδίνου. Η άγνωστη, μυστηριώδης αυτή οντότητα, σκορπούσε τον φόβο και τον πανικό στην πρωτεύουσα της Αγγλίας, αλλά και σε ολόκληρη την επικράτεια της χώρας τις δεκαετίες του 1860 και 1870 ( ειδικά στο Midlands). Το 1860 σύμφωνα με μια αστυνομική έκθεση το πλάσμα στριμώχθηκε από ένα όχλο, αλλά κατάφερε να ξεφύγει με ένα και μόνο απίστευτο άλμα πολλών μέτρων πάνα από τα κεφάλια των διωκτών του. Το 1870 καταφέρνει να ξεφύγει από παγίδα του στρατού πηδώντας πάνω από μεγάλα εμπόδια ( κιβώτια) που στήθηκαν για την σύλληψή του, ενώ ένα βράδυ του 1877 η αστυνομία του Λονδίνου παρόλο που το πυροβόλησε δεν κατάφερε κάτι. Η τελευταία φορά που είναι βεβαιωμένη η εμφάνισή του, είναι το Σεπτέμβριο του 1904 στο Λίβερπουλ, όταν έκπληκτοι οι κάτοικοι το είδαν να πηδά τόσο από το ένα κτίριο στο διπλανό του, όσο και στα απέναντι κατά μήκος της οδού William Henry. Κάθε φορά που η αστυνομία, ο στρατός ή και ομάδες πολιτών πλησίαζαν στην σύλληψή του, αυτό απλά χανόταν με τεράστια άλματα στο σκοτάδι. Λέγεται ότι οι εμφανίσεις συνεχίστηκαν μέχρι τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, αλλά κάτι τέτοιο δεν επιβεβαιώνεται.

Η ύπαρξη αυτής της οντότητας ( ή ότι μπορεί να ήταν), επιβεβαιώνεται τόσο από τα αρχεία της αστυνομία των πόλεων της Αγγλίας όπου συνέβαιναν τα περιστατικά, όσο και από τα δημοσιεύματα του τύπου της εποχής. Και σίγουρα ήταν αληθινά τα περιστατικά αυτά, αλλιώς θα έπρεπε να μιλήσουμε για ομαδική υστερία, και ομαδικές οπτασίες, που συνοδεύονταν από σωρεία αυτοτραυματισμών. Πράγματα αδιανόητα για μια χώρα που δύσκολα θα κινητοποιούσε στρατιωτικές και αστυνομικές δυνάμεις για κάτι που δεν θα υπήρχε, δεν θα τρόμαζε, δε θα φόβιζε, δε θα πανικόβαλε…

Read More

Η μούμια που βρέθηκε στο Περού θα μπορούσε να είναι νέο ανθρώπινο είδος

Ένα μουμιοποιημένο πτώμα με τρία δάκτυλα που βρέθηκε στο Περού ίσως είναι ένα νέο είδος ανθρώπου, σύμφωνα με έναν ερευνητή, ο οποίος ισχυρίζεται ότι θα μπορούσε να είναι η «πιο σημαντική ανακάλυψη του 21ου αιώνα».

Ένας Βρετανός ερευνητής πιστεύει ότι η ομάδα του έχει βρει ένα νέο είδος ανθρώπου, μετά την ολοκλήρωση μιας σειράς επιστημονικών δοκιμών και μελετών ,σε μία από μια παρτίδα μούμιων που έχουν εκσκαφεί από τάφους στο Περού.


Χρησιμοποιώντας δοκιμές DNA και άνθρακα, ο ερευνητής ισχυρίστηκε ότι η μούμια θα μπορούσε να έχει ηλικία 1.800 ετών.

Τα αποτελέσματα που προέκυψαν από τη δοκιμασία υποδηλώνουν ότι η μούμια ήταν 98,5 τοις εκατό «πρωτεύον» και 1,5 τοις εκατό «άγνωστο» – μια παρόμοια γενετική δομή με εκείνη ενός ανθρώπου.

Ο Steve Mera, ένας βρετανός ερευνητής και δημιουργός ντοκιμαντέρ, κατόρθωσε να αποκτήσει πρόσβαση στα πτώματα στο Περού και του επιτράπηκε να πάρει αρκετά δείγματα για έλεγχο DNA.

Ο Steve και ο ερευνητής του Barry Fitzgerald πέταξαν στη χώρα της Νότιας Αμερικής τον περασμένο Ιούλιο, για να συνομιλήσουν με τους βασικούς παίκτες.

Η εφημερίδα Sun αναφέρει ότι οι δύο άνδρες, ντυμένοι με χειρουργικά κοστούμια, μεταφέρθηκαν σε μια μυστική τοποθεσία στις Άνδεις, για να εξετάσουν τα σώματα χρησιμοποιώντας τεχνολογία ακτίνων Χ.

Ο κ. Mera πιστεύει ότι τα ευρήματα θα μπορούσαν «να αλλάξουν τα βιβλία της ιστορίας για πάντα», καθώς δημιουργούν ένα τρισδιάστατο ντοκιμαντέρ για το ταξίδι και τις ανακαλύψεις τους.

Πιστεύει επίσης ότι τα άλλα πτώματα που βρέθηκαν, τα οποία μερικοί σκέφτηκαν ότι ήταν εξω-γήινα όντα – είχαν πλαστογραφηθεί ως παγίδες που χρησιμοποιούν οστά ζώων και δέρμα.

Η έρευνά του διαπίστωσε ότι ένα από τα σώματα, με το ψευδώνυμο Μαρία, περιείχε τρία δάκτυλα και επιμήκη κεφαλή – οδηγώντας τον κ. Μέρα να πιστέψει ότι το σώμα είναι πρώιμη και προηγουμένως άγνωστη εκδοχή ενός ανθρώπου.

Η έρευνα ανακάλυψε επίσης ότι η «Μαρία» είχε όλα τα όργανα, δάχτυλα και δάχτυλα.

Τα μουμιοποιημένα σώματα παραδόθηκαν στο Ινκκάρι Ινστιτούτο στο Κούσκο του Περού – το οποίο ερευνά τις αρχαιολογικές ανακαλύψεις που πιστεύεται ότι συνδέονται με τους Ίνκας – τον Απρίλιο του περασμένου έτους.

Ο κ. Mera δήλωσε: «Μπορούμε να επιβεβαιώσουμε ότι έχουμε αποδείξεις ότι το σώμα της Μαρίας αποτελεί μια απίστευτη ανακάλυψη.

Μια ανακάλυψη που μπορεί να μας κάνει να αλλάξουμε για πάντα τα βιβλία της ιστορίας μας. Θα μπορούσε να είναι η πιο σημαντική ανακάλυψη του 21ου αιώνα.

Μια συνέντευξη Τύπου πραγματοποιήθηκε στη Λίμα τον Μάρτιο για να ανακοινώσει την ανακάλυψη στα μέσα ενημέρωσης του κόσμου – προτού να είναι γνωστά τα αποτελέσματα του DNA.

Ο κ. Mera δήλωσε ότι πιστεύει επίσης ότι τα αξιοσημείωτα χαρακτηριστικά γνωρίσματα -όταν πιστεύεται ότι έχουν γίνει στο σώμα μετά την πάροδο- είναι πραγματικά, συμπεριλαμβανομένων των δοντιών του σκύλου, της απουσίας αυτιών και των οριζόντιων δερματικών κορυφογραμμών.

Ο ερευνητής της Βρετανίας λέει επίσης ότι η ομάδα του είναι οι μόνοι που κατάφεραν να αποκτήσουν αυθεντικά αποτελέσματα DNA – και θέλουν απεγνωσμένα τη Μαρία να φροντίζει την κυβέρνηση του Περού.



Συνεχίζοντας, ο κ. Mera είπε: «Εμείς πήραμε την υπόθεση για να διαψεύσουμε πολλούς από τους μη επιστημονικούς ισχυρισμούς ότι αυτά τα μυστηριώδη σώματα ήταν στην πραγματικότητα« εξωγήινα »από την προέλευσή τους και καταφέραμε να κάνουμε ακριβώς αυτό – εκτός από το μεγάλο σώμα της Μαρίας».

Ήμασταν σε επικοινωνία με τον Δήμαρχο της Nazca που θέλει τα σώματα που απελευθερώθηκαν και τοποθετήθηκαν σε ένα μουσείο στη Nazca.

«Οι αρχές συνεχίζουν να αναζητούν τα σώματα και έχουν αναπτύξει ακόμη και μια task force που ονομάζεται Task Force Wawita.

«Γνωρίζουμε πού φυλάσσονται αυτά τα σώματα και ότι η διατήρηση αυτών των σωμάτων είναι εξαιρετικά σημαντική.

«Τα σώματα εκφυλίζονται γρήγορα. Υπάρχουν πολλά άλλα κόμματα που προσπαθούν να πείσουν το ευρύ κοινό ότι όλα τα σώματα αντιπροσωπεύουν ζωντανούς και αναπνευστικούς υβριδικούς εξωγήινους.

«Αυτό απλά δεν είναι αλήθεια και πρέπει να τελειώσει. Οι αναφορές των εργαστηρίων από άλλους εμπλεκόμενους είναι αμφισβητήσιμες και ακόμη και τα διαπιστευτήρια των εμπλεκόμενων γιατρών. Η εκπληκτική ανακάλυψη μέσα στο DNA της Μαρίας αξίζει την ανώτατη ακαδημαϊκή προσοχή »και τίποτα λιγότερο».

Read More

Το «Πείραμα της Φιλαδέλφειας»: Η ιστορία του μυστηριώδους πλοίου που ταξίδεψε στο χωροχρόνο

Βρισκόμαστε στο 1943, εν μέσω του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου. Πόσο πιστευτή μπορεί να γίνει μια ιστορία που θέλει ένα πολεμικό πλοίο να εξαφανίζεται μαζί με το πλήρωμά του στο λιμάνι της Φιλαδέλφειας, να «ταξιδεύει» μίλια μακριά και να επανεμφανίζεται στη θέση του λίγα λεπτά αργότερα;


Το «Πείραμα της Φιλαδέλφειας» με την επίσημη ονομασία «Rainbow Project» -και η εμπλοκή του Άλμπερτ Αϊνστάιν σ’ αυτό- αποτελεί ένα από τα μεγαλύτερα μυστήρια του κόσμου, που ποτέ κανείς μέχρι τώρα δεν κατάφερε να εξηγήσει επαρκώς, αλλά ούτε και να αμφισβητήσει με δυνατά επιχειρήματα.


Το «γιατί» του πειράματος

Οκτώβριος 1943 και το Πολεμικό Ναυτικό των ΗΠΑ αποφασίζει να πραγματοποιήσει το πιο απόκοσμο πείραμα όλων των εποχών: να εξαφανίσει το πλοίο US Eldridge έχοντας βασιστεί στη Θεωρία των Ενιαίων Πεδίων του Αϊνστάιν. Τηλεμεταφορά, οπτική εξαφάνιση ή χωροχρονική μετακίνηση; Κανείς δε μπορεί να αποφανθεί με βεβαιότητα. Γιατί όμως έλαβε χώρα ένα τόσο διακινδυνευμένο πείραμα;

Ο λόγος είναι απλός. Ένα… αόρατο πλοίο θα δυσκόλευε τον εχθρό να κερδίσει τη μάχη. Σκοπός του πειράματος ήταν με τη βοήθεια της τεχνολογίας το Πολεμικό Ναυτικό να πετύχει το ακατόρθωτο: το ταξίδι των πλοίων στο χωροχρόνο. Το τεράστιο αυτό επιστημονικό άλμα, ξάφνιασε, αναστάτωσε, τρόμαξε και συντάραξε τον κόσμο, με το «Πείραμα της Φιλαδέλφειας» να μένει στην ιστορία ως το απόλυτο μυστήριο που τόσα χρόνια μετά αναζητά την εξήγησή του.


Το US Eldridge εξαφανίζεται μυστηριωδώς

Έχοντας ολοκληρώσει τη «Θεωρία των Ενιαίων Πεδίων» σύμφωνα με την οποία η βαρύτητα συνδέεται με τον ηλεκτρισμό και τον μαγνητισμό, ο Άλμπερτ Αϊνστάιν, θέλοντας να επαληθεύσει όσα υποστήριζε, συνεργάστηκε με το αμερικανικό Πολεμικό στο «Rainbow Project».

28 Οκτωβρίου του 1943, (η ημερομηνία έχει απόκλιση, ωστόσο αυτή είναι η επικρατέστερη εκδοχή), το αντιτορπιλικό - «πειραματόζωο» επανδρωμένο πλήρως εξαφανίζεται από τη ναυτική βάση της Φιλαδέλφειας με τη χρήση ηλεκτρομαγνητικών πεδίων για να εμφανιστεί λίγα λεπτά αργότερα στο Νόρφολκ της Βιρτζίνια, 350 χιλιόμετρα μακριά. Το μυστήριο ωστόσο δεν σταματά εδώ, αφού μέσα σε ελάχιστο χρόνο επανήλθε στη Φιλαδέλφεια, χωρίς κανείς να το δει προτού φτάσει στο λιμάνι.

Κανείς από όσους είδαν το πλοίο να εξαφανίζεται και να εμφανίζεται ξανά μπροστά στα μάτια τους δε μπόρεσε να συνειδητοποιήσει το πώς μπόρεσε να συμβεί κάτι τέτοιο μέσα σε ελάχιστα λεπτά της ώρας, αφού για μια τέτοια απόσταση το πλοίο θα χρειάζονταν τουλάχιστον 24 ώρες για να πλεύσει ως το Νόρφολκ και να καταφέρει να φτάσει πίσω εκεί από όπου ξεκίνησε.




Ο ρόλος του ηλεκτρομαγνητικού πεδίου που «έσβησε» το αντιτορπιλικό

Το αρχικό σχέδιο ήταν η δημιουργία ενός ισχυρού ηλεκτρομαγνητικού πεδίου γύρω από το πλοίο, το οποίο θα εμπόδιζε τις τορπίλες του εχθρού να το αγγίξουν και –γιατί όχι- να τις «σπρώξει» πίσω εκεί από όπου εκτοξεύτηκαν.

Με τον ίδιο ακριβώς τρόπο, οι αμερικανικές δυνάμεις σκέφτηκαν να χρησιμοποιήσουν το ίδιο πεδίο ώστε να «εξαφανίσουν» οπτικά το πλοίο κάνοντας το αόρατο στο νερό και τον αέρα.

Σύμφωνα με όσα έχουν γίνει γνωστά από μαρτυρίες, το συγκεκριμένο πείραμα πραγματοποιήθηκε σε δύο φάσεις. Αρχικά, το αντιτορπιλικό των 1.520 τόνων δεν εξαφανίστηκε τελείως, καθώς το αποτύπωμα του σκελετού του διαγραφόταν καθαρά στο νερό.

Κατά τη δεύτερη φάση, εξαφανίστηκε ολόκληρο και επανεμφανίστηκε 18 λεπτά αργότερα στη Βιρτζίνια, με το πλήρωμά του να βρίσκεται σε τραγική κατάσταση: άνθρωποι βρίσκονταν «χτισμένοι» στους τοίχους, κάποιοι άλλοι δε μπορούσαν ούτε να μιλήσουν, ορισμένοι έχασαν τα λογικά τους, ενώ δηλώθηκαν και απώλειες, καθώς μέλη του πληρώματος εξαφανίστηκαν κατά την «μεταφορά».


Όσοι επέζησαν, εικάζεται ακόμη πως εξαφανίζονταν και επανεμφανίζονταν μετά από ώρες

Παρότι κανείς ποτέ δε μπόρεσε να εξηγήσει το που βρισκόταν το πλοίο κατά τη διάρκεια της εξαφάνισής του, ο Αλ Μπιέλεκ, ο οποίος -όπως υποστήριζε- ήταν ένας από τους δύο ναύτες του Πολεμικού Ναυτικού που έθεσαν σε λειτουργία τα μηχανήματα στο δωματίου ελέγχου του πλοίου, δήλωσε πως το US Eldridge ταξίδεψε 40 χρόνια μπροστά στο χρόνο, δηλαδή στο 1983 και βρέθηκε στις υπόγειες εγκαταστάσεις του προγράμματος «Μόντοκ» στο Λονγκ Άιλαντ.

Ο φόβος του Αϊνστάιν για την ανθρωπότητα και η λήξη του πειράματος

Λέγεται πως μετά την ολοκλήρωση του πειράματος, ο Αϊνστάιν έχοντας συνειδητοποιήσει πως οι άνθρωποι δεν ήταν έτοιμοι να δεχθούν μια τέτοια τεχνολογική γνώση και εξέλιξη, κατέστρεψε τα χειρόγραφά που εξηγούσαν το πείραμα και όσα ο ίδιος είχε καταφέρει να αποδείξει.

Από τη μεριά του το αμερικανικό Πολεμικό Ναυτικό εγκατέλειψε την προσπάθεια παντοδυναμίας του μέσω της επανάληψης του πειράματος, λόγω των όσων συνέβησαν στο πλήρωμα του πλοίου…


Το πλοίο – μυστήριο στην Ελλάδα

Στο πλαίσιο της αμερικανικής βοήθειας, το US Eldridge χαρίστηκε το 1951 στην Ελλάδα και ξεκίνησε ως «Λέων» την υπηρεσία του στο Πολεμικό μας Ναυτικό. Παρά την αλλαγή του ονόματός του, η φήμη του μοιάζει να το κυνηγούσε με τους Έλληνες ναυτικούς να κάνουν λόγο για μεταφυσικά περιστατικά και ανεπιβεβαίωτους θρύλους που ήθελαν το πλοίο να εμπλέκεται σε περίεργες «συμπτώσεις».

Σύμφωνα με όσα έχουν ακουστεί, οι ναύτες που υπηρέτησαν στο πλοίο υιοθέτησαν μια παράξενη συμπεριφορά, ενώ κάποιοι από αυτούς παρουσίασαν σοβαρά νευρολογικά και ψυχολογικά προβλήματα.

Λαϊκοί θρύλοι μάλιστα, θέλουν το πλοίο να εξαφανίζεται για δύο ημέρες κατά τη διάρκεια ασκήσεων στο Ιόνιο τη δεκαετία του ‘50 και ορισμένα μέρη του να παραμένουν σφραγισμένα χωρίς κανείς να εξηγεί το λόγο.

Ο «Λέων» παροπλίσθηκε το 1992. Το μόνο βέβαιο είναι ότι έως ότου δοθεί μια ολοκληρωμένη εξήγηση για το τι ακριβώς συνέβη στο πλοίο και τους ανθρώπους που το επάνδρωναν, το «Πείραμα της Φιλαδέλφειας» θα παραμένει ένα από τα πιο ανατριχιαστικά μυστήρια του κόσμου...

Read More

Αυτά είναι τα κρησφύγετα που φτιάχνει η Παγκόσμια ελίτ αν καταστραφεί η γη

Οι θεωρίες για καταστροφή του κόσμου από διάφορους παράγοντες, δίνουν και παίρνουν τα τελευταία χρόνια.

Σε αυτή τη βάση, η Παγκόσμια «ελίτ» έχει πάρει ήδη τα μέτρα της και προετοίμασε διάφορα κρησφύγετα, στα οποία πιθανόν θα μπορεί να επιβιώσει.

Δείτε τι έχουν φτιάξει και τα κρατάνε μυστικά:

Read More

Το History channel αποκαλύπτει τον Διαστημικό Σταθμό «Σελήνη»

Το History channel Αποκαλύπτει τον Διαστημικό Σταθμό Σελήνη

Ένα ξεχωριστό επεισόδιο που αξίζει να παρακολουθήσετε!

Αναφέρονται και τονίζονται ορισμένα χαρακτηριστικά του φεγγαριού που προκαλούν εντύπωση, αλλά και προβληματισμό.

-Ποιές είναι οι πιθανότητες το μέγεθος της Σελήνης και η θέση της ανάμεσα στη Γη και τον Ήλιο να είναι τυχαίο γεγονός;

-Τί πραγματικά είδαν οι αστροναύτες που πάτησαν στο Φεγγάρι και γιατί τόσα χρόνια δεν το έχουνε ξαναεπισκευθεί;

-Τί κρύβεται στην Σκοτεινή Πλευρά του Φεγγαριού;

-Είναι… κούφια η Σελήνη;

Μήπως πρόκειται για τεχνητό πλανήτη;!

Δείτε το ντοκιμαντέρ:

Read More

Το χωριό των φαντασμάτων

Το χωρίο Pluckley, σύμφωνα με την έκδοση του έτους 1998 του βιβλίου των ρεκόρ Guinness, θεωρείται το πιο στοιχειωμένο χωρίο στην Αγγλία, με 12 καταγεγραμμένες αναφορές φαντασμάτων… Τα περισσότερα συμβάντα έλαβαν χώρα στο σταυροδρόμι που είναι γνωστό με το όνομα ''fright corner''.


Ο άνδρας που ουρλιάζει

Αυτό είναι το πιο διάσημο φάντασμα του χωριού. Οι τρομακτικές κραυγές που ακούγονται ανήκουν σε έναν άνδρα που δούλευε σε ένα λατομείο και βρήκε φριχτό θάνατο όταν κατέρρευσε ένας τοίχος και τον σύνθλιψε.

Ο ληστής

Ο ληστής Robert du Bois, συνήθιζε να κρύβεται στον κορμό μιας ξεραμένης βελανιδιάς για να αιφνιδιάζει τα θύματά του. Τελικά όμως η κρυψώνα του έγινε γνωστή και κάποιος από το χωριό αποφάσισε να πάρει το νόμο στα χέρια του. Έχωσε λοιπόν το σπαθί του στον κορμό του δέντρου και συνεπώς και στο σώμα του ληστή, που κρυβόταν εκεί. Σήμερα το δέντρο δεν υπάρχει πλέον, αλλά το φάντασμα του Robert στοιχειώνει το σταυροδρόμι παραμονεύοντας για τα επόμενα θύματά του.

Η γριά τσιγγάνα

Στο ρέμα της περιοχής εμφανίζεται το φάντασμα μιας γριάς τσιγγάνας που απ’ότι λέγεται κάηκε ζωντανή όταν αποκοιμήθηκε με την πίπα της αναμμένη και άρπαξαν φωτιά τα ρούχα της.

Το κάρο με τα άλογα

Το φασματικό όχημα έχουν παρατηρήσει αρκετοί άνθρωποι σε διαφορά μέρη γύρω από το χωρίο. Συνήθως το έλκουν δύο ή τέσσερα άλογα και τελευταία φορά που καταγράφηκε εμφάνισή του ήταν στα μέσα της δεκαετίας του ενενήντα.

Η στοιχειωμένη εκκλησία του Pluckley

Η εκκλησία St. Nicolas αποτελεί το κέντρο της υπερφυσικής δραστηριότητας.Εκρήξεις και χτυπήματα ακούγονται κάτω από την εκκλησία και την ίδια στιγμή φώτα αναβοσβήνουν στο εσωτερικό της.

Εικάζεται ότι όλα αυτά προκαλούνται από την ανήσυχη ψυχή της Lady Dering, η οποία θάφτηκε μέσα σε εφτά φέρετρα, σε μια μάταιη προσπάθεια να διατηρηθεί το σώμα της χωρίς να επέλθει αποσύνθεση. Η ίδια γυναίκα επίσης εμφανίζεται στην αυλή της εκκλησίας. Επίσης μέσα στην εκκλησία εμφανίζεται ακόμα μια γυναίκα που σύμφωνα με τα ρούχα της προέρχεται από τα μέσα του εικοστού αιώνα.

Η κυρία με τα λευκά

Άλλη μια γυναίκα από την οικογένεια Dering εμφανίζεται στην εκκλησία του St. Nicolas, αλλά και στη βιβλιοθήκη του σπιτιού της οικογένειας. Συχνά τη μπερδεύουν με την άλλη κυρία της οικογένειας, αλλά πρόκειται για δυο διαφορετικά πρόσωπα, ίσως δύο αδερφές, ή μάνα και κόρη.

Η στοιχειωμένη pub

Η Black Horse pub χτίστηκε το 1430 και έκπτωτε συμβαίνουν περίεργα πράγματα. Πράγματα μετακινούνται ή εξαφανίζονται και η σπιτονοικοκυρά έχει κλειδωθεί αρκετές φορές έξω. Υπάρχει επίσης ένα δωμάτιο στον πάνω όροφο, στο οποίο οι σκύλοι αρνούνται να πλησιάσουν, ενώ ένα κορίτσι ισχυρίζεται ότι είδε μια όμορφη κυρία με κόκκινο φόρεμα.

Ο δάσκαλος

Το 1800 ένας δάσκαλος κρεμάστηκε από ένα δέντρο. Το φάντασμά του το είδε το 1965 ένας συγγραφέας, να κρέμεται από ένα δέντρο. Φορούσε παντελόνι με τιράντες και ένα παλιό παλτό.

Ο καλόγερος

Λέγεται ότι στοιχειώνει ένα σπίτι που ονομάζεται Greystones. Ο λόγος που στοιχειώνει το συγκεκριμένο σπίτι είναι άγνωστος αν και απ’ότι λέγεται πέθανε σε αυτό.

Η Lady του Rose Court

Το φάντασμα πρέπει να ανήκε σε μια ερωμένη ενός μέλους της οικογένειας Dering και στοιχειώνει το σπίτι που ονομάζεται Rose Court. Ίσως συμμετείχε σε ένα ερωτικό τρίγωνο που περιλάμβανε και τον καλόγερο του Greystones. Αυτοκτόνησε τρώγοντας δηλητηριώδη βατόμουρα. Στοιχειώνει το σπίτι και τους κήπους και λέγεται ότι την ακούνε να φωνάζει τα δύο της σκυλιά.

Read More

Η κατάρα που στοίχειωσε το χωριό με τα περίεργα σπίτια

Πολλές είναι οι ιστορίες που έχουν ακουστεί κατά καιρούς για πόλεις και χωριά που μένουν πια ακατοίκητα. Οι λόγοι πολλοί και διάφοροι. Σεισμοί, ραδιενέργεια, πόλεμοι ή ακόμη και κακός σχεδιασμός, έχουν αφήσει αυτές τις πόλεις να στέκουν στοιχειωμένες.

Σε αυτές τις πόλεις, δεν υπάρχει θόρυβος, δεν υπάρχουν άνθρωποι και ο χρόνος δεν υπάρχει καν χρόνος. Μόνο κτίρια μισογκρεμισμένα, αφημένα στην τύχη τους, αλλά γεμάτα ιστορίες.

Ένα τέτοιο χωριό-φάντασμα υπάρχει στην Ταϊβάν το οποίο προοριζόταν να γίνει ένα παραθαλάσσιο τουριστικό θέρετρο. Όμως μία σειρά από περίεργες θεωρίες, περιστατικά, εργατικά ατυχήματα και μυστηριώδεις θάνατοι και μία κατάρα να πλανάται από πάνω της, λόγω της κατεδάφισης ενός ιερού που υπήρχε παλιά στην περιοχή, κάνουν το Σανζί στην Ταϊβάν να έχει τη δική του θέση ανάμεσα στα στοιχειωμένα μέρη του κόσμου.



Ένας κόσμος ιδιαίτερος, ατμοσφαιρικός όπου η ιστορία άφησε το δικό της ανεξίτηλο αποτύπωμα.

Τα προκατασκευασμένα σπίτια που έμοιαζαν με UFO του Σανζί στην Ταϊβάν, κατασκευάστηκαν το 1978. Ήταν μέρος ενός μεγάλου πρότζεκτ για εξοχικές κατοικίες και προορίζονταν για αξιωματικούς του αμερικανικού στρατού όταν θα ολοκλήρωναν τη θητεία τους σε πόστα τους στην Ανατολική Ασία.

Ήταν ένα μεγαλεπίβολο σχέδιο το οποίο όμως ήταν καταδικασμένο σχεδόν καταραμένο από την αρχή. Τα κατασκευαστικά έργα στην επαρχία Σανζί (Sanzhi) στην Ταϊβάν ξεκίνησαν με πυρετώδεις ρυθμούς το 1978, με στόχο η περιοχή να γίνει το απόλυτο τουριστικό θέρετρο του κόσμου. Αντ' αυτού έγινε το πιο τρομακτικό θέρετρο του κόσμου.

Οι κατασκευές σταμάτησαν μόλις δυο χρόνια αργότερα το 1980 καθώς μια σειρά μυστηριωδών θανάτων, αυτοκτονιών αλλά και ατυχημάτων στοίχειωσαν το μέρος.



Από το 1980 και μετά, σε κανέναν δεν επετράπη να ξαναπάει στο Sanzhi Resort. Τα φουτουριστικά κτίρια σε σχήμα UFO στέκουν εγκαταλελειμμένα σαν ξόανα.

Πολλοί από τους εργάτες, χωρίς να έχει ποτέ ανακοινωθεί ο ακριβής αριθμός τους, που έχτιζαν αυτά τα περίεργα κτίρια αυτοκτόνησαν. Κανένας δεν είχε εκδηλώσει πριν συμπτώματα μελαγχολίας ή κατάθλιψης. Επίσης μια σειρά από θανατηφόρα τροχαία ατυχήματα σημειώθηκαν την ίδια περίοδο στους γύρω δρόμους.

Οι θρύλοι για το τρομακτικό αυτό μέρος δίνουν και παίρνουν.



Αρκετοί πιστεύουν ότι το θέρετρο χτίστηκε πάνω σε ένα νεκροταφείο Ολλανδών στρατιωτών που πολέμησαν στην Ταϊβάν στο Β' Παγκόσμιο Πόλεμο.

Κάποιοι εργάτες ανέφεραν ότι τους είχαν επισκεφτεί πνεύματα που ζητούσαν να μην διαταραχθεί η ησυχία τους.

Κάποιοι άλλοι ότι το μέρος στοιχειώθηκε αφού καταστράφηκε το μεγάλο τσιμεντένιο άγαλμα ενός δράκου, που βρισκόταν στην είσοδο της πόλης και συμβόλιζε την καλή τύχη. Μαζί με την καταστροφή του αγάλματος, κατακερματίστηκε και η καλή τύχη του μέρους.



Σύμφωνα με το Blumhouse.com, το 1989, ένας πρόεδρος της επαρχίας θέλησε να ολοκληρώσει το έργο που είχε ξεκινήσει πριν μια δεκαετία και να κατασκευάσει το θέρετρο.



Έτσι, επιστράτευσε μια ομάδα αρχιτεκτόνων και σχεδιαστών και αποφάσισε να επενδύσει 32 εκατ. δολάρια στην αναβίωση του πρότζεκτ. Οι κακοτεχνίες στην αρχική κατασκευή όλων των κτιρίων απαιτούσε όμως πολύ περισσότερο χρήμα. Με τον κίνδυνο της απόλυτης καταστροφής από κάποιο σεισμό να είναι κάτι παραπάνω από υπαρκτός, οι ιθύνοντες δεν θέλησαν να σπαταλήσουν χρόνο και χρήμα για να ξεκινήσουν από το μηδέν.



Και κάπως έτσι τελείωσε το όνειρο για το απόλυτο θέρετρο.

Η κατεδάφιση ξεκίνησε το 2008 παρά τις εκκλήσεις να μείνει έστω κι ένα από αυτά τα σπίτια και να αξιοποιηθεί ως μουσείο.

Μέχρι το 2010, όλα τα σπίτια-UFO είχαν κατεδαφιστεί, δεν υπήρχε πια κανένα υπόλειμμα της πόλης ενώ το μέρος προοριζόταν να μετατραπεί σε εμπορικό παραθαλάσσιο θέρετρο και υδάτινο πάρκο.

Read More

Το μυστήριο με τις δίδυμες Σουηδέζες αδερφές

Ένα «περίεργο» περιστατικό που έγινε πριν από μερικά χρόνια έξω από το Μπίρμπιχαμ της Αγγλίας, έγινε πρόφαση και αφορμή για να προπαγανδιστεί η άποψη ότι μεταξύ μας κυκλοφορούν εξωγήινοι, άνθρωποι» ειδικών ικανοτήτων», στους οποίους αύριο θα πρέπει φυσιολογικά να υποταχτούμε. Με την διαφορά όμως, ότι τα δαιμόνια οργιάζουν με επίδειξη ασυνήθιστων δυνάμεων..

Το πραγματικά εκπληκτικό και πολύ περίεργο αυτό περιστατικό που σημειωτέον κινηματογραφήθηκε με τέτοια ευκολία που δημιουργεί υπόνοιες για το στημένο του πράγματος, δείχνει δυο περίεργα όντα, δυο γυναίκες Σουηδέζες που κάνουν βόλτα στο κεντρικό διάζωμα σε ένα δρόμο ταχείας κυκλοφορίας. Τα δυο αυτά άτομα ξαφνικά ξεχύνονται κυριολεκτικά στον δρόμο και πέφτουν με ορμή επάνω σε δυο διερχόμενα αυτοκίνητα. Το δυστύχημα είναι πολύ βίαιο και ήταν αδύνατο να επιζήσουν. Σε λίγο καταφθάνουν περιπολικά και ασθενοφόρα.

Και τότε συνέβη το εκπληκτικό. Όχι μόνο δεν είχαν σκοτωθεί, αλλά σηκωθήκαν με μια εκπληκτική δύναμη και προσπάθησαν να ξεφύγουν από τους αστυνομικούς. Οι εικόνες είναι καταπληκτικές. Το συμπέρασμα όμως μας βάζει σε πολλές σκέψεις. Αυτοί που υποτίθεται ότι σαν αυτόπτες μάρτυρες περιέγραψαν το συμβάν, κατέληξαν στο συμπέρασμα που το πρόβαλλαν ότι κυκλοφορούν άτομα με ανώτερες δυνάμεις..

Read More

Μυστικά έγγραφα και χάρτες των Ναζί από την Ανταρκτική που «αποδεικνύουν» την… Κούφια Γη

Στην επιφάνεια έρχονται και πάλι οι θρυλικές ιστορίες για τους Ναζί που εξερεύνησαν τις νότιες περιοχές του πλανήτη μας και για την δημιουργία μυστικών βάσεων στην Νέα Σουηβία (Neuschwabenland – Ανταρκτική).

Το μυστήριο για την «κοίλη ή κούφια Γη» και την εξερεύνηση της από το Γερμανικό πολεμικό Ναυτικό, κατά την περίοδο του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου, συνεχίζει να γοητεύει ακόμη και σήμερα.

Έτσι σύμφωνα με ένα βίντεο που έδωσε μόλις χθες (28/9 2016) στην δημοσιότητα ο χρήστης του you tube alien agenda 888 και σύμφωνα με μυστικά αρχεία που διέρρευσαν μετά τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο, από την γερμανική πλευρά και από την πλευρά των Συμμάχων, ήταν κοινό μυστικό ότι οι Ναζί είχαν χτίσει ένα καταφύγιο τεραστίων διαστάσεων στην Ανταρκτική, καθώς κατά τη διάρκεια του 1942, η γερμανική πλευρά γνώριζε ήδη ότι ο πόλεμος ήταν χαμένος, και δεδομένου ότι είχε ένα στόλο από υπέρ-υποβρύχια ικανά να μεταφέρουν βαριά φορτία και εξοπλισμό, χιλιάδες τεχνικούς και επιστήμονες ειδικευμένους, χιλιάδες επίσης ανθρώπους που χρησιμοποιούνταν για διάφορες εργασίες, όπως για να κατασκευάσουν αποθήκες ή υπόγεια εργοστάσια και την «εξωτική» τεχνολογία που λένε ότι ήταν ανώτερη από την συμμαχική σε ποιότητα, αλλά όχι σε ποσότητα, εκατοντάδες αξιωματούχους του καθεστώτος, τόνους χρυσού που έκλεψαν από τους κατακτημένους λαούς και που τους επέτρεψε να χτίσουν μια πόλη καταφύγιο στην Ανταρκτική.

Στο βίντεο επίσης δείχνει χάρτες του τρίτου Ράιχ στους οποίους απεικονίζονται πολλά μυστικά περάσματα που είχαν πρόσβαση σε μυστηριώδεις υπόγειες περιοχές και οι οποίες χρησιμοποιήθηκαν από τα Γερμανικά υποβρύχια, καθώς και έναν πλήρη χάρτη με τα δύο ημισφαίρια και το μυστηριώδες βασίλειο της Agartha.

Επίσης δείχνει και μια επιστολή, που υποτίθεται ότι γράφτηκε από τον Karl Unger, ναύτης του γερμανικού U-Boat 209, με κυβερνήτη τον Heinrich Brodda, στην οποία αναφέρει ότι το πλήρωμα είχε φτάσει το εσωτερικό της Γης και ότι δεν πιστεύουν ότι θα γυρίσουν πίσω.

Δείτε το βίντεο:

Read More

«Η θάλασσα των δέντρων» και τα μακάβρια μυστικά που κρύβει

Το έτος 864 μια ισχυρή έκρηξη του ηφαιστείου Φούτζι στην Ιαπωνία δημιούργησε μια «θάλασσα δέντρων». Ένα μικρό δάσος που βρισκόταν στους πρόποδες του τεράστιου βουνού βρήκε την ευκαιρία να μεγαλώσει πάνω στους τόνους λάβας που ξεχύθηκαν από τα σπλάχνα της γης.

Από το τότε το δάσος Αοκιγκαχάρα (Aokigahara) έλαβε από τους ντόπιους το προσωνύμιο «Jukai» δηλαδή «η θάλασσα των δέντρων». Το θέαμα είναι πραγματικά εντυπωσιακό. Ένα πυκνό, επιβλητικό δάσος 30 τετραγωνικών χιλιομέτρων.



Αρκετές εκατοντάδες χρόνια αργότερα, και συγκεκριμένα το 1960, ο Ιάπωνας συγγραφές Seicho Matsumoto γράφει το βιβλίο «Kuroi Jukai». Βασικός πυρήνας του ερωτικού μυθιστορήματος είναι ένας νεαρός εραστής που δίνει τέλος στη ζωή του μέσα στο δάσος.

Από εκείνο το σημείο και έπειτα το Αοκιγκαχάρα αλλάζει μορφή. Από ένα πανέμορφο δάσος που μπορεί να χαρίσει στιγμές ξεγνοιασιάς και ηρεμίας γίνεται το δάσος του θανάτου. Εκατοντάδες εκείνοι που επέλεξαν το συγκεκριμένο μέρος για να αυτοκτονήσουν.



Τόσοι, ώστε, να αναγκαστούν οι τοπικές αρχές να τοποθετήσουν μια πινακίδα στην είσοδό του με την οποία συμβουλεύουν τον διαβάτη πως η ζωή είναι ωραία για να την τερματίσει με έναν τόσο άγριο τρόπο.



Οι θρύλοι που συνοδεύουν το συγκεκριμένο δάσος, πολλοί. Όσοι και οι ανθρώπινοι σκελετοί που βρίσκονται διάσπαρτοι στο εσωτερικό του.

Κάθε χρόνο πάνω από 100 πτώματα βρίσκονται μέσα στο Αοκιγκαχάρα

Μετά την έκδοση του βιβλίου του Seicho Matsumoto οι άνθρωποι που ήθελαν να αυτοκτονήσουν επέλεγαν το συγκεκριμένο δάσος για να βάλουν τέλος στη ζωή τους. Σύμφωνα με τα στοιχεία των Ιαπωνικών αρχών ένας μέσος όρος είναι λίγο πιο πάνω από τα 100 άτομα ετησίως! Ενδεικτικό είναι πως μόνο το 2014 μέσα στο δάσος αυτοκτόνησαν 257 άνθρωποι!



Οι περισσότεροι από αυτούς όταν πλέον εντοπιστούν έχουν απομείνει μόνο οι σκελετοί τους να προσθέτουν μια μακάβρια πινελιά σε ένα ούτως ή άλλως σκοτεινό μέρος που μοιάζει να έχει βγει από ταινία θρίλερ.



Οι αρχές ελέγχουν για πτώματα σε ετήσια βάση, καθώς το δάσος βρίσκεται στους πρόποδες του Όρους Φούτζι και είναι πολύ πυκνό για να γίνονται συχνότερες περιπολίες. Η πινακίδα που γράφει: «η ζωή σου είναι ένα πολύτιμο δώρο των γονιών σου. Σε παρακαλώ σκέψου τους γονείς, τα αδέρφια και τα παιδιά σου. Μην κρατάς μέσα σου τις στεναχώριες. Μίλησε σε κάποιον», δεν πρόκειται να αποτρέψει κανέναν από το να βάλει τέλος στην ζωή του.



Ειδικά αυτούς που φεύγουν από τις χώρες τους και πηγαίνουν στην Ιαπωνία για να αυτοκτονήσουν. Και είναι πολλοί αυτοί, σύμφωνα πάντα με τα επίσημα στοιχεία των αρχών. Πρόκειται για ένα νέου είδους «τουρισμού» που μόνο τρόμο μπορεί να προκαλέσει.

Σύμφωνα με τα επίσημα στατιστικά στοιχεία οι περισσότεροι από τους αυτόχειρες εντοπίζονται απαγχονισμένοι. Αυτός είναι ο δημοφιλέστερος τρόπος. Αμέσως μετά έρχονται οι αυτοκτονίες με την κατανάλωση υπνωτικών χαπιών ή με τη χρήση δηλητηρίων. Ελάχιστες είναι οι αυτοκτονίες με αυτοπυροβολισμούς. Λέγεται πως οι αυτόχειρες δεν προτιμούν αυτόν τον τρόπο διότι κανείς δεν θέλει να διαταράξει την ησυχία και την γαλήνη του δάσους.



Είναι τόσα τα πτώματα που βρίσκονται μέσα στο δάσος που η Ιαπωνική μαφία, η Yakuza, πληρώνει άστεγους να τρυπώνουν στο δάσος και να κλέβουν ότι πολύτιμο έχουν πάνω τους οι νεκροί.

Οι κατάρες, οι μύθοι, και οι αλήθειες που συνοδεύουν τη «θάλασσα των δέντρων»

Οι ντόπιοι θεωρούν ότι το δάσος είναι καταραμένο. Πως λειτουργεί σαν μία «φυσική μπαταρία» η οποία «απορροφά» συναισθήματα. Πολλά από αυτά τα συναισθήματα μπορεί εύκολα να τα εντοπίσει κανείς αρκεί να κάνει μια μικρή βόλτα μέσα στο σκοτεινό δάσος.



Ένας από τους πιο διαδεδομένους μύθους για το δάσος, αναφέρει πως πριν από εκατοντάδες χρόνια οι Ιάπωνες που έμεναν στην περιοχή, εγκατέλειπαν στο Αοκιγκαχάρα όσους συγγενείς τους ήταν βαριά άρρωστοι ή ηλικιωμένοι. Οι Ιάπωνες πιστεύουν πως αν κάποιος πεθάνει θυμωμένος ή μείνει άταφος το πνεύμα του κυριεύει τον χώρο που άφησε την τελευταία του πνοή. Το «Γιουρέι», έτσι ονομάζονται τα εξαγριωμένα πνεύματα, αρνείται να εγκαταλείψει τον κόσμο αυτό, περιπλανιέται σαν σκιά και εμφανίζεται μπροστά σε όσους βρίσκονται στον δρόμο του.

Τα «Γιουρέι», λοιπόν, θεωρούνται ως τα πνεύματα που κατακλύζουν το δάσος και ωθούν τους ανθρώπους που μπαίνουν σε αυτό να κάνουν πράξη τις πιο σκοτεινές σκέψεις τους. Με τον τρόπο αυτό οι «λεγεώνες» αυτών των πνευμάτων αυξάνονται χρόνο με το χρόνο και συνεχίζουν το μακάβριο έργο τους.



Αυτό που κυριολεκτικά παγώνει τον επισκέπτη και εξάπτει την φαντασία είναι πως το δάσος χαρακτηρίζεται από δυο φαινόμενα. Το πρώτο είναι η σχεδόν παντελής έλλειψη ζώων. Το δεύτερο η απουσία ήχων και φωτός μέσα σε αυτό. Τα φαινόμενα αυτά εξηγούνται εύκολα αν αναλογιστεί κανείς πως η βλάστηση είναι τόσο πυκνή που δεν επιτρέπει στις αχτίδες τους ήλιου να περάσουν μέσα ενώ «κόβει» και κάθε ήχο που προέρχεται έξω από αυτό. Για τους ντόπιους, ωστόσο, αυτά τα δυο είναι η απόδειξη πως το δάσος είναι καταραμένο.

Οι πυξίδες, τα GPS και οι εγκαταλελειμμένες κορδέλες

Παράλληλα, είναι διαδεδομένη η πεποίθηση πως αν μπεις για να αυτοκτονήσεις στο δάσος και το μετανιώσεις, αυτό δεν σε αφήνει να φύγεις. Σε κρατάει εγκλωβισμένο. Οι πυξίδες αχρηστεύονται, τα GPS δεν λειτουργούν και στο τέλος εγκαταλείπεις τις προσπάθειες και πεθαίνεις. Κάποιοι αποδίδουν όλα αυτά στην κατάρα του δάσους. Κάποιοι άλλοι στο γεγονός ότι τα αποθέματα μαγνητικού σιδήρου στο υπέδαφος του δάσους προκαλούν την αχρήστευση των πυξίδων και την απώλεια προσανατολισμού των ταξιδιωτών.



Όταν, όμως, Ιάπωνες στρατιώτες έκαναν εκπαιδευτικές διαδρομές μέσα στο δάσος οι στρατιωτικές πυξίδες λειτουργούσαν αποδεδειγμένα καλά. Κάποιες φθηνές πυξίδες του εμπορίου έχουν πρόβλημα. Οι συσκευές GPS και άλλες ηλεκτρονικές συσκευές όπως τα κινητά τηλέφωνα λειτουργούν κανονικά στην εξωτερική περίμετρο του δάσους και για αρκετά μέτρα προς το εσωτερικό του και χάνουν σταδιακά την ισχύ τους όσο κάποιος κατευθύνεται προς τον πυρήνα του.



Παράλληλα, ο διαβάτης του Αοκιγκαχάρα θα βρει στο δρόμο του πολλά μακάβρια ευρήματα. Κουκλάκια καρφωμένα πάνω στους κορμούς των δέντρων, σπαρακτικές επιστολές να ταξιδεύουν με τη βοήθεια του ανέμου. Αγχόνες να κρέμονται από τα κλαδιά και μισοθαμμένα προσωπικά αντικείμενα, είναι μερικά μόνο από αυτά.



Αυτό που προκαλεί εντύπωση, ωστόσο, είναι οι εκατοντάδες κορδέλες, τα δεκάδες μέτρα σπάγκου και σχοινιού που βρίσκονται δεμένα πάνω στα δέντρα και αποτελούν την πιο τρανή απόδειξη πως κάποιοι είχαν πρόθεση να φύγουν από το δάσος και προκειμένου να μη χαθούν «αντέγραψαν» την ιστορία του Θησέα που με τον μίτο της Αριάδνης βρήκε τον δρόμο της επιστροφής από τον σκοτεινό λαβύρινθο. Αυτό που παραμένει άγνωστό είναι αν τελικά οι ίδιοι τα κατάφεραν ή έμειναν για πάντα μέσα στο σκοτεινό και μυστηριώδες δάσος των αυτοκτονιών...

Read More